Hoe heeft drugs jou negatief beïnvloed?

Mindless zei:

Maar met wiet is het zo dat het je subtiel nog lang wazig en ongemotiveerd achterlaat, lang na gebruik.

Het lijkt allemaal zo onschuldig tijdens en zelfs kort na gebruik, maar als je langere tijd bent gestopt zie je hoe het je hele leven heeft gesaboteerd. Het houdt je compleet tegen in je groei en het is heel makkelijk te gaan geloven dat het een soort medicijn is dat je geneest.

Het is echt geen medicijn in de zin van een geneesmiddel dat je beter maakt. Het maakt niets beter, maar geeft je alleen even tijdelijk dat gevoel en kan je heel sneaky middels je eigen gedachten overtuigen dat het je beter maakt. Het is simpelweg jezelf even verdoven zodat je je problemen niet écht hoeft te voelen en aan te pakken. Wiet gebruiken = terug in je comfortzone. Terwijl uit je comfortzone gaan de sleutel is tot persoonlijke groei. Helder al die gevoelens en pijn ondergaan is de weg.

Klik om te vergroten...

Precies dit kan ik ook beamen. Toen ik nog blowde vond ik het allemaal super onschuldig. Ik had ook allerlei redenen om die onschuld te onderbouwen.
Van dat het slechts een plant is tot aan sommige wetenschappelijke onderzoeken die iets onderbouwden die mijn eigen motieven ondersteunden. Van onderzoeken die weerwoord gaven, hoefde ik niets te weten 🤣
Ik heb periodes heilig geloofd dat wiet niet verslavend was en dat ik prima kon stoppen. Ik heb periodes heilig geloofd dat ik vele malen beter auto reed wanneer ik stoned was, dan nuchter. Wanneer ik nuchter was, was ik gejaagder, haastiger en dus ging ik asocialer rijden. Dat was de gedachtegang. Dat laatste was misschien ook wel waar, maar om nu te zeggen dat ik er beter van ging rijden 😅

En ondertussen had ik het gevoel dat ik begon achterlopen op het leven. Qua ontwikkeling in emotionele connecties. Qua liefdesrelaties. Qua verantwoordelijkheden thuis of met geldzaken. Anderen leken dit veel beter te doen dan ik.

Pas achteraf kon ik zien dat ik geen vooruitgang boekte omdat ik altijd in die comfortzone bleef. Wiet knoopte een soort van touwtjes aan me vast die me telkens terugtrokken in diezelfde plek. En destijds vond ik dat prima en was ik er compleet blind voor. Maar ik voelde wel dat ik achter ging lopen. Ik begreep alleen niet waarom.

Emotioneel heb ik gewoon stil gestaan vanaf m'n 15/16e levensjaar.

LucidLucy zei:

Precies dit kan ik ook beamen. Toen ik nog blowde vond ik het allemaal super onschuldig. Ik had ook allerlei redenen om die onschuld te onderbouwen.
Van dat het slechts een plant is tot aan sommige wetenschappelijke onderzoeken die iets onderbouwden die mijn eigen motieven ondersteunden. Van onderzoeken die weerwoord gaven, hoefde ik niets te weten 🤣
Ik heb periodes heilig geloofd dat wiet niet verslavend was en dat ik prima kon stoppen. Ik heb periodes heilig geloofd dat ik vele malen beter auto reed wanneer ik stoned was, dan nuchter. Wanneer ik nuchter was, was ik gejaagder, haastiger en dus ging ik asocialer rijden. Dat was de gedachtegang. Dat laatste was misschien ook wel waar, maar om nu te zeggen dat ik er beter van ging rijden 😅

En ondertussen had ik het gevoel dat ik begon achterlopen op het leven. Qua ontwikkeling in emotionele connecties. Qua liefdesrelaties. Qua verantwoordelijkheden thuis of met geldzaken. Anderen leken dit veel beter te doen dan ik.

Pas achteraf kon ik zien dat ik geen vooruitgang boekte omdat ik altijd in die comfortzone bleef. Wiet knoopte een soort van touwtjes aan me vast die me telkens terugtrokken in diezelfde plek. En destijds vond ik dat prima en was ik er compleet blind voor. Maar ik voelde wel dat ik achter ging lopen. Ik begreep alleen niet waarom.

Emotioneel heb ik gewoon stil gestaan vanaf m'n 15/16e levensjaar.

Klik om te vergroten...

Ja, het enge eraan is dat het je gedachten veranderd en dat je denkt dat dit jouw gedachten zijn.

Natuurlijk, op een dieper niveau zijn we onze gedachten sowieso niet, maar nuchter worden je gedachten door minder filters gehaald. Onder invloed van wiet kijk je door een waas van filters heen.

Dat idee dat wiet een soort plant medicijn is, klopt volgens mij helemaal niet. Het helpt mensen met chronische (bijvoorbeeld pijn-) klachten om daarmee te copen: sure. Dat lijkt me logisch.

Maar het geneest helemaal niets. Het is het tegenovergestelde: het houdt natuurlijke genezing tegen. Genezing komt door nuchtere heldere zelfreflectie, zelfontplooiing, openen naar jezelf en naar anderen toe, eerlijk voelen van gevoelens, uittreden van comfort zones.

Ik ga bij het begin beginnen.

Drugs hebben me op vele vlakken negatief beïnvloed. Omdat het op zoveel gebieden is geweest zal ik klein beginnen en vanaf het begin.

Drugs hebben me geleerd dat er een Quick! Fix! te krijgen was, die ook nog een lekker voelde.

Tja, absoluut! Maar het heeft me ook veel gebracht… Kon écht genieten van op stap zijn, of een leuke avond hebben en even alles loslaten. Dat vond/vind ik het fijne eraan. Je leeft echt in het moment en je laat alles wat gaande is in je leven even los. Dat lukte me anders niet zo goed als met drugs op. Nu als moeder met een gezin, baan en allerlei verantwoordelijkheden helpt af en toe gebruiken mij echt om weer op te laden. Daardoor minder de stuiterbal die ik anders ben.

Maarrrr… het heeft ook geleid tot acties die ik nuchter niet had gedaan en waar ik niet trots op ben. En inmiddels, na jaren alleen recreatief gebruik met vrienden samen, is mijn gebruik langzamerhand steeds meer geworden ga ik steeds een grens over (bv alleen gebruiken, door de week nog opmaken wat over is en bij elke gelegenheid).

Goeie reacties en mooi verwoord @LucidLucy en @Mindless . Tegelijkertijd zorgde wiet nog voor een ander probleem bij mij en dat is dat het mijn identiteit werd, waar ik op dat moment wel vond dat het bij me paste. 'want het had wel iets stoers, alternatiefs, anders' dan de rest van de mensen om me heen. Kwam ermee in aanraking met nieuwe mensen en nieuwe plekken waardoor er wel een wereld voor me openging. Dat was met harddrugs en festivals nog wel een stapje erger, maar dat terzijde. Op den duur creeerde ik ook voor mezelf een bepaald beeld/overtuiging dat alles wat ik maar kon doen leuker was als ik geblowed had. Waardoor ik dus steeds vaker ging blowen en bij steeds meer activiteiten 'want dan zou het nog leuker zijn dan normaal' yeah right.. Kon er altijd goed op slapen en geen kater. Uiteindelijk nam het daardoor steeds meer een plek in mn leven, want het was wie ik was, vond ik toen... Maar na jarenlang gebruik begon het meer en meer tegen me te werken. Deed het eigenlijk al die tijd al wel, maar toen kon ik er nog positieve ervaringen tegenover zetten dat gebruik in mijn ogen nog rechtvaardigde. Op een bepaald punt werd ik er niet eens meer prettig high van, maar de obsessie om te blowen bleef waardoor ik het toch bleef doen en dan telkens weer teleurgesteld als ik me dan weer onprettig, para/angstig en ongemotiveerd voelde en een halfuur later nog eens een paar trekjes probeerde om dit keer wel de positieve effecten te ervaren... Jaja wie hield ik voor de gek 🤦. Plus het hielp me niet meer met slapen, wat het in het begin jarenlang wel heeft gedaan. En ja de ontelbare eenzame avonden die er zo uitzagen zijn mij niet onbekend nee:

JanDeBrandweerman zei:

Wiet maakte mij een zombie die elke dag de uren aftelde tot het weer avond was zodat ik kon roken gepaard met ongezond eten, gamen, fappen, onzinfilmpjes kijken, etc. Echt rotzooi, beste keuze van mijn leven.

Klik om te vergroten...

Niet.

Drugs heeft mij niet negatief beïnvloed 🥰

Het heeft het geketende 'EVIL' ontketend...

Ik denk dat als ik meer drugs had gebruikt mijn ptss en autonoom zenuwstelsel wat rustiger was gebleven, en juist minder schade veroorzaakt zou hebben .......

StraffeNeel zei:

Niet.

Klik om te vergroten...

mij dus ook niet. het heeft me juist een beter mens fgemaakt

Mindless zei:

Maar het geneest helemaal niets. Het is het tegenovergestelde: het houdt natuurlijke genezing tegen. Genezing komt door nuchtere heldere zelfreflectie, zelfontplooiing, openen naar jezelf en naar anderen toe, eerlijk voelen van gevoelens, uittreden van comfort zones.

Klik om te vergroten...

Ben ik het niet (helemaal) mee eens. Ik maak wel eens een moordkuil van mijn hart en als ik dan ging blowen kon ik het probleem opeens van de andere kant bekijken en toen ontstond er begrip en kon ik het loslaten.

alles gaat voorbij zei:

Ben ik het niet (helemaal) mee eens. Ik maak wel eens een moordkuil van mijn hart en als ik dan ging blowen kon ik het probleem opeens van de andere kant bekijken en toen ontstond er begrip en kon ik het loslaten.

Klik om te vergroten...

Dat is super.

Voor mij heeft het altijd gevoeld alsof wiet me een soort "plafond" geeft: er is introspectie mogelijk, maar alleen maar tot zo ver. Is de high over, dan moet ik het alsnog nuchter ondergaan om er echt doorheen te werken.

alles gaat voorbij zei:

Ben ik het niet (helemaal) mee eens. Ik maak wel eens een moordkuil van mijn hart en als ik dan ging blowen kon ik het probleem opeens van de andere kant bekijken en toen ontstond er begrip en kon ik het loslaten.

Klik om te vergroten...

Herkenbaar. Maar de kunst is om dan niet teveel te gebruiken of drinken.
Een paar goede glazen alcohol kan mij rustig maken en daardoor vaak een stuk helder nadenken.

Maar teveel, en ik denk dat dat met wiet ook was/is, laat mij juist piekeren. Denk dat hoeveelheid en de rem goed blijven bedienen de clou is.

En belangrijkste; niet te vaak, geen gewoonte van maken als oplossing

alles gaat voorbij zei:

Maar op een kater kan ik wel veel dieper filosoferen.

Klik om te vergroten...

Ik niet haha. Moet ook niet gaan tot het punt dat ik een kater kan krijgen. Ik kan vaak pas goed nadenken als mijn brein in rust is. En met ptss lukt dat vaak niet zonder hulp ipv altijd volop aan staan

Leuk topic, hele mooie onderbouwde reacties ook! Ik sluit me aan bij @Mindless zowel met wiet als psychedelica.

Ik heb er lang over gedaan om in te zien dat ik het werkelijke pad bewandelen uit de weg ging door die te gaan zoeken in de quick fix van een glimps van verlichting door psychedelica. Ik heb zeker een jaar of 3 echt in de mindset gezeten van ik leef om te kunnen trippen.

Verder rookte ik toen ook dagelijks wiet en besef in hindsight pas hoeveel invloed dat ook had op mijn negatieve gedachtestroom.

Uiteindelijk ben ik volledig met de wiet gestopt, mits occasioneel es een trekje van een joint die onder vrienden doorgaat. Heb zelf de drang alvast niet om er zelf weer in huis te hebben, daar ben ik erg blij mee.

Psychedelica zal sowieso altijd een passie blijven, maar nu ga ik zo'n ervaring in zonder een verwachting, zonder al op voorhand te gaan invullen hoe de ervaring hoort te zijn. En dat brengt me bij het laatste punt; drugs zijn zoals de meeste tools; de middelen op zich zijn het kwaad niet, maar hoe we er ons in verliezen weer wel. Als ik nu zin heb iets te nemen voel ik eerst goed af waar de trek vandaan komt en of ik ergens van wil weglopen of verdoven. Pas als het dat niet is en ik me puur wil overgeven aan het effect van het middel, dan zie ik er geen graten in.

Ik zie ook in hoe mijn destijds te vaak gebruiken van psychedelica mijn geest verslapte en hoe ik erdoor nog meer vatbaar was om alles erg negatief te gaan bekijken, zonder er echt iets aan te doen. Wanneer ik uiteindelijk "manned up" en beslissingen nam die mijn leven een andere richting gaven, wel toen waren de drugs plots niet meer in het vizier, omdat ik de smaak van het alledaagse weer te pakken had. En dat is nu waar ik me volledig op richt!

Metalcored00d zei:

Drugs zijn zoals de meeste tools; de middelen op zich zijn het kwaad niet, maar hoe we er ons in verliezen weer wel.

Klik om te vergroten...

Yes... Dit.

Metalcored00d zei:

Ik zie ook in hoe mijn destijds te vaak gebruiken van psychedelica mijn geest verslapte en hoe ik erdoor nog meer vatbaar was om alles erg negatief te gaan bekijken, zonder er echt iets aan te doen. Wanneer ik uiteindelijk "manned up" en beslissingen nam die mijn leven een andere richting gaven, wel toen waren de drugs plots niet meer in het vizier, omdat ik de smaak van het alledaagse weer te pakken had. En dat is nu waar ik me volledig op richt!

Klik om te vergroten...

Dit is precies mijn ervaring.

In mijn drugs escapisme tijd zweefde ik té veel weg (al blijf ik een zweefkees, check mijn label maar, die staat er nog steeds)

Het was absoluut noodzakelijk om me meer in het gewone dagelijkse leven te storten en idd: to man the f* up: Concrete doelen stellen, een nieuwe missie in het leven roepen en die daadwerkelijk realiseren. Helaas moest ik om op dat punt te komen eerst door de verschrikkelijkste periode van mijn leven gaan, maar achteraf zie ik dat dat (voor mij) nodig was. Het leven heeft me precies dat gegeven wat ik nodig had om weer stappen vooruit te gaan maken.

Mindless zei:

Het was absoluut noodzakelijk om me meer in het gewone dagelijkse leven te storten en idd: to man the f* up: Concrete doelen stellen, een nieuwe missie in het leven roepen en die daadwerkelijk realiseren. Helaas moest ik om op dat punt te komen eerst door de verschrikkelijkste periode van mijn leven gaan, maar achteraf zie ik dat dat (voor mij) nodig was. Het leven heeft me precies dat gegeven wat ik nodig had om weer stappen vooruit te gaan maken.

Klik om te vergroten...

Erg herkenbaar dit, doet me ook denken aan iets wat je es schreef, ik dacht van Carl Jung; "beware of unearned truths". Informatie wordt pas werkelijk geïntegreerd wanneer we eraan toe zijn, en dat proces verloopt voor iedereen op een ander tempo. Da's deel van de tragi-comedie van ons leventje

Metalcored00d zei:

Erg herkenbaar dit, doet me ook denken aan iets wat je es schreef, ik dacht van Carl Jung; "beware of unearned truths". Informatie wordt pas werkelijk geïntegreerd wanneer we eraan toe zijn, en dat proces verloopt voor iedereen op een ander tempo. Da's deel van de tragi-comedie van ons leventje

Klik om te vergroten...

Ja, hoevaak ik wel niet na een trip dacht hét gevonden te hebben maar gewoon in de afterglow van een trip te zitten. Denkende dat ik hét gewoon moest "vast" houden.

Zo werkt het niet.

Je kunt hét door psychedelica imo wel echt zien imo, maar:



I'm just a vagabond, vagabond
I've seen the summit
But it's the goal to climb the mountain or to become it


Dat gedeelte van de berg beklimmen (na eerder de piek tijdens trips en dergelijke gezien te hebben) probeerde ik te skippen.

Maar je moet klimmen. And guess what: de klim zelf (en zelfs het zo nu en dan vallen) geeft het nog zoveel meer betekenis.

Mindless zei:

I'm just a vagabond, vagabond
I've seen the summit
But it's the goal to climb the mountain or to become it


Dat gedeelte van de berg beklimmen (na eerder de piek tijdens trips en dergelijke gezien te hebben) probeerde ik te skippen.

Maar je moet klimmen. And guess what: de klim zelf (en zelfs het zo nu en dan vallen) geeft het nog zoveel meer betekenis.

Klik om te vergroten...

Is die 'berg' niet gewoon net zoiets als de horizon?

Ergens waar je -als zodanig- nooit aankomt, omdat het in werkelijkheid een voortzetting van het bekende is, maar van ver waargenomen?

Casrus zei:

Is die 'berg' niet gewoon net zoiets als de horizon?

Ergens waar je -als zodanig- nooit aankomt, omdat het in werkelijkheid een voortzetting van het bekende is, maar van ver waargenomen?

Klik om te vergroten...

Ik zie dit hetzelfde als deze metafoor:

Trippen is als springen op een trampoline: op de hoogste punten zie je over de schutting heen. Daar zie je wat je leven kán zijn. Dat zou je gelijk kunnen stellen aan de top van de berg (tijdelijk( zien.

Maar het slechts zien in een visie is niet genoeg. Het moet gerealiseerd worden, door over de schutting heen te klimmen, of: de berg te beklimmen, of: de berg te wórden.

Je dagelijkse leven is imo dat beklimmen van de berg. Soms val je een stuk naar beneden, maar dan herpak je je en ga je door. Zéker als je een visie hebt gehad van de top. Is dat eenmaal gezien dan kun je niet terug. Je kunt sowieso niet terug, maar dan ben je onophoudelijk in daar dichterbij te komen.