Maar ook het begrijpen van waarom ik zo reageer is mij nog niet gelukt te ontrafelen.
Dit is nu wel duidelijk.
Ik heb deze week m'n eerste EMDR sessie gehad en het heeft mij enorm geholpen.
Ik lijk een ander mens, helemaal niet meer opgejaagd, neerwaarts naar mezelf en anderen en open voor verbinding waar ik jaren mee worstelden.
Het aanvoelen, delen en herkennen van emoties bij mensen is zo enorm vooruit gegaan in zo'n korte tijd dat ik nu alles eraan ga doen om de band met m'n familie te herstellen na jaren langen verwaarlozing met dat ik onbereikbaar was.
Er gaan meer sessie's komen en hopelijk groei ik er zo door dat ik op een gegeven moment weer m'n eigen geld ga verdienen en kan loskoppelen van het UWV.
Dit heeft ook met eigenwaarde te maken, de financiële zekerheid is wel prettig maar leef ondertussen al lang genoeg in een regel-gevangenis.
Wat ik mij wel enorm afvraag is of ik wel echt verslaafd was ... Klinkt gek natuurlijk, maar ik heb totaal niet meer de "noodzaak" om te verdoven en de behoefte ook helemaal niet.
Ik ervaar het leven nu als een "drugs🤔"
Bij iedereen ziet een verslaving er anders uit, voor mij was het puur overlevings strategie.
Ik ben benieuwd over anderen waarom of hoe ze in zoiets terecht gekomen zijn.
Over het algemeen denk ik dat het vooral met pijn te maken heeft.
Of iemand die het niet uitmaakt en lekker bourgondisch omgaat met drugs.
Zelf houd ik van controle dus mij zie je niet snel op een festival met een XTC pil op (nog nooit gedaan ook)