Tijd van bezinning - nu

Dank je Zandman, ik heb om die reden clonidine gekregen maar vannacht werkte het niet.
Ik ga eens lezen over pramipexol.

Hoeveel quetiapine slik je?

Ik dacht waar ken ik het van… maar mijn vriend slikt het. Hij heeft het 1 x aan mij gegeven vanwege mijn onrust in bed en toen sliep ik lekker!

Ik kan het maandag vragen. Twee verschillende mensen van nachtdienst hebben mij de hele tijd heen en weer zien lopen de halve/hele nacht. Als ik gewoon had kunnen blijven liggen was ik misschien nog in slaap gevallen.

Dan zou de clonidine er weer af kunnen anders wordt het meer en meer. Dat werkt toch niet goed genoeg.

Pramipexol is een medicijn wat voorgeschreven wordt bij de ziekte van Parkinson.
Het vermindert het trillen en onrustig beven, en ook restless legs worden effectief calm legs. O.a. bij mij. Ik heb restless legs gekregen door de quetiapine.
Mij helpt dit medicijn heel erg goed! Ik krijg weer een paar uren slaap meer dan eerst.
Wellicht helpt het ook jou, @Alinde!
Het wordt voorgeschreven in zeer kleine hoeveelheden, en wordt ingesteld op je lichaamsgewicht. 0,125 mg per tabletje ongeveer is de dosis per pilletje bij mij.
Succes!

Dankje. Ik heb er even over gelezen, er worden veel bijwerkingen gemeld maar de mensen die nergens last van hebben zijn minder geneigd dat op internet te melden, denk ik.

Lamotrigine kan ook onrustig maken (dat slik ik ook). Ik baal van al die pillen. Helaas is de psychiater hier niet fijn, anders zou je denken dat dit een mooi moment is om te kijken of alles even hard nodig is, van de hele cocktail.

Als ik niet in slaap val begin ik die lithium ook te merken…. Dorst dorst dorst. En daarna veel plassen dus.

@Alinde,
Ben jij bipolair/ MD?

De Zandman zei:

@Alinde,
Ben jij bipolair/ MD?

Klik om te vergroten...

Ja klopt.
Met verschillende soorten medicatie, maar ik word er niet stabiel van omdat er waarschijnlijk ook iets onder zit.

De Zandman zei:

Ongelooflijk, maar deze ervaring waar ik het over ga hebben, laat zien dat het altijd opletten is met de alcohol....

Gistermiddag was het zonnig, en warm.
Toch moest ik daardoorheen, omdat ik mijn paspoort wilde verlengen op afspraak.
En op de terugweg na een hoop gekloot met het betalingssysteem van de gemeente ( mijn bank pas werd geweigerd om de eenbof andere duistere reden) ging ik toch geslaagd weer huiswaarts.
Goddome, ik was dorstig en de zon scheen onbarmhartig.
En toen liep ik langs een terras, waar mensen zwaar goudgeel bier zaten te drinken.
Het zien van een vol bierglas en het feit, dat ik dorst had en de zon die scheen, was dus een enorme trigger en ik kreeg hevige craving om plaats te nemen op dat terras en aldaar ook zo'n goudgele tripel naar binnen te laten glijden. Hoe is dit mogelijk! Na 25 jaren niet drinken toch nog die plotselinge haast niet te beheersen drang om het op een zuipen te gaan zetten!

Ik heb het niet gedaan.
Ik ben snel doorgelopen, weg van die verleidelijke plaats.
Na een minuut of vijf was de craving weer verdwenen goddank.

Typisch, nietwaar.
Het is en blijft gewoon altijd aanwezig.
De alcoholduivel was dus nog niet verdwenen. Hij heeft het geprobeerd.
Maar, het is hem niet gelukt.
Het blijft opletten!

Klik om te vergroten...

Het volgt je tot de dood toe ,dat is met opiaat use disorder ook.
Overal waar gebruikt word of sporen ervan zijn laat je denken ,het is niet echt een trigger anders had je wel tussen die mensen gezeten met een groot glas paardezeik

Soulassasins zei:

een groot glas paardezeik

Klik om te vergroten...

Je zou er trek van krijgen!

Lauw ook zeker 😄

De Zandman zei:

Nou, dat glas bier zag er heeeeerrrlijk uit!
En tsjakkaaà, daar waren de cravings....waarvan ik normaliter geen last meer van heb.
Maar zonnig weer, warm en dorstig zijn, en langs terrassen lopen waar gedronken wordt? Mega craving!

Klik om te vergroten...

Maar toch weet jij nee te zeggen ,dus je weegt wel af wat de gevolgen zijn.
Dat maakt je alleen maar sterker,die craving zal er beslist zijn maar het goede engeltje fluistert nee in je oren en je luisterd.
Dus een dikke overwinning zou ik zeggen!

@De Zandman je punt is echt duidelijk en ik word het een beetje beu merk ik.

Let’s agree to disagree.

Nou jongens, ik heb vooral trek in ijsjes met dit weer. Ze hebben hier hele lekkere, met slagroom in het hoorntje. Niet goed voor de lijn, niet goed voor de portemonnee maar wel het eerste waar ik aan denk in mijn vrije uurtjes.

Ik ben niet meer zo over de zeik als vanmorgen. Ze waren onderbezet en ik zat vanmorgen aan de koffie met verpleegkundige Miep, die ik graag mag. Ik zei ´Miep ik wil je zo wel even helpen hoor`. Ze zei: Nee ik sta op de afdeling hiernaast.
Ik zei: Nou ok, ik beloof dat ik niks ga gooien vandaag. Ze moest best lachten toen.

Het is hier een soort oefening in emotie-regulatie, maar wel een hele rare. Omdat de verpleging niet op één lijn zit is het bijna onmogelijk om het goede te doen. Als de één zegt: Ga lekker naar buiten, zegt de ander: Bijf maar ff binnen.
Waar de één zegt dat je moet tafeldekken, zegt de ander dat het nog te vroeg is daarvoor etc etc etc.

Bij mijn detox in maart heb ik het echt anders ervaren, namelijk hoe het is als er regels zijn die voor iedereen hetzelfde zijn, zodat niet alle energie gaat zitten in het discussiëren over regels. Normaal als je ergens bent of werkt heb je een rol, een taak. Hier ben ik echt aan het zoeken wat ik moet doen. Inmiddels is ook duidelijk dat mijn ambulante behandelaar langdurig ziek is (hoorde ik van een andere cliënt die dezelfde heeft). Dus toch wachten op de klinisch casemanager die nu een week op vakantie is.

Ik heb eigenlijk in een jaar tijd drie ontploffingen gehad maar altijd heeft het te maken met onduidelijke afspraken. Ik heb hiervoor nooit woede-aanvallen gehad. Misschien ook omdat ik fase oranje mezelf al ging dempen. Ik zei gisteren tegen een ervaringsdeskundige hier: Ik heb het gevoel dat ik na de detox een stapje terug heb gedaan. We worden minder uitgedaagd, er is minder structuur, ik word minder actief. Hij begreep me wel.

@Alinde,
Pas je op om niet teveel te verhospitaliseren?
Al is dat niet makkelijk in jouw situatie....
Nu kun je, als je het moeilijk hebt, of ergens mee zit, direct naar de verpleging stappen en zoals ik het lees in jouw posts, doe je dat ook.
Zo kun je te afhankelijk van het systeem worden, en straks kan dat niet meer, als de druk oploopt en komt de craving weer om de hoek kijken, dat was bij mij ook zo.
Pas hiervoor op, wil ik je graag meegeven.
Het wordt straks als je weer thuis bent, veel te moeilijk voor je en je moet leren om volledig op eigen benen te staan.
Let je hiervoor op?

Oja: 60 dagen clean 🙂

Ok @Alinde
Ik zal verder niet meer reageren.

Alinde zei:

Oja: 60 dagen clean 🙂

Klik om te vergroten...

Zei die 'slisaap' nog iets?

Ik zie nu dat het vandaag 8 november is, precies twee jaar na mijn eerste opname in verslavingskliniek. Toen dacht ik nog dat drie weekjes detox voldoende zou zijn.

Toen is juist een heel heftige periode begonnen. Niet meer slapen, zelf kloten met de medicatie, psychoses etc. Ik heb echt veel kapot gemaakt in twee jaar.

Vandaag iig gewandeld en gefitnest, wat ik vanaf nu vaker wil doen.

Alinde zei:

Oja: 60 dagen clean 🙂

Klik om te vergroten...

Goed bezig 💪

Casrus zei:

Zei die 'slisaap' nog iets?

Klik om te vergroten...

Mwah die doet gewoon haar werk, we gaan weer normaal met elkaar om. Ik had nog traktatie neergezet voor 60 dagen clean maar dat is hier niet echt gebruikelijk, men eet dat gewoon op en meer niet.

Ik ben best overprikkeld deze week en ik vind het lastig dat bepaalde dingen verplicht zijn. Het is bijv niet zo prettig nu in een gymzaal te staan en een balsport te doen... alle geluiden, het geschreeuw etc.
Ik zit er niet zo lekker in wat dat betreft, zou graag wat meer mijn eigen planning hebben. Vanavond komt er een verpleegkundige waar ik goed mee kan praten, ik hoop dat die kan meedenken hoe ik meer tijd kan hebben voor mijn eigen dingen en minder vast zit in de regels.

Want de opname hier gaat nog een tijdje duren. Het duurt een tijd voor er therapie is en het is in principe de bedoeling dat ik die tijd hier blijf. Ik hoorde het gisteren en besefte het ook niet meteen. Naar huis gaan zonder therapie lijkt me ook niet verstandig.... maar dit is ook wel echt doorbijten.

Overigens, het gaat om groepstherapie maar er wordt nu eenmaal niet veel individueel aangeboden. Het is echt intensieve therapie.

Mijn huidige casemanager wijst mij al op veel patronen die hij ziet. Dan is het goed dat hij mij vorig jaar ook al heeft meegemaakt met alle iOS en downs die ik toen had. Hij ziet goed hoe de bipolaire episodes verlopen en helpt mij om mezelf wat bij te sturen.

@Kordie nee niet in de kliniek maar wel ‘bereisbaar’. Het idee is dat ik dan nog de steun vanuit de kliniek heb bijv in de avonden.

Ja ik zou liever even niet mee gaan naar die gymzaal. Ik snap dat bewegen goed is, maar dat gestuiter, dat geschreeuw, even niet goed voor mijn hoofd.

In je gewone leven kun je vrij nemen of je ziek melden… hier lijkt het wel of elke dag door moet. Ik ga dit toch overleggen want als ik een grens aangeef, wordt het een discussie. En die discussie kost meer energie dan ‘gewoon’ mee hobbelen. Maar ik voel dat ik even een break nodig heb. Ff geen gestuiter, geen geschreeuw, geen grappen van groepsgenoten.