Spring naar hoofdinhoud
DRUGSFORUM.NLNext Generation
DRUGSFORUM.NL

Een onafhankelijk platform voor eerlijke informatie over psychoactieve middelen sinds 2002.

Navigatie

Partner

T
Trimbos Instituut
Samenwerking voor preventie
Ā© 2002-2026 DrugsForum.nl - Gemaakt door de community, voor de community.
Home
Forums
Wiki
Trip Tracker
Leden
Zoeken
Over ons
Huisregels
Wiki
Trip Tracker
Privacy
Zoeken
InloggenRegistreren
HomeForumsWat is jou ervaring met ambulante verslavingszorg Ʃn behandeld worden in een verslavingskliniek?

Wat is jou ervaring met ambulante verslavingszorg Ʃn behandeld worden in een verslavingskliniek?

29 antwoorden
3 weergaven
18-5-2026
R
RaverLid
01-01-2024, 00:00
#1
Mijn ervaring is over het algemeen goed over klinische detoxen. Je moet er alleen niet meer van verwachten dan detoxificatie. Het gaat puur en alleen om zo vlug en veilig mogelijk het lichaam ontgiften. Ik ben er ontzettend dankbaar voor dat er in Nederland zulke professionele Verslavingszorg is. In de USA had ik waarschijnlijk allang op straat de dood gevonden.

Nazorg dient vooraf eigenlijk al zo goed mogelijk geregeld te zijn, want met alleen een detox is het verslavingsprobleem niet opgelost. Binnen de detox is er wel ruimte om in gesprek te gaan met een psycholoog en de begeleiders daar. Daar is naar mijn ervaring gewoon de ruimte voor. Maar dat kan je niet zien als een verslavingsbehandeling. Het is een erg oppervlakkige en laagdrempelige manier van hulp bij de verdere aspecten van verslaving.
In de detox zitten ook gewoon veel mensen die niet iets aan hun probleem willen doen maar puur om aan te sterken.

Nabehandelingen heb ik er 2 soorten van gehad. 12 stappen en schematherapie.

Voor zover ik er iets over kan zeggen, je hebt er zoveel aan als dat je er zelf iets aan wilt doen. De hulp word echt wel aangereikt, alleen het verschil zit hem in de werkwijze. De dagen bestaan uit gezamenlijk eten, dagopening, groepstherapie vormen zoals:
- Verslavingsverhaal presenteren
- Terugval preventie
- CGT
- 12 Stappengroepen
- Emotie regulatie
- bezoeken van 12 stappen groepen
- Verdieping in andere levensaspecten
- Systeemtherapie met familie
- Luisteren naar ervaringsverhalen

Schematherapie focust zich vooral op disfunctionele copingsstrategieƫn om met het leven om te gaan. Schematherapie bied daar inzicht in op een sterke manier in een groep.

Een Nabehandelingskliniek ervaar ik altijd als erg confronterend en zwaar. Ik heb al meermaals op het punt gestaan om te vertrekken. Mede door de manier hoe je als verslaafde soms word behandeld, ze nemen je niet meteen serieus in bepaalde zaken. Want je verslaving kan een grotere rol spelen in het gedrag dan je zelf altijd door hebt. Verslaving is echt niet alleen maar het verliezen van de controle in een middel. Het is een gedragsziekte, het vastgeroest zijn in negatieve coping en omgangsproblematiek met andere mensen.

Ik zou het iedereen aanraden die met verslavingsproblemen loopt en het geloof is kwijt geraakt er ooit vanaf te komen. Waarschijnlijk zijn er zoveel andere vlakken in het gedrag en omgeving die je ziek houden. Alleen is het bijna niet te doen om er vanaf te komen. Daarom is het 12 Stappen programma zo krachtig. Die stellen ook we het niet alleen kunnen doen.

Maar het begint allemaal bij een interne motivatie om te stoppen met gebruiken. Als je niet echt wilt, diep van binnen kan je in de beste kliniek zitten. Dat zal dan ook niet helpen.

Een reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren op dit onderwerp.

InloggenRegistreren
12
S
SoulAssassinsLid
01-01-2024, 00:00
#2
@Kordie
Je ben wel degelijk een goede papa ,ergens diep in jou zit nog een zacht plekje voor je gezin.
Ik weet zeker dat je voor hun bereid ben om te sterven als het om je vrouw of kinderen hun welzijn gaat.
Dat maakt je een goed mens ,wel met een rugzak maar dat hebben we allemaal wel een beetje hier.
B
BrieMetDeBrilLid
01-01-2024, 00:00
#3
Kordie zei:
Ik heb door de trauma's / PTSS weinig emoties. En die wat ik laat zien is vaak niet de juiste. Dus ipv verdriet een woede aanval.
Klik om te vergroten...
Dit is zo herkenbaar, vaak ook heel verwarrend voor jezelf en de omgeving. Hopelijk heb je je draai erin kunnen vinden.
Kordie zei:
Tussen de muren ging het wel goed toen ik er structureel mee bezig was.
Klik om te vergroten...
Ik ga het ambulant doen volgens dit plan.
Echter herken ik dit wel van mijn tweede behandeling wat klinisch was en wanneer dat traject af liep was het snel weer zoals het oude.
Het nazorgtraject is zo belangrijk!
N3K0 zei:
Ik heb daar ook geleerd dat ik niet mijn gedachten ben en ze ook niet allemaal moet geloven.
Klik om te vergroten...
Dit klinkt al goed!
Enig idee hoe lang je erover gedaan hebt om verder te komen?
Bij mij gaat het ook 1 maal groep 1 maal individu.
Kordie zei:
Maar ik wil je wel zeggen dat ik het hele stoer en dapper vindt dat je dit gaat doen.
Klik om te vergroten...
: )
K
KordieLid
01-01-2024, 00:00
#4
Wat is jou ervaring met ambulante verslavingszorg Ʃn behandeld worden in een verslavingskliniek?

Ik zie hier in mijn omgeving de klinieken de grond uitschieten en vraag me af of dat wel goed is.
Zelf heb ik nooit in een verslavingskliniek gezeten (en ook geen ambulante hulp voor verslaving).
Wel voor de PTSS. Wat mij opviel is dat het in de kliniek allemaal goed is en goed gaat, maar dat zodra je thuiskomt je weer (deels) terug valt in je oude patroon.
Ik heb nu ambulante hulp voor de PTSS en dat zet mij wat steviger in het zadel, maar er ogen ook meer valkuilen.

Dus een topic om eens met elkaar van visie te wisselen.
Maar ook voor (nieuwe) leden die twijfelen tussen wel of niet opname, wel of niet ambulante hulp.
R
RaverLid
01-01-2024, 00:00
#5
Mooi topic, ik ben totaal al meer dan 10 keer opgenomen. Ongeveer 7 keer een detox opname en 4 keer nabehandeling. 3 keer 12 stappen en interne schematherapie.

Zal straks uitgebreide uitleg geven over mijn ervaring vanuit een kliniek, ironisch genoeg.
_
_shikantazaLid
01-01-2024, 00:00
#6
Het kan allebei werken. Ik vond het aan de ene kant fijn dat het in de kliniek 100% over herstel gaat. Bij dagbehandeling vond ik de vrijheid en wennen aan clean leven in mijn vertrouwde omgeving weer erg fijn.

Uiteindelijk was de crux dat ik het echt niet meer wist en bereid werd om alles te doen wat ze van me vroegen. Plus dat ik alles op tafel gooide, en op een gegeven moment kreeg ik door op welke nanier mijn hoofd mij saboteerde. Toen ik dat ging bespreken ging het hatd. Dan maakt het type behandeling minder uit. Ik ken ook mensen die alleen met meeting herstel hebben gevonden.
S
SoulAssassinsLid
01-01-2024, 00:00
#7
Ik heb ruime ervaring met afkicken in een kliniek ,wat ik toen wist en wat we allemaal wisten dat we keihard naar de bruindealer rennen was altijd het geval als je "vrij" kwam.
Kortom je leert niks ,je zit alleen je tijd uit.
Nazorg was er gewoon niet na het fysiek afkicken eind jaren 90.
H
Hippie LangwausLid
01-01-2024, 00:00
#8
Gelukkig heb ik geen ervaring met klinieken of ambulant ontwennen. Toch heb ik er wel een mening over.

Afkicken in een kliniek kan noodzakelijk zijn als de verslaving acuut zeer levensbedreigend is. Goede nazorg als de verslaafde weer terug is in de eigen omgeving is essentieel. Anders is het, afgezien van voorkomen van direct levensgevaar, zinloos.

Ik merkte het onlangs aan den lijve. Een week in het buitenland met voldoende afleiding en lichaamsbeweging maakte het makkelijk om niet naar cannabis te verlangen. Zodra ik thuis was, begon de ellende pas.

Ik denk dat afkicken en clean blijven het beste kan gebeuren in de dagelijkse omgeving van de verslaafde.
M
MyLittlePonyPackLid
01-01-2024, 00:00
#9
Ik heb jarenlange ambulante behandelingen gehad voor mijn verslavingen, wel veel van geleerd, maar niet dat ik nou helemaal clean ben. Gebruik niet meer dagelijks en zorg er nu voor dat het geen grote invloed heeft op mijn dagelijks leven. Dus alleen als het kan en geen werk ervoor afzeggen meer ofzo. Ik weet dat de meesten hier het tricky vinden, maar ik wil gewoon nog niet helemaal stoppen omdat het ook gewoon nog te leuk is soms.

Voor mijn benzo-verslaving vorig jaar wel een klinische opname gehad. Dat was ook wel echt nodig omdat ik hele hoge dosis Bromozolam gebruikte en dat moest echt in een medische setting omgezet worden naar Diazepam zodat ze goed in de gaten konden houden hoe ik reageerde. De bedoeling was eigenlijk een opname van 3 weken, maar ik ben toen door onvoorziene omstandigheden na 1 week al naar huis gegaan. Maar dat was toen wel verantwoord omdat ik de eerste week detox doorstaan had en ik heb toen thuis gewoon ambulant de Diazepam verder afgebouwd de maanden erna.

Ook al heb ik er toen maar 1 week gezeten, met die kliniek waar ik heb gezeten heb ik niet echt hele goede ervaringen verder hoe het er daar aan toe ging. En ook nu in mijn naaste omgeving bij iemand merk ik dat het in de kliniek clean blijven simpel is, maar het meteen bij het eerste weekendverlof alweer mis ging. Helemaal als je wel weer in je oude omgeving terug komt moet je wel heel sterk in je schoenen staan om nee te zeggen. Daar begint het moeilijkste gedeelte om dan een nieuw leven op te bouwen met nieuwe vrienden etc.
Dus ja een kliniek kan helpend zijn vooral in het geval van lichamelijke verslavingen die goed in de gaten gehouden moeten worden (alcohol, benzo's, ghb etc) en om even uit je eigen omgeving te zijn. Maar daarna begint pas het echte werk vind ik.
D
De ZandmanLid
01-01-2024, 00:00
#10
Ik heb 2 x een detox opname van enkele weken doorgemaakt, en een keer of 4, 5 voor mijn ptss.
De eerste keer was een opname inzake een benzo verslaving, en daar teer ik nog tot op de dag van vandaag op
Keihard was het daar, het programma begon om 06. 30 uur en eindigde om ca. 21 uur.
Vele cliƫnten haalden het niet en gingen voortijdig weer de shitzooi in.
Op de eerste dag zei de leiding dan ook:
Kijk links van je, rechts, naar voren en naar achteren.
Slechts 1 van de 4 gaat het halen.
Clean worden en blijven dus.
En deze man die dit zei, kreeg helaas gelijk voorzover dat ik weet....
De tweede keer was inzake alcohol misbruik.
De benzoverslaving was overgesprongen naar alcohol en hash.
Na deze 2 keer was het voorbij.
Ik was clean geworden en op een kleine terugval na, ben ik nog steeds clean.
Meer, dan 25 jaren nu alweer.

Kort gezegd: ik sta er nog altijd positief tegenover. De detox opnames dan.
De ptss opnames hebben mij helaas niet geholpen behalve wat inzicht dat ik ervan kreeg....
K
KordieLid
01-01-2024, 00:00
#11
Ei-Salade zei:
Zijn er forumleden die dit eerder gehad hebben en verandering hebben doorgemaakt?
Klik om te vergroten...

DGT-PTSS heb ik gehad toen ik in de kliniek zat.
Ik heb door de trauma's / PTSS weinig emoties. En die wat ik laat zien is vaak niet de juiste. Dus ipv verdriet een woede aanval.
Daar hebben ze me mee proberen te helpen, maar eerlijk gezegd helpt dat niet echt. Tussen de muren ging het wel goed toen ik er structureel mee bezig was. Maar echt inzicht krijgen in emotie heb ik nooit meer terug gekregen. Ook werd er in die periode veel gedaan met mindfullness etc. Maar ik vond dat niks en dan werkt het ook niet.

Of het hetzelfde is als jij hebt / krijgt weet ik niet.
Maar ik wil je wel zeggen dat ik het hele stoer en dapper vindt dat je dit gaat doen. Toi toi
N
N3K0Lid
01-01-2024, 00:00
#12
Ei-Salade zei:
Binnenkort een aanmeldprocedure voor dialectische gedragstherapie
Klik om te vergroten...
Ik heb DGT gehad (ongveer zo een 13 jaar geleden dus wel even geleden en in groepsverband)
1x inde week groep en 1x inde week individuele.

Dit heeft mij het meeste geholpen. Ik vond zelf het pannetjesmodel wat daarbij gebruikt word erg fijn, de situaties uitwerken waar ik tegen aanliep om zo meer inzicht te krijgen in owww ik zit niet ineens in pan 5 ( ontploffen, overkoken)
Het had wel een aanleiding waardoor ik daar ben gekomen.

Ook hadden wij aan het begin en einde een mindfullness oefening enzo ook bij de individuele sessie. Ik zelf vond dit ontzettend fijn.
Ik heb daar ook geleerd dat ik niet mijn gedachten ben en ze ook niet allemaal moet geloven.

Het was hard werken en bestwel zwaar. Maar ik heb er ontzettend veel aan gehad.
K
KordieLid
01-01-2024, 00:00
#13
Ei-Salade zei:
Dit is zo herkenbaar, vaak ook heel verwarrend voor jezelf en de omgeving. Hopelijk heb je je draai erin kunnen vinden.
Klik om te vergroten...

Ja inderdaad.

Super verwarrend, want zo ben ik niet als persoon.
Ik heb me er niet in kunnen vinden en zal me er nooit in kunnen vinden.
Ze probeerde dan op die therapie dat je anders hierin gaat denken (of voelen zoals hun dat noemen). Maar helaas, theorie en praktijk is dan een groot verschil.

PTSS heeft deels geholpen.
Maar wat ik nu ervaar is dat nu ik uit die setting ben dat het veel lastiger is.

En ja daarom is dit heel belangrijk:

Ei-Salade zei:
Het nazorgtraject is zo belangrijk!
Klik om te vergroten...

Ik heb wel nazorg, maar het is heel anders.
In de kliniek heb ik zoveel meer geleerd. Gewoon echt dagen aan een stuk ermee bezig zijn. In plaats van paar uurtjes per week.
l
ljuvLid
01-01-2024, 00:00
#14
Kordie zei:
Ik heb door de trauma's / PTSS weinig emoties. En die wat ik laat zien is vaak niet de juiste. Dus ipv verdriet een woede aanval.
Klik om te vergroten...
Ik vind dit zo moeilijk voor te stellen, want ik vind je hier juist altijd heel empathisch overkomen. Lijkt me heel naar en moeilijk, vooral ook in je romantische relatie. Merk je wel iets van verbetering… of iets in de trant van een ā€œmodusā€ tussen jullie?
Ik vraag dit ook omdat mijn vader meerdere hersenbloedingen heeft gehad en ook zeker niet meer de man is die hij was. Dat komt ook echt nooit meer terug… En 2,5 jaar later heb ik die modus nog niet gevonden, zeg maar.
K
KordieLid
01-01-2024, 00:00
#15
ljuv zei:
Ik vind dit zo moeilijk voor te stellen, want ik vind je hier juist altijd heel empathisch overkomen. Lijkt me heel naar en moeilijk, vooral ook in je romantische relatie. Merk je wel iets van verbetering… of iets in de trant van een ā€œmodusā€ tussen jullie?
Ik vraag dit ook omdat mijn vader meerdere hersenbloedingen heeft gehad en ook zeker niet meer de man is die hij was. Dat komt ook echt nooit meer terug… En 2,5 jaar later heb ik die modus nog niet gevonden, zeg maar.
Klik om te vergroten...

Het gaat vaak mis, misschien ook bij jou vader, als je echt fysiek contact moet maken of moet handelen of uiten.
Bijvoorbeeld iemand zien huilen; hoe moet ik daarop reageren?
Het is dan niet dat ik denk: "waarom is iemand verdrietig"
Of als ik het ergens niet mee eens ben; hoe uit ik dat precies?
Verdriet van anderen kan ik inkomen en vind ik ook oprecht erg, maar daar in het echte leven dan goed op reageren is heel moeilijk. Je moet dan troosten, maar hoe moet dat? Hoe breng je subtiel een arm om iemand heen zonder te wurgen of wat en hoe moet je zeggen? Laat staan kijken.

Ik een romantische relatie is het idd het moeilijkste. Maar ook naar mijn kinderen.
Ik ben ook verre van de man en de vader die ik ooit was en dolgraag zou willen zijn. Dat realiseer ik me goed en dan heb ik ook een gevoel wat niet fijn is.
Onrust, opgejaagd, machteloos, boos op mezelf (want ik heb zelf de kistjes vast geknoopt).
Voor een partner of in jou geval kind is zoiets heel moeilijk. Maar je weet vaak dat iemand ziek is en hiervoor niet heeft gekozen.

Dus bij mij en mogelijk ook bij je vader is zeker een gevoel. Maar dat uiten is vaak pittig. En wat ga je dan doen? Boos word.
Op de persoon voor je? Zeker niet, dat is onmacht. Je wilt wel maar je kunt niet.
Dat is ook bij oa cva. Je vader is niet de vader die hij had willen zijn. Maar leg dat maar eens uit hem zijnde.
R
RelmuisLid
01-01-2024, 00:00
#16
ljuv zei:
En 2,5 jaar later heb ik die modus nog niet gevonden, zeg maar.
Klik om te vergroten...
Wat voor mij helpt, en dat is een proces doorlopen, het zien als stoornis in gedrag vanuit een ziektebeeld.
Maar dat klinkt heel klinisch, ik omschrijf het zelf als een kapotte printplaat, in het geval van een radio doet die ook niet meer precies wat ie moet doen.
Dat heeft als gevolg dat ik rustig blijf ipv ageer, wat m'n natuurlijke reactie zou zijn.
Op die manier voel ik me niet meer aangevallen, kan het gedrag niet of minder kwalijk nemen en zo het gedrag makkelijk hanteren.
Helpt wel pas als je over je eigen frustratie, want daar krijg je gegarandeerd mee te malen, heen gestapt bent.
Heb het niet alleen over hersenbloedingen maar het gaat ook op voor nogal recalcitrante dementerenden, flippende (c)PTSS-ers en exploderende text book borderliners. :smirk:
l
ljuvLid
01-01-2024, 00:00
#17
Kordie zei:
Het gaat vaak mis, misschien ook bij jou vader, als je echt fysiek contact moet maken of moet handelen of uiten.
Bijvoorbeeld iemand zien huilen; hoe moet ik daarop reageren?
Het is dan niet dat ik denk: "waarom is iemand verdrietig"
Of als ik het ergens niet mee eens ben; hoe uit ik dat precies?
Verdriet van anderen kan ik inkomen en vind ik ook oprecht erg, maar daar in het echte leven dan goed op reageren is heel moeilijk. Je moet dan troosten, maar hoe moet dat? Hoe breng je subtiel een arm om iemand heen zonder te wurgen of wat en hoe moet je zeggen? Laat staan kijken.

Ik een romantische relatie is het idd het moeilijkste. Maar ook naar mijn kinderen.
Ik ben ook verre van de man en de vader die ik ooit was en dolgraag zou willen zijn. Dat realiseer ik me goed en dan heb ik ook een gevoel wat niet fijn is.
Onrust, opgejaagd, machteloos, boos op mezelf (want ik heb zelf de kistjes vast geknoopt).
Voor een partner of in jou geval kind is zoiets heel moeilijk. Maar je weet vaak dat iemand ziek is en hiervoor niet heeft gekozen.

Dus bij mij en mogelijk ook bij je vader is zeker een gevoel. Maar dat uiten is vaak pittig. En wat ga je dan doen? Boos word.
Op de persoon voor je? Zeker niet, dat is onmacht. Je wilt wel maar je kunt niet.
Dat is ook bij oa cva. Je vader is niet de vader die hij had willen zijn. Maar leg dat maar eens uit hem zijnde.
Klik om te vergroten...
Hoe zouden je vrouw en jouw kinderen JOU kunnen helpen? En dan niet per se in de acties, maar meer in dat boze, machteloze gevoel dat daarbij komt kijken? Want die herken ik ook wel heel erg, en dat zie ik ook bij papa. Terwijl wat je zegt klopt: Tuurlijk mis ik het soms, maar ik neem hem niks kwalijk. En ik geniet ook van alle andere dingen die er nog wel zijn. Maar hoe we die pijn kunnen laten zijn en gewoon weer kunnen ZIJN, dat vind ik zo moeilijk, snap je?

En ook al heb je zelf de kistjes aangetrokken: ook jou is dit overkomen. Dat dit zo is uitgepakt en het effect op je heeft dat het heeft heb jij geen aandeel aan. Ik waardeer je in elk geval enorm hier. Misschien gewoon een forum starten voor jou en je vrouw? 😜😘

Relmuis zei:
Wat voor mij helpt, en dat is een proces doorlopen, het zien als stoornis in gedrag vanuit een ziektebeeld.
Maar dat klinkt heel klinisch, ik omschrijf het zelf als een kapotte printplaat, in het geval van een radio doet die ook niet meer precies wat ie moet doen.
Dat heeft als gevolg dat ik rustig blijf ipv ageer, wat m'n natuurlijke reactie zou zijn.
Op die manier voel ik me niet meer aangevallen, kan het gedrag niet of minder kwalijk nemen en zo het gedrag makkelijk hanteren.
Helpt wel pas als je over je eigen frustratie, want daar krijg je gegarandeerd mee te malen, heen gestapt bent.
Heb het niet alleen over hersenbloedingen maar het gaat ook op voor nogal recalcitrante dementerenden, flippende (c)PTSS-ers en exploderende text book borderliners. :smirk:
Klik om te vergroten...
Hmmhmm maar het is wel moeilijk die connectie te blijven zoeken, ofzo. Maar bedanktā¤ļø
K
KordieLid
01-01-2024, 00:00
#18
ljuv zei:
Hoe zouden je vrouw en jouw kinderen JOU kunnen helpen? En dan niet per se in de acties, maar meer in dat boze, machteloze gevoel dat daarbij komt kijken?
Klik om te vergroten...

Begrip tonen, gerust stellen en rustig blijven is helpend.
Maar bij mij popt dan gelijk de vraag op "mag ik dit van hen verwachten".
Juist dat geeft dan ook vaak weer een schuldgevoel.
Misschien herkenbaar voor je vader.

ljuv zei:
Maar hoe we die pijn kunnen laten zijn en gewoon weer kunnen ZIJN, dat vind ik zo moeilijk, snap je?
Klik om te vergroten...

Om die pijn er te laten zijn moet je een acceptatie knop om zetten. Jij kan dat wellicht wel. Voor je vader is dat heftig. Hij is een persoon die hij niet had willen zijn en hoe het was oppakken is dan niet altijd makkelijk.

ljuv zei:
En ook al heb je zelf de kistjes aangetrokken: ook jou is dit overkomen. Dat dit zo is uitgepakt en het effect op je heeft dat het heeft heb jij geen aandeel aan
Klik om te vergroten...

Dat hoor ik vaak van het rechter poppetje op mijn schouder.
Het poppetje op de linkerschouder zegt het tegenovergestelde.
Dit is een onderwerp waar ik nu nog hulp bij krijg.
B
BrieMetDeBrilLid
01-01-2024, 00:00
#19
Kordie zei:
Bijvoorbeeld iemand zien huilen; hoe moet ik daarop reageren?
Het is dan niet dat ik denk: "waarom is iemand verdrietig"
Of als ik het ergens niet mee eens ben; hoe uit ik dat precies?
Verdriet van anderen kan ik inkomen en vind ik ook oprecht erg, maar daar in het echte leven dan goed op reageren is heel moeilijk. Je moet dan troosten, maar hoe moet dat?
Klik om te vergroten...

Pff. Je slaat wel de spijker op z'n kop.
Ik herken dit zo ook in relaties.
Zodra er een geliefde huilt en ik daar bij ben, ik kan dat echt niet verdragen... Ik reageer ook verkeerd erop terwijl ik het beste met haar voor heb. Soms ook goed maar heb zelf enorme kwelling dat moment.
Ik kan heel erg slecht omgaan met onmacht en emotie's van de inner circle waaronder huilen wel een van de meest lastige is in mijn ervaring.
Ik ga me intern zo slecht voelen dat ik overspoeld word met ellende, pijn en onmacht, ik kan het eigenlijk niet goed verwoorden wat het doet met mij.
Troosten is ook iets persoonlijks wat het lastig maakt als je zo overspoeld word met de emoties van een ander waardoor het meestal niet lukt er voor de ander te zijn.
Ik vind dit ook heel vervelend voor mezelf en de ander aangezien een relatie vasthouden hierom erg lastig word voor beide partijen.
De een heeft het nodig zichzelf te uitten met huilen om op te luchten, en aan mijn kant komt er een soort overspoeling van ellende wat ik nauwelijks aan kan.
Maar ook het begrijpen van waarom ik zo reageer is mij nog niet gelukt te ontrafelen.
l
ljuvLid
01-01-2024, 00:00
#20
Kordie zei:
Begrip tonen, gerust stellen en rustig blijven is helpend.
Maar bij mij popt dan gelijk de vraag op "mag ik dit van hen verwachten".
Juist dat geeft dan ook vaak weer een schuldgevoel.
Misschien herkenbaar voor je vader.



Om die pijn er te laten zijn moet je een acceptatie knop om zetten. Jij kan dat wellicht wel. Voor je vader is dat heftig. Hij is een persoon die hij niet had willen zijn en hoe het was oppakken is dan niet altijd makkelijk.



Dat hoor ik vaak van het rechter poppetje op mijn schouder.
Het poppetje op de linkerschouder zegt het tegenovergestelde.
Dit is een onderwerp waar ik nu nog hulp bij krijg.
Klik om te vergroten...
Hmmm. Ja weet niet goed wat erop te zeggen dus: ā¤ļø
AI Samenvatting

"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."