Tijd van bezinning - nu

Thanks.

Ik was er even niet maar ben niet terug gevallen hoor.

er gebeurt veel. En tegelijk niks. Mijn casemanager is op vakantie en mijn ambulant begeleider is ziek, zwak, misselijk of zwanger. In ieder geval voor ons nu niet bereikbaar.

ik ben zwaar gefrustreerd. Gisteren ergens mee gegooid (mag niet) en een begeleidster een slisaap genoemd (mag ook niet).

Dan heeft de psychiater opeens WEL tijd. Dat is meestal als je dingen gaat gooien.

Ik had verwacht dat ik verplicht benzo’s zou moeten slikken en/of waarschuwing krijgen maar het viel mee. Misschien was het een voordeel dat die beker niet kapot ging. Buiten op de stenen gaan die dingen wel kapot en dan krijg je verplicht benzo’s.

Bovendien hebben we al weinig kopjes.

Ik ben zo cynisch als ik weet niet wat maar ik heb een heel goede casemanager en casemanagers zijn schaars. 6 mei is hij terug.

Gisteren had ik mijn huuskes niet opgegeten dus drama. Volgende keer eten ze zelf de huuskes maar op. Fuckers.

Thanks.

Ik was er even niet maar ben niet terug gevallen hoor.

er gebeurt veel. En tegelijk niks. Mijn casemanager is op vakantie en mijn ambulant begeleider is ziek, zwak, misselijk of zwanger. In ieder geval voor ons nu niet bereikbaar.

ik ben zwaar gefrustreerd. Gisteren ergens mee gegooid (mag niet) en een begeleidster een slisaap genoemd (mag ook niet).

Dan heeft de psychiater opeens WEL tijd. Dat is meestal als je dingen gaat gooien.

Ik had verwacht dat ik verplicht benzo’s zou moeten slikken en/of waarschuwing krijgen maar het viel mee. Misschien was het een voordeel dat die beker niet kapot ging. Buiten op de stenen gaan die dingen wel kapot en dan krijg je verplicht benzo’s.

Bovendien hebben we al weinig kopjes.

Ik ben zo cynisch als ik weet niet wat maar ik heb een heel goede casemanager en casemanagers zijn schaars. 6 mei is hij terug.

Gisteren had ik mijn huuskes niet opgegeten dus drama. Volgende keer eten ze zelf de huuskes maar op. Fuckers.

In tegenstelling tot de regio-GGZ krijg ik hier wel een psycholoog. Maar dat is 1 uurtje per week en dan heeft de week nog heel veel uren.

Ze hoorde me huilen en kwam even bij me zitten. Ik zat ergens en was je even niet bewust dat zij daar zat, het was wel ff een fijn gesprek.

Het lijkt net loonatik soms hier. Iedereen vergroot zijn eigen gedrag meer uit. De een gaat meer klagen, de ander meer slapen. Ik doe soms een beetje OCD maar vooral uit verveling.

Ik houd maar voor ogen dat ggz mij weinig gaat brengen. Als ik hulp of therapie wil zal ik hier moeten blijven.

Verder moeten we even nagaan wat de thuishulp nou gaat doen. Je hebt ze in alle soorten en maten.

Die van mij gaat op een stoel zitten kijken hoe ik de was opvouw. Maar als iemand op mijn vingers kijkt dan kan ik het niet.

Ik moet zeggen dat ze wel goed is in gesprekken. Maar als ik haar elke week spreek, hoef ik wat mij betreft niet ook elke week naar ggz.

Niet om het weer af te schuiven maar IK moet dat nagaan zodat ik het weet voordat ik naar huis ga omdat IK haar mogelijk niet genoeg heb aangestuurd. Het is wel een dame die graag op het achterwerk zit.

Alinde zei:

ik ben zwaar gefrustreerd. Gisteren ergens mee gegooid (mag niet) en een begeleidster een slisaap genoemd (mag ook niet).

Klik om te vergroten...

Die beesten zitten ook overal!

Zijn ze geen begeleidster, komen ze wel hun beklag doen op Met het Oog op Morgen.

Alinde zei:

Gisteren had ik mijn huuskes niet opgegeten dus drama. Volgende keer eten ze zelf de huuskes maar op. Fuckers.

Klik om te vergroten...

Een huuske is een overdekte buitenlatrine, zo ééntje waar je zo'n rode Long Johns ondergoedpak* naar aandoet. Iets zegt me dat dat hier niet bedoeld wordt?

*) Heb ze gezien van het merk NastyPig. Misschien koop ik die wel. Het achterwerk heeft alleen niet zo'n luikje waar Pluto zo olijk-speels-onhandig doorheen kan gluren aan de waslijn, maar een spleet die over je bilnaad loopt.

Een project voor na het afbetalen van mijn studieschuld -hopelijk binnenkort- die begon aan de Landbouw Universiteit Wageningen.

Maandag was de crematie van mijn neef die daar een bestuursjaar Ceres had gedaan.

Ongelooflijk, maar deze ervaring waar ik het over ga hebben, laat zien dat het altijd opletten is met de alcohol....

Gistermiddag was het zonnig, en warm.
Toch moest ik daardoorheen, omdat ik mijn paspoort wilde verlengen op afspraak.
En op de terugweg na een hoop gekloot met het betalingssysteem van de gemeente ( mijn bank pas werd geweigerd om de eenbof andere duistere reden) ging ik toch geslaagd weer huiswaarts.
Goddome, ik was dorstig en de zon scheen onbarmhartig.
En toen liep ik langs een terras, waar mensen zwaar goudgeel bier zaten te drinken.
Het zien van een vol bierglas en het feit, dat ik dorst had en de zon die scheen, was dus een enorme trigger en ik kreeg hevige craving om plaats te nemen op dat terras en aldaar ook zo'n goudgele tripel naar binnen te laten glijden. Hoe is dit mogelijk! Na 25 jaren niet drinken toch nog die plotselinge haast niet te beheersen drang om het op een zuipen te gaan zetten!

Ik heb het niet gedaan.
Ik ben snel doorgelopen, weg van die verleidelijke plaats.
Na een minuut of vijf was de craving weer verdwenen goddank.

Typisch, nietwaar.
Het is en blijft gewoon altijd aanwezig.
De alcoholduivel was dus nog niet verdwenen. Hij heeft het geprobeerd.
Maar, het is hem niet gelukt.
Het blijft opletten!

De Zandman zei:

Ongelooflijk, maar deze ervaring waar ik het over ga hebben, laat zien dat het altijd opletten is met de alcohol....

Gistermiddag was het zonnig, en warm.
Toch moest ik daardoorheen, omdat ik mijn paspoort wilde verlengen op afspraak.
En op de terugweg na een hoop gekloot met het betalingssysteem van de gemeente ( mijn bank pas werd geweigerd om de eenbof andere duistere reden) ging ik toch geslaagd weer huiswaarts.
Goddome, ik was dorstig en de zon scheen onbarmhartig.
En toen liep ik langs een terras, waar mensen zwaar goudgeel bier zaten te drinken.
Het zien van een vol bierglas en het feit, dat ik dorst had en de zon die scheen, was dus een enorme trigger en ik kreeg hevige craving om plaats te nemen op dat terras en aldaar ook zo'n goudgele tripel naar binnen te laten glijden. Hoe is dit mogelijk! Na 25 jaren niet drinken toch nog die plotselinge haast niet te beheersen drang om het op een zuipen te gaan zetten!

Ik heb het niet gedaan.
Ik ben snel doorgelopen, weg van die verleidelijke plaats.
Na een minuut of vijf was de craving weer verdwenen goddank.

Typisch, nietwaar.
Het is en blijft gewoon altijd aanwezig.
De alcoholduivel was dus nog niet verdwenen. Hij heeft het geprobeerd.
Maar, het is hem niet gelukt.
Het blijft opletten!

Klik om te vergroten...

Het volgt je tot de dood toe ,dat is met opiaat use disorder ook.
Overal waar gebruikt word of sporen ervan zijn laat je denken ,het is niet echt een trigger anders had je wel tussen die mensen gezeten met een groot glas paardezeik

Soulassasins zei:

een groot glas paardezeik

Klik om te vergroten...

Je zou er trek van krijgen!

Lauw ook zeker 😄

De Zandman zei:

Nou, dat glas bier zag er heeeeerrrlijk uit!
En tsjakkaaà, daar waren de cravings....waarvan ik normaliter geen last meer van heb.
Maar zonnig weer, warm en dorstig zijn, en langs terrassen lopen waar gedronken wordt? Mega craving!

Klik om te vergroten...

Maar toch weet jij nee te zeggen ,dus je weegt wel af wat de gevolgen zijn.
Dat maakt je alleen maar sterker,die craving zal er beslist zijn maar het goede engeltje fluistert nee in je oren en je luisterd.
Dus een dikke overwinning zou ik zeggen!

@De Zandman je punt is echt duidelijk en ik word het een beetje beu merk ik.

Let’s agree to disagree.

Nou jongens, ik heb vooral trek in ijsjes met dit weer. Ze hebben hier hele lekkere, met slagroom in het hoorntje. Niet goed voor de lijn, niet goed voor de portemonnee maar wel het eerste waar ik aan denk in mijn vrije uurtjes.

Ik ben niet meer zo over de zeik als vanmorgen. Ze waren onderbezet en ik zat vanmorgen aan de koffie met verpleegkundige Miep, die ik graag mag. Ik zei ´Miep ik wil je zo wel even helpen hoor`. Ze zei: Nee ik sta op de afdeling hiernaast.
Ik zei: Nou ok, ik beloof dat ik niks ga gooien vandaag. Ze moest best lachten toen.

Het is hier een soort oefening in emotie-regulatie, maar wel een hele rare. Omdat de verpleging niet op één lijn zit is het bijna onmogelijk om het goede te doen. Als de één zegt: Ga lekker naar buiten, zegt de ander: Bijf maar ff binnen.
Waar de één zegt dat je moet tafeldekken, zegt de ander dat het nog te vroeg is daarvoor etc etc etc.

Bij mijn detox in maart heb ik het echt anders ervaren, namelijk hoe het is als er regels zijn die voor iedereen hetzelfde zijn, zodat niet alle energie gaat zitten in het discussiëren over regels. Normaal als je ergens bent of werkt heb je een rol, een taak. Hier ben ik echt aan het zoeken wat ik moet doen. Inmiddels is ook duidelijk dat mijn ambulante behandelaar langdurig ziek is (hoorde ik van een andere cliënt die dezelfde heeft). Dus toch wachten op de klinisch casemanager die nu een week op vakantie is.

Ik heb eigenlijk in een jaar tijd drie ontploffingen gehad maar altijd heeft het te maken met onduidelijke afspraken. Ik heb hiervoor nooit woede-aanvallen gehad. Misschien ook omdat ik fase oranje mezelf al ging dempen. Ik zei gisteren tegen een ervaringsdeskundige hier: Ik heb het gevoel dat ik na de detox een stapje terug heb gedaan. We worden minder uitgedaagd, er is minder structuur, ik word minder actief. Hij begreep me wel.

@Alinde,
Pas je op om niet teveel te verhospitaliseren?
Al is dat niet makkelijk in jouw situatie....
Nu kun je, als je het moeilijk hebt, of ergens mee zit, direct naar de verpleging stappen en zoals ik het lees in jouw posts, doe je dat ook.
Zo kun je te afhankelijk van het systeem worden, en straks kan dat niet meer, als de druk oploopt en komt de craving weer om de hoek kijken, dat was bij mij ook zo.
Pas hiervoor op, wil ik je graag meegeven.
Het wordt straks als je weer thuis bent, veel te moeilijk voor je en je moet leren om volledig op eigen benen te staan.
Let je hiervoor op?

Ik heb goed geslapen en diep geslapen. Maar wel weer vroeg en nu ook weer vroeg wakker.

Ik heb geen zin in het ziekenhuisbezoek. Het is best een eind reizen en ik wéét dat ons bezoek gewaardeerd wordt maar dat vader waarschijnlijk het omgekeerde gaat uiten. Dat vriend te weinig op bezoek komt, dat vriend niet leeft volgens het boekje. Dat vriend zijn broers en zussen niet komen. Ik heb op het rooster gekeken en er is vanavond gelukkig begeleiding met veel ervaring. Dan kan ik wel mijn verhaal kwijt als ik terug kom.

Vriend heeft 300 vrienden en vriendinnen waar hij leuke dingen mee kan doen. Maar als het er op aan komt, ben ik de enige die aanbiedt mee te gaan naar zijn vader.

Maargoed, als ik terugdenk aan januari en februari, hoe vriend een paar weken bij mij is gebleven tijdens mijn terugvallen, totdat er hulp was En ik weet niet eens hoe het precies gegaan is maar ik vermoed dat uiteindelijk vriend de juiste hulp heeft geregeld. En toen dat geregeld was, lukte het mij om de alcohol af te bouwen, met hem samen, waardoor ik op de dag van opname binnen kwam en 0 blies.
Even mee gaan naar zijn vader is het minste wat ik terug kan doen.

We zouden eigenlijk hardloopschoenen voor mij gaan kopen vanmiddag. Daar had ik wel zin in maar dat moet dan even wachten. Evt kan dat maandagmiddag na zijn werk. Er even vanuit gaande dat de toestand van zijn vader niet levensbedreigend is.

Bijna 3 maanden clean van alcohol.
Had/heb nog wel voorgeschreven benzo's, die tel ik niet mee.

Die terugval in augustus... ik begrijp zelf nog wel waarom ik terugviel en ik neem het mijzelf niet echt kwalijk. Maar uiteraard kan ik niet meer mijn vorige cleandatum van 4 maart rekenen. Het was een soort escape, ik zat vast in een situatie en wilde even ontsnappen. Iemand vroeg mij naderhand heel droog 'hoe was je vakantie' en dat was eigenlijk wel wat het was Die heeft zelf ook een alcoholprobleem.

Een volgende keer zal ik eerder en duidelijker aangeven als ik vakantie nodig heb, en dan vakantie nemen zonder middelen...

Sommige begeleidsters zijn net kleuterjuffen maar onze J. is het omgekeerde van dat. Veel mensen die net binnen komen hebben moeite met haar omdat ze heel hard en streng lijkt.

Vanmorgen zei ze dat ik het goed doe, zeker nu vriend zijn vader ziek is. En dan weet ik dat ze het ook meent.
Een hele tijd geleden had ik een gesprek met haar over kerst. Dat ze zelf geen warm familiegevoel heeft met kerst en dat ook nooit zo gehad heeft. Ik zei dat ze dan juist iets kan betekenen voor de cliënten hier, die dat vaak ook niet hebben. Nog niet wetende dat alles zo lang zou gaan duren dat ik kerst waarschijnlijk met haar ga vieren.
Vorig jaar had ik echt moeite met de gekte bij mij in de stad, dagen voor kerst al. Het is een echte winkelstad, en ook al doe ik mijn boodschappen buiten het centrum, ook daar was iedereen helemaal gek. Het lijkt me ergens wel mooi om in december hier in het buitengebied te zijn en de stilte van de natuur een beetje te kunnen ervaren. Ik speel nog steeds regelmatig met het idee om te verhuizen. Misschien heeft het niks met willen te maken maar met kunnen. Ik KAN het niet, in de drukte van de stad leven. Ik heb het lang genoeg geprobeerd in principe maar telkens verlang ik naar rust en zonder ik mij af in huis met mijn flessen. En om 6 uur, voordat het leven weer begint, haal ik nieuwe flessen.

Ik wil even met casemanager overleggen voor ik in een impulsieve bui naar huizen ga kijken. Hij kan altijd wel goed prioriteiten stellen. En dan moet ik bellen naar de woningbouw of ik in aanmerking kom voor woningruil. Ik weet namelijk niet of mijn onderburen melding hebben gemaakt van de overlast. Mocht dat zo zijn, dan kan ik voorlopig geen woningruil doen. Je mag de laatste X tijd geen overlast veroorzaken.

First things first. Vandaag naar de vader van vriend.

Godzijdank blijkt zijn vader een zus te hebben die contactpersoon is. Vriend heeft haar nummer nog niet maar dat gaan we vanmiddag vragen.
Zijn vader heeft ook een partner maar die is best wel wappie. Ik vind het een geruststelling dat er iemand anders is die contactpersoon is.

Ik ben vriend een beetje zat. Dat was vorige week al voordat het nieuws over zijn vader kwam. We hebben denk ik iets teveel tijd met elkaar door gebracht en dan ga ik mij ergeren aan zijn ADHD gedrag. Als je zelf net de lorazepam hebt afgebouwd dan is het soms teveel. Zeker omdat hij altijd zoveel mensen aanspreekt als we ergens zijn.
Maar wat ik al zei, als we gewoon goede vrienden waren geweest zou ik ook mee gaan naar t ziekenhuis. Hij vindt het moeilijk om alleen te gaan en dat snap ik ook wel. Volgens mij is zijn vader ook minder onaardig als ik er bij ben.

Nu de lorazepam en diazepam er af zijn, zitten mij dingen dwars die al veel eerder gebeurd zijn maar die nu pas doordringen. Eén ding had ik aan de casemanager willen vragen maar daar was niet genoeg tijd voor dinsdag. En nu is hij ziek. We hebben alleen de zaken besproken die nu spelen.

Het ging naar omstandigheden goed met vriend zijn vader. We hebben ook de zus van zijn vader ontmoet die contactpersoon is. Ik ben er blij om, het leek mij een heel aardige en verstandige vrouw.

Verder was het fijn om even in een onbekende stad te zijn en nieuwe dingen te zien.

Alinde zei:

Het ging naar omstandigheden goed met vriend zijn vader. We hebben ook de zus van zijn vader ontmoet die contactpersoon is. Ik ben er blij om, het leek mij een heel aardige en verstandige vrouw.

Verder was het fijn om even in een onbekende stad te zijn en nieuwe dingen te zien.

Klik om te vergroten...

Goed om te horen dat er vertrouwen is in de contactpersoon van de vader van je vriend.
Dan kun je dat stuk hopelijk wat meer los laten.

Waar het nu vooral om gaat is jezelf nl.
Al je energie die je hebt kun en mag je gebruiken voor eigen herstel

Dankjewel Kordie.

In het weekend heeft die zus even gedacht dat de vader het niet zou halen, het ging echt niet goed. Ik ben nu wel gerustgesteld. Ik ben even bang geweest dat vriend misschien eerste contactpersoon was maar gelukkig is dat niet zo.

Ja... mijn energie gaat weer naar andere mensen deze dagen. De treinreis en het lopen in een andere stad waren voor mijzelf ook heel prettig. Maar we hoeven geen zorgen om de vader meer te hebben. Ten eerste omdat er een verstandig persoon is die alles regelt, ten tweede omdat vader hier wel weer bovenop komt.

Hier regen, regen en regen. Ik heb al in het bos gelopen, dat is wel heel mooi nu. Ik ben blij dat ik dat nu kan ervaren. Maar ik besef ook, als ik weer al mijn energie in anderen steek, ben ik straks weer uitgeput en depressief. Overigens had ik echt lekker geslapen vannacht.

Ik krijg steeds terug van mijn behandelaren dat ik zo vriendelijk ben, de laatste weken.

Maar damn... ik zit hier niet om vriendelijk te zijn. Ik mis een beetje mijn emotionele kant, die rond augustus boven kwam. Zo boos, zo verdrietig... maar het was wel lekker. En op een dag schold ik een begeleidster uit en toen volgden er maatregelen, haha.

Ik slik mijn medicatie hier onder toezicht. Anders zou ik minder quetiapine innemen. Ik vind het juist niet zo fijn, dat ik zo tam ben en kennelijk vriendelijk.. Ik mis mijn emoties.