Wat is jou ervaring met ambulante verslavingszorg én behandeld worden in een verslavingskliniek?

Soulassasins zei:

Een omhelzing was ook moeilijk maar ik heb het gedaan

Klik om te vergroten...

Stom he. Het ziet er zo simpel uit maar het kan toch zo moeilijk zijn.
Ik heb eens bijna iemand gewurgd toen ik een omhelzing wilde geven. Zette een nekklem per ongeluk.

Ei-Salade zei:

heb deze week m'n eerste EMDR sessie gehad en het heeft mij enorm geholpen.
Ik lijk een ander mens, helemaal niet meer opgejaagd, neerwaarts naar mezelf en anderen en open voor verbinding waar ik jaren mee worstelden.

Klik om te vergroten...

Wat fantastisch om te lezen.
En ook je toekomstplannen.

Ei-Salade zei:

Wat ik mij wel enorm afvraag is of ik wel echt verslaafd was ... Klinkt gek natuurlijk, maar ik heb totaal niet meer de "noodzaak" om te verdoven en de behoefte ook helemaal niet.
Ik ervaar het leven nu als een "drugs🤔"
Bij iedereen ziet een verslaving er anders uit, voor mij was het puur overlevings strategie.

Klik om te vergroten...

Ook geweldig om te horen. Heb je nog gedronken afgelopen week? En zoja op een andere manier?

Ik deel je mening dat verslaving er voor iedereen anders uit ziet. Zowel in gebruik als met stoppen.
Wat je bij de emdr nu al los hebt gekregen wilde je wellicht verdoven. En nu is er minder te verdoven.

Ik hoop en gun het je dat je de positieve emdr weg mag blijven volgen. Ik heb zelf gezien dat veel mensen er een ander mens zijn geworden.
Voor mij was het niet altijd goed om herinneringen op te roepen, maar ik denk dat bij mij de nazorg te weinig was.

Ei-Salade zei:

ben benieuwd over anderen waarom of hoe ze in zoiets terecht gekomen zijn.
Over het algemeen denk ik dat het vooral met pijn te maken heeft.

Klik om te vergroten...

Bij mij is dat ook verdoven en willen ontsnappen uit de realiteit. Tegenwoordig wel veel meer met een rem. Maar het zit wel in het aard van het beestje

Kordie zei:

Stom he. Het ziet er zo simpel uit maar het kan toch zo moeilijk zijn.
Ik heb eens bijna iemand gewurgd toen ik een omhelzing wilde geven. Zette een nekklem per ongeluk.

Klik om te vergroten...

Ik deed het ook louter om te wurgen ,maar dit was toch heel anders want ik pakte haar goed vast.
Ze heb een keer een wurg greep gekregen tot ze aftikte ,dat voelde heel erg kut maar ze wou het ervaren om te spartelen.
We sparren wel samen ,kick boxen en dat vind ik niet erg.

Maar goed die hele ervaring om mijn eigen vrouw vast te pakken heb wel jaren aanloop nodig gehad ,dus het gebeurd niet zomaar want de oorlog blijft gewoon doorgaan in het hoofd.
Maar mijn hart is wel verwarmt door liefde en dat voelt goed!

Edit:
Het voelde eerst als een zwakte om mijn ware ik te tonen ,ik zat teveel in mijn eigen glazen bolletje zonder in of uitgang.
Nu op de dag van vandaag raak ik steeds meer gewent aan zelf iets aanraken ,zoals bij het voorbij lopen spontaan een zachte streel over haar wang geven.
Ik zie dan de gelukkige glimlach wat mij ook gelukkig maakt.
Gister werd ik ook spontaan aangeraakt en schrok me echt bijna een hartverzakking ,maar ik haalde niet uit en ze riep gelijk "niet bang zijn"
Dat is toch nog even wennen een ongevraagde aanraking.
Normaal zie ik dat als een bedreiging hoe maf het ook klinkt.

Ei-Salade zei:

Maar ook het begrijpen van waarom ik zo reageer is mij nog niet gelukt te ontrafelen.

Klik om te vergroten...

Dit is nu wel duidelijk.

Ik heb deze week m'n eerste EMDR sessie gehad en het heeft mij enorm geholpen.
Ik lijk een ander mens, helemaal niet meer opgejaagd, neerwaarts naar mezelf en anderen en open voor verbinding waar ik jaren mee worstelden.
Het aanvoelen, delen en herkennen van emoties bij mensen is zo enorm vooruit gegaan in zo'n korte tijd dat ik nu alles eraan ga doen om de band met m'n familie te herstellen na jaren langen verwaarlozing met dat ik onbereikbaar was.
Er gaan meer sessie's komen en hopelijk groei ik er zo door dat ik op een gegeven moment weer m'n eigen geld ga verdienen en kan loskoppelen van het UWV.
Dit heeft ook met eigenwaarde te maken, de financiële zekerheid is wel prettig maar leef ondertussen al lang genoeg in een regel-gevangenis.

Wat ik mij wel enorm afvraag is of ik wel echt verslaafd was ... Klinkt gek natuurlijk, maar ik heb totaal niet meer de "noodzaak" om te verdoven en de behoefte ook helemaal niet.
Ik ervaar het leven nu als een "drugs🤔"
Bij iedereen ziet een verslaving er anders uit, voor mij was het puur overlevings strategie.

Ik ben benieuwd over anderen waarom of hoe ze in zoiets terecht gekomen zijn.
Over het algemeen denk ik dat het vooral met pijn te maken heeft.
Of iemand die het niet uitmaakt en lekker bourgondisch omgaat met drugs.
Zelf houd ik van controle dus mij zie je niet snel op een festival met een XTC pil op (nog nooit gedaan ook)

Kordie zei:

Heb je nog gedronken afgelopen week? En zoja op een andere manier?

Klik om te vergroten...

Ik had èèn dag na de EMDR flink gedronken (denk zo'n 500ml sterk) en vanaf het eerste borreltje merkte ik eigenlijk dat het niet prettig vond. Gek genoeg toch doorgegaan met de gedachten "het word beter" en de dag erna besloten het gewoon niet meer te doen want ik word er naar van.
Sinds woensdag dus geen druppel meer op want ik vind controle fijn en van drank verlies je controle.
Ik heb 2 jeverfun 0.0 gedronken deze week en dat was het.
Behoefte niet, trek niet en het is mijn taak om veiligheid te waarborgen en te creëren, en dat gaat niet met alcohol.
Het enige wat ik zo nu en dan zou willen is een jointje op z'n tijd zoals bij oud en nieuw en altijd alleen, nooit met mensen.

Jammer te lezen dat het bij jou minder effectief is geweest, dat kan natuurlijk ook voorkomen.
Heb je wel hoop voor dat het in toekomst mogelijk zou zijn om het te herpakken?
Het is namelijk nooit te laat en altijd goed om te proberen!

Ei-Salade zei:

Jammer te lezen dat het bij jou minder effectief is geweest, dat kan natuurlijk ook voorkomen.
Heb je wel hoop voor dat het in toekomst mogelijk zou zijn om het te herpakken?

Klik om te vergroten...

Ja die hoop en intentie heb ik wel.

Binnenkort een aanmeldprocedure voor dialectische gedragstherapie.
Ik vertel eerlijk dat ik dit behoorlijk eng vind ineens.
Het moment wanneer de beerput open gaat weet ik daadwerkelijk niet hoe en wat er met mij gaat gebeuren en hoe ik daarop reageer.
Toch ben ik ervan overtuigd dat ik echt hulp nodig heb en dit ook wil om verder te kunnen.

Zijn er forumleden die dit eerder gehad hebben en verandering hebben doorgemaakt?

Mijn ervaring is over het algemeen goed over klinische detoxen. Je moet er alleen niet meer van verwachten dan detoxificatie. Het gaat puur en alleen om zo vlug en veilig mogelijk het lichaam ontgiften. Ik ben er ontzettend dankbaar voor dat er in Nederland zulke professionele Verslavingszorg is. In de USA had ik waarschijnlijk allang op straat de dood gevonden.

Nazorg dient vooraf eigenlijk al zo goed mogelijk geregeld te zijn, want met alleen een detox is het verslavingsprobleem niet opgelost. Binnen de detox is er wel ruimte om in gesprek te gaan met een psycholoog en de begeleiders daar. Daar is naar mijn ervaring gewoon de ruimte voor. Maar dat kan je niet zien als een verslavingsbehandeling. Het is een erg oppervlakkige en laagdrempelige manier van hulp bij de verdere aspecten van verslaving.
In de detox zitten ook gewoon veel mensen die niet iets aan hun probleem willen doen maar puur om aan te sterken.

Nabehandelingen heb ik er 2 soorten van gehad. 12 stappen en schematherapie.

Voor zover ik er iets over kan zeggen, je hebt er zoveel aan als dat je er zelf iets aan wilt doen. De hulp word echt wel aangereikt, alleen het verschil zit hem in de werkwijze. De dagen bestaan uit gezamenlijk eten, dagopening, groepstherapie vormen zoals:
- Verslavingsverhaal presenteren
- Terugval preventie
- CGT
- 12 Stappengroepen
- Emotie regulatie
- bezoeken van 12 stappen groepen
- Verdieping in andere levensaspecten
- Systeemtherapie met familie
- Luisteren naar ervaringsverhalen

Schematherapie focust zich vooral op disfunctionele copingsstrategieën om met het leven om te gaan. Schematherapie bied daar inzicht in op een sterke manier in een groep.

Een Nabehandelingskliniek ervaar ik altijd als erg confronterend en zwaar. Ik heb al meermaals op het punt gestaan om te vertrekken. Mede door de manier hoe je als verslaafde soms word behandeld, ze nemen je niet meteen serieus in bepaalde zaken. Want je verslaving kan een grotere rol spelen in het gedrag dan je zelf altijd door hebt. Verslaving is echt niet alleen maar het verliezen van de controle in een middel. Het is een gedragsziekte, het vastgeroest zijn in negatieve coping en omgangsproblematiek met andere mensen.

Ik zou het iedereen aanraden die met verslavingsproblemen loopt en het geloof is kwijt geraakt er ooit vanaf te komen. Waarschijnlijk zijn er zoveel andere vlakken in het gedrag en omgeving die je ziek houden. Alleen is het bijna niet te doen om er vanaf te komen. Daarom is het 12 Stappen programma zo krachtig. Die stellen ook we het niet alleen kunnen doen.

Maar het begint allemaal bij een interne motivatie om te stoppen met gebruiken. Als je niet echt wilt, diep van binnen kan je in de beste kliniek zitten. Dat zal dan ook niet helpen.

@Kordie
Je ben wel degelijk een goede papa ,ergens diep in jou zit nog een zacht plekje voor je gezin.
Ik weet zeker dat je voor hun bereid ben om te sterven als het om je vrouw of kinderen hun welzijn gaat.
Dat maakt je een goed mens ,wel met een rugzak maar dat hebben we allemaal wel een beetje hier.