#1
Alles gelezen en tjeeeeee wat een tripreport. Waaaaaah.
1p-LSD 400 mcg - Kapotte sokken en wapperend verband
112 antwoorden
46 weergaven
18-5-2026
#2
Afgelopen zaterdag ben ik op Psygathering XXL geweest in de Waagnatie in Antwerpen. Ik heb daar 1p-LSD gebruikt, een middel waar ik ruime ervaring mee heb, maar de trip die volgde toonde weinig gelijkenis met eerdere trips. Het is zo'n rare ervaring geworden dat ik er wel een verhaaltje over móest schrijven. En mij kennende is het weer een aardige lap tekst geworden.
Ik weet niet of ik het effectief kan beschrijven daar er ook wat gaten in mijn herinneringen zijn gevallen, en ook doordat delen van de ervaring zo intens en zo bizar waren dat geen enkele omschrijving er recht aan doet. Wat ik meemaakte was zonder twijfel mijn heftigste psychedelische ervaring ooit. Ik heb vaker vrij hoge doses 1p-LSD genomen tot aan 1000 mcg aan toe, en ongeveer twee maanden hiervoor had ik nog een vrij milde trip ervaren op 350 mcg, dus dat deze 400 mcg zo ongenadig hard zou toeslaan had ik moeilijk kunnen voorspellen.
Rond 0:00 neem ik 400 mcg 1p-LSD, mijn lot is bezegeld.
Het komt al redelijk snel opzetten. Ik voel mijn benen erg slap worden, dus met dansen doe ik nog even een beetje rustig aan. Om 1:30 is het effect sterk maar goed te doen. Om 2:00 begint het optreden van Vini Vici, waar ik erg naar had uitgekeken. De sfeer in de zaal barst meteen goed los. De vermoeidheid in mijn benen is afgenomen en ik sta te dansen en helemaal op te gaan in de muziek en de goede sfeer.
Tot er op een gegeven moment steeds gekkere dingen beginnen te gebeuren.
Tijdens het optreden van Vini Vici begint de spanning in de zaal op te bouwen. Er staat iets te gebeuren, dat voel ik aan alles. Iets of iemand zal in het middelpunt van de belangstelling komen te staan. De muziek zwelt steeds meer aan tot een tromgeroffel. Hoe langer de spanning opgebouwd wordt, hoe meer ik aanvoel hoe bijzonder dit gaat zijn. En meer en meer begint de beklemmende gedachte zich aan mij op te dringen dat het om mij te doen is. Steeds meer krijg ik het idee dat de mensen die om mij heen staan naar mij staan te kijken. Zie ik dat goed? Ik kijk naar iedereen om me heen, gezicht voor gezicht. En ja, bijna iedereen kijkt mij aan. Er is iets dat de hele zaal al weet, behalve ik. Het is een groot complot. Niet in negatieve zin, men wil mij heus niets aandoen. Maar er is wel een vooropgezet plan. Maar wat dat plan is? Wat is hier de bedoeling van? Wat gaat er gebeuren? En hoe kan dit een vooropgezet plan zijn, als ik pas een aantal dagen vantevoren definitief had besloten een ticket voor dit feest te kopen? Er was ook een grote kans dat ik toch had besloten om niet te gaan. Iets of iemand had mij vooraf beïnvloed. Ik was voorbestemd om hier te komen, het had niet anders kunnen lopen want alles was tot in de puntjes voorbereid. En iedereen op dit feest weet ervan.
Maar, maar... Hoe dan? Niet alleen iedereen hier in de zaal zit in het complot. Iedereen die ik ken moet hieraan meegewerkt hebben. Hoe anders had ik zodanig beïnvloed kunnen worden zodat het zeker was dat ik hier heen zou gaan? Dit is niet zomaar een vooropgezet plan. Dit is iets enorms. Al mijn vrienden, kennissen, familie: iedereen in mijn omgeving wist hiervan en heeft het voor mij verborgen gehouden. Kosten noch moeite zijn hiervoor gespaard. Maar de vraag blijft: wat gaat er dan gebeuren, en waarom?
Nog steeds is er een lichte twijfel, al is er bijna geen ontkennen meer aan. Het zou nog altijd om een enorm toeval kunnen gaan. Het gaat tóch niet om mij maar om iets of iemand anders, en alle aanwijzingen waardoor ik denk dat het om mij te doen is berusten op louter toeval. Maar hoe groot kan dat toeval zijn? Zulk een enorm toeval, dat is zo onwaarschijnlijk. Stemmen geven mij hints. Flarden zijn het, korte zinnetjes. Ik weet niet of ik ze echt hoor of dat het slechts gedachten zijn. "Ja echt, dit is allemaal om jou te doen. Ga nu maar in die schijnwerpers staan. Gooi de schroom van je af. Dit is jouw dag. De wereld zal na vandaag nooit meer hetzelfde zijn." Ik weet niet wat ik hier allemaal mee moet beginnen. Ik ben niet gewend aan zoveel aandacht. Ik ben veel te verlegen. Ik sta niet graag in de schijnwerpers. Ik weet niet of ik dit wel wil. Ik sta letterlijk met mijn handen in het haar. Nee, misschien is het toch echt toeval...
De waarheid wordt onthuld. Het laatste restje twijfel verdwijnt wanneer er een aantal mensen op mij afloopt, mij recht aankijkend. Ik heb het idee dat ik bijna door mijn benen zak van alle spanning. Ik word ondersteund, de muziek komt tot een climax en ik weet op dit moment zeker dat er iets bijzonders aan het gebeuren is. Iets wereldschokkends. Alle camera's zijn op mij gericht, over de hele wereld volgt iedereen hetgeen hier staat te gebeuren. Dit zijn bijbelse toestanden, en die gebeuren hier en nu. Dit gaat de geschiedenisboeken in en luidt het begin in van een nieuw tijdperk. Maar nee, nog steeds heb ik geen idee hoe groot deze gebeurtenis wel niet gaat zijn.
Het idee alleen al laat me bijna flauwvallen van emoties. Ik word voorzichtig richting het altaar gedirigeerd waar ik op ga liggen. Ik weet het, niets wat eerder gebeurd is doet er meer toe. Alles wat er nu toe doet en er ooit nog toe zal doen gebeurt hier en nu. Aardse zaken schud ik van me af: ik gooi mijn oordopjes uit, schop mijn schoenen uit en ledig mijn broekzakken. Mensen kijken naar mij terwijl ik op het altaar zit. Ik voel mijn energie wegvloeien en ga even op het altaar liggen om bij te komen. Nog steeds begeleidt hemelse muziek deze hele gebeurtenis. Dit is pas het begin, ik kan beter op krachten komen om dit aan te kunnen. De hele wereld kijkt naar mij, ik wil mijn best doen, en niet halverwege moeten opgeven.
Na een tijdje komen er weer mensen naar mij toe en zij vragen mij of ik de kracht heb om mee te lopen. Op mijn sokken stap ik van het altaar af. Bij het afstappen besef ik me dat dit altaar aan het begin van de avond nog een bar was. Ik loop met hen mee en iedereen wuift ons toe. Met open mond staan mensen mij aan te kijken terwijl de colonne voortschrijdt. Met elke stap wordt de kracht in mijn benen minder en moet ik meer leunen op de schouders van de mensen die mij ondersteunen.
Wat gaat er nu toch in hemelsnaam gebeuren? Ik ben tot heel veel bereid voor het groter belang, maar: overleef ik dit wel? Mijn lichaam voelt steeds doder aan. Ik word nu voortgesleept en mijn voeten slepen achterovergeknakt over de vuile vloer. Het voelt alsof ik geofferd word. Ik besef me dat mijn lichaam niet belangrijk meer is. Wat is mijn lichaam nog waard? De hele mensheid is hiermee gediend, dus mijn lichaam mag opgeofferd worden. Mijn bewustzijn blijft toch wel bestaan los van mijn lichaam, al waart er nog een spoortje twijfel door mij heen omdat ik de gedachte moeilijk kan verkroppen dat mijn leven zoals ik dat kende onaangekondigd voorgoed voorbij zal zijn. Ik heb het idee dat al mijn botten aan het breken zijn, maar het doet er niet toe. Ik word nu andersom vastgepakt en achteruit verder gesleept, waarbij mijn schouders uit de kom raken en ik overal pijn ervaar. Pijn hindert niet, als ik deze opdracht maar vervuld krijg. We komen aan in een wat rustiger ruimte, de nieuwsgierige menigte wordt op afstand gehouden. We zijn nu achter de schermen, waar men mij probeert op te knappen omdat men beseft dat ik het lichamelijk zo misschien niet ga redden. Ik ben inmiddels volledig gehavend, botten gebroken, brein overkokend van de spanning, al mijn energie volledig weggevloeid, en volledig overdonderd door de onverwachte wending van deze avond.
Weer hoor ik stemmen. Hoor ik ze echt of zijn het gedachten? Ik weet het wederom niet, maar wat de stemmen zeggen is waar. En pas op dit moment begint zich de schaal van dit vooropgezette plan langzaamaan tot mij door te dringen. Dat dit stond te gebeuren is een profetie die niet in heilige boeken doch in de opbouw van de kosmos is beschreven. De gehele mensheid heeft hier naartoe geleefd, en niet alleen de aarde zal hierdoor beïnvloed worden, maar alles. Het universum. Ruimte, tijd. "Hoe lang was dit al bepaald?", vraag ik me af. "Sinds het begin der tijden." "Is dat, is dat de... big bang? Stond dit alles toen al vast?" "Het stond niet alleen vast, het is zo ontworpen."
BAM. Die slaat in. De natuurwetten die ontstaan zijn vlak na de big bang zijn niet bij toeval zoals ze nu zijn. Het is in elkaar gezet als ware het een ultiem complexe puzzel. Vanuit de singulariteit zijn natuurwetten ontstaan - ontworpen door een meesterbrein - die tezamen zorgden voor het ontstaan van alles. Alle subatomaire deeltjes waar alles uit opgebouwd is komen voort uit deze natuurwetten. Atomen, energie, straling, sterrenstelsels, zwarte gaten, en de ruimte en tijd zelf. Na miljarden jaren hebben deze zelfde natuurwetten ertoe geleid dat ik besta en nu hier lig. Het wordt me langzaam duidelijk hoe immens deze puzzel is, en hoe extreem intelligent dit meesterbrein moet zijn. Een bijna oneindig aantal berekeningen is nodig geweest om te bepalen welke natuurwetten uiteindelijk tot exact deze toestand van het universum zouden leiden. Het betekent ook dat dit meesterbrein - noem het een god, noem het wat je ook maar wilt - al bestond voor de big bang plaatsvond: het heeft de big bang ontworpen en in gang gezet. Erop toegezien en exact op dit moment gewacht. En waarom dan?
Ik ben niet zo goedgelovig, dus om de beweringen kracht bij te zetten wordt er een serie van gebeurtenissen in gang gezet waarbij ik als nooit tevoren tegen mijn taalkundige beperkingen aanloop. Want hoe omschrijf ik iets dat geen mens eerder heeft meegemaakt, dat nooit in het universum is gebeurd en waar dus letterlijk geen woorden voor bestaan?
Het dak van de zaal is verdwenen, ik zie de hemel en ook deze splijt open. Ik zie lichten. Geen lichtpuntjes als van sterren, maar zwemen van licht die recht boven mij aan de hemel staan. De grond onder mij verdwijnt maar ik val niet, ik zweef in een eindeloos niets. Ik voel krachten op mij inwerken en krachten in mijzelf ontstaan. Ik ervaar dimensies die de huidige natuurkunde niet kent. Ik word gekatapulteerd, ik word uitgerekt, ik word groter en kleiner, ik ervaar helse pijnen, voel meermaals de dood nabij komen maar klamp me vast aan mijn laatste stukje bewustzijn, want iets in me zegt dat dat mijn enige kans op overleven is. Ik vecht en ik schreeuw in een eindeloze leegte. Ik word me weer een stukje van de aarde gewaar, en net wanneer ik denk vaste grond onder mijn voeten te hebben is er een felle flits zichtbaar en met een donderend kabaal splijt de aarde voor mij in tweeën, beginnend vlak voor mijn voeten en doorgaand zover het oog reikt. Wat er verder deze avond ook gaat gebeuren: op zijn minst haalt deze scheur in de aardkorst alle voorpagina's. Maar ik weet dat dit slechts een detail is dat terstond ondersneeuwt in een keten van gebeurtenissen die stuk voor stuk wereldschokkender zijn dan een tektonisch incidentje.
Mijn lichaam is nu verworden tot een zielig hoopje. Het heeft geen menselijke vormen meer maar kan nog ternauwernood een thuis bieden aan mijn bewustzijn dat vecht om te overleven. Dit gevecht is een heilige opdracht en ik weet nu wat me te doen staat. Want het 'meesterbrein' heeft mij uitgedaagd. Dit plan was er niet voor niets. Er was een doel mee gemoeid om mij hier en nu uit te kiezen als uitverkorene om deze uitdaging aan te gaan. Het is aan mij om de code te kraken. De code waaruit alle mogelijke kennis voortvloeit, de code die heeft geleid tot dit alles, de code die alle natuurwetten laat zijn zoals ze zijn.
Alles ontleden tot ik in de allerkleinste deeltjes de formules vind die alles verklaren. Al sinds de middelbare school heb ik een mateloze interesse in kwantumfysica en astrofysica, probeer ik te ontcijferen hoe alles in elkaar steekt. Urenlang kan ik soms mijn hersenen laten kraken door te bedenken hoe ik mijn kennis over bestaande theorieën kan combineren tot nieuwe theorieën. En nu, hier op de pijnbank, wordt van mij verlangd om terstond met antwoorden te komen. Mijn hersenen zijn op dit moment geupgrade tot bovenmenselijke kwaliteiten en ik voel dat ik de uitdaging aankan. Ik bezit de wilskracht om ondanks alle pijn en ondanks mijn fysieke gesteldheid op dit moment de ketenen die mijn menselijke beperkingen zijn te doorbreken en deze prestatie te leveren. Ja, ik ga graag de uitdaging aan! Een vechtlust die ik nooit eerder gekend heb komt in me boven en ik sla alle obstakels van me af. Weer blijken op dit moment de natuurwetten totaal anders te werken dan ik gewend ben. De muren om mij heen vervormen, verdwijnen, keren weer terug, nieuwe dimensies komen en gaan, de ruimte tolt en vervormt, ikzelf draai in het rond, zweef door de lucht, zie afwisselend de grond en de hemel aan me voorbijflitsen, vecht met alles wat ik in me heb tegen de krachten die op me inwerken. Enige tijd later zakken mijn superkrachten weer weg en word ik weer op mijn plaats neergelegd. Meerdere personen houden mij in bedwang. Ook zij weten wat hier gaande is, en proberen het in goede banen te leiden. Periodes van vechtlust wisselen zich af. Ik word uitgedaagd en het is niet aan mij besteed om een uitdaging uit de weg te gaan. Ik schreeuw het uit. Ik schreeuw, en ik schreeuw nog eens, just to try it. En jawel, mijn stemgeluid is krachtig genoeg om muren te doen trillen en objecten te laten omvallen. Ik houd me nu nog in. Als ik me eenmaal laat gaan, kan niemand me meer tegenhouden. Ik wacht op het juiste moment...
En er staat iets op het spel. Als ik de code kraak, dan kan ik deze wijzigen en daarmee het universum naar mijn hand zetten. Ik kan de natuurwetten bepalen door ze zelf te ontwerpen. Ik kan een verloop van gebeurtenissen berekenen en alzo een universum scheppen simpelweg door mijn eigen code te schrijven. Maar pas wanneer ik de huidige code gekraakt heb. Dáárom is dit zo'n wereldschokkende gebeurtenis. De wereld zoals we die nu kennen houdt op te bestaan, een nieuw universum ontstaat naar mijn ontwerp en een nieuwe werkelijkheid ontstaat.
Maar eerst dus: die verrekte code kraken. En dat is geen simpel raadseltje maar een reeks mathematische formules van onvoorstelbare complexiteit. Het 'meesterbrein' is een kunstenaar en zo ben ik dat ook. Als een graffiti-artiest die een bestaand kunstwerk overspuit om een nieuw te doen ontstaan. En kunst is het. Een universum ontstaat, en stort weder in elkaar, waarbij alles wat er zich ooit in het universum heeft afgespeeld zinloos is geworden en tot niets vergaan. Praktische waarde heeft het niet, de complexiteit en de vergankelijkheid verklaren de artistieke waarde van het geheel en niets anders dan dat verklaart het grote waarom.
Telkens wanneer ik voel dat ik dichtbij de oplossing zit word ik in mijn zoektocht belemmerd door krachten van buitenaf. Dimensies worden uitgerekt en in elkaar gevouwen, mijn zintuigen geven conflicterende signalen door, pijn schiet door mijn hele lichaam. Ja, het meesterbrein is een goede match voor mij. Ik moet alles geven. De puzzel is bijna volmaakt, bijna oneindig complex, maar het is op te lossen. Ik laat me niet tegenhouden. Ik negeer pijn, angst en verwarring, ik doorsta alle folteringen. Ik ben uitgedaagd en ja, die uitdaging ga ik maar al te graag aan. Aan vechtlust onbreekt het mij niet. Ik ben in staat in te zoomen tot aan de kleinste kwantumdeeltjes, ver voorbij quarks, gluonen, fotonen, en zie de onderliggende code als een veeldimensionaal veld van bits die 0 of 1 kunnen zijn, en de logica daarin vinden komt neer op schier eindeloos veel rekenwerk, maar mijn geduld is groot en met het wegvallen van de tijdsdimensie is tijd geen factor meer.
Het meesterbrein heeft mij in de tang. Hij houdt mij geklemd en gekneveld, in pijn en met vele vragen. En het wordt mij duidelijk. Het antwoord zit in mij, de oplossing van het probleem. Maar om deze oplossing te kunnen achterhalen moet ik mijzelf opofferen en extreme pijnen doorstaan. En met extreme pijnen wordt bedoeld alle pijnen die ooit in dit universum zijn geleden, het bewustzijn van iedereen die ooit geleefd heeft vloeit samen met mijn bewustzijn, ik doorsta alle vreugde maar ook alle pijn die ooit geleden is, maak alles mee wat iedereen ooit heeft meegemaakt en als ik dit niet wil kan ik mezelf terugtrekken. De keuze is aan mij, maar opgeven voelt als verraad en is niet aan mij besteed. Flarden van andersmans levens flitsen aan mij voorbij. Momenten die ik nimmer heb meegemaakt schieten door mijn hoofd, momenten van onvoorstelbare pijn en verdriet, maar ook vreugde en opwinding schieten door mij heen. Ontelbaar veel stemmen hoor ik door elkaar heen, boze stemmen, blije stemmen, met miljoenen tegelijk waardoor ik er geen woord van versta.
Tot een duidelijke stem mij vraagt: "Watvoor drugs heb je gebruikt?" Ik moet diep graven in mijn geheugen. 1p-LSD, weet ik te antwoorden. "Verder nog iets?" "Alcohol, één glas bier." "En verder?" "Verder niets." "We rijden je nu de ambulance in, we brengen je naar het ziekenhuis."
Ik besef me dat mijn lichamelijke grenzen zijn bereikt. Het meesterbrein laat me in het ziekenhuis belanden om me net genoeg op te kalefateren om de uitdaging aan te kunnen. Het gaat een zware strijd worden, maar mijn keuze is gemaakt: it's game on. Versla me maar, probeer het maar. Ja, breng me maar naar het ziekenhuis. Met mijn laatste krachten voldraag ik mijn taak. De ultieme strijd barst los, krachten groter dan alle krachten in het universum worden hier losgelaten. Dit staat buiten de normale werkelijkheid, buiten de ruimte en de tijd, buiten de dimensies die we kennen. Het universum is te klein voor deze strijd, en van buitenaf zie ik het universum van een afstand. Ik zie geen tijd verstrijken want tijd bestaat hier niet. Het universum zie ik tegelijk in alle gedaantes waarin het zich ooit heeft bevonden: tijd is geen voortschrijdende dimensie, maar ik zie de dimensie tijd in zijn geheel. Ik zie het universum vanaf een oneindig kleine singulariteit, tot aan de ondergang van het universum. En hier, in de oneindige leegte buiten het universum vindt onze titanenstrijd plaats, waarbij wordt bepaald of en hoe het universum zal vergaan, en hoe een nieuw universum eruit zal zien.
Terwijl ik geketend in de ambulance word vervoerd wordt een gevoel van melancholie mij meester. Hoe tragisch is het wel niet dat alles zinloos is geweest? Mijn leven en de levens van ieder ander zijn zinloos geweest, alles waar we hard voor hebben gewerkt zal worden vernietigd. En groot blijft mijn verwarring, want nog steeds heb ik moeite te bevatten wat er zojuist is gebeurd. In het ziekenhuis aangekomen word ik ontdaan van al mijn kleren en word ik volgehangen met draadjes, wordt er bloed afgenomen en krijg ik injecties. Ik word van de brancard overgeheveld naar een bed en tal van vragen worden op mij afgevuurd. Ik onderga dit verhoor, en wacht op nieuwe instructies om mijn taak te volbrengen. Vele stemmen in mijn hoofd geven mij nieuwe hints, maar de wirwar aan stemmen door elkaar heen maken het er niet eenvoudiger op. Ik word moe van het nadenken en neem even een adempauze. Ik word het wachten zat, en besluit op het knopje te drukken om de zuster op te roepen. Na enige minuten komt zij binnen en wil ik haar bestoken met vragen. Weet zij mij misschien meer te vertellen? Ze vertelt dat ze weinig tijd heeft omdat er andere patiënten op haar wachten. Ik word er niets wijzer van.
Heel langzaam komt het idee in me op dat wat er gebeurd is misschien wel... Nee, dat kan niet. Het was veel te echt. Wat ik gezien heb, wat ik meegemaakt heb, dat bestaat in de normale wereld niet. Maar toch... Zou het kunnen dat de LSD mij alles heeft laten inbeelden? Maar dat betekent dat de LSD een wel heel genadeloos harde werking heeft gehad, dat ik alle contact met de werkelijkheid ben verloren, en... dat ik naar het ziekenhuis ben gebracht omdat ik totaal onhandelbaar was, hulpverleners een zware klus heb bezorgd, me enorm heb misdragen... Dit idee wil er nog niet zo makkelijk in bij mij. Ik zie het nog steeds als een keuze: of de uitdaging verder aangaan, of een slapjanus zijn en opgeven, waarbij de consequenties zijn dat ik me als een beest heb misdragen, een gedachte waarbij ik verstijf van angst en schaamte.
Oké, kies maar. De blauwe pil of de rode pil, wijsneus. Wat gaat het worden? Naast het bed ligt een plastic tas met mijn kleding erin. Ik maak mij zorgen om mijn spullen. Ik herinner me weer flarden van schoenen die ik uittrapte, en mijn broekzakken die ik ledigde. Omdat het toch allemaal niets meer uitmaakte. Maar in mijn broekzakken zaten mijn portemonnee en telefoon. Ik begin alle slangetjes en plakkertjes van mij af te trekken, piepjes beginnen te klinken uit allerhande apparatuur. Ik pak de plastic tas beet en begin mijn kleding weer aan te trekken. Een zuster komt aangesneld, en ik vertel dat ik er weinig nut in zie om hier nog langer te blijven liggen. Ze knikt, en helpt mij mezelf te ontdoen van alle medische fratsen. Een naald wordt uit mijn arm gehaald en verband wordt eromheen gewikkeld.
Daar sta ik dan. In een t-shirt, op mijn sokken, buiten terwijl het best fris is, in een stad die ik nauwelijks ken en ik heb geen idee hoe ik terug kom op het feest. Want daar moeten mijn spullen nog ergens rondslingeren. Die schoenen zijn dan wat minder belangrijk, telefoon en portemonnee zijn belangrijker. Zonder telefoon heb ik ook geen tijd bij me, ik vermoed dat het rond 6 uur is en het feest zal om 7 uur afgelopen zijn. Ik moet dus in een uur tijd weer op de locatie zijn om nog een kans te maken mijn spullen terug te vinden.
Op mijn sokken begin ik door de verlaten stad te rennen. Weinig mensen op straat om 6 uur zondagochtend. In paniek ren ik tot ik een voorbijganger tegenkom. Ik vraag de route naar de Waagnatie, maar het ziekenhuis blijkt zo ver van deze locatie te liggen dat geen enkele voorbijganger mij echt kan helpen. Ik blijf rennen, mijn voeten voelen de pijn niet van alle steentjes en andere scherpe voorwerpen op straat. Kou voel ik evenmin. Enkele auto's houd ik aan om de bestuurder te vragen of hij mij misschien een stukje in de goede richting kan brengen. Niemand heeft tijd. Tot er een taxi voorbijrijdt en ik deze aanhoud. Ik stap in, leg mijn situatie uit, vertel dat ik niet kan betalen omdat ik geen geld of wat dan ook bij me heb, en de taxichauffeur stemt ermee in mij in ieder geval een stuk richting de Waagnatie te rijden. Wanneer hij stopt bedank ik hem, en hij legt me uit hoe ik verder moet lopen.
Ik herken de locatie, ik had er ook gelopen toen ik vanaf het station naar de Waagnatie was gelopen eerder die avond. Ik weet nu dus hoe ik er moet komen, alleen weet ik dat het nog een flink stuk lopen is. Ik heb geen idee hoe laat het inmiddels is, dus in paniek begin ik hard te rennen. Door wegwerkzaamheden, losse stukken steen onder mijn inmiddels bijna weggesleten sokken, door zand, door plassen water, over klinkers, over glasscherven die niet te vermijden zijn. Het verband om mijn arm is deels losgeraakt en wappert als een witte sliert achter mij aan. Het moet een raar gezicht zijn en ik voel me als in een actiefilm beland.
Ik heb geen tijd te verliezen, dus rennen blijft mijn enige taak. Toch loop ik nog enkele keren verkeerd waardoor ik nog meer kostbare tijd verlies. Eindelijk is de Waagnatie in zicht, en ik hoor nog steeds muziek hetgeen een goed teken is. Bij de ingang word ik geweigerd omdat het feest bijna ten einde is en er alleen nog mensen naar buiten gelaten worden. Ik leg uit dat ik mijn spullen moet zoeken en word alsnog binnen gelaten. Overal vraag ik aan personeel of er ergens gevonden voorwerpen zijn bewaard. Op mijn versleten sokken sjok ik door plassen verschraald bier en de moed zou mij in de schoenen zakken als ik deze tenminste aan had gehad.
De muziek is inmiddels afgelopen en iedereen wordt naar buiten gedirigeerd. Niemand weet er iets van en ik krijg alleen te horen dat ik achteraf kan informeren of er iets gevonden is. Zonder portemonnee en telefoon moet ik dus huiswaarts. Spullen die ik in een locker had gestopt kan ik wel bemachtigen wanneer een medewerker deze voor mij opent. Hierin liggen een trui en een tas, in de tas zit gelukkig wel mijn sleutelbos die ik daar verstandigerwijs eerder die avond in had gestopt. Verder zoeken is zinloos, de rest van mijn spullen ben ik kwijt.
In mijn tas zit een busticket terug naar huis, deze zal om 8:00 vertrekken. Het moet inmiddels al ruim over 7 uur zijn, en het is dik een half uur lopen. Mits ik in één keer goed loop. Maar ja, de weg vinden in een onbekende stad... Ruimschoots te laat arriveer ik na ruim een uur stevig doorlopen op mijn inmiddels bijna blote voeten bij de bushalte. De klok op het stationsgebouw vertelt me het slechte nieuws en eindelijk kan ik uitrusten, bezweet, uitgeput en met pijnlijke voeten. Zonder geld of pinpas kan ik geen nieuw ticket kopen en is de enige optie met de trein zwartrijdend huiswaarts te keren. Dit levert een boete op maar tevens een leuke conversatie met de conducteur. Hij kan samen met mij wel een klein vleugje humor zien in mijn situatie.
Dat vleugje humor blijf ik erin zien. Over wijze lessen die ik eruit kan leren ben ik nog aan het nadenken. Een voordehandliggende is in elk geval: onderschat LSD niet, ook al heb je er nog zoveel ervaring mee.
Het wordt waarschijnlijk mijn duurste trip ooit. Gelukkig heb ik afgelopen week goed nieuws ontvangen over mijn portemonnee: deze is gevonden. Mijn telefoon heb ik inmiddels opgegeven. Weinig kans dat ik die nog terugzie. Er is inmiddels een nieuwe telefoon in bestelling. Een aardige kostenpost. Daarnaast de boete in de trein. Om nog maar te zwijgen over de zorgkosten op een maximaal eigen risico. En een dijk van een schuldgevoel jegens de hulpverleners die mij probeerden in bedwang te houden.
Ondanks dat: tja, de ervaring is ook iets waard. Sterk spul, die LSD. Wat een complete waanzin kan het teweegbrengen. Het overtreft verreweg al mijn eerdere psychedelische ervaringen. Ik heb gebeurtenissen meegemaakt van bijbelse proporties, ik heb op geen moment getwijfeld aan de echtheid ervan, ik ben op het altaar gehesen en aanbeden, ik ben uitgedaagd en heb een mooie match gespeeld met het oppermachtig wezen, ik heb in meerdere films de hoofdrol gespeeld, ik heb andere werelden meegemaakt á la The Matrix, ik heb geknokt, geschreeuwd en me flink laten gelden, ik heb het gevoel van een roadtrip meegemaakt door als een held op sokken met wapperend verband door een donkere verlaten stad te rennen, om na vele omzwervingen uiteindelijk met bezwete en smerige kleren en bebloede voeten zwartrijdend de trein in te stappen. Als ik het kon overdoen had ik zeker een lagere dosis genomen, maar wijsheid achteraf helpt hier weinig. Ik probeer in ieder geval de ervaring zoals hij was op waarde te schatten. Mag ook wel, met de prijs die ik ervoor betaal.
Ik weet niet of ik het effectief kan beschrijven daar er ook wat gaten in mijn herinneringen zijn gevallen, en ook doordat delen van de ervaring zo intens en zo bizar waren dat geen enkele omschrijving er recht aan doet. Wat ik meemaakte was zonder twijfel mijn heftigste psychedelische ervaring ooit. Ik heb vaker vrij hoge doses 1p-LSD genomen tot aan 1000 mcg aan toe, en ongeveer twee maanden hiervoor had ik nog een vrij milde trip ervaren op 350 mcg, dus dat deze 400 mcg zo ongenadig hard zou toeslaan had ik moeilijk kunnen voorspellen.
Rond 0:00 neem ik 400 mcg 1p-LSD, mijn lot is bezegeld.
Het komt al redelijk snel opzetten. Ik voel mijn benen erg slap worden, dus met dansen doe ik nog even een beetje rustig aan. Om 1:30 is het effect sterk maar goed te doen. Om 2:00 begint het optreden van Vini Vici, waar ik erg naar had uitgekeken. De sfeer in de zaal barst meteen goed los. De vermoeidheid in mijn benen is afgenomen en ik sta te dansen en helemaal op te gaan in de muziek en de goede sfeer.
Tot er op een gegeven moment steeds gekkere dingen beginnen te gebeuren.
Tijdens het optreden van Vini Vici begint de spanning in de zaal op te bouwen. Er staat iets te gebeuren, dat voel ik aan alles. Iets of iemand zal in het middelpunt van de belangstelling komen te staan. De muziek zwelt steeds meer aan tot een tromgeroffel. Hoe langer de spanning opgebouwd wordt, hoe meer ik aanvoel hoe bijzonder dit gaat zijn. En meer en meer begint de beklemmende gedachte zich aan mij op te dringen dat het om mij te doen is. Steeds meer krijg ik het idee dat de mensen die om mij heen staan naar mij staan te kijken. Zie ik dat goed? Ik kijk naar iedereen om me heen, gezicht voor gezicht. En ja, bijna iedereen kijkt mij aan. Er is iets dat de hele zaal al weet, behalve ik. Het is een groot complot. Niet in negatieve zin, men wil mij heus niets aandoen. Maar er is wel een vooropgezet plan. Maar wat dat plan is? Wat is hier de bedoeling van? Wat gaat er gebeuren? En hoe kan dit een vooropgezet plan zijn, als ik pas een aantal dagen vantevoren definitief had besloten een ticket voor dit feest te kopen? Er was ook een grote kans dat ik toch had besloten om niet te gaan. Iets of iemand had mij vooraf beïnvloed. Ik was voorbestemd om hier te komen, het had niet anders kunnen lopen want alles was tot in de puntjes voorbereid. En iedereen op dit feest weet ervan.
Maar, maar... Hoe dan? Niet alleen iedereen hier in de zaal zit in het complot. Iedereen die ik ken moet hieraan meegewerkt hebben. Hoe anders had ik zodanig beïnvloed kunnen worden zodat het zeker was dat ik hier heen zou gaan? Dit is niet zomaar een vooropgezet plan. Dit is iets enorms. Al mijn vrienden, kennissen, familie: iedereen in mijn omgeving wist hiervan en heeft het voor mij verborgen gehouden. Kosten noch moeite zijn hiervoor gespaard. Maar de vraag blijft: wat gaat er dan gebeuren, en waarom?
Nog steeds is er een lichte twijfel, al is er bijna geen ontkennen meer aan. Het zou nog altijd om een enorm toeval kunnen gaan. Het gaat tóch niet om mij maar om iets of iemand anders, en alle aanwijzingen waardoor ik denk dat het om mij te doen is berusten op louter toeval. Maar hoe groot kan dat toeval zijn? Zulk een enorm toeval, dat is zo onwaarschijnlijk. Stemmen geven mij hints. Flarden zijn het, korte zinnetjes. Ik weet niet of ik ze echt hoor of dat het slechts gedachten zijn. "Ja echt, dit is allemaal om jou te doen. Ga nu maar in die schijnwerpers staan. Gooi de schroom van je af. Dit is jouw dag. De wereld zal na vandaag nooit meer hetzelfde zijn." Ik weet niet wat ik hier allemaal mee moet beginnen. Ik ben niet gewend aan zoveel aandacht. Ik ben veel te verlegen. Ik sta niet graag in de schijnwerpers. Ik weet niet of ik dit wel wil. Ik sta letterlijk met mijn handen in het haar. Nee, misschien is het toch echt toeval...
De waarheid wordt onthuld. Het laatste restje twijfel verdwijnt wanneer er een aantal mensen op mij afloopt, mij recht aankijkend. Ik heb het idee dat ik bijna door mijn benen zak van alle spanning. Ik word ondersteund, de muziek komt tot een climax en ik weet op dit moment zeker dat er iets bijzonders aan het gebeuren is. Iets wereldschokkends. Alle camera's zijn op mij gericht, over de hele wereld volgt iedereen hetgeen hier staat te gebeuren. Dit zijn bijbelse toestanden, en die gebeuren hier en nu. Dit gaat de geschiedenisboeken in en luidt het begin in van een nieuw tijdperk. Maar nee, nog steeds heb ik geen idee hoe groot deze gebeurtenis wel niet gaat zijn.
Het idee alleen al laat me bijna flauwvallen van emoties. Ik word voorzichtig richting het altaar gedirigeerd waar ik op ga liggen. Ik weet het, niets wat eerder gebeurd is doet er meer toe. Alles wat er nu toe doet en er ooit nog toe zal doen gebeurt hier en nu. Aardse zaken schud ik van me af: ik gooi mijn oordopjes uit, schop mijn schoenen uit en ledig mijn broekzakken. Mensen kijken naar mij terwijl ik op het altaar zit. Ik voel mijn energie wegvloeien en ga even op het altaar liggen om bij te komen. Nog steeds begeleidt hemelse muziek deze hele gebeurtenis. Dit is pas het begin, ik kan beter op krachten komen om dit aan te kunnen. De hele wereld kijkt naar mij, ik wil mijn best doen, en niet halverwege moeten opgeven.
Na een tijdje komen er weer mensen naar mij toe en zij vragen mij of ik de kracht heb om mee te lopen. Op mijn sokken stap ik van het altaar af. Bij het afstappen besef ik me dat dit altaar aan het begin van de avond nog een bar was. Ik loop met hen mee en iedereen wuift ons toe. Met open mond staan mensen mij aan te kijken terwijl de colonne voortschrijdt. Met elke stap wordt de kracht in mijn benen minder en moet ik meer leunen op de schouders van de mensen die mij ondersteunen.
Wat gaat er nu toch in hemelsnaam gebeuren? Ik ben tot heel veel bereid voor het groter belang, maar: overleef ik dit wel? Mijn lichaam voelt steeds doder aan. Ik word nu voortgesleept en mijn voeten slepen achterovergeknakt over de vuile vloer. Het voelt alsof ik geofferd word. Ik besef me dat mijn lichaam niet belangrijk meer is. Wat is mijn lichaam nog waard? De hele mensheid is hiermee gediend, dus mijn lichaam mag opgeofferd worden. Mijn bewustzijn blijft toch wel bestaan los van mijn lichaam, al waart er nog een spoortje twijfel door mij heen omdat ik de gedachte moeilijk kan verkroppen dat mijn leven zoals ik dat kende onaangekondigd voorgoed voorbij zal zijn. Ik heb het idee dat al mijn botten aan het breken zijn, maar het doet er niet toe. Ik word nu andersom vastgepakt en achteruit verder gesleept, waarbij mijn schouders uit de kom raken en ik overal pijn ervaar. Pijn hindert niet, als ik deze opdracht maar vervuld krijg. We komen aan in een wat rustiger ruimte, de nieuwsgierige menigte wordt op afstand gehouden. We zijn nu achter de schermen, waar men mij probeert op te knappen omdat men beseft dat ik het lichamelijk zo misschien niet ga redden. Ik ben inmiddels volledig gehavend, botten gebroken, brein overkokend van de spanning, al mijn energie volledig weggevloeid, en volledig overdonderd door de onverwachte wending van deze avond.
Weer hoor ik stemmen. Hoor ik ze echt of zijn het gedachten? Ik weet het wederom niet, maar wat de stemmen zeggen is waar. En pas op dit moment begint zich de schaal van dit vooropgezette plan langzaamaan tot mij door te dringen. Dat dit stond te gebeuren is een profetie die niet in heilige boeken doch in de opbouw van de kosmos is beschreven. De gehele mensheid heeft hier naartoe geleefd, en niet alleen de aarde zal hierdoor beïnvloed worden, maar alles. Het universum. Ruimte, tijd. "Hoe lang was dit al bepaald?", vraag ik me af. "Sinds het begin der tijden." "Is dat, is dat de... big bang? Stond dit alles toen al vast?" "Het stond niet alleen vast, het is zo ontworpen."
BAM. Die slaat in. De natuurwetten die ontstaan zijn vlak na de big bang zijn niet bij toeval zoals ze nu zijn. Het is in elkaar gezet als ware het een ultiem complexe puzzel. Vanuit de singulariteit zijn natuurwetten ontstaan - ontworpen door een meesterbrein - die tezamen zorgden voor het ontstaan van alles. Alle subatomaire deeltjes waar alles uit opgebouwd is komen voort uit deze natuurwetten. Atomen, energie, straling, sterrenstelsels, zwarte gaten, en de ruimte en tijd zelf. Na miljarden jaren hebben deze zelfde natuurwetten ertoe geleid dat ik besta en nu hier lig. Het wordt me langzaam duidelijk hoe immens deze puzzel is, en hoe extreem intelligent dit meesterbrein moet zijn. Een bijna oneindig aantal berekeningen is nodig geweest om te bepalen welke natuurwetten uiteindelijk tot exact deze toestand van het universum zouden leiden. Het betekent ook dat dit meesterbrein - noem het een god, noem het wat je ook maar wilt - al bestond voor de big bang plaatsvond: het heeft de big bang ontworpen en in gang gezet. Erop toegezien en exact op dit moment gewacht. En waarom dan?
Ik ben niet zo goedgelovig, dus om de beweringen kracht bij te zetten wordt er een serie van gebeurtenissen in gang gezet waarbij ik als nooit tevoren tegen mijn taalkundige beperkingen aanloop. Want hoe omschrijf ik iets dat geen mens eerder heeft meegemaakt, dat nooit in het universum is gebeurd en waar dus letterlijk geen woorden voor bestaan?
Het dak van de zaal is verdwenen, ik zie de hemel en ook deze splijt open. Ik zie lichten. Geen lichtpuntjes als van sterren, maar zwemen van licht die recht boven mij aan de hemel staan. De grond onder mij verdwijnt maar ik val niet, ik zweef in een eindeloos niets. Ik voel krachten op mij inwerken en krachten in mijzelf ontstaan. Ik ervaar dimensies die de huidige natuurkunde niet kent. Ik word gekatapulteerd, ik word uitgerekt, ik word groter en kleiner, ik ervaar helse pijnen, voel meermaals de dood nabij komen maar klamp me vast aan mijn laatste stukje bewustzijn, want iets in me zegt dat dat mijn enige kans op overleven is. Ik vecht en ik schreeuw in een eindeloze leegte. Ik word me weer een stukje van de aarde gewaar, en net wanneer ik denk vaste grond onder mijn voeten te hebben is er een felle flits zichtbaar en met een donderend kabaal splijt de aarde voor mij in tweeën, beginnend vlak voor mijn voeten en doorgaand zover het oog reikt. Wat er verder deze avond ook gaat gebeuren: op zijn minst haalt deze scheur in de aardkorst alle voorpagina's. Maar ik weet dat dit slechts een detail is dat terstond ondersneeuwt in een keten van gebeurtenissen die stuk voor stuk wereldschokkender zijn dan een tektonisch incidentje.
Mijn lichaam is nu verworden tot een zielig hoopje. Het heeft geen menselijke vormen meer maar kan nog ternauwernood een thuis bieden aan mijn bewustzijn dat vecht om te overleven. Dit gevecht is een heilige opdracht en ik weet nu wat me te doen staat. Want het 'meesterbrein' heeft mij uitgedaagd. Dit plan was er niet voor niets. Er was een doel mee gemoeid om mij hier en nu uit te kiezen als uitverkorene om deze uitdaging aan te gaan. Het is aan mij om de code te kraken. De code waaruit alle mogelijke kennis voortvloeit, de code die heeft geleid tot dit alles, de code die alle natuurwetten laat zijn zoals ze zijn.
Alles ontleden tot ik in de allerkleinste deeltjes de formules vind die alles verklaren. Al sinds de middelbare school heb ik een mateloze interesse in kwantumfysica en astrofysica, probeer ik te ontcijferen hoe alles in elkaar steekt. Urenlang kan ik soms mijn hersenen laten kraken door te bedenken hoe ik mijn kennis over bestaande theorieën kan combineren tot nieuwe theorieën. En nu, hier op de pijnbank, wordt van mij verlangd om terstond met antwoorden te komen. Mijn hersenen zijn op dit moment geupgrade tot bovenmenselijke kwaliteiten en ik voel dat ik de uitdaging aankan. Ik bezit de wilskracht om ondanks alle pijn en ondanks mijn fysieke gesteldheid op dit moment de ketenen die mijn menselijke beperkingen zijn te doorbreken en deze prestatie te leveren. Ja, ik ga graag de uitdaging aan! Een vechtlust die ik nooit eerder gekend heb komt in me boven en ik sla alle obstakels van me af. Weer blijken op dit moment de natuurwetten totaal anders te werken dan ik gewend ben. De muren om mij heen vervormen, verdwijnen, keren weer terug, nieuwe dimensies komen en gaan, de ruimte tolt en vervormt, ikzelf draai in het rond, zweef door de lucht, zie afwisselend de grond en de hemel aan me voorbijflitsen, vecht met alles wat ik in me heb tegen de krachten die op me inwerken. Enige tijd later zakken mijn superkrachten weer weg en word ik weer op mijn plaats neergelegd. Meerdere personen houden mij in bedwang. Ook zij weten wat hier gaande is, en proberen het in goede banen te leiden. Periodes van vechtlust wisselen zich af. Ik word uitgedaagd en het is niet aan mij besteed om een uitdaging uit de weg te gaan. Ik schreeuw het uit. Ik schreeuw, en ik schreeuw nog eens, just to try it. En jawel, mijn stemgeluid is krachtig genoeg om muren te doen trillen en objecten te laten omvallen. Ik houd me nu nog in. Als ik me eenmaal laat gaan, kan niemand me meer tegenhouden. Ik wacht op het juiste moment...
En er staat iets op het spel. Als ik de code kraak, dan kan ik deze wijzigen en daarmee het universum naar mijn hand zetten. Ik kan de natuurwetten bepalen door ze zelf te ontwerpen. Ik kan een verloop van gebeurtenissen berekenen en alzo een universum scheppen simpelweg door mijn eigen code te schrijven. Maar pas wanneer ik de huidige code gekraakt heb. Dáárom is dit zo'n wereldschokkende gebeurtenis. De wereld zoals we die nu kennen houdt op te bestaan, een nieuw universum ontstaat naar mijn ontwerp en een nieuwe werkelijkheid ontstaat.
Maar eerst dus: die verrekte code kraken. En dat is geen simpel raadseltje maar een reeks mathematische formules van onvoorstelbare complexiteit. Het 'meesterbrein' is een kunstenaar en zo ben ik dat ook. Als een graffiti-artiest die een bestaand kunstwerk overspuit om een nieuw te doen ontstaan. En kunst is het. Een universum ontstaat, en stort weder in elkaar, waarbij alles wat er zich ooit in het universum heeft afgespeeld zinloos is geworden en tot niets vergaan. Praktische waarde heeft het niet, de complexiteit en de vergankelijkheid verklaren de artistieke waarde van het geheel en niets anders dan dat verklaart het grote waarom.
Telkens wanneer ik voel dat ik dichtbij de oplossing zit word ik in mijn zoektocht belemmerd door krachten van buitenaf. Dimensies worden uitgerekt en in elkaar gevouwen, mijn zintuigen geven conflicterende signalen door, pijn schiet door mijn hele lichaam. Ja, het meesterbrein is een goede match voor mij. Ik moet alles geven. De puzzel is bijna volmaakt, bijna oneindig complex, maar het is op te lossen. Ik laat me niet tegenhouden. Ik negeer pijn, angst en verwarring, ik doorsta alle folteringen. Ik ben uitgedaagd en ja, die uitdaging ga ik maar al te graag aan. Aan vechtlust onbreekt het mij niet. Ik ben in staat in te zoomen tot aan de kleinste kwantumdeeltjes, ver voorbij quarks, gluonen, fotonen, en zie de onderliggende code als een veeldimensionaal veld van bits die 0 of 1 kunnen zijn, en de logica daarin vinden komt neer op schier eindeloos veel rekenwerk, maar mijn geduld is groot en met het wegvallen van de tijdsdimensie is tijd geen factor meer.
Het meesterbrein heeft mij in de tang. Hij houdt mij geklemd en gekneveld, in pijn en met vele vragen. En het wordt mij duidelijk. Het antwoord zit in mij, de oplossing van het probleem. Maar om deze oplossing te kunnen achterhalen moet ik mijzelf opofferen en extreme pijnen doorstaan. En met extreme pijnen wordt bedoeld alle pijnen die ooit in dit universum zijn geleden, het bewustzijn van iedereen die ooit geleefd heeft vloeit samen met mijn bewustzijn, ik doorsta alle vreugde maar ook alle pijn die ooit geleden is, maak alles mee wat iedereen ooit heeft meegemaakt en als ik dit niet wil kan ik mezelf terugtrekken. De keuze is aan mij, maar opgeven voelt als verraad en is niet aan mij besteed. Flarden van andersmans levens flitsen aan mij voorbij. Momenten die ik nimmer heb meegemaakt schieten door mijn hoofd, momenten van onvoorstelbare pijn en verdriet, maar ook vreugde en opwinding schieten door mij heen. Ontelbaar veel stemmen hoor ik door elkaar heen, boze stemmen, blije stemmen, met miljoenen tegelijk waardoor ik er geen woord van versta.
Tot een duidelijke stem mij vraagt: "Watvoor drugs heb je gebruikt?" Ik moet diep graven in mijn geheugen. 1p-LSD, weet ik te antwoorden. "Verder nog iets?" "Alcohol, één glas bier." "En verder?" "Verder niets." "We rijden je nu de ambulance in, we brengen je naar het ziekenhuis."
Ik besef me dat mijn lichamelijke grenzen zijn bereikt. Het meesterbrein laat me in het ziekenhuis belanden om me net genoeg op te kalefateren om de uitdaging aan te kunnen. Het gaat een zware strijd worden, maar mijn keuze is gemaakt: it's game on. Versla me maar, probeer het maar. Ja, breng me maar naar het ziekenhuis. Met mijn laatste krachten voldraag ik mijn taak. De ultieme strijd barst los, krachten groter dan alle krachten in het universum worden hier losgelaten. Dit staat buiten de normale werkelijkheid, buiten de ruimte en de tijd, buiten de dimensies die we kennen. Het universum is te klein voor deze strijd, en van buitenaf zie ik het universum van een afstand. Ik zie geen tijd verstrijken want tijd bestaat hier niet. Het universum zie ik tegelijk in alle gedaantes waarin het zich ooit heeft bevonden: tijd is geen voortschrijdende dimensie, maar ik zie de dimensie tijd in zijn geheel. Ik zie het universum vanaf een oneindig kleine singulariteit, tot aan de ondergang van het universum. En hier, in de oneindige leegte buiten het universum vindt onze titanenstrijd plaats, waarbij wordt bepaald of en hoe het universum zal vergaan, en hoe een nieuw universum eruit zal zien.
Terwijl ik geketend in de ambulance word vervoerd wordt een gevoel van melancholie mij meester. Hoe tragisch is het wel niet dat alles zinloos is geweest? Mijn leven en de levens van ieder ander zijn zinloos geweest, alles waar we hard voor hebben gewerkt zal worden vernietigd. En groot blijft mijn verwarring, want nog steeds heb ik moeite te bevatten wat er zojuist is gebeurd. In het ziekenhuis aangekomen word ik ontdaan van al mijn kleren en word ik volgehangen met draadjes, wordt er bloed afgenomen en krijg ik injecties. Ik word van de brancard overgeheveld naar een bed en tal van vragen worden op mij afgevuurd. Ik onderga dit verhoor, en wacht op nieuwe instructies om mijn taak te volbrengen. Vele stemmen in mijn hoofd geven mij nieuwe hints, maar de wirwar aan stemmen door elkaar heen maken het er niet eenvoudiger op. Ik word moe van het nadenken en neem even een adempauze. Ik word het wachten zat, en besluit op het knopje te drukken om de zuster op te roepen. Na enige minuten komt zij binnen en wil ik haar bestoken met vragen. Weet zij mij misschien meer te vertellen? Ze vertelt dat ze weinig tijd heeft omdat er andere patiënten op haar wachten. Ik word er niets wijzer van.
Heel langzaam komt het idee in me op dat wat er gebeurd is misschien wel... Nee, dat kan niet. Het was veel te echt. Wat ik gezien heb, wat ik meegemaakt heb, dat bestaat in de normale wereld niet. Maar toch... Zou het kunnen dat de LSD mij alles heeft laten inbeelden? Maar dat betekent dat de LSD een wel heel genadeloos harde werking heeft gehad, dat ik alle contact met de werkelijkheid ben verloren, en... dat ik naar het ziekenhuis ben gebracht omdat ik totaal onhandelbaar was, hulpverleners een zware klus heb bezorgd, me enorm heb misdragen... Dit idee wil er nog niet zo makkelijk in bij mij. Ik zie het nog steeds als een keuze: of de uitdaging verder aangaan, of een slapjanus zijn en opgeven, waarbij de consequenties zijn dat ik me als een beest heb misdragen, een gedachte waarbij ik verstijf van angst en schaamte.
Oké, kies maar. De blauwe pil of de rode pil, wijsneus. Wat gaat het worden? Naast het bed ligt een plastic tas met mijn kleding erin. Ik maak mij zorgen om mijn spullen. Ik herinner me weer flarden van schoenen die ik uittrapte, en mijn broekzakken die ik ledigde. Omdat het toch allemaal niets meer uitmaakte. Maar in mijn broekzakken zaten mijn portemonnee en telefoon. Ik begin alle slangetjes en plakkertjes van mij af te trekken, piepjes beginnen te klinken uit allerhande apparatuur. Ik pak de plastic tas beet en begin mijn kleding weer aan te trekken. Een zuster komt aangesneld, en ik vertel dat ik er weinig nut in zie om hier nog langer te blijven liggen. Ze knikt, en helpt mij mezelf te ontdoen van alle medische fratsen. Een naald wordt uit mijn arm gehaald en verband wordt eromheen gewikkeld.
Daar sta ik dan. In een t-shirt, op mijn sokken, buiten terwijl het best fris is, in een stad die ik nauwelijks ken en ik heb geen idee hoe ik terug kom op het feest. Want daar moeten mijn spullen nog ergens rondslingeren. Die schoenen zijn dan wat minder belangrijk, telefoon en portemonnee zijn belangrijker. Zonder telefoon heb ik ook geen tijd bij me, ik vermoed dat het rond 6 uur is en het feest zal om 7 uur afgelopen zijn. Ik moet dus in een uur tijd weer op de locatie zijn om nog een kans te maken mijn spullen terug te vinden.
Op mijn sokken begin ik door de verlaten stad te rennen. Weinig mensen op straat om 6 uur zondagochtend. In paniek ren ik tot ik een voorbijganger tegenkom. Ik vraag de route naar de Waagnatie, maar het ziekenhuis blijkt zo ver van deze locatie te liggen dat geen enkele voorbijganger mij echt kan helpen. Ik blijf rennen, mijn voeten voelen de pijn niet van alle steentjes en andere scherpe voorwerpen op straat. Kou voel ik evenmin. Enkele auto's houd ik aan om de bestuurder te vragen of hij mij misschien een stukje in de goede richting kan brengen. Niemand heeft tijd. Tot er een taxi voorbijrijdt en ik deze aanhoud. Ik stap in, leg mijn situatie uit, vertel dat ik niet kan betalen omdat ik geen geld of wat dan ook bij me heb, en de taxichauffeur stemt ermee in mij in ieder geval een stuk richting de Waagnatie te rijden. Wanneer hij stopt bedank ik hem, en hij legt me uit hoe ik verder moet lopen.
Ik herken de locatie, ik had er ook gelopen toen ik vanaf het station naar de Waagnatie was gelopen eerder die avond. Ik weet nu dus hoe ik er moet komen, alleen weet ik dat het nog een flink stuk lopen is. Ik heb geen idee hoe laat het inmiddels is, dus in paniek begin ik hard te rennen. Door wegwerkzaamheden, losse stukken steen onder mijn inmiddels bijna weggesleten sokken, door zand, door plassen water, over klinkers, over glasscherven die niet te vermijden zijn. Het verband om mijn arm is deels losgeraakt en wappert als een witte sliert achter mij aan. Het moet een raar gezicht zijn en ik voel me als in een actiefilm beland.
Ik heb geen tijd te verliezen, dus rennen blijft mijn enige taak. Toch loop ik nog enkele keren verkeerd waardoor ik nog meer kostbare tijd verlies. Eindelijk is de Waagnatie in zicht, en ik hoor nog steeds muziek hetgeen een goed teken is. Bij de ingang word ik geweigerd omdat het feest bijna ten einde is en er alleen nog mensen naar buiten gelaten worden. Ik leg uit dat ik mijn spullen moet zoeken en word alsnog binnen gelaten. Overal vraag ik aan personeel of er ergens gevonden voorwerpen zijn bewaard. Op mijn versleten sokken sjok ik door plassen verschraald bier en de moed zou mij in de schoenen zakken als ik deze tenminste aan had gehad.
De muziek is inmiddels afgelopen en iedereen wordt naar buiten gedirigeerd. Niemand weet er iets van en ik krijg alleen te horen dat ik achteraf kan informeren of er iets gevonden is. Zonder portemonnee en telefoon moet ik dus huiswaarts. Spullen die ik in een locker had gestopt kan ik wel bemachtigen wanneer een medewerker deze voor mij opent. Hierin liggen een trui en een tas, in de tas zit gelukkig wel mijn sleutelbos die ik daar verstandigerwijs eerder die avond in had gestopt. Verder zoeken is zinloos, de rest van mijn spullen ben ik kwijt.
In mijn tas zit een busticket terug naar huis, deze zal om 8:00 vertrekken. Het moet inmiddels al ruim over 7 uur zijn, en het is dik een half uur lopen. Mits ik in één keer goed loop. Maar ja, de weg vinden in een onbekende stad... Ruimschoots te laat arriveer ik na ruim een uur stevig doorlopen op mijn inmiddels bijna blote voeten bij de bushalte. De klok op het stationsgebouw vertelt me het slechte nieuws en eindelijk kan ik uitrusten, bezweet, uitgeput en met pijnlijke voeten. Zonder geld of pinpas kan ik geen nieuw ticket kopen en is de enige optie met de trein zwartrijdend huiswaarts te keren. Dit levert een boete op maar tevens een leuke conversatie met de conducteur. Hij kan samen met mij wel een klein vleugje humor zien in mijn situatie.
Dat vleugje humor blijf ik erin zien. Over wijze lessen die ik eruit kan leren ben ik nog aan het nadenken. Een voordehandliggende is in elk geval: onderschat LSD niet, ook al heb je er nog zoveel ervaring mee.
Het wordt waarschijnlijk mijn duurste trip ooit. Gelukkig heb ik afgelopen week goed nieuws ontvangen over mijn portemonnee: deze is gevonden. Mijn telefoon heb ik inmiddels opgegeven. Weinig kans dat ik die nog terugzie. Er is inmiddels een nieuwe telefoon in bestelling. Een aardige kostenpost. Daarnaast de boete in de trein. Om nog maar te zwijgen over de zorgkosten op een maximaal eigen risico. En een dijk van een schuldgevoel jegens de hulpverleners die mij probeerden in bedwang te houden.
Ondanks dat: tja, de ervaring is ook iets waard. Sterk spul, die LSD. Wat een complete waanzin kan het teweegbrengen. Het overtreft verreweg al mijn eerdere psychedelische ervaringen. Ik heb gebeurtenissen meegemaakt van bijbelse proporties, ik heb op geen moment getwijfeld aan de echtheid ervan, ik ben op het altaar gehesen en aanbeden, ik ben uitgedaagd en heb een mooie match gespeeld met het oppermachtig wezen, ik heb in meerdere films de hoofdrol gespeeld, ik heb andere werelden meegemaakt á la The Matrix, ik heb geknokt, geschreeuwd en me flink laten gelden, ik heb het gevoel van een roadtrip meegemaakt door als een held op sokken met wapperend verband door een donkere verlaten stad te rennen, om na vele omzwervingen uiteindelijk met bezwete en smerige kleren en bebloede voeten zwartrijdend de trein in te stappen. Als ik het kon overdoen had ik zeker een lagere dosis genomen, maar wijsheid achteraf helpt hier weinig. Ik probeer in ieder geval de ervaring zoals hij was op waarde te schatten. Mag ook wel, met de prijs die ik ervoor betaal.
#3
Fucking. Hell.
Dit report verdient een uitgebreide reactie, waar ik me vannacht niet meer aan zal wagen. Sowieso TvdM.
Nog even dit:
Ik kon deze LSD-grap enorm waarderen![:handok2:]()
Dit report verdient een uitgebreide reactie, waar ik me vannacht niet meer aan zal wagen. Sowieso TvdM.
Nog even dit:
Rond 0:00 neem ik 400 mcg 1p-LSD, mijn lot is bezegeld.
Ik kon deze LSD-grap enorm waarderen
#4
#5
Daaamnn!!
Je maakt me bang weer te trippen.![:astonished:]()
![:astonished:]()
Geweldig report!! En gestoorde trip man...
Trouwens, ik herken dat gevoel dat je het meest significante moment ooit meemaakt. Ik heb het meegemaakt op LSD dat de tijd stopte en daarna iedereen uit hun huis kwam en op straat ging wachten alsof het einde der tijden gearriveerd was. En dat ik daar een centrale rol in speelde maar niet wist wat ik moest doen. Jouw ervaring klinkt soortgelijk maar 100x heftiger.![:laughing:]()
![:laughing:]()
De pijn van de gehele mensheid voelen ook...
Wil je überhaupt nog trippen na dit!?
Je maakt me bang weer te trippen.
Geweldig report!! En gestoorde trip man...
Trouwens, ik herken dat gevoel dat je het meest significante moment ooit meemaakt. Ik heb het meegemaakt op LSD dat de tijd stopte en daarna iedereen uit hun huis kwam en op straat ging wachten alsof het einde der tijden gearriveerd was. En dat ik daar een centrale rol in speelde maar niet wist wat ik moest doen. Jouw ervaring klinkt soortgelijk maar 100x heftiger.
Wil je überhaupt nog trippen na dit!?
#6
Wauw! Wat een trip! Heb je de getripte pijn (botten gebroken en pijn van de wereld) ook gevoeld als pijn?
Je schrijft ook dat je veel ervaring hebt met 1P-LSD. Heb je vaker 400mcg tegelijk genomen? Hoe werkt dat dan?
Ik herinner me een report van je waarin je met 40mg 2CB naar een festival bent gegaan in je eentje, ik neem aan dat je nu ook alleen was?
Ik hou het nog wel even bij 50 tot 100 mcg als ik jou report zo lees, wat een waanzinnig verhaal!
Dank!
Je schrijft ook dat je veel ervaring hebt met 1P-LSD. Heb je vaker 400mcg tegelijk genomen? Hoe werkt dat dan?
Ik herinner me een report van je waarin je met 40mg 2CB naar een festival bent gegaan in je eentje, ik neem aan dat je nu ook alleen was?
Ik hou het nog wel even bij 50 tot 100 mcg als ik jou report zo lees, wat een waanzinnig verhaal!
Dank!
#7
Wat een bizar verhaal zeg!
Hier ging ik echt helemaal stuk.Bij het afstappen besef ik me dat dit altaar aan het begin van de avond nog een bar was.
#8
Gast, haha, hoe krijg je het toch iedere keer weer voor elkaar om van die waanzinnige (vrij letterlijk) trips te beleven en dan er ook nog zo’n übertoffe reports over te schrijven?!
Het is weer een parel! Het klinkt wel fucking scary trouwens, ik vind het wel badass dat je ondanks deze schokkende gebeurtenis toch weer zin kunt hebben in je volgende trip. Dat zou ik je echt niet nadoen, zou hier dus echt een vette schijterd van worden.
Het is wel goed om je/ons te realiseren dat tripmiddelen dit kunnen doen op hoge doseringen. Ook bij mensen met veel ervaring.
Echt onder de indruk van je verhaal, ik ga het zo nog eens lezen denk ik. ^^
Het is weer een parel! Het klinkt wel fucking scary trouwens, ik vind het wel badass dat je ondanks deze schokkende gebeurtenis toch weer zin kunt hebben in je volgende trip. Dat zou ik je echt niet nadoen, zou hier dus echt een vette schijterd van worden.
Het is wel goed om je/ons te realiseren dat tripmiddelen dit kunnen doen op hoge doseringen. Ook bij mensen met veel ervaring.
Echt onder de indruk van je verhaal, ik ga het zo nog eens lezen denk ik. ^^
#9
Ik heb gisteren na jou verhaal gelezen te hebben nog truffels gedaan en flarden van je trip spookten in het begin wel even door mijn hoofd.Of ik hierna nog wil trippen? Hell yes! Maar ik ben me wel rotgeschrokken van de heftigheid van deze trip. In het vervolg ga ik op een feest of festival iets voorzichtiger zijn met de dosering. Al snap ik nog steeds niet hoe 400 mcg zo heftig heeft kunnen zijn.
Grappig dat een dergelijk thema vaker voorkomt op LSD. Het is toch je eigen brein dat de illusie creëert. Ik ga er nog eens goed over brainstormen de komende tijd.
Enne... bang om te trippen? Ik heb alweer zin in mijn volgende...
Het verbaasd me niet dat 400mcg zoiets kan doen hoor. De dosering is lang niet alles en kom op dat is gewoon een flinke dosering. Ik word met de tijd gevoeliger voor trippen. Als je bepaalde dingen gezien hebt, kan een volgende trip daar verder gaan, ondanks dosering.
Ik zou eerder zeggen dat het je eigen mind is die de illusie creëert. Maar de vraag is dan: wat is de mind? Is het gelijk aan de hersenen?
#10
Ik las de titel en wist genoeg. Dit word leesplezier. Wat een ervaring haha. Te gek voor woorden zou je bijna zeggen maar je hebt het top verwoord. Ik droom soms over lange astanden zonder schoenen of me schoenen kwijt zijn en jij doet het gewoon in Antwerpen. Prachtig. Tvdm stem heb je van mij al binnen sws ![:grin:]()
#11
Heftige trip, wel lef (en een goede maag) dat je dit zo weer zou doen. Mooi dat Tripmiddelen (of de hersenen) altijd een grote verassing zijn wat ze met je gaan doen.
#12
Bizar heftig verhaal zeg!
#13
Bedankt voor de lovende woorden. En dat terwijl een stemmetje in mij ook zegt: "je hebt je enorm misdragen, achterlijke!" Dat vind ik nog wel het ergste. Erger dan die spullen die ik kwijtgeraakt ben. Maar ja. Medisch personeel op zo'n feest maakt weleens vaker rare dingen mee. Misschien zit ik er zelf meer mee dan zij. Maar dat ik me zo misdraag wil ik toch echt niet vaker meemaken.Gast, haha, hoe krijg je het toch iedere keer weer voor elkaar om van die waanzinnige (vrij letterlijk) trips te beleven en dan er ook nog zo’n übertoffe reports over te schrijven?!
Het is weer een parel! Het klinkt wel fucking scary trouwens, ik vind het wel badass dat je ondanks deze schokkende gebeurtenis toch weer zin kunt hebben in je volgende trip. Dat zou ik je echt niet nadoen, zou hier dus echt een vette schijterd van worden.
Het is wel goed om je/ons te realiseren dat tripmiddelen dit kunnen doen op hoge doseringen. Ook bij mensen met veel ervaring.
Echt onder de indruk van je verhaal, ik ga het zo nog eens lezen denk ik. ^^
De rest wel overigens. Zo'n avontuur past bij mij. Ik trek zulke dingen schijnbaar aan, ik maak vaak mee dat dingen een onverwachte wending krijgen. En dat vind ik fijn zo. Voor sleur geen plaats hier. Daarom is het voor mij ook totaal niet moeilijk om weer opnieuw te gaan trippen. Mochten er weer gekke dingen gebeuren, dan roep ik halleluja en geniet ik van het moment.
Zulke vragen stel ik mezelf ook vaak. Het bewustzijn kunnen we nog steeds op geen enkele manier verklaren. Af en toe denk ik dat psychedelica weleens een tipje van de sluier kunnen oplichten. Blijft interessant om over na te denken.Ik heb gisteren na jou verhaal gelezen te hebben nog truffels gedaan en flarden van je trip spookten in het begin wel even door mijn hoofd.Maar was verder geen probleem haha.
Het verbaasd me niet dat 400mcg zoiets kan doen hoor. De dosering is lang niet alles en kom op dat is gewoon een flinke dosering. Ik word met de tijd gevoeliger voor trippen. Als je bepaalde dingen gezien hebt, kan een volgende trip daar verder gaan, ondanks dosering.
Ik zou eerder zeggen dat het je eigen mind is die de illusie creëert. Maar de vraag is dan: wat is de mind? Is het gelijk aan de hersenen?
Het was jammer dat ik op dat moment ook enorm liep te balen dat ik misschien wel mijn spullen kwijt was. Maar ondertussen liep ik ook echt wel te genieten hoor. Ik was nog lang niet nuchter op het moment dat ik op mijn sokken door de stad rende, en voor mijn gevoel zat ik middenin een avonturenfilm. Het was een stukken betere ervaring dan een film op een tv-scherm bekijken...Ik las de titel en wist genoeg. Dit word leesplezier. Wat een ervaring haha. Te gek voor woorden zou je bijna zeggen maar je hebt het top verwoord. Ik droom soms over lange astanden zonder schoenen of me schoenen kwijt zijn en jij doet het gewoon in Antwerpen. Prachtig. Tvdm stem heb je van mij al binnen sws![:grin:]()
#14
Ik herinner me nog ene Verwondering die op de df meeting ons zo voorbij liep en aan andere groepjes aan t vragen was of ze van t drugsforum waren.
En toen hij ons eindelijk gevonden had was hij al snel niet meer aanspreekbaar lol.
Ach, je leeft naar 1 keer toch?
En toen hij ons eindelijk gevonden had was hij al snel niet meer aanspreekbaar lol.
Ach, je leeft naar 1 keer toch?
#15
Wel tof dat je je dit beseft. Stond ik helemaal niet bij stil bij het lezen van je report.En dat terwijl een stemmetje in mij ook zegt: "je hebt je enorm misdragen, achterlijke!
Damn, deze uitspraak wil ik als mijn signatureMochten er weer gekke dingen gebeuren, dan roep ik halleluja en geniet ik van het moment.
Mooi report @verwondering, ik heb het zojuist nog eens gelezen en kan eigenlijk niet wachten om mijn 1p-lsd dosering wat op te schroeven. Verstandig als ik ben (kuch) ga ik denk ik voor 50mcg op een technofestival volgende maand. Eens kijken of ik dat zegeltje van 100 goed doormidden geknipt krijg. En als dat niet lukt, neem ik dan de grote of de kleine?
NU al zin in!
#16
Veel plezier alvast! Gaat je vast goed bevallen, en een dosering van 50 mcg daar kan vrij weinig mee misgaan.Wel tof dat je je dit beseft. Stond ik helemaal niet bij stil bij het lezen van je report.
Damn, deze uitspraak wil ik als mijn signature
Mooi report @verwondering, ik heb het zojuist nog eens gelezen en kan eigenlijk niet wachten om mijn 1p-lsd dosering wat op te schroeven. Verstandig als ik ben (kuch) ga ik denk ik voor 50mcg op een technofestival volgende maand. Eens kijken of ik dat zegeltje van 100 goed doormidden geknipt krijg. En als dat niet lukt, neem ik dan de grote of de kleine?
NU al zin in!
Wanneer ik zelf psychedelica op een feest of festival gebruik, doe ik dat het liefst op een specifiek psy-trance feest. Daar is het merendeel van het publiek aan het trippen, en dat vind ik zelf wel zo prettig.
Wel heb ik een keer 4-HO-MET gebruikt op een 90s-feestje. Daar zullen weinig mensen aan het trippen geweest zijn, maar het beviel me eigenlijk heel prima. Lekker trippen op de Vengaboys en meer van zulke 'foute' muziek, het werd een lekker vrolijk tripje en ik heb de hele nacht fanatiek staan te dansen.
Je hebt natuurlijk volkomen gelijk. Hoewel, 400 mcg valt voor mij meer onder de noemer 'normale dosering' dan 'hoge dosering'. Maar na Antwerpen begin ik daar toch iets anders over te denken...Heb je zelf dan niet zoiets van: de hoge doseringen bewaar ik voor thuis?
Ik bedoel, dat dan achteraf het altaar je bank bleek te zijn ipv een bar in een club.Het geeft achteraf wel mooie verhalen hoor, maar eventueel ook schaamte, spijt en verloren voorwerpen.
Heb zelf zoiets van, ik kan die ervaringen van bijbelse proporties in mijn eigen huis of bijvoorbeeld de natuur beleven en ze zullen er niets minder om zijn, want ik ben dan toch totaal van de wereld.
Maar zoals gezegd, het leidt dus wel tot mooie verhalen (die je evt op je oude dag aan je kleinkinderen kunt vertellen)
En dat die ervaringen van bijbelse proporties thuis er niet minder om zijn: deels mee eens en deels mee oneens. Het samenspel tussen waan en werkelijkheid had ook zeker zijn waarde. De interactie met het medisch personeel, de rit in de ambulance (ik dacht op dat moment overigens dat het een helicopter was die speciaal voor de gelegenheid al voor mij klaarstond, cameraploegen op afstand achter dranghekken), het altaar waarop ik door honderden mensen werd aanbeden en toegejuicht, de muziek: het voegde allemaal toe aan de ervaring. En als ik thuis had getript had ik ook niet op mijn sokken door een onbekende stad hoeven te rennen, geen gratis rit per taxi, geen kapotte sokken, niks wapperend verband.
Nee, ik wil er geen gewoonte van maken. Maar ik prijs mezelf toch wel gelukkig dat ik deze ervaring mee heb mogen maken.
#17
Ja daar heb je wel een punt. Dat de binnen en buitenwereld in elkaar over lopen. Dat voegt toch iets toe.
#18
Mooi hoe je dit binnen en buitenwereld noemt.binnen en buitenwereld
Ik ben hier al een kwartier over aan het nadenken.
#19
Je kunt ze onderscheiden, maar de mindfuck is dat ze eigenlijk 1 zijn.Mooi hoe je dit binnen en buitenwereld noemt.
Ik ben hier al een kwartier over aan het nadenken.
Ik kan er ook eindeloos over nadenken.
#20
@verwondering
Ik ben wat laat met reageren maar man wat was dit een mooi geschreven, sappig en interessant trip-report! Je gaat al stevige concurrentie moeten krijgen om niet zomaar het tripreport van de maand te winnen! Je neemt de lezer echt helemaal mee in je ervaring.
Als zelfverklaardpsychedelicaliefhebber kan ik me ook echt heel goed een voorstelling maken bij hoe dit voor jou gevoeld moet hebben. Het epische van de ervaring, het totaal los staan van je dagelijkse realiteit en het totaal weg-relativeren van het belang van je dagelijkse realiteit.
Toch vind ik het ergens ook wel een beetje onverwantwoord om een dergelijke hoge dosering te nemen op een feestje. Laten we wel wezen; 400 microgram LSD is geen kattenpis! Ook niet als je al veel ervaring hebt met trippen. Als ik het goed lees heb je het de hulpverleners niet makkelijk gemaakt. Ik zou me hier persoonlijk echt niet goed bij voelen. Bovendien helpt dit soort acties om het negatieve imago van psychedelica in stand te houden bij de rest van de bevolking.
Ik wil zelf komend jaar ook experimenteren met trippen op een psy-festival. Het lijkt me supergaaf om samen met andere liefhebbers in het openbaar te genieten van een trip. Ik denk eraan om dan 100-125 microgram te nemen en vind dat al best spannend. De echte hoge doseringen hou ik lekker voor een veilige thuissetting.
P.S. Ik hoop dat je nog vaak gaat trippen. Je tripreports zijn echt pareltjes. "Keep-em-coming!"
Ik ben wat laat met reageren maar man wat was dit een mooi geschreven, sappig en interessant trip-report! Je gaat al stevige concurrentie moeten krijgen om niet zomaar het tripreport van de maand te winnen! Je neemt de lezer echt helemaal mee in je ervaring.
Als zelfverklaardpsychedelicaliefhebber kan ik me ook echt heel goed een voorstelling maken bij hoe dit voor jou gevoeld moet hebben. Het epische van de ervaring, het totaal los staan van je dagelijkse realiteit en het totaal weg-relativeren van het belang van je dagelijkse realiteit.
Toch vind ik het ergens ook wel een beetje onverwantwoord om een dergelijke hoge dosering te nemen op een feestje. Laten we wel wezen; 400 microgram LSD is geen kattenpis! Ook niet als je al veel ervaring hebt met trippen. Als ik het goed lees heb je het de hulpverleners niet makkelijk gemaakt. Ik zou me hier persoonlijk echt niet goed bij voelen. Bovendien helpt dit soort acties om het negatieve imago van psychedelica in stand te houden bij de rest van de bevolking.
Ik wil zelf komend jaar ook experimenteren met trippen op een psy-festival. Het lijkt me supergaaf om samen met andere liefhebbers in het openbaar te genieten van een trip. Ik denk eraan om dan 100-125 microgram te nemen en vind dat al best spannend. De echte hoge doseringen hou ik lekker voor een veilige thuissetting.
P.S. Ik hoop dat je nog vaak gaat trippen. Je tripreports zijn echt pareltjes. "Keep-em-coming!"