Dit is dus waar ik afhaakđ Hier denk ik echt: Boeieeee. Het is (er) gewoon, het is niets meer of minder dan dat en dat kun je proberen te (be)grijpen maar waar je ook op uit komt: je weet het niet.Zie je het feit hiervan? Dat als een gedachte komt en weer gaat, dan moet hier iets zijn dat daarvoor al was en erna nog is.
Dat kan.Dit is dus waar ik afhaakđ Hier denk ik echt: Boeieeee. Het is (er) gewoon, het is niets meer of minder dan dat en dat kun je proberen te (be)grijpen maar waar je ook op uit komt: je weet het niet.
En ook:Dit is dus waar ik afhaakđ Hier denk ik echt: Boeieeee. Het is (er) gewoon, het is niets meer of minder dan dat en dat kun je proberen te (be)grijpen maar waar je ook op uit komt: je weet het niet.
Ik denk dat je dit wel interessant zal vinden: Second-Order Cybernetics (cybernetica gaat over besturing en feedback in systemen)..Mijn vraag is dan: hoe kan iets dat volledig bepaald wordt door zijn eigen structuur, ooit met zekerheid weten dat het zich daarbuiten bevindt?
Ik denk dat je dit wel interessant zal vinden: Second-Order Cybernetics (cybernetica gaat over besturing en feedback in systemen).
In SOC wordt erkend dat het onmogelijk is om een systeem objectief te beschrijven zonder dat de observator het beĂŻnvloedt. De waarnemer construeert de werkelijkheid, in plaats van die alleen maar te âontdekkenâ.
Eerste orde: de onderzoeker staat buiten het systeem en observeert het objectief.
Tweede orde: de onderzoeker is deel van het systeem en beĂŻnvloedt het met zijn observatie.
Systemen kunnen zichzelf observeren, bijstellen, of reflecteren. Denk aan bijvoorbeeld het menselijk brein dat nadenkt over zichzelf.
Er is een boek genaamd 'Understanding Understanding':
Op zich wel logisch dat we dit doen, aangezien het zicht zo'n dominant zintuig is.Het schiet me ineens te binnenâŠ
Er wordt vaak gesproken over âzienâ in spirituele zin alsof bewustwording een soort innerlijk kijken is. Maar wat betekent dat eigenlijk?
Want stel dat je bij voorbaat niet kunt zien letterlijk, bijvoorbeeld bij blindheid. Wat blijft er dan over van dat zien? Blijkbaar bedoelen we met âzienâ dus iets anders dan visueel waarnemen.
Misschien bedoelen we doorhebben, ervaren, weten zonder woorden?
Maar als dat zo is, dan is het opvallend dat we nog steeds grijpen naar zintuiglijke taal. Alsof we proberen het vormloze met vorm te duiden en daarmee precies het dualisme bevestigen dat we vaak willen overstijgen.
Op zich wel logisch dat we dit doen, aangezien het zicht zo'n dominant zintuig is.
Op een bepaalde manier "zie" je je gedachten ook. Ze verschijnen in je (bewustzijn), net zoals alles in je verschijnt.
Je kunt ook een beeld visualiseren/voor je zien. Dat doe je niet met je ogen.
Je kunt het ook direct terugkoppelen naar bewustzijn. Een ander woord daarvoor zou "weten" of "kennen" kunnen zijn.Ik snap dat het logisch klinkt, maar mijn vraag gaat juist daar dieper op in: als iemand nooit heeft kunnen zien, dan bestaan er ook geen beelden of visualisaties.
Wat bedoelen we dan nog met âzienâ in spirituele zin?
Het gaat me dus niet alleen om waarom we dat woord gebruiken, maar of het ĂŒberhaupt nog iets betekent buiten een metaforisch reflex om en of we daarmee niet juist verwarring in stand houden.
Je kunt het ook direct terugkoppelen naar bewustzijn. Een ander woord daarvoor zou "weten" of "kennen" kunnen zijn.
Iets is kenbaar in ons: het wordt gekend. Men is zich er bewust van. Dat kun je zien noemen (imo).
Bedoel je zo?
Ik denk niet dat het woord zien daar de schuld in heeft, maar dat de aard van (denken in) taal zelf dualisme in zich herbergt.Nee eigenlijk waarom is er ooit voor gekozen om het woord âzienâ te gebruiken in spirituele zin?
Het roept per direct een verkeerd beeld op: een waarnemer en iets dat gezien wordt.
Precies dat subject-object-model waarvan wordt gezegd dat het overstegen moet worden.
Waarom dan juist dat woord?
Ik snap je punt, en ik zie hoe je redenering logisch voortvloeit uit directe ervaring. Maar voor mij wringt daar juist iets.Maar alles Ăs verbonden. En als alles verbonden is, is er 1 geheel.
Maar los daarvan:
Als je niet luistert naar wat je verstand zegt over je ervaring, maar kijkt naar je directe ervaring, dan zie je: alles beweegt door mij, of beter gezegd: alles verschijnt in mij.
Kan het kwaad om in plaats van te luisteren naar het verstand, eens te kijken naar je directe ervaring? Wellicht doet dit je er anders naar kijken, of wellicht niet.
Nouja, nogmaals, ik vind het dus heel waarschijnlijk dat die innerlijke belevingswereld ook elders is. Ik ben nu bijvoorbeeld met jou aan het praten, en jij vertelt me dat je er eentje hebt. Ik heb zelf heel veel geleerd over de Boeddha, die ruim 2500 jaar geleden leefde en op heel heldere wijze heeft uitgelegd dat het universum in onszelf zit (Brahman). Binnen het boeddhisme gaat men ervan uit dat alle andere levende wezens ook zo'n ziel hebben waarin het universum wordt gereflecteerd. Het enige is dat zowel het boeddhisme als het solipsisme (als andere ontologieën) niet onweerlegbaar kunnen bewijzen dat alle andere uitgangspunten over wat realiteit is het fout hebben.Want ja, ik weet alleen van mijn eigen binnenwereld. Maar wat ik ervaar is zó levend, zó doordrenkt van betekenis, dat het bijna ondraaglijk is om te denken dat die intensiteit nergens anders bestaat.
Misschien kunnen we de vraag dus niet oplossen met bewijs, maar alleen met iets als herkenning. Geen zekerheid, maar een soort innerlijke resonantie. En dan wordt de echte vraag niet of de ander een binnenkant hééft, maar: ben ik bereid die mogelijkheid werkelijk te zien?
Wat steeds aannemelijker lijkt, is dat het gevoel van een âikâ en van vrije wil niet voortkomt uit een diepere kern, maar uit de werking van het systeem zelf. Bewustzijn, wil, en zelfgevoel lijken geen aparte entiteiten, maar functies van een brein dat informatie verwerkt, keuzes simuleert en zichzelf voortdurend aanpast aan de omgeving.Nouja, nogmaals, ik vind het dus heel waarschijnlijk dat die innerlijke belevingswereld ook elders is. Ik ben nu bijvoorbeeld met jou aan het praten, en jij vertelt me dat je er eentje hebt. Ik heb zelf heel veel geleerd over de Boeddha, die ruim 2500 jaar geleden leefde en op heel heldere wijze heeft uitgelegd dat het universum in onszelf zit (Brahman). Binnen het boeddhisme gaat men ervan uit dat alle andere levende wezens ook zo'n ziel hebben waarin het universum wordt gereflecteerd. Het enige is dat zowel het boeddhisme als het solipsisme (als andere ontologieĂ«n) niet onweerlegbaar kunnen bewijzen dat alle andere uitgangspunten over wat realiteit is het fout hebben.
Yes! Helemaal mee eens. Mooi verwoord.Wat steeds aannemelijker lijkt, is dat het gevoel van een âikâ en van vrije wil niet voortkomt uit een diepere kern, maar uit de werking van het systeem zelf. Bewustzijn, wil, en zelfgevoel lijken geen aparte entiteiten, maar functies van een brein dat informatie verwerkt, keuzes simuleert en zichzelf voortdurend aanpast aan de omgeving.
Dat het voelt alsof er iemand is die kiest, denkt en ervaart, is waarschijnlijk precies hoe een systeem eruitziet dat zo complex is dat het zijn eigen processen kan waarnemen. Het âzelfâ is dan geen stabiel centrum, maar een tijdelijke stroom van indrukken, overtuigingen en handelingen die samen een ervaring vormen.
In plaats van dat er een zelf achter de ervaring zit, is de ervaring zelf het enige wat verschijnt. Geen verborgen kern, maar een mechanisme dat zichzelf waarneemt â en daardoor denkt dat het een âikâ is. Misschien is dat wat het betekent om mens te zijn: een systeem dat zichzelf ervaart, zonder de architect te zijn van die ervaring.
Je omschrijft hier (deels) dit:Wat steeds aannemelijker lijkt, is dat het gevoel van een âikâ en van vrije wil niet voortkomt uit een diepere kern, maar uit de werking van het systeem zelf. Bewustzijn, wil, en zelfgevoel lijken geen aparte entiteiten, maar functies van een brein dat informatie verwerkt, keuzes simuleert en zichzelf voortdurend aanpast aan de omgeving.
Dat het voelt alsof er iemand is die kiest, denkt en ervaart, is waarschijnlijk precies hoe een systeem eruitziet dat zo complex is dat het zijn eigen processen kan waarnemen. Het âzelfâ is dan geen stabiel centrum, maar een tijdelijke stroom van indrukken, overtuigingen en handelingen die samen een ervaring vormen.
In plaats van dat er een zelf achter de ervaring zit, is de ervaring zelf het enige wat verschijnt. Geen verborgen kern, maar een mechanisme dat zichzelf waarneemt â en daardoor denkt dat het een âikâ is. Misschien is dat wat het betekent om mens te zijn: een systeem dat zichzelf ervaart, zonder de architect te zijn van die ervaring.
Maar alles Ăs verbonden. En als alles verbonden is, is er 1 geheel.Je zegt dat het geheel zich hier en nu via jou ervaart. Maar is dat niet precies hoe het zou moeten voelen voor een wezen dat is opgebouwd uit patronen van ervaring?
Misschien is dat hele âhier en nuâ niet de kern, maar gewoon een gevolg van hoe ons brein realiteit reconstrueert. Een vertraging verpakt als directheid. Een verhaal van âikâ en ânuâ omdat dat evolutionair handig is niet omdat het waar is.
Wat als jouw gevoel van het geheel slechts Ă©Ă©n perspectief is binnen iets dat oneindig veel groter en veelzijdiger is dan jij ooit kunt ervaren?
Dan is het niet zozeer het geheel dat zich via jou beleeft maar jij die denkt dat je dat bent, omdat je niets anders kĂĄn denken.
En ja, precies dit. Dit (mathematische) universum is zo complex geworden dat de creaties van dit universum stil gaan staan bij hun eigen bestaan. Maar aangezien er maar 1 onlosmakelijk geheel is (alles is letterlijk verbonden, ook door de wetenschap erkend), is het steeds het geheel die reflecteert op zichzelf. Alleen doet het dat hier op deze manier en daar op die manier.Dat het voelt alsof er iemand is die kiest, denkt en ervaart, is waarschijnlijk precies hoe een systeem eruitziet dat zo complex is dat het zijn eigen processen kan waarnemen. Het âzelfâ is dan geen stabiel centrum, maar een tijdelijke stroom van indrukken, overtuigingen en handelingen die samen een ervaring vormen.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."