Het gevoel van even lekker naar mijn warme deken te willen en lekker out te gaan blijf ik nog dagelijks houden! Dat zal wel de verslaving zijn. Maar ik ben de baas
Dat laatste is echt key. Cravings kunnen (zullen) er zijn, maar weten dat jij de baas bent, over-ruled dat. Maar de baas zijn komt met verantwoordelijkheid. Vaak wist ik zelf wel dat ik degene ben die erover gaat of ik in het moment een middel (die ik me had voorgenomen niet te nemen) wel of niet neem, maar dan drukte ik die wetenschap soms even weg, zodat ik tóch even die escape kon hebben. En dan heeft "de baas zijn" eigenlijk geen waarde meer. Je moet het zelf waarde geven door het in de werkelijkheid te realiseren. Aldus: te doen. Of in dit geval: niet te doen.
Verslaafd worden aan iets is heel menselijk. Ik denk dat we onszelf er daarom ook niet teveel voor moeten afstraffen, middels bijvoorbeeld oneindige schuldgevoelens. Want dat helpt je simpelweg niet vooruit, maar werkt juist tegen.
Maar tegelijkertijd is er dus wel die complete verantwoordelijkheid nodig om van een verslaving af te komen. Discipline, consistente discipline. En ja, soms ook gewoon boos worden op jezelf omdat je je niet aan je voornemen hebt gehouden. Voor mij persoonlijk is dat altijd mijn probleem geweest, niet alleen op het vlak van drugs, maar op alles eigenlijk. Ik had discipline, tótdat ik er even geen zin in had. En daarna wimpelde ik het ook weer makkelijk weg, zonder écht boos op mezelf te worden. Ik zorgde er dus voor dat falen een optie werd. Ja, dat werkt dus niet en is dus helemaal geen discipline, maar eerder tijdelijke motivatie te noemen. Ja, op het ene moment wil je stoppen (of juist starten) met iets, maar op het andere moment weer niet. Dus je wilt het eigenlijk niet écht. Je wil zou niet afhankelijk moeten zijn van je huidige gevoel. Op een gegeven moment moet er denk ik een keuze gemaakt worden. Een eed aan jezelf. Want wat is je woord anders waard? Ook al is het "slechts" aan jezelf. Júist aan jezelf is je woord van absoluut belang. Al kan het helpen deze ook uit te spreken aan anderen. Dan creëer je consequenties. Consequenties zijn er sowieso altijd, maar in de zin van: doe ik dit niet (of juist wel), dan zal er grote teleurstelling zijn, een gebroken discipline en een daling in de waarde van je woord aan jezelf en/of aan anderen.
Helaas ben ik daar pas laat achter gekomen en heb ik mezelf en daardoor ook anderen pijn gedaan door niet een man van mijn woord te zijn geweest.