#1
Een aantal tips voor je die misschien in het begin stom voelen maar die uiteindelijk zeker helpen:
- Ga buiten wandelen! Dat kan depressieve symptomen met wel 30% verminderen. Dan voel je je misschien nog steeds kut, maar dus al wel een stuk minder kut. Sporten is ook een goed idee.
- Zorg voor een stabiel slaapritme. Ook als je slecht hebt geslapen, ga op tijd uit bed, probeer overdag dingen te doen (ookal heb je er echt geen zin in), en ga 's avonds op tijd naar bed. Dit brengt structuur in je leven waardoor je meer tijd over hebt om te denken over de dingen die goed zijn voor je.
- Ga elke dag twee minuten voor de spiegel staan en geef jezelf complimentjes. In het begin zullen de positieve opmerkingen nogal gemaakt overkomen. Maar als je dit vaak doet dan wen je eraan. Met als positieve uitkomst dat je dus (onbewust) steeds meer went aan lieve dingen zeggen tegen jezelf.
- Eet vers en gezond, en bereid je maaltijden bij voorkeur ook zelf. Gezond eten heeft duidelijke impact op je humeur. Bovendien is eten klaarmaken een goede manier om jezelf even af te leiden van vervelende gedachten.
- Gun jezelf rust. Het is prima als even niks lukt. Probeer ervan te genieten, ook als dat niet echt gaat. Het allerergste wat je kunt doen is niks doen, en dan op jezelf gaan zitten haten dat je de hele tijd niks hebt zitten doen.
Verder zul je ook aan de slag moeten gaan met de shit die onder je depressieve gevoelens ligt. Je noemt al liefdesverdriet, dat is een duidelijke. Misschien helpt het om brieven te schrijven aan je ex waarin je je gevoelens opschrijft. Je hoeft die brieven niet op te sturen. Maar zo'n brief helpt wel om de gedachten te structureren en van je af te zetten.
Ik vind dit soort tips altijd een beetje dubbel, ik weet dat ze deels kloppen (en ook vanuit doktoren en therapeuten gegeven geworden), maar mijn eigen ervaring is dat dit allemaal nou net precies NIET lukt als je heel depressief bent. Duizend keer achter elkaar horen dat je moet gaan wandelen (die 30% lijkt me sterk, mij doet wandelen heel weinig tijdens depressies, al doe ik het wel), meer moet sporten/bewegen, meer ritme en routine moet hebben, gezonder moet eten, proberen er van te genieten als niks lukt (HOE DAN, een verlamde geniet er ook niet van dat-ie zijn benen niet meer kan gebruiken en niemand gaat hem dat ook adviseren om dat te doen).
Die tips zijn goed bedoeld, en helpen bij mij misschien bij milde lusteloosheid of beginnende somberheid ook wel in zekere zin, maar praktisch niet tijdens serieuze depressie. Het voelt soms zelfs een beetje kleinerend alsof iemand zegt: ‘heb gewoon effe geen depressie en kom van je reet, dan zul je zien dat het goed komt’. Ik snap jou - en de behandelaren - hoor, echt. Bij een niet al te zware - als in, met suïcidale gedachten gepaarde gaande gedachten, etc. - burn-out of mildere vormen zijn dit bijvoorbeeld echt wel goede tips.
Maar in ernstigere gevallen is er echt (intensievere) therapie nodig, vaak gecombineerd met medicatie. Ik begrijp uit het verhaal van OP niet goed waarom er geen medicatie wordt voorgeschreven, omdat er tussen de regels door in de comments wel degelijk sprake lijkt te zijn van (meer dan passieve, zelfs richting actieve?) suïcidale gedachten. Mij lijkt het op dat moment toch wel noodzakelijk dat er een psychiater mee gaat kijken.
Welke therapieën heb je gevolgd, waarom werkten ze niet (want eh, ‘depressie’ is gewoon een hulpvraag…?), en waarom willen ze niet serieus meedenken met je over medicatie, @Tripzoeker? Dit klinkt als tekortschietende GGZ. Probeer toch (elders) meer professionele hulp in te schakelen.
Sterkte. Depressie is hell.
