Ik vind dit zo moeilijk voor te stellen, want ik vind je hier juist altijd heel empathisch overkomen. Lijkt me heel naar en moeilijk, vooral ook in je romantische relatie. Merk je wel iets van verbetering… of iets in de trant van een “modus” tussen jullie?
Ik vraag dit ook omdat mijn vader meerdere hersenbloedingen heeft gehad en ook zeker niet meer de man is die hij was. Dat komt ook echt nooit meer terug… En 2,5 jaar later heb ik die modus nog niet gevonden, zeg maar.
Het gaat vaak mis, misschien ook bij jou vader, als je echt fysiek contact moet maken of moet handelen of uiten.
Bijvoorbeeld iemand zien huilen; hoe moet ik daarop reageren?
Het is dan niet dat ik denk: "waarom is iemand verdrietig"
Of als ik het ergens niet mee eens ben; hoe uit ik dat precies?
Verdriet van anderen kan ik inkomen en vind ik ook oprecht erg, maar daar in het echte leven dan goed op reageren is heel moeilijk. Je moet dan troosten, maar hoe moet dat? Hoe breng je subtiel een arm om iemand heen zonder te wurgen of wat en hoe moet je zeggen? Laat staan kijken.
Ik een romantische relatie is het idd het moeilijkste. Maar ook naar mijn kinderen.
Ik ben ook verre van de man en de vader die ik ooit was en dolgraag zou willen zijn. Dat realiseer ik me goed en dan heb ik ook een gevoel wat niet fijn is.
Onrust, opgejaagd, machteloos, boos op mezelf (want ik heb zelf de kistjes vast geknoopt).
Voor een partner of in jou geval kind is zoiets heel moeilijk. Maar je weet vaak dat iemand ziek is en hiervoor niet heeft gekozen.
Dus bij mij en mogelijk ook bij je vader is zeker een gevoel. Maar dat uiten is vaak pittig. En wat ga je dan doen? Boos word.
Op de persoon voor je? Zeker niet, dat is onmacht. Je wilt wel maar je kunt niet.
Dat is ook bij oa cva. Je vader is niet de vader die hij had willen zijn. Maar leg dat maar eens uit hem zijnde.