#1
Tijdens het optreden van Vini Vici begint de spanning in de zaal op te bouwen. Er staat iets te gebeuren, dat voel ik aan alles. Iets of iemand zal in het middelpunt van de belangstelling komen te staan. De muziek zwelt steeds meer aan tot een tromgeroffel. Hoe langer de spanning opgebouwd wordt, hoe meer ik aanvoel hoe bijzonder dit gaat zijn. En meer en meer begint de beklemmende gedachte zich aan mij op te dringen dat het om mij te doen is.
ZO SPANNEND DIT!
Het idee alleen al laat me bijna flauwvallen van emoties. Ik word voorzichtig richting het altaar gedirigeerd waar ik op ga liggen.
Bij het herlezen verwordt deze passage van plechtig tot komisch. Hebben mensen je echt op de bar gelegd omdat je zo kneiterhard ging?
Aardse zaken schud ik van me af: ik gooi mijn oordopjes uit, schop mijn schoenen uit en ledig mijn broekzakken.
Neeeee!
Na een tijdje komen er weer mensen naar mij toe en zij vragen mij of ik de kracht heb om mee te lopen. Op mijn sokken stap ik van het altaar af. Bij het afstappen besef ik me dat dit altaar aan het begin van de avond nog een bar was.
Ik word nu voortgesleept en mijn voeten slepen achterovergeknakt over de vuile vloer. Het voelt alsof ik geofferd word. Ik besef me dat mijn lichaam niet belangrijk meer is.
Het is wel echt fijn dat dit je mindset was toen het voelde alsof je aardse vlees gedeconstrueerd en afgeworpen werd, want het klinkt wel heftig allemaal.
Ik ben inmiddels volledig gehavend, botten gebroken, brein overkokend van de spanning, al mijn energie volledig weggevloeid, en volledig overdonderd door de onverwachte wending van deze avond.
Damn.
Atomen, energie, straling, sterrenstelsels, zwarte gaten, en de ruimte en tijd zelf. Na miljarden jaren hebben deze zelfde natuurwetten ertoe geleid dat ik besta en nu hier lig.
Bestaat er ook zoiets als anti-egodood?
Het dak van de zaal is verdwenen, ik zie de hemel en ook deze splijt open. Ik zie lichten. Geen lichtpuntjes als van sterren, maar zwemen van licht die recht boven mij aan de hemel staan. De grond onder mij verdwijnt maar ik val niet, ik zweef in een eindeloos niets. Ik voel krachten op mij inwerken en krachten in mijzelf ontstaan. Ik ervaar dimensies die de huidige natuurkunde niet kent. Ik word gekatapulteerd, ik word uitgerekt, ik word groter en kleiner, ik ervaar helse pijnen, voel meermaals de dood nabij komen maar klamp me vast aan mijn laatste stukje bewustzijn, want iets in me zegt dat dat mijn enige kans op overleven is.
Prachtig omschreven.
Als ik de code kraak, dan kan ik deze wijzigen en daarmee het universum naar mijn hand zetten. Ik kan de natuurwetten bepalen door ze zelf te ontwerpen. Ik kan een verloop van gebeurtenissen berekenen en alzo een universum scheppen simpelweg door mijn eigen code te schrijven.
... oke. Heb je achteraf enig idee waar deze overtuiging vandaan kwam en of hij enige betekenis of significantie heeft in je nuchtere wereld?
Telkens wanneer ik voel dat ik dichtbij de oplossing zit word ik in mijn zoektocht belemmerd door krachten van buitenaf. Dimensies worden uitgerekt en in elkaar gevouwen, mijn zintuigen geven conflicterende signalen door, pijn schiet door mijn hele lichaam. Ja, het meesterbrein is een goede match voor mij. Ik moet alles geven.
You can do it!
Ontelbaar veel stemmen hoor ik door elkaar heen, boze stemmen, blije stemmen, met miljoenen tegelijk waardoor ik er geen woord van versta.
Tot een duidelijke stem mij vraagt: "Watvoor drugs heb je gebruikt?" Ik moet diep graven in mijn geheugen. 1p-LSD, weet ik te antwoorden. "Verder nog iets?" "Alcohol, één glas bier." "En verder?" "Verder niets." "We rijden je nu de ambulance in, we brengen je naar het ziekenhuis."
Wow, plot twist. Toch bizar hoe snel je weer terug in de werkelijkheid kunt belanden door een enkele vraag, hè?
Terwijl ik geketend in de ambulance word vervoerd wordt een gevoel van melancholie mij meester. Hoe tragisch is het wel niet dat alles zinloos is geweest? Mijn leven en de levens van ieder ander zijn zinloos geweest, alles waar we hard voor hebben gewerkt zal worden vernietigd.
Was je hier nog aan het trippen, of waren dit nuchtere beschouwingen op het gebeurde?
Heel langzaam komt het idee in me op dat wat er gebeurd is misschien wel... Nee, dat kan niet. Het was veel te echt. Wat ik gezien heb, wat ik meegemaakt heb, dat bestaat in de normale wereld niet. Maar toch... Zou het kunnen dat de LSD mij alles heeft laten inbeelden?
Spoiler alert: ja, dat kan
Ik herinner me weer flarden van schoenen die ik uittrapte, en mijn broekzakken die ik ledigde. Omdat het toch allemaal niets meer uitmaakte. Maar in mijn broekzakken zaten mijn portemonnee en telefoon.
Dit is wel echt superklote voor je.
Daar sta ik dan. In een t-shirt, op mijn sokken, buiten terwijl het best fris is, in een stad die ik nauwelijks ken en ik heb geen idee hoe ik terug kom op het feest. Want daar moeten mijn spullen nog ergens rondslingeren.
Zonder geld of pinpas kan ik geen nieuw ticket kopen en is de enige optie met de trein zwartrijdend huiswaarts te keren. Dit levert een boete op maar tevens een leuke conversatie met de conducteur. Hij kan samen met mij wel een klein vleugje humor zien in mijn situatie.
Haha, hoe open was je tegen de conducteur geweest over je avond?
Het wordt waarschijnlijk mijn duurste trip ooit. Gelukkig heb ik afgelopen week goed nieuws ontvangen over mijn portemonnee: deze is gevonden. Mijn telefoon heb ik inmiddels opgegeven. Weinig kans dat ik die nog terugzie. Er is inmiddels een nieuwe telefoon in bestelling. Een aardige kostenpost. Daarnaast de boete in de trein. Om nog maar te zwijgen over de zorgkosten op een maximaal eigen risico. En een dijk van een schuldgevoel jegens de hulpverleners die mij probeerden in bedwang te houden.
Maar goed dat je vind dat deze ervaring het waard is geweest want, damn.
Wil je iets geks horen? Op een vreemde manier ben ik een beetje jaloers op deze trip. Het klinkt echt als een fascinerende en levensveranderende ervaring.
Zoals altijd geweldig geschreven, bedankt voor veel leesplezier!