1p-LSD 400 mcg - Kapotte sokken en wapperend verband

Heb het nog niet helemaal gelezen , maar: Mijn lot is bezegeld goeie haha

Trouwens sommige stukken zijn mooi hoor

Mindless zei:

Daaamnn!!

Je maakt me bang weer te trippen.

Geweldig report!! En gestoorde trip man...

Trouwens, ik herken dat gevoel dat je het meest significante moment ooit meemaakt. Ik heb het meegemaakt op LSD dat de tijd stopte en daarna iedereen uit hun huis kwam en op straat ging wachten alsof het einde der tijden gearriveerd was. En dat ik daar een centrale rol in speelde maar niet wist wat ik moest doen. Jouw ervaring klinkt soortgelijk maar 100x heftiger. De pijn van de gehele mensheid voelen ook...

Wil je überhaupt nog trippen na dit!?

Klik om te vergroten...

Of ik hierna nog wil trippen? Hell yes! Maar ik ben me wel rotgeschrokken van de heftigheid van deze trip. In het vervolg ga ik op een feest of festival iets voorzichtiger zijn met de dosering. Al snap ik nog steeds niet hoe 400 mcg zo heftig heeft kunnen zijn.

Grappig dat een dergelijk thema vaker voorkomt op LSD. Het is toch je eigen brein dat de illusie creëert. Ik ga er nog eens goed over brainstormen de komende tijd.

Enne... bang om te trippen? Ik heb alweer zin in mijn volgende...

Casaan zei:

Wauw! Wat een trip! Heb je de getripte pijn (botten gebroken en pijn van de wereld) ook gevoeld als pijn?
Je schrijft ook dat je veel ervaring hebt met 1P-LSD. Heb je vaker 400mcg tegelijk genomen? Hoe werkt dat dan?

Ik herinner me een report van je waarin je met 40mg 2CB naar een festival bent gegaan in je eentje, ik neem aan dat je nu ook alleen was?

Ik hou het nog wel even bij 50 tot 100 mcg als ik jou report zo lees, wat een waanzinnig verhaal!
Dank!

Klik om te vergroten...

Ik heb zeker pijn gevoeld. Ik ben door het verplegend personeel redelijk hard aangepakt. Dat moest ook wel. Ze hebben me meermaals de vloer op gewerkt, ze hebben mijn armen op mijn rug geklemd, ze zijn met meerdere personen op mij gaan zitten zodat ik af en toe moeilijk kon ademhalen. Bovendien was ik echt in de veronderstelling dat ik van alles gebroken had en er weinig meer dan een hoopje ellende van mij over was. Die 'pijn van de wereld' heb ik vooral 'horen' aankondigen. Ik wist dat het ging komen. Wat ik meemaakte was een achtbaan aan emoties: hevige angstaanvallen, verdriet, extreme euforie, vechtlust. Ik zag in snel tempo fragmenten voorbijflitsen. Ik voelde als het ware mijn eigen bewustzijn samensmelten met dat van iedereen die leefde of ooit geleefd had, ik plugde in in het alomvattende meta-bewustzijn.

Wanneer ik 1p-LSD gebruik voor een echt goede trip, neem ik meestal minimaal 300 mcg. Een tijdje geleden had ik op Psy-Fi 350 mcg gebruikt. Dit viel in werking een beetje tegen, ik vond het te mild. Mijn hoogste dosering was een hele mg, veilig in mijn eentje thuis. Dat was een pittige trip, maar niet overweldigend. Het viel me toen op dat het visueel niet heel veel heftiger werd dan op een dosering van 250 of 300 mcg. Het was wel lekker verwarrend, vrolijk, energiek, en op het eind heel filosofisch. Dus met deze eerdere ervaringen was er geen haar op mijn klokkenspel die had kunnen voorspellen dat 400 mcg zò enorm heftig kon uitwerken.

En ik was er inderdaad alleen. Mijn ervaring is dat je op een dergelijk feest heel makkelijk ter plekke nieuwe vrienden maakt.

Psychedelibee zei:

Wat een bizar verhaal zeg!

Hier ging ik echt helemaal stuk.

Klik om te vergroten...

Er zijn meerdere momenten geweest waarop er een stukje van de werkelijkheid tot mij doordrong. Zoals dat altaar dat een bar was. Maar ook wat er zich allemaal heeft afgespeeld tussen mij en de verplegers. Dat ik flink met ze heb gevochten. Aaaaah! Dat wist ik op dat moment niet. Maar dat heb ik wel weten te reconstrueren toen ik op de terugweg in de trein zat. Ik schaam me er een ongeluk voor. Dat is zo erg hoe ik níet ben. (Doet-ie anders nooit! ) Wat alleen nog een blinde vlek is, is waarom in eerste instantie mensen mij begonnen aan te kijken (of was dat een verbeelding?), en waarom vervolgens mensen mij richting het 'altaar' dirigeerden en mij daarbovenop hielpen. (Of deden ze dat niet? Ben ik zelf lukraak op de bar geklommen? )

De Dunne zei:

Gewaagd hoor zo een dosering op een festival/feest! Was het niet té afleidend die drukte daar?
Verder gaaf geschreven rapport! Spannend, anders en goed!

Klik om te vergroten...

Achteraf gezien misschien wel. Al vraag ik me af wat er gebeurd was als ik die trip thuis had meegemaakt. Had ik dan misschien mijn complete huisraad aan gort gegooid? In de gordijnen geklommen? Mijn sanseveria gepijpt? De stofzuiger door de toiletpot proberen te spoelen omdat deze bezeten was? Ik heb tot nu toe op alle psytrance-feestjes waar ik geweest ben hoog gedoseerd, en nooit iets meegemaakt als dit. Ik heb geen idee wat hier anders was. Het blijft gissen. En de eerstvolgende keer toch maar iets voorzichtiger zijn.

psychedelicoo zei:

Jeetje, wat een verhaal.. de werkelijkheid had je goed verloren zo te horen in de club.
Toen je het ziekenhuis uit ging hebben ze je niet proberen tegen te houden??
En jah of de uitdaging aan gaan of opgeven.... ik kan me het wel voorstellen.

Heftig verhaal en wat een heftig spul.
Ik hoop dat je het een beetje kan verwerken allemaal!

Klik om te vergroten...

Nee, op dat moment kon ik weer samenhangende zinnen formuleren en zodoende de nachtzuster wijsmaken dat mijn mentale gesteldheid toereikend was om mijzelf naar buiten te begeven.

Dat verwerken komt wel goed. Ik probeer nog een beetje beter te begrijpen hoe dit alles heeft kunnen gebeuren, maar wellicht kom ik daar nooit achter. Maar ik kan er al met al toch positief op terugkijken. De ervaring was wel van een zodanig kaliber, dat iets in mij zegt - nee, schreeuwt: dit had ik voor geen goud willen missen! Dingen kunnen voor mij niet gauw gek genoeg zijn. Oké, dít was gek genoeg. Maar niet té gek. Gewoon, gek genoeg. Lekker gek. Fuck die telefoon, fuck die schoenen, die sokken en die voeten, die boete, en die aankomende nota van de eerstehulppost. Wat ik heb meegemaakt vergeet ik nooit meer, aaaaaaaah! Ik ben gek genoeg om het leuk te vinden, zelfs de momenten waarop ik met wapperend verband in blinde paniek door een donkere stad aan het rennen was. Een beetje avontuur houdt mij levend.

Camping Noord inderdaad!
Ik hou ook niet van kamperen, daarom heb ik vorig jaar met m'n partner een camper gehuurd. Als je een campervan ticket koopt mag je gewoon op het festivalterrein tussen de tentjes staan. Ideaal!

Fascinerend! Met veel belangstelling gelezen. Ik hoop dat je het allemaal goed kunt verwerken met de tijd.

Gewaagd hoor zo een dosering op een festival/feest! Was het niet té afleidend die drukte daar?
Verder gaaf geschreven rapport! Spannend, anders en goed!

@verwondering

Zou je me iets meer kunnen vertellen over de sfeer op Psy-Fi? Wat kan ik een beetje verwachten? En heb je nog praktische tips? Hoe ga je om met al je zooi daar krijgen, neem je een tas mee voor de dag, kun je er makkelijk drinkwater vinden? Ik vind het best spannend om voor het eerst in het openbaar te gaan trippen. Al lijkt het me in de juiste setting met lieve open-minded mensen om me heen ook wel heel leuk.

Ik zat zelf te denken aan een dosis van 100-125 ug LSD. Dat is genoeg om wel echt te trippen maar niet helemaal de weg kwijt te raken. Het zal alsnog echt wel aan me te merken zijn dat ik trip op zo'n moment. Hoe reageren mensen daar in het algemeen op?

Zoals je ziet... een hoop vragen... Dus als je iets over je ervaringen kunt vertellen... graag!

P.S. Als dit teveel off-topic is maak ik wel een nieuwe draadje hoor

verwondering zei:

Bedankt voor de lovende woorden. En dat terwijl een stemmetje in mij ook zegt: "je hebt je enorm misdragen, achterlijke!" Dat vind ik nog wel het ergste. Erger dan die spullen die ik kwijtgeraakt ben. Maar ja. Medisch personeel op zo'n feest maakt weleens vaker rare dingen mee. Misschien zit ik er zelf meer mee dan zij. Maar dat ik me zo misdraag wil ik toch echt niet vaker meemaken.

Klik om te vergroten...

Heb je zelf dan niet zoiets van: de hoge doseringen bewaar ik voor thuis?

Ik bedoel, dat dan achteraf het altaar je bank bleek te zijn ipv een bar in een club. Het geeft achteraf wel mooie verhalen hoor, maar eventueel ook schaamte, spijt en verloren voorwerpen.

Heb zelf zoiets van, ik kan die ervaringen van bijbelse proporties in mijn eigen huis of bijvoorbeeld de natuur beleven en ze zullen er niets minder om zijn, want ik ben dan toch totaal van de wereld.

Maar zoals gezegd, het leidt dus wel tot mooie verhalen (die je evt op je oude dag aan je kleinkinderen kunt vertellen )

Holy shit, wat een ervaring!

Respect dat je er doorheen bent gekomen, behoorlijke wilskracht

En bijzonder goed geschreven report!

Hoewel ik het ook een prachtig report en mooi verhaal vind om te lezen is er toch een dubbel gevoel wat me elke keer weer bekruipt als dit topic en de reacties weer voorbij komen. Die verheerlijking van dit soort gedrag zit me toch niet helemaal lekker, aangezien verwondering zich wel gewoon zwaar misdragen heeft op het feest en überhaupt al onnodig risico heeft genomen door zo'n veel te hoge dosis op een feest te nemen terwijl hij ook nog in zijn eentje ging.

Het is gebeurd en heeft een mooi verhaal opgeleverd, maar dit soort gedrag is nu juist precies wat de taboo op psychedelica in stand houd en zelfs aansterkt. Ik snap dan eerlijk gezegd ook niet dat er zoveel lovende woorden over zijn gedrag komen, als wat ben je een held of wat heb je een wilskracht, etc.

Ik wil niet zeiken om het zeiken, maar vind toch echt dat verwondering hier een aantal grenzen over is gegaan en weinig tot geen respect voor psychedelica lijkt te hebben. Ben benieuwd hoe anderen hier naar kijken.

@Psychedelibee, ik had een dergelijke reactie al veel eerder verwacht en het verbaast me eerlijk gezegd ook dat deze nu pas verschijnt. Je hebt natuurlijk volkomen gelijk. Ik wil ook absoluut niet de indruk wekken dat ik trots ben op mijn gedrag deze avond.

Kanttekening die ik wel wil maken, en dat heb ik al eerder gezegd in dit topic, is dat ik al ruime ervaring had met zelfs nog (veel) hogere doses LSD en dit is altijd goed gegaan. Ik had geen idee dat LSD dít kon doen, namelijk mij een complete waan laten beleven. In al mijn eerdere LSD-ervaringen bleef ik contact houden met de werkelijkheid, en bleef ik me bewust van het feit dat ik LSD had gebruikt. Dat was nu compleet weg en dat had ik nog nooit meegemaakt. In een k-hole raak ik ook de werkelijkheid kwijt, maar dat gebruik ik alleen thuis en dan lig ik in werkelijkheid voor pampus op de bank. Nu bevond ik me in een droomwereld en vocht ik omdat ik dacht dat dat moest. Maar het rotte was dat ik dat ik dat dus ook in werkelijkheid aan het doen was. Me misdragen tijdens het uitgaan is ook iets dat ik nog nooit eerder in mijn leven heb gedaan en is dus heel erg a-typisch voor mij. Het is ook een fout die ik niet nog eens zal maken.

Na de bewuste avond, zelfs al toen ik in de trein terug naar huis zat, twijfelde ik heel erg of ik deze ervaring wel op DF wilde plaatsen. Want ja, voor het misdragen schaam ik me ook kapot. Thuis ben ik de volgende dag aan het schrijven gegaan met het idee: ik zie wel of ik het ga plaatsen, maar ik wil het in ieder geval uitschrijven, al is het maar voor mijn eigen administratie. Toen ik eenmaal tevreden was over het verhaal, besloot ik het na lang wikken en wegen toch maar op het forum te zetten: ik zie wel watvoor reacties erop komen. Ik ben in ieder geval geen schijnheilige die de minder fraaie kanten van het gebeurde probeert te verbloemen. Het is nu eenmaal gebeurd, en het heeft in ieder geval een ervaring en een verhaal opgeleverd.

Na alle vrijwel unaniem positieve reacties ben ik blij nu jouw kritische reactie te lezen. Deze is volkomen op zijn plaats.

Misschien dat het verhaal - naast mijzelf - ook anderen wat alerter maakt op wat LSD met je kan doen. Dat je het niet moet onderschatten, en eerdere ervaringen geen garanties bieden voor de toekomst. Want dat is hier mijn fout geweest: te gemakkelijk denken dat ik inmiddels wel weet waar LSD allemaal toe in staat is. Dat wist ik dus nog níet.

verwondering zei:

Dat wordt een aardige meeting dan. Eens even kijken...

@Mindless
@NiandraLades
@Roze olifant
@Psychedelibee
@Fenrir
@verwondering
@Eik
@Casaan

In een ander topic gaf @acht.zes ook aan eens naar Psy-Fi te willen gaan. En ik verwacht zomaar dat @Vermilion ook weleens aanwezig zou kunnen zijn.

Gezellig. Nu maar eens afwachten wie van dit lijstje ook daadwerkelijk besluiten om komend jaar te gaan.

Klik om te vergroten...

Ik lees al een tijdje dit forum, maar had me tot dusver nog niet geregistreerd, totdat ik dit zag! Echt een lijstje toffe mensen, uitgaande van wat ik van hen gelezen heb hier. Ik speel al een jaar of wat met het idee naar Psy-Fi te gaan. Probleem is dat ik echt niemand in mijn netwerk heb die hier ook maar iets mee heeft. Ik durf echter niet goed alleen te gaan. Ik ben niet echt een outgoing type. Zomaar met vreemden het contact aangaan ligt niet zo in mijn aard. Iets als dit maakt 't voor iemand als ik misschien toch net even wat makkelijker om alleen te gaan en nieuwe contacten te leggen. Ik ga toch serieus overwegen om ook te gaan nu.


Maar nog even terug on-topic. Die trip, wat een beleving man! Echt heftig...

Fenrir zei:

Bestaat er ook zoiets als anti-egodood?

Klik om te vergroten...

Ik vond dit een hele interessante vraag die ik nog voorbij zag komen. Toen ik het report las, deed me dat sterk denken aan een kortdurende psychose. Bij een psychose plaatst iemand meestal zijn ego in het middelpunt van alles: alles wat gebeurt lijkt betrekking te hebben op hemzelf. Er is als het ware een scheidingslijn tussen het eigen ego en al datgene wat daar rondom afspeelt (zoals we dat normaal gesproken eigenlijk allemaal hebben), maar waarbij - in de beleving van iemand in een psychose of in dit geval deze trip - alles samenkomt als betrekking hebbende op het eigen ego en zodanig daarmee samenvalt dat het onderscheid tussen realiteit en eigen verbeelding verloren gaat. Dat lijkt me haast het tegenovergestelde van egodood, waarbij niet alles samen valt mét het ego, maar waarbij alles - inclusief het ego zelf, dat ophoudt te bestaan - samenvalt tot een alomvattend geheel dat buiten dat ego zelf ligt.

Ik vraag me dan ook af of egodood en psychose geen tegenovergestelden van elkaar zijn en als het ware twee ultieme uitkomsten kunnen zijn van een trip. Toch lijkt het me dat ook niet helemaal. Drie weken terug, na een heroïsche psilohuascatrip (truffels + harmala), ben ik na afloop 's morgens gaan wandelen en had toen ook echt ontzettend sterk het gevoel, de overtuiging, dat álles samenkwam rondom datgene wat die nacht met me was gebeurd. Alles wat er op dat moment om me heen was of gebeurde, en zowat alles wat ik eerder die dag was tegengekomen, kwam op haast magische wijze samen. Verscheidene dingen over een periode van minstens maanden, inclusief dingen uit voorgaande trips, leken achteraf bezien een aanloop te zijn geweest tot die grote gebeurtenis die plaatsvond in die ene nacht, alsof het allemaal zo had moeten zijn. Dit leidde echter niet tot angst ofzo, integendeel. Eerder dat ik mij één voelde met een ontzagwekkende wereld. Het maakte me nederig. Maar goed, ik wijd te ver uit geloof ik...

verwondering zei:

Ik voel me zo vrij om je maar meteen aan het lijstje toe te voegen. Opdat het een stok achter de deur voor je is om maar gewoon zonder verder na te denken een kaartje te kopen. Je gaat er geen spijt van krijgen.

Klik om te vergroten...

Dank! Misschien toch maar snel gewoon een kaartje kopen inderdaad...

verwondering zei:

Ergens zijn beide toestanden ook heel vergelijkbaar. Alles is één. Het bewustzijn smelt samen met dat van alles dat leeft. Er is geen ik meer, maar enkel een wij.

Het maakte niet uit wie er daar lag, op die brancard. Of ik dat was, of dat het een metabewustzijn van alle leven op aarde was. Het maakte niet uit, het was een gevecht van goed tegen kwaad, van liefde tegenover pijn. En of het zich in mijn hoofd afspeelde of niet deed niet terzake. Of ik degene was die vocht of niet, was niet belangrijk. Of ik degene was die pijn ervaarde of iemand anders, deed niet terzake. Mijn lichaam was daarom ook totaal niet meer belangrijk. Ik was op dat moment in de veronderstelling dat er van mijn lichaam weinig meer over was, en was bereid méér op te offeren. Ikzelf was niet belangrijk. Mijn lichaam was een middel om mee te bereiken wat ik wilde bereiken. Alles werd afgepeld: mijn bezittingen, mijn kleding, mijn lichaam, mijn eigen persoonlijkheid. Niets van dat had nog enige waarde. Tot in de meest basale essentie werd ik uitgekleed, naakter dan dat kon ik onmogelijk zijn: slechts een onderdeel van een metabewustzijn dat als taak had een nieuwe werkelijkheid te scheppen die beter zou zijn voor iedereen.

Klik om te vergroten...

Geen ik meer zeg je, enkel een wij. Maar was je nou nog zelfbewust? Was je in dat gevecht met je uitdagingen en in je taak een nieuwe werkelijkheid te scheppen nog steeds gewoon verwondering die zich hier doorheen moest slaan? Je zelf was in je beleving dan weliswaar niet meer belangrijk of van enige waarde in de grootsheid van wat je te doen stond (als ik je tenminste goed begrijp), maar het klinkt eerder alsof je je eigen zijn nietig verklaarde in het licht van al wat je overkwam in plaats van dat je het echt kwijtraakte zoals bij egodood het geval zou zijn. Misschien doet het er verder ook niet toe. Het is meer dat ik een idee probeer te vormen van wat je nou precies beleefde op dat moment. Ik vind het ergens wel iets fascinerends namelijk. Vandaar de vraag.

Moeilijk te zeggen.

Ik heb op momenten het idee gehad dat er geen verschil was tussen mijzelf en anderen. Ik had de ervaring dat ik alle menselijk lijden had meegemaakt, doordat ik iedereen was, en iedereen was mij.

Echter op het moment dat een verpleger aan mij vroeg watvoor drugs ik had gebruikt, kon ik in mijn eigen geheugen graven en vertellen dat ik 1p-LSD op had.

Ik denk dat ik je vraag niet met zekerheid kan beantwoorden. Tijdens de heftigste momenten van mijn trip was ik zo druk bezig met andere dingen en werd mijn aandacht volledig in beslag genomen door alles wat ik meemaakte, dat ik me niet bewust was of ik nog een eigen persoonlijkheid had of niet. Het kan zijn dat ik die op momenten kwijt was, maar evenzogoed is het mogelijk dat dat niet het geval was.

verwondering zei:

Moeilijk te zeggen.

Ik heb op momenten het idee gehad dat er geen verschil was tussen mijzelf en anderen. Ik had de ervaring dat ik alle menselijk lijden had meegemaakt, doordat ik iedereen was, en iedereen was mij.

Echter op het moment dat een verpleger aan mij vroeg watvoor drugs ik had gebruikt, kon ik in mijn eigen geheugen graven en vertellen dat ik 1p-LSD op had.

Ik denk dat ik je vraag niet met zekerheid kan beantwoorden. Tijdens de heftigste momenten van mijn trip was ik zo druk bezig met andere dingen en werd mijn aandacht volledig in beslag genomen door alles wat ik meemaakte, dat ik me niet bewust was of ik nog een eigen persoonlijkheid had of niet. Het kan zijn dat ik die op momenten kwijt was, maar evenzogoed is het mogelijk dat dat niet het geval was.

Klik om te vergroten...

Begrijpelijk. Ik kan me goed voorstellen dat je op zo'n moment totaal niet bezig bent met vragen rondom je eigen zijn, persoonlijkheid, etc. Wat je je achteraf af zou kunnen vragen is of je op élk moment zou hebben kunnen antwoorden dat je 1p-LSD op had op het moment dat het je gevraagd werd door die verpleger. Dit zul je echter nooit meer te weten komen. Maar zoals ik al zei doet het er verder eigenlijk ook niet toe denk ik. Het is zoals het is, en hoe het precies is of is gegaan is iets wat je je eindeloos af kunt blijven vragen. Reminder aan mezelf: we hoeven ook niet alles te begrijpen. Ik denk vooral iets om op terug te kijken met verwondering...

Stel je jezelf eigenlijk nog veel vragen hieromtrent, of is het voor jou al lang goed zoals 't is? Die indruk heb ik wel namelijk. Ik heb 't idee dat je wel een type bent dat vrij snel weer door kan, zelfs na dit soort fuck-up ervaringen. Beter ook denk ik dan erin blijven hangen.

Ik stel mezelf zeker nog steeds vragen en ben blij dat je mij nog eens wat dieper hebt laten nadenken over het gebeurde. Ik zie psychedelica niet enkel als een recreatieve ervaring, maar probeer er ook lessen uit te leren en ik wil ook graag ontleden wat een trip precies met me heeft gedaan.

Maar dat is geen piekeren. Want je hebt wel gelijk als je zegt dat ik makkelijk weer verderga met mijn leven na zo'n ervaring. The day after baalde ik natuurlijk wel van mijn verloren spullen en van het niet al te voorbeeldige gedrag jegens de hulpverleners, maar er was niks meer aan te doen, dus ik zette mezelf er al snel overheen. Ook heb ik er inmiddels wel vrede mee gesloten dat mij vaak aparte dingen overkomen. Zowel in positieve als in negatieve zin. Daardoor kijk ik niet echt meer op van een ervaring als deze. Het hoort bij mij. Mijn leven is een puinhoop en blijft een puinhoop. Ik gedij in chaos.

verwondering zei:

Ik stel mezelf zeker nog steeds vragen en ben blij dat je mij nog eens wat dieper hebt laten nadenken over het gebeurde. Ik zie psychedelica niet enkel als een recreatieve ervaring, maar probeer er ook lessen uit te leren en ik wil ook graag ontleden wat een trip precies met me heeft gedaan.

Klik om te vergroten...

Hier kan ik me echt helemaal bij aansluiten! Wie zich openstelt/open durft te stellen voor lessen zal deze lessen ook ontvangen is mijn overtuiging. Goed dat je serieus bij je ervaringen stilstaat. Voor mij persoonlijk is het recreatieve echt ondergeschikt. Ik neem psychedelica primair om meer inzicht te krijgen in de dingen waar ik tegenaan loop. Dat ik dan, meestal na de piek en in de na-effecten, immens euforisch ben en me de gelukkigste op aarde voel, is natuurlijk wel een leuke bijkomstigheid die ik met alle plezier verwelkom. Het voelt dan vaak echt als een soort cadeau na hard werken aan mezelf. Haast magisch voelt dat dan, dat moment. Overigens gaat na een trip het werken aan mezelf nog dagenlang (of langer, zoals de afgelopen keer) door, daar niet van... :P

verwondering zei:

Maar dat is geen piekeren. Want je hebt wel gelijk als je zegt dat ik makkelijk weer verderga met mijn leven na zo'n ervaring. The day after baalde ik natuurlijk wel van mijn verloren spullen en van het niet al te voorbeeldige gedrag jegens de hulpverleners, maar er was niks meer aan te doen, dus ik zette mezelf er al snel overheen. Ook heb ik er inmiddels wel vrede mee gesloten dat mij vaak aparte dingen overkomen. Zowel in positieve als in negatieve zin. Daardoor kijk ik niet echt meer op van een ervaring als deze. Het hoort bij mij. Mijn leven is een puinhoop en blijft een puinhoop. Ik gedij in chaos.

Klik om te vergroten...

Als in twaalf ambachten, dertien ongelukken? :P Nja, weet je, je leeft het leven wel intens zo. Stiekem verlang ik daar ook wel'ns naar. In het grote geheel is ons leven hier natuurlijk nog minder dan een vingerknip. Hoe mooi is het dan wanneer je daar echt het maximale voor jezelf uit probeert te halen.

verwondering zei:

Ik gedij in chaos.

Klik om te vergroten...

"Chaos is a ladder!"

@verwondering je mag mij aan het lijstje toevoegen kom sowieso wel even mijn gezicht laten zien

Overigens wat een heftig report! Zeer interessant om te lezen

Ik sluit me aan bij @Fenrir @verwondering. Morgen ben ik weer wakker en ga ik alles lezen.
Ik heb er nu al zin in!