Ik zit helaas in de diepste put van mijn leven. Het is zo extreem dat ik weinig hoop meer zie voor mijn toekomst. Ik heb vorig jaar truffels gedaan en het was een bijzondere ervaring. Ik heb nu de neiging om ze opnieuw te gebruiken, misschien een hoge dosis, om te zien of ik een ''epiphany'' ofzo kan krijgen waardoor ik weer nut in het leven zie.
Ik ben redelijk wanhopig. Therapie is afgewezen door mijn verleden van onsuccesvolle therapie en een ''onduidelijke hulpvraag''. Medicijnen krijg ik ook niet. Dit voelt als mijn laatste optie.
Dus, heeft iemand hier positieve ervaringen mee?
Heel veel heel positieve ervaringen, ook een aantal (heel) negatieve.
Eindstand: het heeft nooit iets blijvends tot stand gebracht.
Mijn persoonlijke mening: Ik zou niet gaan trippen in de hoop een soort openbaring te krijgen die blijvend zal zijn. Je zal vele momenten gaan krijgen waarin je daadwerkelijk denkt hét te hebben gevonden, om het vervolgens weer van je afgepakt te zien worden.
Zoals vaker aangegeven:
Openbaringen tijdens psychedelische ervaringen zijn als op een trampoline springen en op het hoogste punt net over de schutting kijken en voor jezelf zien hoe je leven kán zijn en/of wat de diepere realiteit van jezelf is. Echter:
What comes up must go down: je krijgt een glimp, maar deze gaat over. Je kunt die ervaring wel herinneren, maar de herinnering is niet het echte ding. Je bent weer omlaag gevallen waar je niet meer kunt zien wat je zag toen je op het hoogtepunt over de schutting zag
Hoe ik het na vele jaren nu zie:
We zijn eigenlijk 2 "personen" in 1:
1. De eerste is de persoon die door het leven gaat, ervaringen op doet, groeit, leert, vergaart, verliest. Dit is dat deel van jou dat in de wereld is, dat deel van jou dat veranderd.
2. De tweede is dat "deel" van jou dat "daaronder" ligt en niet door het leven gaat, geen ervaringen op doet, nooit groeit, nooit vergaart, nooit verliest. Dit is het "deel" van jou dat nooit veranderd.
Hoewel je zou kunnen zeggen dat beide "delen" (het veranderlijke en het onveranderlijke) jezelf zijn, is het tweede (het onveranderlijke) je diepere werkelijke realiteit, want: het veranderd niet: het is er al voordat datgene wat veranderlijk is wordt gezien en het blijft wanneer dat wat veranderlijk is verdwijnt. Je zou (imo) kunnen zeggen dat het veranderlijke deel van jezelf, dat wat in de wereld is en groeit, vergaart, verliest, de rol is die "je" aan het spelen bent. En die "je" is die diepere realiteit die onveranderlijk is: die niet Ãn de wereld is, die geen begin en eind heeft, maar die simpelweg "is".
Tijdens een psychedelische ervaring kun je inzicht verkrijgen in beide delen van jezelf, maar als je inzicht verkrijgt in het 2e dan heb je een ervaring die het persoonlijke, het wereldse ontstijgt: een zogenaamde "spirituele" ervaring. Ik zal niet zeggen dat deze ervaringen niet enorm openbarend/verhelderend kunnen zijn, maar je komt altijd weer terug naar dat trampoline effect hierboven beschreven.
Dit allemaal gezegd hebbende, is het goed om zo nu en dan (bewust) terug te komen naar die diepere realiteit van jezelf. Want de meer oppervlakkige realiteit van de persoon die zich in de wereld door het leven heen worstelt, plezier en pijn ervaart, winst en verlies ervaart: dat is "slechts" de rol die je speelt. En hoewel je zo meesterlijk bent in het spelen van die rol dat je zelf (vaak) gelooft dat dát je echte zelf is, blijft het een rol en een rol spelen is vermoeiend. Een rol is iets dat je oppikt, maar zo nu en dan ook weer neer moet leggen. Dit doe je bijvoorbeeld (soort van gedwongen) 's nachts in je diepe slaap. Dan verdwijnt de wereld en zelfs dromen en blijft alleen dat over dat niet aan je toegevoegd is en niet van je afgenomen kan worden. Oftewel: dat wat je bént. En dat wat je bént, is wat je lichaam leven, vitaliteit geeft.
Wat je in plaats van trippen kunt doen om die onderliggende realiteit van jezelf (die hier nu al is) te zien, zijn verscheidene dingen. De meest krachtige directe to the point manier die ik tot nu toe heb gevonden:
Via de zintuiglijke perceptie en met name je zicht en gehoor:
Luisteren naar een geluid of kijken naar iets en écht observeren, zonder interpretatie: hetgeen dat ik hoor of zie is hier voor géén tijd. Niet een paar seconden, niet een paar milli-seconden, maar: géén tijd. Anders gezegd: Het moment dat iets (een geluid of visuele perceptie) in bestaan komt, is hetzélfde moment dat dat geluid of die visuele percepie alweer weg is.
Als je dát feit daadwerkelijk ziet - wat je gewoon nuchter kunt doen - dan zie je dat de persoon die je in de wereld bent: de persoon die groeit, leert, etc. (het deel van je dat veranderd) compleet bestaat in die wereld waarvan je voorheen aan had genomen dat deze de onderliggende realiteit zélf is (de fysieke wereld), maar waarvan je élk moment kunt zien dat deze hier voor géén tijd aanwezig is. Ik heb het over de daadwerkelijke wereld die je ziet, hoort, etc. Als je écht kijkt: is 'ie er niet. Omdat wederom: het moment van in bestaan komen van alles dat gezien wordt Ãs het moment van uit bestaan verdwijnen.
Zie je dát, dan blijft dat over wat Ãs: zonder ooit te zijn begonnen, zonder vorm, zonder verleden, zonder toekomst. Je naakte essentiële zelf zou je kunnen zeggen. Ergens kun je zeggen dat het "niets" is, maar "niets" is maar een woord. Het is niet niets, het is jezelf, gestript van alles dat je aan jezelf toe had gevoegd. Woorden kunnen daar niet komen, het is vóór dat. Jij bent vóór dat.
Die "ervaring" is onbeschrijflijk. En het is niet eens een ervaring, want je bent hier al. Het is alleen dat er waarschijnlijk teveel "ruis" is. Je bent waarschijnlijk (zoals wij allemaal) meestal compleet verzonken in je veranderlijke zelf: in groeien, in leren, in winnen, in verliezen. Maar wederom: dat is je rol. En een rol moet zo nu en dan neergelegd worden. Er is helemaal niets mis met een rol spelen. Groeien, leren, winnen en zelfs verliezen zijn waardevol en mooi, maar het is niet je thuis. Je thuis ligt in het onveranderlijke, in dat wat overblijft wanneer al het veranderlijke, al het niet-essentiële verdwijnt.
Dat thuis is hier al, als jezelf, maar daar vóór hangt de sluier van de geest/wereld. Zolang je aandacht op die laatste is, zie je die onderliggende realiteit van jezelf niet.
Wellicht niet het meest duidelijke beknopte to the point verhaal. Het is het eind van de werkweek, ik ben moe. Maar dit is een (imo erg effectieve) manier om door die sluier heen te prikken en dat te vinden wat je zoekt: je eigen diepere realiteit, wat je thuis, wat je hart, wat je vrede, wat je liefde en dat wat voorbij woorden gaat, is.
En nogmaals: trippen is niet per se slecht en kan zeker weten inzichten in dit geven, maar je hebt niets externs zoals dat nodig. Wat je zoekt is allemaal al hier, maar je moet leren kijken zonder verleden/toekomst: kijken naar de aard van perceptie: alles is hier voor géén tijd aanwezig. Het (de wereld) lÃjkt solide, maar de wereld bestaat als talloze (terugkerende) patronen die de suggéstie wekken van een solide wereld. In werkelijkheid is er nooit écht iets in bestaan gekomen. Er is slechts jij, niet als de persoon die je dénkt te zijn, maar de onderliggende onveranderlijke vormloze realiteit die je bént. Dat ben je tijdens diepe slaap, dat ben je tijdens dromen en dat ben je nu tijdens de waakstaat. Alleen, tijdens dromen en tijdens de waakstaat (je persoonlijke leven) geloof je (meestal) dat je Ãn die droom/wereld bent. Het is andersom: je dromen en je percepties (van wat je de wereld noemt) zijn in jou.
Ik stop want dit wordt veel te lang.
![:tongueclosed:]()
Ik hoop dat dit niet te verwarrend is. Het is erg moeilijk dit simpel te verwoorden.
