Inderdaad. Dat soort angst kan een best reden zijn om zekere mate van contact in stand te houden (gelimiteerd door wat jij kan opbrengen), iemand niet aan zijn lot over te laten.Ik moet niet een relatie in stand houden die bestaat uit angst dat de ander terugvalt (van beide kanten).
Dankjewel!Ik heb ooit ook zo'n relatie gehad. In de zin van: eigenlijk compleet anders.
En eerlijk gezegd ... het was een verademing toen het uit was. De stropdas mocht losser, de stropdas mocht af.
Het was oprecht een aardige meid en ik heb ook een leuke periode met haar gehad. Maar je moet wel een beetje matchen.
En grote complimenten Alinde in de juiste keuzes die je nu maakt mbt je gebruik.
Voor heen had je denk ik allang naar de fles of de benzo gegrepen.
En nu blijf je toch mooi staan, op een woeste golf, tijdens een harde orkaan.
Blijf jezelf en laat je niet aanpraten dat hij terug valt als je het uit zou maken.
Sluit me helemaal bij de visie van Plop aan
Hij heeft een constructie waarbij hij bij terugval weer naar de kliniek kan.Inderdaad. Dat soort angst kan een best reden zijn om zekere mate van contact in stand te houden (gelimiteerd door wat jij kan opbrengen), iemand niet aan zijn lot over te laten.
Maar "relatie" in de zin van soul-mates / partners, nee dan zeker niet.
Een persoonlijke relatie/partnership is gebaseerd op positiviteit, niet op angst.
Dat geldt ook voor vrienden trouwens !
Jij hebt gekozen voor eigen kracht !Ik heb zelf bewust niet voor begeleid wonen gekozen (niks voor mij) maar kan niet meer naar de Parnassia kliniek.
Ik 'moest' naar iets van zijn tennisclub eerste kerstdag maar nu kan ik morgen gewoon naar de kerk. Wat ik normaal dus zou doen. Realiseer dat mij net op tijd.
Ik moet zeggen dat hij wel heel rustig en helder klonk aan de telefoon. Hij heeft het gevoel dat hij mij altijd steunt maar dat ik voor hem een verplichting ben.Als de kerk voor jou belangrijk is dan maak je de juiste keuze.
Misschien wel goed om nog eens open met elkaar te praten dat de dekseltje toch wat scheef op het potje zit?
Dan is het voor allebei ook duidelijk. Oké misschien (voor hem) niet het juiste moment met Kerst, maar dat is het nooit
Mijn nieuwe ambulant begeleider Brijder is een topper volgens mij.
Vandaag hadden we gesprek gepland om de feestdagen na te bespreken, of dat moeilijk was geweest. Hij wil ook wel mee naar mijn zorgafstemmingsgesprek bij GGZ volgende week. Hij moet er iets voor verzetten en als dat lukt, gaat hij mee.
Dan zou er wel een last van mijn schouders vallen. Want mocht het verwijtend worden, dan kan iemand van Brijder wel benadrukken dat verslaving ook een ziekte is en niet iets wat je voor je lol hebt.
Probleem is dat bij gebruik, GGZ de handen er vanaf trekt maar Brijder aangeeft dat GGZ hoofdbehandelaar is en daar is begin dit jaar een gat gevallen. Maar tijdens mijn langdurige opname is Brijder een paar keer langs geweest (ook toen waren zij geen hoofdbehandelaar) en GGZ heb ik daar niet gezien. Qua afstand is het echt niet zo ver en het voegt echt wel iets toe als een behandelaar ook tijdens opname betrokken blijft.
Ook kreeg ik bevestigd wat ik al dacht, dat ik via een shortcut in de kliniek gekomen ben, uiteindelijk. Ik ben in de kliniek ook altijd dankbaar geweest dat ik daar een plekje had. Sommigen lopen alleen maar te klagen en te k*nkeren maar wat doe je er dan....
Dus ik hoop dat het die meneer lukt. Mensen zijn natuurlijk lastig te bereiken in de kerstvakantie dus misschien kan hij zijn afspraak niet verzetten maar ik hoop van wel. Hij heeft veel ervaring en ziet ws ook meteen de familiepatronen wel.
Volgens mij was de armoede in mijn familie ook nooit zo erg dat ze honger hebben gehad. En we hadden het zeker niet breed toen ik kind was bij mij thuis, maar dat viel in een toch relatief arme volkswijk niet echt op. Maar mijn ouders hadden het wel moeilijk en hoewel mijn vader nogal depressief was, dronk hij gelukkig nooit alcohol. . Ik herinner me uit mijn jeugd zoveel vaders van vriendjes die altijd aan het bier zaten wanneer ik daar op visite was. Volgens mij was alcohol toen een groter probleem dan nu. Zal ook wel want roken werd toen net als drinken ook gewoon geaccepteerd.Armoede is ook echt een factor die doorwerkt in families. In de alternatieve psychiatrie, zo noem ik het maar even, is daar meer aandacht voor. Haptotherapie enzo.
Bij mijn vader thuis hebben ze wel armoede gekend maar geen honger. Ik zie het nu terug aan alles willen bewaren. Dat komt bij die generatie wel vaker voor, van die dichtgeslibte huizen en mensen die zelfs de krant maar moeilijk weg doen.
Ja, zeker. En daarom is goed contact behouden met je ouders en familie zo belangrijk, zeker als ze beiden al op leeftijd zijn. Mijn ouders zijn in 2010 en 2011 overleden. Ik ben met een hoop vragen blijven zitten die ik ook aan niemand anders meer kan stellen. Niet allemaal over vreselijke dingen gelukkig.Het zou wel vreselijk geweest zijn als één van mijn ouders, of allebei was/waren overleden tijdens mijn crisissen of opname. Dan kun je niets meer goedmaken. En is de crisis ook opeens nog veel erger.
Dankjewel. Ik was tijdens opname al heel blij dat ze levend en wel op bezoek kwamen. Mijn vader is wel ziek maar geestelijk nog helemaal goed. Maar t kan ook zijn dat hij opeens heel erg achteruit gaat, dat weet je nooit van tevorgen.Ja, zeker. En daarom is goed contact behouden met je ouders en familie zo belangrijk, zeker als ze beiden al op leeftijd zijn. Mijn ouders zijn in 2010 en 2011 overleden. Ik ben met een hoop vragen blijven zitten die ik ook aan niemand anders meer kan stellen. Niet allemaal over vreselijke dingen gelukkig.
Ik denk dat die dronken vaders mij vooral zo opvielen omdat mijn vader dus niet dronk. En ik herinner me een vader van een klasgenootje die vroeg was overleden als alcoholist. De kratten bier opgestapeld naast zijn stoel herinner ik me nog goed. Mijn vader rookte en dronk niet wat echt vrij uitzonderlijk in zo’n buurt was. Ik had en heb daar wel respect voor omdat hij altijd thuis zat want in de ziektewet.In mijn vaders familie was geen honger denk ik. Boerendorp. Wel gebrek aan speelgoed, kleding etc. Ik weet dat hij elke dag dezelfde trui aan had en daar wel mee geplaagd werd. Volgens mij is idd belangrijk of de omgeving ook arm is. Als iedereen elke dag dezelfde trui aan heeft is het geen probleem.
Maar als bijv jij geen speelgoed hebt en alle buurkinderen wel is het ook moeilijk.
Voor honger geldt denk ik dat het voor ieder kind erg is, ongeacht of de buren ook honger hebben.
In mijn jeugd heb ik niet veel dronken vaders van vriendjes gezien.... maar je herkent het ook niet als kind misschien. Maar ik denk dat dat bij ons wel mee viel op zich. Mijn vader dronk niet, dat weet ik zeker. Daar heb ik het niet van![:wink:]()
Inderdaad allemaal heftige verhalen. En ik moest ook elke dag om half 6 thuis zijn! Was ik te laat dan was er of geen eten meer of het was koud en mijn moeder warmde het dan als straf niet op!Heftig hoor. Wat ik mij herinner is dat we altijd om half 6 thuis moesten zijn, eigenlijk alle vriendjes. En dan kwamen eventuele dronken vaders denk ik pas na half 6. Wel weet ik dat sommige vaders altijd aan het werk waren. Maar dat kan natuurlijk prima, dat die om 6 uur uit werk kwamen.
Van één gezin weet ik wel dat de vader dronk en die kindjes waren ook altijd wat armoedig en viezig. Gezin werd overeind gehouden door giften van de kerk volgens mij. En er was een heel systeem dat iedereen de oude kleding aan familie B. doneerde.
Die moeder moet heel sterk geweest zijn maar de vader stond bekend als 'de boef'. Volgens mij heeft mijn moeder mij na een kinderfeestje daar, waarop de boef idd wat raar deed, verder afgemeld voor alle feestjes.
Tja... de boef... nu realiseer ik me dat de beste man wel een alcoholprobleem gehad zou hebben. En toch kwamen er telkens nieuwe kindjes. Heftig achteraf.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."