Speed - alles van me af schrijven

Hoi allen,

Zoals de titel al zegt wil ik graag alles eens opschrijven met betrekking tot drugsgebruik en specifiek speed. Dit is voor het eerst dat ik zo uitgebreid mijn verhaal doe.
Ik ben nu 35, al vanaf mijn 15e/16e ga ik met een vaste groep vrienden naar feestjes, festivals, raves etc. Waren ook altijd wel al drugs in het spel. In de afgelopen 15/20 jaar ook wel veel geprobeerd en gebruikt/misbruikt maar altijd wel recreatief. Niet altijd even verantwoord maar wel altijd gecontroleerd. Variërend van XTC, speed, coke, maar ook 2CB, 2CI, Ketamine, 4FMP etc etc etc.

In corona tijd een huis gekocht samen met mijn vriendin. Vooral met alle corona beperkingen merkte ik dat ik heel erg de prikkels van het feesten en uitgaan miste en daardoor met vrienden meer in thuissettings ging gebruiken icm veel drank om maar prikkels en ervaringen te hebben.

In 2022 begon er een hele nieuwe fase. Mijn vriendin was zwanger, echt super blij mee en enorm gelukkig maar hierdoor ging ik op de een of andere manier weer opzoek naar prikkels, uitspattingen. Voor mijn gevoel raakte ik in een soort sleur en probeerde ik daar uit te ontsnappen. In deze periode ging ik op vrijdag en zaterdag weleens speed of 3mmc gebruiken tijdens het gamen of iets. Niet iedere week maar wel sporadisch. Dan haalde ik 1 of 2 gram, gebruikte dit eens in de zoveel tijd op vrjidag en zaterdag maar daarna ook weer weken/maanden niet. Mijn vriendin ging in deze periode (logisch) vroeg naar bed, ik ging niet altijd meer van huis want voelde me verantwoordelijk, maar zat hierdoor vaak alleen thuis op de bank.

Toen werd de kleine geboren, eerste jaar bijna niets gebruikt op wat feesten/festivals na. Toen merkte ik weer hetzelfde sleur en op zoek naar prikkels/spanning gevoel. Alles draaide natuurlijk om de kleine, weinig slaap, veel repeterende dingen in de dagelijkse gang van zaken. Ik ben toen weer in het eerdere patroon vervallen van speed gebruik in het weekend waarbij ik wel merkte dat ik al uitkeek naar de vrijdag en zaterdag avond. Een keer een kleine week gehad waarin ik na een festival van woensdag t/m maandag een aantal dagen daarna heb gebruikt voor wat extra energie en motivatie. Als ik hier op terugkijk is hier een grens vervaagd/overschreden.

Mijn vriendin was vervolgens weer zwanger van onze tweede en toen heb ik dat patroon eigenlijk doorgetrokken of iets geïntensiveerd. Waar ik eerder gewoon makkelijk speed in huis kon hebben merkte ik nu dat als het er was ik er moeilijker van af kon blijven. Ik haalde niet per se frequenter maar gebruikte wel meer in de periode, dus in kortere tijd meer gebruik maar wel nog steeds weken/maanden er tussen.

Ons 2e kind is nu bijna een half jaar oud. eerste 4 maanden niets gebruikt, tot ik ineens dacht ik heb er wel weer eens zin in. Toen ben ik weer een aantal keer in de weekenden gaan gebruiken tot het ineens is doorgeslagen naar ook doordeweeks gebruiken. Hier ben ik in doorgeslagen.
Ik was moe, moest 'leuk' zijn, volhouden, doorgaan, en ben daardoor regelmatig gaan gebruiken. Ik denk dat ik een gram of 5 had gehaald en heb dit 4 of 5 weken gebruikt.

Ik sliep soms een nacht niet of niet goed, maar over het algemeen sliep ik wel 5/6 uurtjes en functioneerde ik wel prima en hier zat denk ik ook het gevaar. Ik gebruikte het bijvoorbeeld om op thuiswerkdagen productief te zijn, maar op vrije dagen ook om klussen in huis af te krijgen, het huishouden te runnen, na een gebroken nacht me weer 'goed' te voelen etc.
Ik had wel al die tijd een soort tweestrijd met mezelf. Waar was ik nou mee bezig, het slaat nergens op, ik heb het hartstikke goed, twee gezonde en leuke lieve kinderen, een goede relatie, goede baan. Maar toch mist er blijkbaar dan iets of zoek ik nog iets anders. Gedurende die weken heeft dit door gerommeld tot ik op een gegeven moment echt dacht: nu ben ik er klaar mee. Ik heb het nummer van mijn leverancier verwijderd, alles weggegooid en ook wat vrienden ingelicht. Sindsdien ook niet meer gebruikt.

Dit is nu twee weken geleden. Ik moet zeggen dat ik me eigenlijk heel erg goed voel. De eerste week was ik vooral moe en wat humeurig. Ik merk dat ik nu weer intens kan genieten van mijn kinderen en me hier ook volledig op richt. Ik ben weer fanatieker gaan sporten, ben begonnen met mediteren en dat soort dingen, ben weer gaan gamen op mijn PS5 en Switch wat me weer wat 'prikkels' oplevert. Daarnaast ook alweer een tijdje bezig met een oude verzamelhobby. Ik heb een aantal keer eerder al dit in mijn hoofd gehad dat ik de drugs niet meer wilde, maar ik merk nu dat ik er echt klaar mee ben en wil veranderen wat ik deed. Ik kreeg zo'n enorm schuldgevoel richting mijn kinderen. Zij verdienen een vader die er voor hen is ipv een die volledig met zichzelf bezig is..

Ik heb over een aantal weken weer een feestje. De vrienden waar ik mee ga zijn op de hoogte van mijn problemen. Ik heb er voor mezelf vrede mee dat ik op het feest speed gebruik, maar lever het daarna weer in bij die vrienden. Ik wil het niet meer in huis of in de buurt hebben.

Zijn er mensen die deze situatie of het proces herkennen? Wat is er veranderd waardoor ik van recreatief en gecontroleerd gebruik ineens de controle verloor?
Wat is het geen dat ik mis in mijn leven waardoor ik in deze gebruikscyclus terecht ben gekomen? Ik ben heel erg opzoek naar verduidelijking hiervan.
Hoe zou ik daar het best aan kunnen werken? Misschien met een psycholoog, of ervaringsdeskundigen praten? Ik wil heel graag leren en herkennen waar dit gedrag vandaan komt.

Uiteraard is mijn verhaal niet hetzelfde, maar ik herken zeker een aantal patronen. De voornaamste is het plaatsvinden een drastische verandering in je leven (bij jou was dat in dit geval een kind krijgen, bij mij was dit dat ik noodgedwongen moest verhuizen naar een plek waar ik liever niet heen wilde).

Eerst kon ik ook prima normaal doen met drugs (behalve wiet dan) en gebruikte ik alleen op festivals wat in redelijk normale doseringen. Toen ik het nieuws te horen kreeg dat ik over een tijd zou moeten gaan verhuizen kon ik het maar moeilijk accepteren. In mijn hoofd stelde ik alle beslissingen en gedachtes rondom het onderwerp uit en ik deed bijna alsof het toch niet ging gebeuren.

In de aanloop naar het verhuizen toe begon ik al steeds meer naar feesten te gaan en steeds meer drugs te gebruiken. Enkele weken voordat ik moest verhuizen haalde ik voor het eerst een nacht door na een festival (gelijk 2 nachten). Toen ik in de dip daarvan zat zei ik tegen mijzelf dat ik dit nooit meer wilde, ik voelde mij immers vreselijk en wat heb ik er nou mee opgeschoten?

Dit had echter toch een deur in mijn hersenen geopend die ik liever gesloten had gelaten. Ik verhuisde en het leek goed te gaan. Echter begon ik nu bijna standaard na een festival door te halen en de hoeveelheden drugs werden steeds groter. Ook was ik nu een snuiver geworden (waar ik eerst altijd minachtend naar keek om een of andere reden).

Elke keer dat ik weer in deze cirkel van handelingen belandde (festival-> doorhalen -> slecht voelen -> zeggen dat je het nooit meer wilt doen), voelde ik mij slechter en slechter. Het gebruik bleef maar toenemen en nu begon ik zoals jij ook doordeweeks op momenten te gebruiken wanneer ik dacht dat ik het nodig had: Snel een opdracht afmaken, hier wat extra motivatie voor krijgen, etc.

Elke keer zei ik tegen mijzelf dit is de laatste keer, maar zoals je nu al doorhebt betekende die uitspraken en afspraken met mijzelf helemaal niets meer. Ik was compleet de controle kwijt.

Dit gedrag ging nog een tijd zo door todat ik op gegeven moment half in een psychose belandde. Mijn gebruik was nu al zo erg dat ik tijdens sessies op bepaalde momenten gewoon ineens KO ging en de volgende ochtend pas wakker werd (niet bepaald normaal voor 3 en 4-mmc gebruik).

De ochtend die op die laatste binge volgde was echter anders: ik werd wakker en besloot op het moment dat ik mij "fris" genoeg voelde om naar beneden te gaan en een ontbijt klaar te maken. Vlak nadat ik dit ontbijt gegeten had werd ik enorm misselijk en kreeg ik een extreme paniekaanval. Ik had nog nooit paniekaanvallen gehad, dus ik wist niet wat mij overkwam en dacht meerdere keren dat ik dood ging. Ik ging er vanuit dat ik gewoon last had van een erge kater en ging die avond vroeg naar bed in hoop om de dag erop beter wakker te worden.

Die volgende ochtend werd ik wakker en voelde ik mij nog slechter dan de dag ervoor. Ik werd wakker, stapte onder de douche en liep naar beneden om wat te eten. Weer exact hetzelfde: extreem misselijk en een extreme paniekaanval. Deze paniekaanvallen waren nonstop de hele dag door en zo intens dat het voelde alsof ik flauw ging vallen of dood zou gaan, ik zag vaak ook ineens wazig of werd bang als ik harde geluiden hoorde (zoals auto's die langsreden op straat). Het enigste wat ik kon doen om deze dagen door te komen was door de natuur lopen en proberen nergens aan te denken (elke gedachte veroorzaakte paniek). Al mijn verplichtingen kon ik in deze periode uiteraard niet nakomen.

De maag en darm klachten zijn gelukkig na enkele maanden weggetrokken, maar de paniekaanvallen heb ik nu na 4.5 maand geen drugsgebruik nogsteeds last van. Het is ondertussen wel al veel minder extreem en frequent dan voorheen, maar het komt af en toe nogsteeds voor.

Sorry dat ik een enorme lap tekst heb weggezet, maar zodra ik eenmaal begon te schrijven voelde het eigenlijk wel goed om alles eens weg te zetten. Als persoonlijk advies wil ik je dit meegeven: houd je grenzen goed in de gaten, als je merk dat je er nogmaals overheen gaat en afspraken met jezelf niet nakomt is het tijd om vaarwel te zeggen tegen drugs. Dit hoeft niet voor altijd te zijn, maar met 2 kleine rakkers erbij staat er teveel op het spel om de controle te verliezen in zoiets nutteloos als drugsgebruik. Vaak heb je zelf niet eens door hoe erg het al geworden is todat je eens een serieuze reality check krijgt, maar dan hoopte je dat je veel eerder al gestopt was.

Heel herkenbaar hansie. Ik heb het nog een aantal stappen verder laten escaleren. Ik vind het knap dat je er nu zo in staat.

Is je vrouw van dit allemaal op de hoogte eigenlijk?

Heel herkenbaar verhaal. En verhalen zijn er om verteld te worden, daarmee help je anderen en nog belangrijker daarmee help je jezelf.

Je komt over als een bewuste gebruiker. En daar zit 'm ook het probleem. Wij bewuste gebruikers weten heel goed hoe we gebruik in ons dagelijks leven integreren. Het zó te doen dat anderen er zo min mogelijk last van hebben.

Want dat is de zorg. Ik gebruik; Ik weet dat het niet wenselijk is; ik doe het op een manier dat anderen er geen last van hebben, alleen ik zelf.

Maar als het voor mij een probleem is hebben anderen er ook last van. Hoe dan ook.

En dat is in dit soort verslaving de sleutel. Je moet niet stoppen voor anderen, je moet stoppen voor jezelf.

Het verliezen van de controle zit 'm voor mij in de gewenning, de normalisering van gebruik. Dat sluipt er in tot je door een of andere escalatie weer wakker geschud wordt, bewustzijn terugkeert. En dan begin je weer van voor af aan. Tot je dat hele proces doorziet en weerstand aan kan bieden, zoals jij nu doet.

Bewustzijn is het begin, nu volhouden. En dat is nou net het lastige. Een psycholoog kan daarbij helpen. Om de gedachte en gerbuiksprocessen te observeren, analyseren, op papier te zetten. Zodat je meer inzicht krijgt in jezelf, je bewustzijn versterkt wordt en dus die basis voor een ander leefpatroon sterker.

Succes❣️

Hansie25 zei:

Zijn er mensen die deze situatie of het proces herkennen?

Klik om te vergroten...

Ja, ik herken dit wel.
Soort gelijke situatie met twee relatief jonge kinderen.
De sleur, in mijn geval het niet kunnen werken omdat ik ziek ben ... het beklemd soms wel echt.

Hansie25 zei:

Wat is er veranderd waardoor ik van recreatief en gecontroleerd gebruik ineens de controle verloor?

Klik om te vergroten...

Als je te vaak recreatief gebruikt dan sluipt er een patroon in, en dan verlies je al snel de controle.
Daarnaast heb je dan ook steeds meer nodig om je goed te voelen of voor dat het middel werkt.

Ik gebruik geen pep/coke etc meer.
Maar ik kan wel de link naar alcohol leggen.
Op momenten dat ik wil vluchten van de realiteit is het een mooi en makkelijk middel.

Maar ik weet gelukkig heel goed dat het belangrijk is om een rem te hanteren in gebruik en in frequentie per week.
Mijn geluk is dat ik bij mijn werk echt gedrild ben en nee is bij mij ook nee, en afspraak is afspraak.
Wat bij mij wel helpt is om goed voor ogen te houden: "ga ik te vaak gebruiken dan ben ik een slechte vader/partner".
Ik voel me dat nu sowieso al, omdat ik ziek ben en echt een totaal ander mens ben geworden.
Maar daar heb ik geen invloed op, op gebruiken wel.
Juist het gezinsleven wat soms zo beklemmed kan voelen geeft ook een heel liefdevol iets terug (herken je vast).
En dat moet je proberen voor ogen te blijven zien.

Hansie25 zei:

Hoe zou ik daar het best aan kunnen werken? Misschien met een psycholoog, of ervaringsdeskundigen praten? Ik wil heel graag leren en herkennen waar dit gedrag vandaan komt.

Klik om te vergroten...

Daar zijn de meningen over verdeeld.
Wat bij mij goed helpt is het beeld zelf voor ogen hebben "af en toe gebruiken mag, maar dan ook weer een tijdje niet".
Ik kan ook gerust eens één flesje bier drinken zonder dat snak naar meer en meer. Maar veel mensen kunnen zoiets niet.
Dit is ook geen zwakte van deze mensen of van jou als je dit zo ervaart. Bij mij komt dit puur door drillen denk ik.

Deel het met ons hier op DF.
We herkennen het allemaal wel op de een of andere manier. En we lachen je niet uit, we luisteren met je met schone oren.
Uiteindelijk ga je dan ook horen denk ik wat goed bij je voelt. Is dat die psycholoog, is dat een meeting, is dat een vriend.

Top dat je dit hebt gedeeld.
Dat is al een heel belangrijke stap.

Hey Hansie,

Ook voor mij zeer herkenbaar. Met name tijdens corona tijd begon ik door te slaan in mijn weekend gebruik en binges. Destijds ambulante verslavingshulp gezocht en gekregen, dat heeft mij ontzettend ver gebracht. Ik ben zowel aan de slag gegaan met de symptomen (gebruik) als ook de onderliggende oorzaak. Ik lees in jouw bericht - tussen de regels door - ook facetten van jouw eigen zoektocht. Je zou kunnen overwegen om misschien eens met je huisarts / praktijkondersteuner in overleg te gaan om te kijken of je passende hulp kunt krijgen in deze drukke fase van jouw leven. Dat hoeft niet per se verslavingszorg te zijn, maar het hebben van twee kinderen is natuurlijk ontzettend ingrijpend. Risico bestaat dat je aan jezelf en/of je partner voorbij gaat met alle gevolgen van dien.

Hansie25 zei:

Gedurende die weken heeft dit door gerommeld tot ik op een gegeven moment echt dacht: nu ben ik er klaar mee. Ik heb het nummer van mijn leverancier verwijderd, alles weggegooid en ook wat vrienden ingelicht. Sindsdien ook niet meer gebruikt.

Klik om te vergroten...

Hansie25 zei:

Ik heb over een aantal weken weer een feestje. De vrienden waar ik mee ga zijn op de hoogte van mijn problemen. Ik heb er voor mezelf vrede mee dat ik op het feest speed gebruik, maar lever het daarna weer in bij die vrienden. Ik wil het niet meer in huis of in de buurt hebben.

Klik om te vergroten...

Dit is helaas wel precies hoe een verslaafd brein werkt. Lees deze berichten nog eens een paar keer goed achter elkaar en wees dan eens echt eerlijk naar jezelf: wil je dit?

Ik zou je adviseren om eerst eens tenminste een maand of 6 compleet te geheelonthouden, zodat jouw neurologische huishouden weer opnieuw in balans komt. Gun jezelf echt wat langer de hersteltijd van je speedmisbruik. Houd daarbij in je achterhoofd dat het telkens lastiger wordt om daadwerkelijk die benodigde pauze in te lassen. Het klinkt alsof je nu nog op een punt bent dat jezelf nog enigszins de regie hebt op jouw eigen gebruik. Benut die kans voordat dat niet meer lukt.

Ik heb nog een eyeopener die ik wil delen, en niet persoon of fout bedoel;

Als ouder moet je goed voor je kind(eren) kunnen zorgen. Veelvuldig of overmatig gebruik van drugs / alcohol valt daar niet onder. Krijgt bureau jeugdzorg er lucht van dan heb je een uitdaging er bij.
Die zitten er zo bovenop tegenwoordig, of via de school of rechtstreeks.

Mijn kinderen is recent (op school) nog een rollenspel mee gedaan om te onderzoeken of papa niet zijn ex werk maar huis heeft genomen. Gelukkig was dat ok, maar als ouder wist ik er niks van. Enerzijds is zoiets ook goed.

Kort gezegd; dit zijn tav gebruik ook echt een stok achter mijn deur.

Kordie zei:

Ik heb nog een eyeopener die ik wil delen, en niet persoon of fout bedoel;

Als ouder moet je goed voor je kind(eren) kunnen zorgen. Veelvuldig of overmatig gebruik van drugs / alcohol valt daar niet onder. Krijgt bureau jeugdzorg er lucht van dan heb je een uitdaging er bij.
Die zitten er zo bovenop tegenwoordig, of via de school of rechtstreeks.

Mijn kinderen is recent (op school) nog een rollenspel mee gedaan om te onderzoeken of papa niet zijn ex werk maar huis heeft genomen. Gelukkig was dat ok, maar als ouder wist ik er niks van. Enerzijds is zoiets ook goed.

Kort gezegd; dit zijn tav gebruik ook echt een stok achter mijn deur.

Klik om te vergroten...

Goed punt. Er staat veel op het spel. En dus: ook veel om nuchter voor te knokken. Ik wil het allemaal nu niet gaan dramatiseren, maar ik denk dat een belangrijke afweging voor Hansie is: is het gebruik op zo'n feest het risico waard om jezelf verder in een verslaving te duwen, met oog op alles dat kan worden verloren (vriendin en kids)? De rem is net gevonden. Houd 'm wat langer ingedrukt om meer snelheid te verliezen en controle terug te krijgen - zou ik zeggen. Dan, wanneer de kaarten over een poos opnieuw geschud zijn, opnieuw de afweging maken of een feest het waard is.

Ook zeer herkenbaar, mijn verhaal is wel totaal anders maar ik herken het deel van 'prikkels opzoeken', het voelt voor mij een beetje alsof ik soms een mega adrenaline kick nodig heb om me niet te gaan vervelen ofzo. De grens opzoeken, het 'gevaar' opzoeken. En overdag tegenover anderen in het dagelijks leven maar doen alsof alles helemaal top gaat en je geweldig goed functioneert. Ergens gaf dat ook wel een kick, maar ook dat gaat niemand eeuwig vol kunnen houden. Op een gegeven moment is het gewoon te veel, duurt het al veel te lang.

Weet zelf ook nog niet helemaal hoe hiermee om te gaan zonder middelengebruik, maar ik zie heel veel goeie reacties hier!
En ik denk sowieso dat het inderdaad goed is om voor ogen te houden waar je het voor doet. Of het het waard is om dat allemaal op het spel te zetten. Want als je het eenmaal allemaal verliest.. Is de kans dat je het allemaal weer terugkrijgt nihil. Of in ieder geval erg moeilijk.

Allereerst allemaal onwijs bedankt dat jullie de moeite hebben genomen om mijn verhaal te lezen en er op te reageren.
Voordat ik op een aantal dingen ga reageren, ik heb via de chat contact gehad met Brijder, een van de dingen die zij adviseerden waren inderdaad contact met de huisarts om een verwijzing naar een psycholoog te kunnen krijgen. En dan gericht op de gedachtegang analyseren en controle en grip krijgen op de gedachten en momenten.
Verder gaven ze ook aan dat een gesprek met een preventie specialist kon helpen, ik heb me daarvoor ingeschreven en heb morgen als het goed is contact. Ben benieuwd wat dat zou kunnen opleveren.

Afgelopen weekend heb ik een bruiloft gehad van een van mijn goede vrienden. Hele bijzondere dag en avond gehad. Heel intiem, super veel liefde en geluk. Ook hier heb ik weer gevoeld en ook op m'n harde schijf opgeslagen dat dat niet voor iedereen is weggelegd en dat dit me alles waard is om te behouden. Veel gedronken, dag erna super brak maar zeer voldaan gevoel.

Daarnaast is met de vriendengroep het plan ontstaan om volgend jaar de 10 Engelse mijl te gaan lopen van de Dam tot Dam. Ik denk dat dat mij ook nu een hele goede boost kan geven, iets om op te focussen, m'n gezondheid (verder) te verbeteren en fitter te worden en m'n gedachten op te richten.

Nathaniel zei:

Heel herkenbaar verhaal. En verhalen zijn er om verteld te worden, daarmee help je anderen en nog belangrijker daarmee help je jezelf.

Je komt over als een bewuste gebruiker. En daar zit 'm ook het probleem. Wij bewuste gebruikers weten heel goed hoe we gebruik in ons dagelijks leven integreren. Het zó te doen dat anderen er zo min mogelijk last van hebben.

Want dat is de zorg. Ik gebruik; Ik weet dat het niet wenselijk is; ik doe het op een manier dat anderen er geen last van hebben, alleen ik zelf.

Maar als het voor mij een probleem is hebben anderen er ook last van. Hoe dan ook.

En dat is in dit soort verslaving de sleutel. Je moet niet stoppen voor anderen, je moet stoppen voor jezelf.

Het verliezen van de controle zit 'm voor mij in de gewenning, de normalisering van gebruik. Dat sluipt er in tot je door een of andere escalatie weer wakker geschud wordt, bewustzijn terugkeert. En dan begin je weer van voor af aan. Tot je dat hele proces doorziet en weerstand aan kan bieden, zoals jij nu doet.

Bewustzijn is het begin, nu volhouden. En dat is nou net het lastige. Een psycholoog kan daarbij helpen. Om de gedachte en gerbuiksprocessen te observeren, analyseren, op papier te zetten. Zodat je meer inzicht krijgt in jezelf, je bewustzijn versterkt wordt en dus die basis voor een ander leefpatroon sterker.

Succes❣️

Klik om te vergroten...

Ik ben inderdaad een bewuste gebruiker en ik zie daar ook inderdaad heel goed het gevaar van in. Al die tijd ook wel ingezien denk ik.
Ik denk dat wat je zegt klopt, dat je uiteindelijk stopt voor jezelf, het is jouw grens die bereikt is. Zo voelt het voor mij nu ook, de maat was gewoon vol.

En wat je zegt over gedachte- en gebruiksprocessen, ik ga eens kijken of ik dat voor mezelf op papier kan zetten. Of ik terug kan gaan naar het gevoel van die momenten en situaties.

Kordie zei:

Wat bij mij goed helpt is het beeld zelf voor ogen hebben "af en toe gebruiken mag, maar dan ook weer een tijdje niet".
Ik kan ook gerust eens één flesje bier drinken zonder dat snak naar meer en meer. Maar veel mensen kunnen zoiets niet.
Dit is ook geen zwakte van deze mensen of van jou als je dit zo ervaart. Bij mij komt dit puur door drillen denk ik.

Deel het met ons hier op DF.
We herkennen het allemaal wel op de een of andere manier. En we lachen je niet uit, we luisteren met je met schone oren.
Uiteindelijk ga je dan ook horen denk ik wat goed bij je voelt. Is dat die psycholoog, is dat een meeting, is dat een vriend.

Top dat je dit hebt gedeeld.
Dat is al een heel belangrijke stap.

Klik om te vergroten...

Ik vind het eerste deel wat je hier zegt nog best lastig, zoals jij jezelf in de hand hebt is denk ik niet voor iedereen weggelegd.
Ik heb zelf wel een aantal keer bij mezelf gezegd nu is het genoeg, maar dan verloor ik op een gegeven moment toch weer die strijd.

Ik ben heel blij met die 'schone oren', de herkenning van jullie en ook de eerlijke meningen. Vind het fijn om er op deze manier over te kunnen communiceren.

Damius zei:

Hey Hansie,

Ook voor mij zeer herkenbaar. Met name tijdens corona tijd begon ik door te slaan in mijn weekend gebruik en binges. Destijds ambulante verslavingshulp gezocht en gekregen, dat heeft mij ontzettend ver gebracht. Ik ben zowel aan de slag gegaan met de symptomen (gebruik) als ook de onderliggende oorzaak. Ik lees in jouw bericht - tussen de regels door - ook facetten van jouw eigen zoektocht. Je zou kunnen overwegen om misschien eens met je huisarts / praktijkondersteuner in overleg te gaan om te kijken of je passende hulp kunt krijgen in deze drukke fase van jouw leven. Dat hoeft niet per se verslavingszorg te zijn, maar het hebben van twee kinderen is natuurlijk ontzettend ingrijpend. Risico bestaat dat je aan jezelf en/of je partner voorbij gaat met alle gevolgen van dien.

Dit is helaas wel precies hoe een verslaafd brein werkt. Lees deze berichten nog eens een paar keer goed achter elkaar en wees dan eens echt eerlijk naar jezelf: wil je dit?

Ik zou je adviseren om eerst eens tenminste een maand of 6 compleet te geheelonthouden, zodat jouw neurologische huishouden weer opnieuw in balans komt. Gun jezelf echt wat langer de hersteltijd van je speedmisbruik. Houd daarbij in je achterhoofd dat het telkens lastiger wordt om daadwerkelijk die benodigde pauze in te lassen. Het klinkt alsof je nu nog op een punt bent dat jezelf nog enigszins de regie hebt op jouw eigen gebruik. Benut die kans voordat dat niet meer lukt.

Klik om te vergroten...

Wat je bedoelt is gewoon thuis meer ondersteuning met de kinderen of meer ruimte? Ik moet zeggen dat ik de situatie op het moment niet 'zwaar' vind. Ja het kost mentale capaciteit, geduld, je bent moe maar het is ook weer een hele bijzondere fase.

Eens wat je zegt over of ik dit echt wil, goeie vraag. Zoals ik me nu voel maak ik me er weinig zorgen over en voel ik dat ik genoeg kracht haal uit mezelf, m'n gezin en hoe mijn kinderen mij nodig hebben om niet weer te vervallen. Als het echt bij gebruik op het feest blijft en ik het spul niet mee naar huis neem is er geen reden waar ik me zorgen over maak.

Ik vind het aan de andere kant ook wel een mooie uitdaging om minimaal een half jaar niets te gebruiken, mogelijk ook niet meer te drinken. Naast deze situatie is het voor de algehele gezondheid denk ik ook gewoon heel erg goed.

Damius zei:

Goed punt. Er staat veel op het spel. En dus: ook veel om nuchter voor te knokken. Ik wil het allemaal nu niet gaan dramatiseren, maar ik denk dat een belangrijke afweging voor Hansie is: is het gebruik op zo'n feest het risico waard om jezelf verder in een verslaving te duwen, met oog op alles dat kan worden verloren (vriendin en kids)? De rem is net gevonden. Houd 'm wat langer ingedrukt om meer snelheid te verliezen en controle terug te krijgen - zou ik zeggen. Dan, wanneer de kaarten over een poos opnieuw geschud zijn, opnieuw de afweging maken of een feest het waard is.

Klik om te vergroten...

Zoals ik hierboven ook aangeef. Eens dat dit inderdaad zeer zwaar weegt, dit is ook de reden en motivatie voor mij om niet weer te vervallen in hoe het was en war ik juist zo van afkeer.

Jester zei:

Ook zeer herkenbaar, mijn verhaal is wel totaal anders maar ik herken het deel van 'prikkels opzoeken', het voelt voor mij een beetje alsof ik soms een mega adrenaline kick nodig heb om me niet te gaan vervelen ofzo. De grens opzoeken, het 'gevaar' opzoeken. En overdag tegenover anderen in het dagelijks leven maar doen alsof alles helemaal top gaat en je geweldig goed functioneert. Ergens gaf dat ook wel een kick, maar ook dat gaat niemand eeuwig vol kunnen houden. Op een gegeven moment is het gewoon te veel, duurt het al veel te lang.

Weet zelf ook nog niet helemaal hoe hiermee om te gaan zonder middelengebruik, maar ik zie heel veel goeie reacties hier!
En ik denk sowieso dat het inderdaad goed is om voor ogen te houden waar je het voor doet. Of het het waard is om dat allemaal op het spel te zetten. Want als je het eenmaal allemaal verliest.. Is de kans dat je het allemaal weer terugkrijgt nihil. Of in ieder geval erg moeilijk.

Klik om te vergroten...

Ik heb nu ook heel erg goed voor ogen dat ik hiervoor niet alles op het spel wil zetten, dat is het niet waard.

Goed bezig man! Je bent echt werk van jouw eigen proces aan het maken. That's the way to go. Ik weet niet zo goed wat een preventie specialist doet; maar zeker het verkennen waard.

Enige wat ik je nog mee wil geven is: wees eerlijk over je gebruik naar je huisarts. Alleen zodoende stel je hem of haar in staat om goed mee te zoeken naar passende psychologische ondersteuning. Misschien zit dat in de hoek van verslavingszorg, misschien niet.

Hansie25 zei:

Eens wat je zegt over of ik dit echt wil, goeie vraag. Zoals ik me nu voel maak ik me er weinig zorgen over en voel ik dat ik genoeg kracht haal uit mezelf, m'n gezin en hoe mijn kinderen mij nodig hebben om niet weer te vervallen. Als het echt bij gebruik op het feest blijft en ik het spul niet mee naar huis neem is er geen reden waar ik me zorgen over maak.

Klik om te vergroten...

Tja, en tegelijkertijd schreef je:

Hansie25 zei:

tot ik ineens dacht ik heb er wel weer eens zin in. Toen ben ik weer een aantal keer in de weekenden gaan gebruiken tot het ineens is doorgeslagen naar ook doordeweeks gebruiken. Hier ben ik in doorgeslagen.
Ik was moe, moest 'leuk' zijn, volhouden, doorgaan, en ben daardoor regelmatig gaan gebruiken. Ik denk dat ik een gram of 5 had gehaald en heb dit 4 of 5 weken gebruikt.

Ik sliep soms een nacht niet of niet goed, maar over het algemeen sliep ik wel 5/6 uurtjes en functioneerde ik wel prima en hier zat denk ik ook het gevaar. Ik gebruikte het bijvoorbeeld om op thuiswerkdagen productief te zijn, maar op vrije dagen ook om klussen in huis af te krijgen, het huishouden te runnen, na een gebroken nacht me weer 'goed' te voelen etc.

Klik om te vergroten...

Puntje (slechte woordspeling) bij paaltje ben je al over een grens heen gegaan: je hebt functioneel amfetamine gebruikt tijdens werk en tijdens je dagelijkse bezigheden / het verzorgen van het gezin. Bittere realiteit ie dat wanneer je eenmaal over zo'n grens heen bent gegaan, het helaas verdomde makkelijk is om dit intern te gaan normaliseren. Kortom: risico op verval is significant groter. Daar kan elke verslaafde (in herstel) op dit forum over meepraten. Nogmaals, geef bovenstaande ook echt mee aan jouw huisarts tijdens het gesprek.

Ik wil je niet veroordelen en zo bedoel ik het dus ook niet. Het is juist kwetsbaar dat je dit soort details deelt hier op dit forum. Tegelijkertijd wil ik het ook niet wegwuiven, gezien er kids in het spel zijn: je bent dus 4 a 5 weken onder invloed geweest tijdens werk en tijdens het zorgen voor jouw kids. Ik zou dat wel zien als een rode vlag voor verder gebruik de komende periode voor specifiek dit middel. Hoe recreatief dan ook.

Ik herken veel in je verhaal. Zoveel zelfs dat ik het lastig vind om er goed op in te haken.

Zelf heb ik twee kinderen en voor de geboorte van de eerste was mijn drugsgebruik al wel problematisch maar dit wilde ik zelf vooral niet zien. Van binnen voelde ik dat wel.
Het leek wel dat hoe meer ik mijn leven voor elkaar had, hoe groter het verlangen werd om dingen te doen die daar niet bij passen. Dat was een erg verwarrend gevoel waar ik dan vervolgens niet goed mee kon om gaan.

Uiteindelijk heb ik aan de bel getrokken bij de huisarts en open en eerlijk geweest. Toen is gekozen om in gesprek te gaan met een praktijkondersteuner en dat heeft mij ontzettend geholpen. Alleen al om gehoord te worden. Het heeft mij een zet in de goede richting gegeven om te bepalen hoe ik er mee om wil gaan en hoe ik er ook daadwerkelijk mee om ga.

Achteraf heb ik ontzettend veel moeite met het feit dat ik normaliseerde dat drugsgebruik in combinatie met de zorg voor m’n dochter wel kon.

Voor mij is het overigens een reden geweest om er helemaal te stoppen (en dat gaat met veel ups en af en toe een down).

veel succes! Je komt over als een bewust persoon maar daar schuilt ook het gevaar in.

Cyndaquil zei:

Voor mij was amfetamine toch altijd een soort zen worden.

Klik om te vergroten...

Heb je ook een diagnose?
Want als het zo goed voor je werkt dan is de kans groot dat je autist bent of iets dergelijks.

Speedboot zei:

Het leek wel dat hoe meer ik mijn leven voor elkaar had, hoe groter het verlangen werd om dingen te doen die daar niet bij passen. Dat was een erg verwarrend gevoel waar ik dan vervolgens niet goed mee kon om gaan.

Klik om te vergroten...

Dit is interessant, hoe kan dat?

Speedboot zei:

Ik herken veel in je verhaal. Zoveel zelfs dat ik het lastig vind om er goed op in te haken.

Zelf heb ik twee kinderen en voor de geboorte van de eerste was mijn drugsgebruik al wel problematisch maar dit wilde ik zelf vooral niet zien. Van binnen voelde ik dat wel.
Het leek wel dat hoe meer ik mijn leven voor elkaar had, hoe groter het verlangen werd om dingen te doen die daar niet bij passen. Dat was een erg verwarrend gevoel waar ik dan vervolgens niet goed mee kon om gaan.

Uiteindelijk heb ik aan de bel getrokken bij de huisarts en open en eerlijk geweest. Toen is gekozen om in gesprek te gaan met een praktijkondersteuner en dat heeft mij ontzettend geholpen. Alleen al om gehoord te worden. Het heeft mij een zet in de goede richting gegeven om te bepalen hoe ik er mee om wil gaan en hoe ik er ook daadwerkelijk mee om ga.

Achteraf heb ik ontzettend veel moeite met het feit dat ik normaliseerde dat drugsgebruik in combinatie met de zorg voor m’n dochter wel kon.

Voor mij is het overigens een reden geweest om er helemaal te stoppen (en dat gaat met veel ups en af en toe een down).

veel succes! Je komt over als een bewust persoon maar daar schuilt ook het gevaar in.

Klik om te vergroten...

Dank voor je openhartigheid en het delen. Voor mij herkenbaar om telkens te verlangen naar de zaken die het 'fijne reguliere' leven op z'n kop zouden zetten door net weer die grens op te zoeken en/of daaroverheen te gaan. Echt een schaduwleven dat zich dan ontvouwt. Gelukkig heb ik daar net als jij inmiddels afstand van genomen.

Speedboot zei:

Achteraf heb ik ontzettend veel moeite met het feit dat ik normaliseerde dat drugsgebruik in combinatie met de zorg voor m’n dochter wel kon.

Klik om te vergroten...

Dit begrijp ik goed. Ik heb ook spijt van zaken die ik onder invloed heb gedaan in het verleden. En daar net als jij dus veel moeite mee. De beste manier voor mij om hiermee om te gaan, is door mij elke keer te vertellen - wanneer dat schuldgevoel zich voortdoet - dat er maar één manier is om mijzelf hiervoor te vergeven. Namelijk; nú gezond en clean door het leven gaan. Zo lang ik dat doe, werk ik aan mijzelf. En gebeurt het niet nog een keer.

alles gaat voorbij zei:

Dit is interessant, hoe kan dat?

Klik om te vergroten...

Ja, dat is een hele goede vraag waar ik het pasklare antwoord ook (nog) niet op heb. Ik denk dat dit een samenhang is van verschillende factoren (bij mij in ieder geval). Voordat mijn dochter geboren werd had ik al moeite met het loskomen van oude patronen. Vooral omdat ik niet beter wist en ook omdat ik misschien niet klaar was om het leventje achter mij te laten. Het leven waarbij ik vaker niet dan wel nuchter was op zeer belangrijke momenten.
Het krijgen van een kind is ingrijpend en fantastisch maar tegelijkertijd kom je nog verder af te staan van wat je gewend bent op dat moment. Ik vermoed dat ik daardoor precies het tegenovergestelde ben gaan handelen dan wat ik zou moeten doen. Tot op het punt dat m'n schuldgevoel zo groot was ik besloot actie te ondernemen.

Damius zei:

Dit begrijp ik goed. Ik heb ook spijt van zaken die ik onder invloed heb gedaan in het verleden. En daar net als jij dus veel moeite mee. De beste manier voor mij om hiermee om te gaan, is door mij elke keer te vertellen - wanneer dat schuldgevoel zich voortdoet - dat er maar één manier is om mijzelf hiervoor te vergeven. Namelijk; nú gezond en clean door het leven gaan. Zo lang ik dat doe, werk ik aan mijzelf. En gebeurt het niet nog een keer.

Klik om te vergroten...

Ook jij bedankt voor je mooie woorden! Dit is voor mij de spijker op z'n kop en ook de manier hoe ik nu leef. De enige manier hoe ik het voor mijzelf dragelijk maak is vandaag 110% te gaan voor een gezond leven waarbij ik vooral de beste versie van mijzelf ben voor m'n kinderen, mijn vriendin en natuurlijk voor mijzelf. Acceptatie van wat niet gegaan is zoals het zou moeten heeft mij het meeste geholpen in het herstellen naar de persoon die ik nu ben.

Hansie25 zei:

Wat is het geen dat ik mis in mijn leven waardoor ik in deze gebruikscyclus terecht ben gekomen? Ik ben heel erg opzoek naar verduidelijking hiervan.
Hoe zou ik daar het best aan kunnen werken? Misschien met een psycholoog, of ervaringsdeskundigen praten? Ik wil heel graag leren en herkennen waar dit gedrag vandaan komt.

Klik om te vergroten...

Aansluitend bij wat ik hierboven schrijf denk ik dat het niet per definitie iets is dat jij mist in je leven maar vooral de moeite om iets los te laten wat je gewend bent. En misschien nog dieper, maar ik ken je daar niet goed genoeg voor: de angst om alle gevoelens die je ervaart als jonge ouder daadwerkelijk te voelen.

Ik lees in het laatste deel van het verhaal dat je je goed voelt. Daar ben ik blij mee. Ook met het schuldgevoel wat je hebt want het is een bewustwording. Maar ik wil je wel waarschuwen: het schuldgevoel wat ik had richting mijn kinderen had bereikte pas maanden later een piek. Zorg ervoor dat dat geen reden is weer overmatig te gaan gebruiken maar juist met iemand te gaan praten als dit je overkomt.

Hansie25 zei:

Zo, net thuis van het hardcore feestje. Bijzonder genoten. Nu al geheel anders beleefd dan de afgelopen tijd. Bij de voorpret/middag voor het feest hoorde dan altijd al pep, om in de stemming te komen etc.

Nu goed geluncht en met een muziekje in de trein. Op het station met vrienden een biertje gehaald en lopend naar de locatie.
Daar aangekomen ook niet direct gefocust op speed, eerst lekker oiwehoeren, inkomen, rondkijken, dansen. Daarna heb ik verspreid over de avond 3x 2 sleutelpuntjes pep genomen en een paar likken M. De pep is weer netjes met m’n maatje mee naar huis gegaan zoals adgesp

Geheel gecontroleerd gegaan dus, best trots op. Moet ook zeggen dat het me niet smaakte zeg maar, net als dat je bijvoorbeeld een keer heel erg dronken bent geworden van wodka of Malibu dat je dat dan voorlopig niet meer hoeft. Zo’n gevoel had ik..

Zo nog even douchen en dan in bed 💪🏻

Klik om te vergroten...

Klinkt als een geslaagd feestje! En op deze manier is gebruik een toevoeging op de avond en blijft het leuk en verantwoord. In plaats van dat het om het gebruik draait.

Zeer herkenbaar en @Hansie25 ! En wat een mooie reactie lees hier zeg
Vanaf mijn 18de van alles gebruikt van a tot en met z (behalve benzo en opioides) en alles ook zeer frequent. Alleen was ik wel "altijd" voorzichtig met doseringen en nam dus met alles gemiddeld genomen zeer weinig. Echter nam ik het wel veel vaker dan gemiddeld genomen.
Eigenlijk nooit echt gekke dingen gedaan door of in invloed waar ik nu spijt van heb. Op de frequentie na dan. Dat had wel minder gemogen al was het alleen voor de gezondheid.
Echter is het bij mij pas 2 a 3 jaar terug fout gegaan. Na ongeveer 18 a 20 jaar gebruik en altijd benzo en opioides te hebben vermeden begon ik toch langzaam hier en daar benzo voor slaap te nemen. Dit werd elk weekend, dat werden een paar dagen weekend tot ik trillend wakker werd op een maandag en dagelijk benzo een feit werd. Niet veel later kwam dagelijk ODSMT niet veel latrer OXycodon en heel kort daarna Heroine. Ondertussen had ik de spice uitgevonden om er liquid van te maken voor de vape en die gaf uiteindelijk de nekslag. Gelukkig maar anders zat ik misschien nu nog aan de benzo en of opioides. Was een hel (x100) en scheelde niet heel veel of ik had dit hier niet kunnen vertellen. Nu bijna 20 maanden clean maar 3 maanden terug wel een terugvalletjes gehad met 3 weken gebruik voor ik de tweede keer detox in ging.
Hoe lang het allemaal goed kan gaan zo kan het ook zomaar vanuit het iets totaal verkeerd af lopen. Dus hou het in gods naam altijd heel goed in de gaten en deel het met je naasten. Het is allemaal leuk maar met veel risico's.

Bedankt voor het delen Hansie en zeker ook de rest. Mooie topic geworden dit 🥰

Speedboot zei:

Ik herken veel in je verhaal. Zoveel zelfs dat ik het lastig vind om er goed op in te haken.

Zelf heb ik twee kinderen en voor de geboorte van de eerste was mijn drugsgebruik al wel problematisch maar dit wilde ik zelf vooral niet zien. Van binnen voelde ik dat wel.
Het leek wel dat hoe meer ik mijn leven voor elkaar had, hoe groter het verlangen werd om dingen te doen die daar niet bij passen. Dat was een erg verwarrend gevoel waar ik dan vervolgens niet goed mee kon om gaan.

Uiteindelijk heb ik aan de bel getrokken bij de huisarts en open en eerlijk geweest. Toen is gekozen om in gesprek te gaan met een praktijkondersteuner en dat heeft mij ontzettend geholpen. Alleen al om gehoord te worden. Het heeft mij een zet in de goede richting gegeven om te bepalen hoe ik er mee om wil gaan en hoe ik er ook daadwerkelijk mee om ga.

Achteraf heb ik ontzettend veel moeite met het feit dat ik normaliseerde dat drugsgebruik in combinatie met de zorg voor m’n dochter wel kon.

Voor mij is het overigens een reden geweest om er helemaal te stoppen (en dat gaat met veel ups en af en toe een down).

veel succes! Je komt over als een bewust persoon maar daar schuilt ook het gevaar in.

Klik om te vergroten...

Dat klinkt inderdaad als een heel vergelijkbare situatie. Ik herken dat wat je zegt over hoe meer je het voor elkaar hebt hoe groter het verlangen wordt om dingen te doen die daar niet bij passen. Ik heb dat zelf ook veel ervaren op die manier.

Ik heb toevallig vanmorgen in de auto een podcast geluisterd van Dai Carter - Mentale Kracht. Hierin was Mark Tigchelaar te gast. Ging over het leren omgaan met ongemak, leren ontspannen en focussen. Een van de dingen die hij daarin noemt is dat we continue opzoek zijn naar dopamine prikkels. Hij besprak hier ook in dat het geluk wat je krijgt uit je gezin, je familie, liefde je gelukkig maakt maar geen dopamine geeft.

Even een update hoe het hier verder gaat.
Heb wel goede weken momenteel. Ik merk dat ik echt intens van mijn gezin geniet, werk gaat goed, in de avond speel ik veel op de Nintendo Switch, Playstation of lees een boek. Ik ga tussen 22 en 23u naar bed en slaap tot 6/7u. Ik wil alleen nog wat meer structuur in sporten zien te krijgen alleen ik heb daar de motivatie/drive nog niet voor gevonden. Ik ga nu 1 a 2x in de week naar de sportschool maar ik wil daarnaast nog wel echt iets van cardio doen, hardlopen of wandelen. Ik merk alleen dat nu het in de avond zo vroeg donker wordt en overdag met 2 jonge kinderen het heel lastig is om daar tijd voor vrij te maken of mezelf voor te activeren.

Ik probeer verder iedere ochtend en iedere avond een meditatie te doen, lukt niet altijd maar daar heb ik vrede mee.
Ik heb donderdag gebeld met een preventie deskundige. Die gaf aan dat ik gebruik kan maken van 4 afspraken om in gesprek te gaan over mijn situatie en daar dieper in te graven. Als ik daarna nog meer nodig heb kan dat via de huisarts met een GGZ traject of de praktijk ondersteuner. De dame waarmee ik gesproken had zit niet helemaal in mijn regio dus die zou mijn gegevens doorzetten naar iemand in mijn gemeente. Ik heb hier nog steeds niets van gehoord dus ik heb die van de buurgemeente opnieuw benaderd of ik het traject toch bij haar kan doen. Ik voelde in het gesprek namelijk wel een goede klik en merk dat hoe langer het duurt bij die ander hoe meer weerstand ik daar bij voel. Ben benieuwd wat dat gaat worden.

Verder heb ik aanstaande zaterdag een hardcore feest. Plan is om niet of bijna niet te drinken en wat mdma te gebruiken. Er is wel wat speed bij een vriend, maar dat is niet veel meer. Mocht ik hier dan van gebruiken is dat wat het is. Ik voel me dusdanig mentaal sterk dat ik hier mee om kan gaan. Ik heb hier dus vrede mee. Plan is ook nog om 13 december naar Thunderdome te gaan, hier hebben we kaarten voor. Ik sta hier hetzelfde in als het feest voor aankomende zaterdag. Daarna wil ik tot een festival eind juni niets meer gebruiken.

Ik begrijp het als hier reacties komen van doe dat nou niet, blijf er vanaf, maar ik heb echt totaal niet de drang om weer zoals hiervoor te worden en weer zelf te gaan halen of gebruiken. Ben hier ook eigenlijk helemaal niet meer mee bezig, voel ook geen cravings niets.. Misschien is dit weer een stukje de grens opzoeken, maar ik heb echt m'n les wel geleerd.

Hansie25 zei:

Ik begrijp het als hier reacties komen van doe dat nou niet, blijf er vanaf, maar ik heb echt totaal niet de drang om weer zoals hiervoor te worden en weer zelf te gaan halen of gebruiken. Ben hier ook eigenlijk helemaal niet meer mee bezig, voel ook geen cravings niets.. Misschien is dit weer een stukje de grens opzoeken, maar ik heb echt m'n les wel geleerd.

Klik om te vergroten...

Wat misschien kan helpen: schrijf van te voren, bijvoorbeeld in dit topic, op hoeveel en wat je voornemens bent te gebruiken. En met welk doel. Vervolgens kun je na dat feest op jezelf reflecteren. Als hulpmiddel om jezelf niet voor de gek te houden .