#1
Ja, dat is een hele goede vraag waar ik het pasklare antwoord ook (nog) niet op heb. Ik denk dat dit een samenhang is van verschillende factoren (bij mij in ieder geval). Voordat mijn dochter geboren werd had ik al moeite met het loskomen van oude patronen. Vooral omdat ik niet beter wist en ook omdat ik misschien niet klaar was om het leventje achter mij te laten. Het leven waarbij ik vaker niet dan wel nuchter was op zeer belangrijke momenten.Dit is interessant, hoe kan dat?
Het krijgen van een kind is ingrijpend en fantastisch maar tegelijkertijd kom je nog verder af te staan van wat je gewend bent op dat moment. Ik vermoed dat ik daardoor precies het tegenovergestelde ben gaan handelen dan wat ik zou moeten doen. Tot op het punt dat m'n schuldgevoel zo groot was ik besloot actie te ondernemen.
Dit begrijp ik goed. Ik heb ook spijt van zaken die ik onder invloed heb gedaan in het verleden. En daar net als jij dus veel moeite mee. De beste manier voor mij om hiermee om te gaan, is door mij elke keer te vertellen - wanneer dat schuldgevoel zich voortdoet - dat er maar één manier is om mijzelf hiervoor te vergeven. Namelijk; nú gezond en clean door het leven gaan. Zo lang ik dat doe, werk ik aan mijzelf. En gebeurt het niet nog een keer.
Ook jij bedankt voor je mooie woorden! Dit is voor mij de spijker op z'n kop en ook de manier hoe ik nu leef. De enige manier hoe ik het voor mijzelf dragelijk maak is vandaag 110% te gaan voor een gezond leven waarbij ik vooral de beste versie van mijzelf ben voor m'n kinderen, mijn vriendin en natuurlijk voor mijzelf. Acceptatie van wat niet gegaan is zoals het zou moeten heeft mij het meeste geholpen in het herstellen naar de persoon die ik nu ben.
Wat is het geen dat ik mis in mijn leven waardoor ik in deze gebruikscyclus terecht ben gekomen? Ik ben heel erg opzoek naar verduidelijking hiervan.
Hoe zou ik daar het best aan kunnen werken? Misschien met een psycholoog, of ervaringsdeskundigen praten? Ik wil heel graag leren en herkennen waar dit gedrag vandaan komt.
Aansluitend bij wat ik hierboven schrijf denk ik dat het niet per definitie iets is dat jij mist in je leven maar vooral de moeite om iets los te laten wat je gewend bent. En misschien nog dieper, maar ik ken je daar niet goed genoeg voor: de angst om alle gevoelens die je ervaart als jonge ouder daadwerkelijk te voelen.
Ik lees in het laatste deel van het verhaal dat je je goed voelt. Daar ben ik blij mee. Ook met het schuldgevoel wat je hebt want het is een bewustwording. Maar ik wil je wel waarschuwen: het schuldgevoel wat ik had richting mijn kinderen had bereikte pas maanden later een piek. Zorg ervoor dat dat geen reden is weer overmatig te gaan gebruiken maar juist met iemand te gaan praten als dit je overkomt.