Tijd van bezinning - nu

Jammer hoe het eraan toe gaat in die kliniek. Het laat mij eerlijk gezegd wel zien waarom een kliniek verreweg van een goede behandelplek lijkt. Stuk hospitaliseren komt zo wel erg veel op de voorgrond te staan (bij je lotgenoten).

Waar ik mijn behandeling heb gehad, of die ik op korte termijn afrond, werd dat al aangegeven.
Je kon kiezen voor een lang ambulant traject of een half jaar opname.
Maar over opname is men toch vaak minder te spreken als professioneel hoor ik steeds meer.

Of ambulant.
Of wonen in een kliniek voor mensen die niet in de maatschappij kunnen wonen.

Ik begrijp het ook niet zo goed, er is zo veel verpleging dan kun je dat programma toch uitbreiden.

Je mag hier vandaan wel starten met bijv dagbesteding, die je dan vanuit huis ook kunt blijven doen. Ik heb wel iets gevonden tussen mijn huis en deze plek in, morgen maar eens bellen.

Ik mis het in gesprek gaan met elkaar. Ik heb geen idee wat er leeft bij sommige mensen, wat ze de hele dag op die kamer doen etc.

@Alinde , ik krijg het vermoeden dat je je teveel bezig houdt met anderen die daar opgenomen zijn.
Daar moet je voor uitkijken!
Dat met anderen bezig zijn, in je hoofd, kost ontzettend veel energie. Die energie kun je beter voor jezelf bewaren!
En het leidt nergens toe.
Let ook op, dat je niet verhospitaliseert!
Je houdt je nogal vaak bezig met anderen, en of er een dagafsluiting is of niet, een te klein progamma in die kliniek, wat anderen in hun kamer doen....etc. etc.
Kijk naar jezelf! Daar kan je beter van worden.
Ga met diepliggende zaken naar een lid van de staf.
Daar krijg je goede antwoorden.
Niet van een clubje medepatienten, die al genoeg problemen hebben met hunzelf!

Ik hoop eigenlijk dat je daar snel wegkunt.
Ik heb de indruk dat deze kliniek niet de goede voor je is.
Ik heb mijn post geschreven uit eigen ervaringen in een kliniek.
Ik hoop, dat je hier iets aan hebt.
Zet hem op!

Alle sterkte en wijsheid toegewenst!

Dank je Zandman. Wat ik eerder schreef, je bent in een kliniek nou eenmaal met een groep en je moet het samen doen.
Hele dag op mijn kamer is ook niet goed.

Een programma geeft je ook houvast voor de dag.

Tijeens de wandeling vanmorgen heb ik naast de verpleging gelopen en dat gaf al wat meer lucht.

Ik ben wel op zoek naar dingen die mij positief voeden, bijv meetings. Maar liefst ook dingen/activiteiten/plaatsen dichterbij.

Vanmiddag even naar mijn huis, voor het eerst weer.

Ik bedoel ik snap wel wat je bedoelt en ik ben ook veel alleen aan t wandelen.
Maar als ik in de kliniek ben heb ik toch met de anderen te maken.

Zojuist een berichtje gestuurd of ik ergens in de keuken kan werken als vrijwilliger.

En vanaf 16 april heb ik zangles, even iets positiefs.

De Zandman zei:

@Alinde , ik krijg het vermoeden dat je je teveel bezig houdt met anderen die daar opgenomen zijn.
Daar moet je voor uitkijken!
Dat met anderen bezig zijn, in je hoofd, kost ontzettend veel energie. Die energie kun je beter voor jezelf bewaren!
En het leidt nergens toe.
Let ook op, dat je niet verhospitaliseert!
Je houdt je nogal vaak bezig met anderen, en of er een dagafsluiting is of niet, een te klein progamma in die kliniek, wat anderen in hun kamer doen....etc. etc.
Kijk naar jezelf! Daar kan je beter van worden.
Ga met diepliggende zaken naar een lid van de staf.
Daar krijg je goede antwoorden.
Niet van een clubje medepatienten, die al genoeg problemen hebben met hunzelf!

Ik hoop eigenlijk dat je daar snel wegkunt.
Ik heb de indruk dat deze kliniek niet de goede voor je is.
Ik heb mijn post geschreven uit eigen ervaringen in een kliniek.
Ik hoop, dat je hier iets aan hebt.
Zet hem op!

Alle sterkte en wijsheid toegewenst!

Klik om te vergroten...

Dit patroon viel mij ook al op. Richt de blik naar binnen @Alinde je eigen hoofd kun je veranderen, anderen niet.

_shikantaza zei:

Dit patroon viel mij ook al op. Richt de blik naar binnen @Alinde je eigen hoofd kun je veranderen, anderen niet.

Klik om te vergroten...

Thanks. Ik heb ook gemaild voor Mindfulness.

Ik vind het moeilijk met x anderen om mij heen, om me er niets van aan te trekken. Maar dat zou idd wel beter zijn.

Alinde zei:

Thanks. Ik heb ook gemaild voor Mindfulness.

Ik vind het moeilijk met x anderen om mij heen, om me er niets van aan te trekken. Maar dat zou idd wel beter zijn.

Klik om te vergroten...

Oefening baart kunst. Je zit er voor jezelf, ook al lijkt het geen goede match.

@Alinde , je kunt heel goed met anderen omgaan, als het maar niet te ver, te diep gaat.
Bedenk dat deze mensen in een groep eerder of later weer weggaan, en je ziet ze zeer waarschijnlijk nooit weer. Het zijn geen echte
vrienden van je..
En, het wordt hierboven ook al gezegd, de enige waaraan je iets kan veranderen ben JIJZELF. En dat is al moeilijk genoeg.
Wat die anderen doen, is hun zaak. Je kunt een beetje met ze meepraten, meer niet.
Anders gaat alles ten koste van jezelf.
Zover mag het niet komen.

Overigens, het gaat om groepstherapie maar er wordt nu eenmaal niet veel individueel aangeboden. Het is echt intensieve therapie.

Mijn huidige casemanager wijst mij al op veel patronen die hij ziet. Dan is het goed dat hij mij vorig jaar ook al heeft meegemaakt met alle iOS en downs die ik toen had. Hij ziet goed hoe de bipolaire episodes verlopen en helpt mij om mezelf wat bij te sturen.

@Kordie nee niet in de kliniek maar wel ‘bereisbaar’. Het idee is dat ik dan nog de steun vanuit de kliniek heb bijv in de avonden.

Ja ik zou liever even niet mee gaan naar die gymzaal. Ik snap dat bewegen goed is, maar dat gestuiter, dat geschreeuw, even niet goed voor mijn hoofd.

In je gewone leven kun je vrij nemen of je ziek melden… hier lijkt het wel of elke dag door moet. Ik ga dit toch overleggen want als ik een grens aangeef, wordt het een discussie. En die discussie kost meer energie dan ‘gewoon’ mee hobbelen. Maar ik voel dat ik even een break nodig heb. Ff geen gestuiter, geen geschreeuw, geen grappen van groepsgenoten.

Hoe gaat het inmiddels met je @Alinde ?

Lang geleden dat ik hier was. Ik kon op gegeven moment niet inloggen maar vandaag kom ik er gewoon weer op.

Ik ben in juni en in september flink in de war geweest, de medicatie is ook een aantal keer aangepast om die reden.... inmiddels ziet mijn behandelaar ook wat beter de patronen waar ik in zit, die maken dat ik op een gegeven moment overprikkeld raak.

Ik was vanaf 4 maart clean van alcohol maar heb in augustus nog 3 dagen flink gedronken.
Ik heb in periodes benzo´s voorgeschreven gekregen.... waar ik vooral geen nee tegen zei want he.... verslaafd.
Nu sinds een week geen lorazepam of diazepam meer. Wel slik ik sinds april elke avond zopiclon.... dat slik ik nog steeds iedere dag 7,5 mg.

De zopiclon moet er natuurlijk nog af op termijn.

Maar heb zopiclon heb ik niet hetzelfde wat ik met lorazepam heb. Bij lorazepam klinkt het woord alleen al als muziek.... ik weet nog precies het eerste pilletje ooit, welk moment en welke toestand ik dat kreeg... wel voorgeschreven... en hoe fijn dat was. En hoe veel tijd ik in 20 jaar bezig geweest ben met lorazepam te krijgen.... hele verhalen bij GGZ en meestal kreeg ik het wel maar ik zat toch altijd in spanning als het bijna op was etc etc. Kortom dat is echt het verhaal van een verslaving.
Zopiclon heb ik in april gekregen maar daar hoort niet zo´n lang verhaal bij verder. Een verslaafde die dit leest snapt het wel denk ik.

Het is raar. Denk dat juni en september allebei wel psychoses waren. En ik begon eindelijk te zien dat wat ik toen in mijn hoofd had, niet waar was.
Totdat net iemand mij iets vertelde waarvan ik dacht.... dat wist ik tijdens mijn psychose al. Raar is dat, je ziet de waarheid op een gegeven moment alleen daarna draai je door.

Na september ben ik heel depressief geworden en de laatste dagen klaart het eindelijk wat op.
Mijn zelfzorg was belabberd, haren niet wassen, kleding niet wassen etc. Ik ga straks maar even wandelen met de stappenteller. Dat kan ik vanaf nu iedere dag weer oppakken.

Ik heb in september 2,5 mg lorazepam gekregen per dag, voor de avond. Omdat ik weinig sliep en in de war was.

Twee weken geleden ging ik van 2,5 mg naar 1,0 mg en vorige week van 1,0 naar 0. En ook al heb ik nu veel quetiapine, het voelt veel minder wollig. Echt dat gevoel van een witte wollen deken. En ergens is het fijn dat deze weg is, maar het is ook best raar.

Vanmorgen onbewust bij een vriend gecheckt, of de dingen die ik ervaar, kloppen. Sferen op plaatsen. Wat ik ervaar, ervaart hij ook.... gewoon de realiteit dus Waarbij hij en ik beiden gevoeliger zijn dan gemiddeld.

Het weer gisteren en vandaag ervaar ik ook als anders. Herfst en tegelijkertijd bijna warm. Het licht is of lijkt anders, heel surrealistisch. Het kan zijn dat ik het zo ervaar doordat ik niet meer onder invloed van benzo´s ben. Het kan ook zijn dat het gewoon realiteit is, het is raar weer voor november

Ik heb vaker lorazapam afgebouwd maar helaas raakte ik dan in een periode van slapeloosheid en daarna psychose. Dus nu vooral rustig aan...

Volgt er bij jou na een psychose altijd een depressieve episode?

Hoi Relmuis, goede vraag. Vorig jaar ben ik in juni psychotisch geweest, toen een paar maanden redelijk stabiel en in september werd ik heel depressief.
Dit jaar werd ik in juni psychotisch, de zomer best druk, toen in september weer psychotisch na een onverwachte gebeurtenis en eind september weer heel depressief.

Tussen 2005 en 2023 geen psychoses gehad. Steeds na afbouw lorazepam ben ik er gevoelig voor. Dus antwoord op de vraag.... soms komt het wat later maar idd er volgt wel een depressie na een psychose.

Ik kan nog niet slapen.

Mijn vriend is ruim 1,5 jaar clean. We zijn in de zomer even uit elkaar geweest, een aantal weken, maar zijn nu weer samen.

Hij is van beschermd wonen naar een andere plek verhuisd. Het leek een stap vooruit, meer eigen voorzieningen. Badkamer, keuken, wasmachine, droger allemaal voor zichzelf. Leuk terras en een kleine tuin. We hebben sinds de breuk best rustig aan gedaan.

En vandaag vroeg hij hoe het zit met nachtverlof. En nu blijkt dat ze daar normaal gesproken geen nachtverlof hebben. Ik mag niet in zijn appartement logeren en hij mag zelf alleen weg onder strikte afspraken. Dus dat zou betekenen dat hij sporadisch een keer een nachtje met mij mag hebben maar dat dat niet spontaan kan en als het eenmaal is vastgelegd kun je het ook niet zo makkelijk meer terugdraaien.

Ik baal er echt van. Hij heeft een buurman die wel regelmatig op nachtverlof mag en wij hebben altijd gedacht, wat buurman Pietje mag, mag vriend ook op termijn. Maar de situatie van buurman Pietje is anders omdat die al een duidelijke einddatum heeft en een duidelijk plan waar hij t.z.t. heen gaat verhuizen. Dus de situatie van buurman Pietje is anders en helaas geldt niet dat vriend iets mag omdat buurman Pietje het ook mag.

Vorig jaar juni was de situatie anders... toen zat ik in Kliniek en vriend bij beschermd wonen. Toen kregen we beiden best veel mogelijkheid voor verlof. Alleen de eerste keer, toen alles in kannen en kruiken was na heel veel overleggen en vergaderen en formulieren invullen.... toen waren we op de dag zelf ff helemaal klaar met elkaar en wilden we niet meer samen slapen. Toen was het best een gedoe om het weer terug te draaien zodat we allebei in ons eigen bed konden slapen. En zo hebben we ook eens een weekend gehad waarin ik redelijk onverwacht een begrafenis had. Toen hadden we t een beetje omgedraaid, zaterdag bij de een en zondag bij de ander. Kregen we daar ook weer gezeur van maar voor zo´n begrafenis moet je ook praktisch denken op het laatste moment.

Blij dat ik hier weer even kan schrijven. En goed om te realiseren dat ik echt mijn best moet doen om zelfstandig te blijven.

Genoeg mensen gezien die geen woning hadden (kwijtgeraakt of überhaupt nooit het huis uit gegaan), zorgmachtiging hebben etc etc. Als ik weer ga kloten met drank en pillen raak ik ook alles kwijt.

Maar ik realiseerde me vandaag pas dat ik daar nooit kan logeren en dat vriend niet, net als Pietje, zijn weekenden zelf in kan vullen.

Ok dat is eruit. Hopelijk nu wel rustig slapen. Heb het juist zo hard nodig.

Ok huilbui.

Kennelijk kan dat nog met 1200 mg lithium en 300 mg quetiapine... en gelukkig maar.

Wat ik even wil delen, voor de volledigheid: Ik woon momenteel niet thuis maar op een beschutte plek. Daarom voelt het niet drinken niet echt als een prestatie. In de buitenwereld zou het een prestatie zijn maar nu voelt het niet zo.

Natuurlijk kom ik buiten, kom ik in winkels etc. Maar dat echte binge drinken, meerdere flessen kopen en achter elkaar opdrinken, dat zou hier niet kunnen. Dat moet ik ook niet willen natuurlijk.

Het is nog niet helemaal duidelijk hoe lang ik hier kan blijven. Ik heb gelukkig nog steeds mijn eigen huurhuis. Ik ontmoet zoveel verslaafden en er zijn zo veel die hun huis niet meer hebben of nooit een woning gehad hebben. Ik heb best veel op het spel gezet met mijn gedrag, vele malen crisisdienst, gerotzooi met medicatie etc etc. Ik ken iemand die qua ziektebeeld wat op mij lijkt. Die heeft afgelopen week een zorgmachtiging gekregen en als hij nog één keer gebruikt zet hij alles wat hij heeft op het spel.

Ik heb het nu alweer laten versloffen door langere tijd de post niet op te halen bij mijn woning. Morgenochtend ga ik echt en dan kan er ook even iemand mee. Ik vermoed dat de plantjes ook dood zijn gegaan.

Ok fijne zondag iedereen

Sterkte Alinde! ❤️

Hopelijk raak je niet kwijt wat je nog hebt en kun je de zucht naar drank te baas blijven.