Bezinning.
Ik denk steeds aan de broer die geen contact meer wil. De bijbehorende schoonzus zie ik dus ook niet meer, hoewel ik niet weet hoe zij er zelf in staat.
Ik zou stil moeten staan bij de rest van de broers en zussen, die mij ondanks alles willen zien met kerst. De broer die het meest met mij te stellen heeft gehad, heeft mij zelf uitgenodigd. Zijn vrouw had er genoeg van kunnen hebben. Alle keren dat broer naar mij toe gekomen is. Zij moest thuis de boel draaiende houden, zwanger, hoogzwanger..... 3 kleine kinderen. De dag dat ze een bruiloft hadden, de kids uit logeren moesten etc etc. (Natuurlijk was ik mij er op het moment van terugvallen niet van bewust dat zij die bruiloft hadden).
De keren dat ik ze s nachts belde. Soms met een hulpvraag soms met complete onzin. Soms nuchter, vaak niet.
Ze nodigen mij uit, ondanks alles. Het was niet verplicht om mij te vragen, ik was al onder de spreekwoordelijke plannen met kerst. Zij verdient een medaille. Ik weet dat haar ouders ook veel voor anderen doen en dat dat haar met de paplepel is ingegoten. Maar ZO veel. Nooit heeft ze geappt dat ze het zat was.
Er is geen cadeau te bedenken voor mensen die alles al hebben. Het meeste wat ik voor mijn broer kan doen is van zijn kinderen houden. Heel veel. Soms is het jammer dat ik zelf geen kinderen heb maar dat zou er los van moeten staan. Het is leuk een kinderloze tante te hebben. Kinderloze tantes zijn anders dan tantes met kinderen. Mijn jongste tante had heel lang geen kinderen, pas toen ik 22 was werd zij moeder. Onze tante Et, wat hebben we veel leuke dingen met haar gedaan en wat denk ik vaak dat ik een Et wil zijn.
Ik heb toch een mooi cadeau voor mijn broer. 'Mooi' tussen aanhalingstekens. Toen hij 12 was maakte hij een fietstocht met mijn vader, een lange. Het moet een bijzonder moment zijn geweest want het gezin was altijd druk en eindelijk had hij onze vader een paar dagen voor zichzelf. Dagen waarin mijn vader hem leerde om door te zetten. Iets wat hij inderdaad geleerd heeft, dat zien we elke dag.
Vorige week was ik af en toe aan het opruimen (Mindless, dat met die grijze container
![:wink:]()
) en ik vond een werkstuk dat ik maakte over hun fietsvakantie. 1997. Adobe bestond nog niet of in ieder geval niet in mijn leven. Alles geknipt, geplakt en met kleurpotloden ingekleurd. Het gymnasiummeisje dat ik ooit was. Het verslag is mooi gebleven, de inkt is niet vervaagd zeg maar. Letterlijk. Ik appte broer en hij had meteen interesse.
Dat soort dingen. Ik kan het niet meer terugdraaien, de velen terugvallen. Nogmaals ik vind dat GGZ wel eerder verslavingszorg had mogen inschakelen maarja. Wel kan ik ipv de Alinde die alleen maar neemt, de Alinde worden die ook geeft.