Sjakka

"Proxima zei: Ik denk dat je dit wel interessant zal vinden: Second-Order Cybernetics (cybernetica gaat over besturing en feedback in systemen). In SOC wordt erkend dat het onmogelijk is om een systeem objectief te beschrijven zonder dat de observator het beïnvloedt. De waarnemer construeert de werkelijkheid, in plaats van die alleen maar te ‘ontdekken’. Eerste orde: de onderzoeker staat buiten het systeem en observeert het objectief. Tweede orde: de onderzoeker is deel van het systeem en beïnvloedt het met zijn observatie. Systemen kunnen zichzelf observeren, bijstellen, of reflecteren. Denk aan bijvoorbeeld het menselijk brein dat nadenkt over zichzelf. Er is een boek genaamd 'Understanding Understanding': https://www.alice.id.tue.nl/references/foerster-2003.pdf Klik om te vergroten... Super bedankt, ik ga het zeker doornemen. Op het eerste gezicht sluit het verrassend goed aan bij wat ik probeerde te verwoorden."

"Mindless zei: Op zich wel logisch dat we dit doen, aangezien het zicht zo'n dominant zintuig is. Op een bepaalde manier "zie" je je gedachten ook. Ze verschijnen in je (bewustzijn), net zoals alles in je verschijnt. Je kunt ook een beeld visualiseren/voor je zien. Dat doe je niet met je ogen. Klik om te vergroten... Ik snap dat het logisch klinkt, maar mijn vraag gaat juist daar dieper op in: als iemand nooit heeft kunnen zien, dan bestaan er ook geen beelden of visualisaties. Wat bedoelen we dan nog met ‘zien’ in spirituele zin? Het gaat me dus niet alleen om waarom we dat woord gebruiken, maar of het überhaupt nog iets betekent buiten een metaforisch reflex om en of we daarmee niet juist verwarring in stand houden."

"Mindless zei: Je kunt het ook direct terugkoppelen naar bewustzijn. Een ander woord daarvoor zou "weten" of "kennen" kunnen zijn. Iets is kenbaar in ons: het wordt gekend. Men is zich er bewust van. Dat kun je zien noemen (imo). Bedoel je zo? Klik om te vergroten... Nee eigenlijk waarom is er ooit voor gekozen om het woord “zien” te gebruiken in spirituele zin? Het roept per direct een verkeerd beeld op: een waarnemer en iets dat gezien wordt. Precies dat subject-object-model waarvan wordt gezegd dat het overstegen moet worden. Waarom dan juist dat woord?"

"Ik heb hier inmiddels een nieuw topic over geopend."

"Bewustzijn bestaat niet het is systeemgedrag, niets meer"

"Ik herken zó veel in wat hier gedeeld wordt. Vooral dat constante zoeken naar iets dat even verlichting geeft. Of het nu drugs is, snaaien, kopen, scrollen — het draait allemaal om dezelfde onderliggende drang: dopamine. We zijn als mens nou eenmaal dopamine-gedreven. En als je dat systeem jarenlang overprikkelt met snelle beloningen, dan voelt iets ‘gezonds’ gewoon niet meer als voldoening. Je programmeert je lichaam letterlijk om alleen nog te reageren op excessieve prikkels. Herstel is dan ook geen knop die je omzet, maar een langzaam traject waarin je je brein opnieuw moet leren belonen voor dingen die op lange termijn goed voor je zijn. Ritme, beweging, gezond eten, routine — het voelt in het begin bijna straf, maar op termijn bouw je weer échte stabiliteit op. En ja, onderweg val je soms. Maar zolang je het grotere plaatje blijft volgen, blijf je in beweging. Respect voor iedereen hier die bewust durft te kijken naar die patronen. Alleen al dat is een grote stap."

"@Raver Hey maat, Ik lees al een tijdje je berichten en wil even iets met je delen – niet alleen voor jou, maar ook voor iedereen die dit herkent. Wat me opvalt, en wat ik zelf ook goed ken, is hoe verslaving vaak draait om het zoeken naar korte termijn oplossingen. Even blowen, snacken, scrollen, gamen – noem het maar op. Die dingen geven directe voldoening en voelen daardoor als een echte oplossing. Maar dat zijn ze niet. Het zijn snelle oplossingen binnen je comfortzone, en precies dát houdt je gevangen. Waarom? Omdat je je lichaam en brein zelf zo programmeert. Elke keer dat je voor de makkelijke uitweg kiest, leer je jezelf dat dit de manier is om met ongemak om te gaan. Zo ontstaat een destructief patroon dat steeds moeilijker te doorbreken is. Wat echt helpt – en ja, het klinkt misschien saai – zijn de basisregels. Ze lijken simpel, maar ze zijn essentieel. Denk op de lange termijn. Dat betekent: ritme in je dagen, vaste slaaptijden, gezond eten, geen troep die je dopamine faked, en regelmatig sporten. Niet omdat het moet, maar omdat het werkt. En nu komt het mooie: als je deze lijn doorzet, ga je er ook fysiek waanzinnig uitzien. Je lichaam verandert, je krijgt meer zelfvertrouwen, en je straalt dat ook uit. Dat werkt door op alles: je mentale staat, hoe je met anderen omgaat, hoe je jezelf ziet. Maar blijf je telkens kiezen voor de korte termijn, dan leer je jezelf keer op keer dat je ongemak moet verdoven. Je maakt jezelf afhankelijk van snelle voldoening, terwijl de echte groei juist in het ongemak zit. En weet je? Het is echt niet erg om te vallen. Dat hoort erbij. Maar zolang je op de lange termijn de goede richting kiest, win je. Elke dag is een nieuwe kans om het iets beter te doen dan gisteren. Het draait er niet om perfect te zijn. Het draait erom dat je blijft gaan. Hou vol. Je bent sterker dan je denkt."

"Bij een hoge dosis THC kan wiet intense introspectie opwekken, waardoor je diep over jezelf gaat nadenken. Dit kan verhelderend zijn, maar ook doorslaan in piekeren of paranoia. Houd de dosering laag als je dit wilt voorkomen."

"Oké, kleine bekentenis. Ik heb vandaag 7 uur in het donker op m’n keukenvloer gezeten met een glas verse jus d’orange. Niet omdat ik dorst had. Maar omdat ik dacht dat het sap bewust naar míj aan het kijken was. Op een gegeven moment fluisterde ik: Wie observeert wie nu, hé? En ik zweer het: er viel een druppel uit het glas. Niet zomaar een druppel. Een existentiële druppel. Hij raakte m’n knie, rolde richting afvoerputje en ik hoorde in mijn hoofd: Bewustzijn komt niet, bewustzijn gaat niet. Jij bent het aanrecht. Sindsdien is het mistig in m’n hoofd, maar ook... helder. Alsof alles pulp is, maar goed gemixt. En ergens… denk ik dat dit is wat Mindless bedoelt. Niet kijken naar de gedachten. Niet meegaan in de gedachten. Maar gewoon… even sap zijn. PS: Mocht iemand me straks terugvinden met sinaasappelpartjes op m’n voorhoofd in lotushouding — negeer me even. Ik ben aan het waarnemen zonder concept."