Waarom Ervaren We? Het Onoplosbare Vraagstuk van Bewustzijn

alles gaat voorbij zei:

Gister heb ik even gezocht op hoe ze vanuit het boeddhisme naar het “ik” kijken.
En hoe dat word uitgelegd is ook niet te volgen en dat werd ook gezegd dat dat nauwelijks te begrijpen is. Als je het wilt weten dan moet je maar aan de yoga of aan het mediteren want dan kun je het zien, stond er.

Maar wat ik er uit gehaald heb is dat het “ik” ontstaat door iets van 5 processen die zich in ons afspelen. Ze noemden het zelfs “aggregaten” als ik dat goed heb begrepen.
Het “ik” is volgens hun ook geen vaststaand iets, het is continu aan verandering onderhevig of zo. Ben vergeten hoe dat zat 😬

Klik om te vergroten...

Don't be a Buddhist, just be the Buddha (that you are).

Maar klopt, als je mediteert kun je het zien. En mediteren is simpelweg: de aandacht die uitwaarts op de wereld gericht is, "omdraaien" naar zichzelf: naar dat wat zit te kijken. En dan voor jezelf áls dat wat zit te kijken te ervaren wat het is om dat te zijn.

Een religie als Boeddhisme maakt het imo allemaal veel te ingewikkeld. Het geeft het verstand nóg meer om over na te denken en te doen, wat ironisch genoeg precies hetgeen is dat dit zien tegengaat en uitstelt.

Mindless zei:

Een religie als Boeddhisme maakt het imo allemaal veel te ingewikkeld.

Klik om te vergroten...

Ik wist anders niet waar ik me op moet richten en ze zijn een betrouwbare bron dacht ik. Verder heb je advaita en daar ben ik niet bekend mee. Of een verlichte nondualiteit goeroe. Maar daar heb ik me ook al jaren niet meer mee bezig gehouden.

alles gaat voorbij zei:

Ik wist anders niet waar ik me op moet richten en ze zijn een betrouwbare bron dacht ik. Verder heb je advaita en daar ben ik niet bekend mee. Of een verlichte nondualiteit goeroe. Maar daar heb ik me ook al jaren niet meer mee bezig gehouden.

Klik om te vergroten...

Ik geloof persoonlijk niet dat je verlicht kunt worden. Alleen dat je kunt realiseren dat je het "licht" al bent, maar dat is niet iets vergaren of iets anders worden dan je bent, slechts ontdekken wat je al bent, onder de lagen aan identiteit die je zijn gegeven en aan hebt genomen.

Wellicht een interessante video wat betreft non-dualiteit:

N3K0 zei:

We zijn allemaal systemen die bewustzijn bevatten.. 😇

Klik om te vergroten...

Het is als de onderdelen van een auto, als je die samen voegt dan ontstaat er een auto.

Mindless zei:

Niet een vraag aan mij, maar zou hier toch graag even op reageren.

Ik heb laatst op vakantie een heftige ervaring gehad waarin ik zag dat de kern overal is. Elk minuscuul punt overal bevat letterlijk het geheel gecondenseerd tot het kleinste "punt" van "licht".

Doet me ook hieraan denken:

Bekijk bijlage 65531

Klik om te vergroten...

Maar deze vind ik leuker

Neo-Shulginist zei:

Ik snap wat je bedoelt, maar dat is een onbeantwoordbare vraag in de zin van dat je die binnenkant alleen kunt meten door dingen die je vanaf de buitenkant observeert (via indicatoren). Dus als je zulke indicatoren telkens weer opnieuw afwijst als zijnde geen rechtsreeks bewijs dat er een binnenwereld bestaat, dan ben je weer bij het solipsisme wat veronderstelt dat je alleen zeker kunt zijn van je eigen binnenwereld en van niks anders.

Klik om te vergroten...

Je hebt absoluut gelijk dat we, als we elke uiterlijke indicator afwijzen als onvoldoende bewijs, uiteindelijk op het solipsisme stuiten. En eerlijk gezegd: misschien is dat ook precies waar het pijn doet niet omwille van het denken, maar vanwege wat we voelen.

Want ja, ik weet alleen van mijn eigen binnenwereld. Maar wat ik ervaar is zó levend, zó doordrenkt van betekenis, dat het bijna ondraaglijk is om te denken dat die intensiteit nergens anders bestaat.

Misschien kunnen we de vraag dus niet oplossen met bewijs, maar alleen met iets als herkenning. Geen zekerheid, maar een soort innerlijke resonantie. En dan wordt de echte vraag niet of de ander een binnenkant hééft, maar: ben ik bereid die mogelijkheid werkelijk te zien?

Mindless zei:

Maar alles ís verbonden. En als alles verbonden is, is er 1 geheel.

Maar los daarvan:

Als je niet luistert naar wat je verstand zegt over je ervaring, maar kijkt naar je directe ervaring, dan zie je: alles beweegt door mij, of beter gezegd: alles verschijnt in mij.

Kan het kwaad om in plaats van te luisteren naar het verstand, eens te kijken naar je directe ervaring? Wellicht doet dit je er anders naar kijken, of wellicht niet.

Klik om te vergroten...

Ik snap je punt, en ik zie hoe je redenering logisch voortvloeit uit directe ervaring. Maar voor mij wringt daar juist iets.

Je zegt dat alles in jou verschijnt maar is dat niet precies wat je zou verwachten van een bewustzijn dat begrensd is door z’n eigen constructie? Dat het voelt alsof alles “hier en nu” is, omdat we simpelweg geen toegang hébben tot wat daarbuiten ligt?

Het lijkt mij juist kortzichtig om de grens van menselijke ervaring gelijk te stellen aan de grens van wat is. Alsof de vissenkom zegt: “meer dan dit bestaat er niet,” puur omdat hij de oceaan niet kent.

Dat alles binnen onze waarneming verbonden lijkt, betekent niet dat dit alles is. Het zegt vooral iets over onze waarneming niet per se over de aard van het geheel.

Prachtig hoe je dit zo samenbrengt. Vooral dat beeld van het geheel dat zichzelf op verschillende manieren beleeft dat raakt iets. Het ‘ik’ lijkt dan gewoon een tijdelijke lens waardoor het geheel even naar zichzelf kijkt. Mooie toevoeging weer, dank

Als groot fan van Carl Jung heb ik veel nagedacht over het mysterie van het bewustzijn en de vrije wil. Jung’s diepgaande inzichten over het onbewuste, het zelf en de psyche inspireren me enorm. Toch worstel ik met een vraag die zelfs hij nooit volledig kon oplossen: waarom ervaren we eigenlijk iets? Waarom is er niet alleen simpele informatieverwerking, maar ook een innerlijke beleving — dat voelbare ‘ik’ dat leeft in het hier en nu?

Jung sprak over het ‘zelf’ als een kern van open bewustzijn, maar hij kon niet verklaren waarom die kern subjectieve ervaring heeft. Dit ‘hard problem of consciousness’ blijft een raadsel waar zelfs de grootste denkers geen sluitend antwoord op hebben.

Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken. Is er volgens jullie een verklaring? Of is dit misschien een mysterie dat we nooit helemaal kunnen doorgronden, net zoals Jung suggereerde?

Zelf denk ik dat het onderliggende gevoel bij emoties zoals angst, liefde of blijdschap in wezen hetzelfde is. Het verschil zit ‘m in de context of setting waarin we dat gevoel ervaren. Het is alsof één fundamenteel gevoel zich uit in verschillende ‘kleuren’ of vormen, afhankelijk van de situatie.

Kijk deze plus alle andere filmpjes. Het antwoord 👌🏻probeer er naar te luisteren en sta er voor open. Hij praat vanuit advaita vedanta's perspectief over wat we zijn en wat we niet zijn (everything you are aware of you are not, you are the experiencer" you are that pure light shining ( ""sat chit andanda")

N3K0 zei:

Kijk deze plus alle andere filmpjes. Het antwoord 👌🏻probeer er naar te luisteren en sta er voor open. Hij praat vanuit advaita vedanta's perspectief over wat we zijn en wat we niet zijn (everything you are aware of you are not, you are the experiencer" you are that pure light shining ( ""sat chit andanda")

Klik om te vergroten...

Ik ben enigsinds bekend met Swami Sarvapriyaa

Swami Sarvapriyaa legt uit dat onze emoties en gevoelens als een spiegel werken: ze reflecteren wat er in ons innerlijk gebeurt als reactie op wat we meemaken. Bijvoorbeeld, wanneer je muziek hoort die je raakt, activeert die muziek bepaalde herinneringen en onbewuste patronen. Hierdoor ervaar je een emotie zoals vreugde of verdriet dat is de ‘spiegel’ die je gevoelens weerkaatst.

Wat hij wél uitlegt, is hóe deze gevoelens ontstaan: door die spiegelwerking van onze innerlijke ervaringen. Maar wat hij níet uitlegt, is het diepere filosofische en wetenschappelijke vraagstuk: waarom we überhaupt subjectief, bewust voelen. Waarom is er een innerlijke beleving van emoties in plaats van alleen maar een automatische reactie? Waarom is er een ‘ik’ die deze gevoelens ervaart?

Dus kort gezegd: hij beschrijft de mechanismen achter emoties, maar niet het fundamentele mysterie van het bewustzijn zelf het ‘waaróm’ van die innerlijke ervaring blijft onverklaard.

Super interessante vraag, love dit!

Maar wat is daar het nut van? Ik weet het niet. Ik stel de vraag dan andersom: Wat is het nut van dit alles als er niemand is om het te ervaren?

Ik heb ooit bij elkaar gefilosofeerd dat bewustzijn misschien wel juist het begin van onze huidige realiteit is, Het Al.

Er was 0. En ineens was er iets dat die 0 ervaarde, waarmee het automatisch 1 creëerde. En zo creëerde dat eerste bewustzijn ervaring op ervaring, tot in de oneindigheid..

Pffff ik weet het niet, het duizelt me. Maar het is geweldig!

Topic deed me ook denken aan deze:

Ik denk dat het ervaren van iets voortkomt uit een fundamentele dualiteit die alles in het universum vormt. Net zoals licht en donker altijd samen bestaan, zo bestaat ook alles en het absolute niets tegelijk. Deze dualiteit, die je kunt vergelijken met het principe van yin en yang, is niet alleen een filosofisch concept maar heeft ook wetenschappelijke onderbouwing in de vorm van paradoxen en kwantumfysica.

Ons bewustzijn leeft precies in deze dualiteit — we ervaren iets omdat het tegenovergestelde, het niets, ook bestaat. Het absolute niets is echter iets wat wij nooit direct kunnen ervaren, omdat het per definitie geen ervaring is, geen bestaan. Toch kunnen we het begrijpen omdat wij als ervarende wezens in het ‘iets’ leven en daardoor het verschil met ‘niets’ kunnen bevatten. Dit maakt ons bewustzijn paradoxaal: we zijn enerzijds vrij in onze wil en gedachten, maar anderzijds lijken we gebonden door patronen die vastliggen in het onderbewustzijn en de natuurwetten.

Tijd is in dit geheel ook van belang. We reizen als het ware door dit niets — tijd is de beweging van bewustzijn door ervaringen. Zonder het absolute niets zou er geen ‘ruimte’ zijn voor tijd of ervaring. Alles wat wij kennen, kunnen we alleen binnen de grenzen van ons menselijk brein ervaren. Oneindigheid en het volledige ‘alles’ liggen daarentegen buiten ons bereik. Dit betekent dat onze realiteit slechts een fractie is van een groter, onbegrijpelijk geheel.

In mijn beleving verklaart dit waarom we iets ervaren: omdat het iets kan bestaan, moet het tegenovergestelde, het niets, ook bestaan. Deze onvermijdelijke dualiteit creëert ervaring, bewustzijn en uiteindelijk groei. Vanuit deze visie is leed of het ‘donkere’ niet alleen onvermijdelijk, maar ook noodzakelijk — het stimuleert groei en bewustzijnsontwikkeling. We kunnen dus zeggen dat het ‘niets’ de ‘schepper’ is van alles, omdat zonder het niets het iets niet ervaren kan worden.

Hoewel deze theorie veel raakvlakken heeft met bestaande wetenschappelijke inzichten zoals kwantumfysica en het yin-yang principe, blijft de ultieme ‘waarom’-vraag — waarom er überhaupt iets is in plaats van niets — in essentie een paradox. Het absolute niets en het absolute alles bestaan gelijktijdig, maar liggen buiten het menselijke kunnen om volledig te bevatten. Toch biedt deze paradox ons een kader om te begrijpen dat ervaring, bewustzijn en werkelijkheid onlosmakelijk verbonden zijn met deze dualiteit.

[QUOTE="Sjakka, post: ] het fundamentele mysterie van het bewustzijn zelf.
[/QUOTE]
Hij praat over niks anders dan dat. 😇

Dat wij niet het lichaam zijn.
Niet de emoties.
Niet de reden, ideeën gedachten.
Niet het ego.

Vragen als waarom voel ik en wie is die ik is identificeren met het lichaam en ego ik.

Brahman Ik waar Swami over praat ( wie wij werkelijk zijn) is alles. En er is niks anders dan en wij zijn dat.

Neo-Shulginist zei:

Ja een van de hoofdstukken gaat hierover. Je moet dan onderscheid maken tussen cognitie en bewustzijn. Cognitie is het vermogen om te reageren op invloeden van buitenaf, en dat is een kenmerk van al het leven. Van klein tot groot, bacterie tot blauwe vinvis, al het leven reageert autonoom op invloeden van buitenaf. Bewustzijn is echter iets anders. Het gaat dan om meta-cognitie waarbij het levende wezen bewust is van zichzelf, en daarvoor is een nog veel complexer samenspel van cognitieve taken nodig.

In de biologie wordt dat fenomeen dikwijls bestudeerd met de spiegeltest. Een dier (of mens) wordt voor een spiegel gezet, en er wordt een stip getekend op zijn/haar voorhoofd. Als het dier naar zichzelf kijkt en probeert de stip weg te wrijven op het eigen voorhoofd, dan is aangetoond dat het wezen zichzelf kan herkennen in de spiegel. Er zijn maar zeer weinig diersoorten die slagen voor de spiegeltest, waaronder chimpansees, olifanten, gorilla's, bonobo's, orangoetans, en orca's. Minder bekende diersoorten die ook slagen voor de spiegeltest zijn: de poetsvis, eksters, en reuzenmanta's.
Maar de meeste diersoorten herkennen zichzelf dus niet in de spiegeltest, en biologen concluderen daarom dat ze waarschijnlijk niet beschikken over meta-cognitie: het vermogen om op zichzelf te reflecteren.

Klik om te vergroten...

Die spiegeltest blijft me wel bezighouden ik snap wat je bedoelt met meta-cognitie als extra laag, dat een wezen zichzelf kan herkennen.

Maar stel je maakt een robot die die test ook haalt. Hij kijkt in de spiegel, ziet de stip op z’n hoofd, en wist ’m weg.

Dan denk ik meteen: doet hij dat omdat hij zichzelf echt herkent? Of gewoon omdat hij zo geprogrammeerd is?

En als hij het ‘goed’ doet, wil dat dan ook zeggen dat er vanbinnen iets gevoeld wordt? Dat het echt iets is om die robot te zijn?

Ik merk dat ik dat moeilijk vind want ik wéét dat ik vanbinnen iets voel, maar bij alles en iedereen buiten mezelf moet ik dat gewoon maar aannemen op basis van gedrag.

Dus ik vraag me af: hoe weet je nou of er echt een binnenkant is? Zit daar volgens jou een grens tussen gewoon iets doen en echt iets zijn?

Stel je voor dat je naar een film kijkt. Wat Swami zegt is als het uitleggen dat jij niet de stoel bent waarin je zit, niet het popcornbakje, en ook niet de film zelf — maar dat jij de kijker bent, degene die alles ziet en ervaart. Dat is een heel diep inzicht over wie jij bent: het bewustzijn dat alles waarneemt.

Wat ik vraag, is iets anders. Het is de vraag waarom die film er überhaupt is, waarom er beelden, geluiden en verhalen zijn om te ervaren. Oftewel: waarom is er iets om te ervaren, in plaats van dat er helemaal niets is? Waarom is er bewustzijn dat iets ervaart en niet simpelweg het volledige niets?

Dus het verschil is dat Swami uitlegt wie jij bent als bewustzijn, maar ik probeer te begrijpen waarom bewustzijn iets ervaart en niet helemaal niets. Dat is de fundamentele ‘waarom’-vraag, die voorbij gaat aan het ‘wie’.

Ik snap goed de verwarring, maar houd rekening met het volgende: de vraag “Waarom is er iets in plaats van niets?” gaat niet alleen over het bewustzijn dat al bestaat, maar juist over het ontstaan van dat bewustzijn zelf en de ervaring ervan. Het probleem is dat we vanuit onze ervaring en ons denken altijd aannemen dat er iets is een ‘ik’, een bewustzijn, een ervarend subject. Maar de vraag probeert juist voorbij dat uitgangspunt te kijken: waarom is er überhaupt iets dat kan ervaren, in plaats van dat er helemaal niets is, waar niets ervaarbaar is?

Dit betekent dat het lastig te bevatten is omdat onze hele manier van denken en waarnemen al gebaseerd is op het ‘iets’ dat bestaat. Het is daardoor bijna onmogelijk om te denken vanuit ‘niets’, terwijl juist dát de kern van de vraag is. Daarom leidt deze vraag altijd tot paradoxen en blijft het een fundamenteel mysterie het gaat om het ervaren van het zijn versus het totaal ontbreken daarvan, iets wat ons verstand niet volledig kan bevatten omdat het zelf onderdeel is van dat ‘iets’.

Kort gezegd: de verwarring ontstaat doordat we de vraag stellen vanuit een bewustzijn dat al is, terwijl de vraag juist is waarom dat bewustzijn er is in plaats van niets. Dit maakt het een ongrijpbare, diep filosofische paradox.

Sjakka zei:

Als groot fan van Carl Jung heb ik veel nagedacht over het mysterie van het bewustzijn en de vrije wil. Jung’s diepgaande inzichten over het onbewuste, het zelf en de psyche inspireren me enorm. Toch worstel ik met een vraag die zelfs hij nooit volledig kon oplossen: waarom ervaren we eigenlijk iets? Waarom is er niet alleen simpele informatieverwerking, maar ook een innerlijke beleving — dat voelbare ‘ik’ dat leeft in het hier en nu?

Jung sprak over het ‘zelf’ als een kern van open bewustzijn, maar hij kon niet verklaren waarom die kern subjectieve ervaring heeft. Dit ‘hard problem of consciousness’ blijft een raadsel waar zelfs de grootste denkers geen sluitend antwoord op hebben.

Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken. Is er volgens jullie een verklaring? Of is dit misschien een mysterie dat we nooit helemaal kunnen doorgronden, net zoals Jung suggereerde?

Zelf denk ik dat het onderliggende gevoel bij emoties zoals angst, liefde of blijdschap in wezen hetzelfde is. Het verschil zit ‘m in de context of setting waarin we dat gevoel ervaren. Het is alsof één fundamenteel gevoel zich uit in verschillende ‘kleuren’ of vormen, afhankelijk van de situatie.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat het precies dat is: een onverklaarbaar mysterie. Dit maakt het (imo) juist zo oneindig fascinerend: oneindige verwondering (hoe kan het dat ervaring gekend wordt?) dat je nooit kunt weten.

De vraag zelf houdt het in leven. Ook al zou er een antwoord komen, dan zou dit het leven eruit halen. Ik ben blij en dankbaar dat het altijd een mysterie zal zijn. In principe zijn wijzelf deze vraag: datgene dat is, verwondert zich over zijn eigen bestaan. Het doet dit direct (bewustzijn van bewustzijn) en ook indirect door zichzelf te filteren door een lichaam/geest en zichzelf zo als 1 (van vele) wereld(en) te ervaren.

Nathaniel zei:

Er was 0. En ineens was er iets dat die 0 ervaarde, waarmee het automatisch 1 creëerde. En zo creëerde dat eerste bewustzijn ervaring op ervaring, tot in de oneindigheid..

Klik om te vergroten...

Ja, er is 0. (Wij/onszelf/niets)
En tegelijkertijd verschijnt daarin 1 (De wereld/de ander/iets)

Op het moment dat (schijnbaar) iets ontstaat is er 0 en 1 en dus: 2. Vanuit hier zijn álle mogelijkheden mogelijk. Dit is de basis van dit mathematische universum, dat een vermenigvuldiging van 2 is. Oneindige complexiteit van daaruit. En het is allemaal nu.

Maar tegelijkertijd is er altijd alleen maar echt 0, dat niet weet hoe het hier kan zijn. Het begint niet, het eindigt niet, het is hier al zonder ergens anders weg te komen, tijdloos (eeuwig)