#1
Je had de meeste aandacht,
toen je nergens aan dacht.
toen je nergens aan dacht.
Deel je inzicht!
735 antwoorden
110 weergaven
18-5-2026
#2
Loesje was ooit heel goed, in de jaren negentig.Oh is het? Geen idee waar ik het vandaan heb haha
Later ging de humor eraf en werden ze, net zoals de rest van de Nederlandse samenleving een stuk minder leuk/gevat.
#3
Maar je hebt bewuste gefocuste aandacht en je hebt bewustzijn.Aandacht is erg ver te zoeken bij intense moeheid.
(Tja dit inzicht is misschien een beetje een inkoppertje)
Maar wat is mediteren lastig zeg. De week na een terugval. Achja, ook dat gaat voorbij.
Dat onderscheid wordt ook weleens gemaakt tussen conssciousness en awareness, al worden die termen (verwarrend genoeg) soms ook weer door elkaar heen gebruikt.
Het verschil is, die bewuste gefocuste aandacht moet je uitgerust voor zijn. Dat bewustzijn gaat volledig vanzelf. En dat laatste is de echte meditatie. Meditatie is al gaande, we kunnen het alleen (lijken te) verhullen door meditatie tot stand proberen te brengen met behulp van onze bewuste gefocuste aandacht. Maar als meditatie zo tot stand moest worden gebracht, dan zou het voorwaardelijk en gelimiteerd zijn. En dat lijken we het ook te maken op die manier. Terwijl meditatie op de achtergrond altijd al aanwezig is, ongeacht de staat van de geest (moe of niet moe).
Geen gedachten, is dingen het helderste zien, ja!Je had de meeste aandacht,
toen je nergens aan dacht.
#4
Hm niet bij het begrijpen nee daar heb je gelijk in, maar als je het doet wel gok ik.
Stel dat zelf alleen nog even uit, vermaak me nog wel.
Stel dat zelf alleen nog even uit, vermaak me nog wel.
#5
Maar je hebt bewuste gefocuste aandacht en je hebt bewustzijn.
Dat onderscheid wordt ook weleens gemaakt tussen conssciousness en awareness, al worden die termen (verwarrend genoeg) soms ook weer door elkaar heen gebruikt.
Het verschil is, die bewuste gefocuste aandacht moet je uitgerust voor zijn. Dat bewustzijn gaat volledig vanzelf. En dat laatste is de echte meditatie. Meditatie is al gaande, we kunnen het alleen (lijken te) verhullen door meditatie tot stand proberen te brengen met behulp van onze bewuste gefocuste aandacht. Maar als meditatie zo tot stand moest worden gebracht, dan zou het voorwaardelijk en gelimiteerd zijn. En dat lijken we het ook te maken op die manier. Terwijl meditatie op de achtergrond altijd al aanwezig is, ongeacht de staat van de geest (moe of niet moe).
Hmm dat hangt er vanaf hoe je de betekenis van meditatie opvat denk ik. Meditatie heeft verschillende vormen en één daarvan is echt aandachtstraining. Met name in de zen stroming.
Maar het kan ook een ontspanningsoefening zijn toch?
Of een manier om bewustzijn te vergroten (in het nu te komen).
Of probeert elke vorm dezelfde staat van zijn te bereiken?
#6
Ja klopt, er zijn vele definities.Hmm dat hangt er vanaf hoe je de betekenis van meditatie opvat denk ik. Meditatie heeft verschillende vormen en één daarvan is echt aandachtstraining. Met name in de zen stroming.
Maar het kan ook een ontspanningsoefening zijn toch?
Of een manier om bewustzijn te vergroten (in het nu te komen).
Of probeert elke vorm dezelfde staat van zijn te bereiken?
Imo zijn de definities ervan met de tijd gedegradeerd. Vroeger werd er heel simpel: zijn (en niets meer) mee bedoeld. En mensen konden dat relatief snel "begrijpen" en "doen". (eigenlijk: compleet stoppen met doen) Nu denken mensen veel complexer en worden allemaal complexe "meditaties" bedacht, wordt meditatie en yoga als "ontspanningsoefeningen" gezien en dergelijke. Omdat het té simpel is, willen mensen iets complexer. En dus wordt dat ze gegeven.
En ja, het kan ontspanning geven, maar het is dan vaak met een omweg en met veel moeite. Terwijl echte meditatie volledig moeiteloos is en alreeds "gaande" is. Het hoeft niet bereikt te worden. Er moet slechts gestopt worden met (geestelijke) activiteit. Alleen is (lijkt) dat voor de moderne mens vaak moeilijk, zeker de westerse mens die alles ziet als iets waarvoor gewerkt moet worden.
Imo...
#7
Ja daar dit wat in hahaOmdat het té simpel is, willen mensen iets complexer. En dus wordt dat ze gegeven.
Alleen is (lijkt) dat voor de moderne mens vaak moeilijk, zeker de westerse mens die alles ziet als iets waarvoor gewerkt moet worden.
#8
Denk bijvoorbeeld aan Vipassana meditatie: 10 uren per dag stilzitten, 3 dagen tot 3 maanden lang.Ja daar dit wat in haha
Dit is de interpretatie van het verstand van wat meditatie is. Het verstand denkt mét meditatie iets te bereiken. Eigenlijk wordt een bepaalde state of mind nagestreefd: een soort verheven staat.
Maar meditatie is geen staat, het is letterlijk de aard van jezelf. Dat wat je natuurlijk al "doet": zijn. En wanneer je je bewust wordt van je zijn, dan wordt de liefde op een gegeven moment ervaren. De liefde voor de Zelf, die overal is.
Maar het is zo makkelijk om in de valstrik te trappen om dit allemaal tot een soort doel te maken. Iets dat je kunt "bereiken". Zelf heb ik het bijvoorbeeld jarenlang gezocht in trippen. En ook mijn meditatie was vaak meer "a means to an end". Iets waar ik van mezelf doorheen moest, om "het" te bereiken.
Maar meditatie is zowel het middel áls het doel. En dat kan in het begin heel lastig lijken, omdat het helemaal niet spectaculair is. Het is slechts... bewust zijn. Of met andere woorden: bewust zijn van jezelf. En wanneer dat écht wordt "gedaan" (je begrijpt, het is dus juist niet iets doen
Zoals mensen wel vaker zeggen: het is een 0 stappen plan. Het is al precies waar je bent. Maar de geest wil dat niet horen. De geest zit liever 30 dagen lang 10 uur per dag stil om een verheven state of mind te bereiken. Die trouwens misschien bereikt kan worden! Maar het zal maar een ervaring zijn. Het zal komen en weer gaan. Het is niet "het". "Het" is hier al en blijft hier.
Het kan echt een enorme teleurstelling zijn om te ontdekken wat het echt is.
#9
Leven is het meervoud van lef!
#10
Oh is het? Geen idee waar ik het vandaan heb hahaDat is van Loesje...
#11
Dat is van Loesje...Leven is het meervoud van lef!
#12
Same here. Wanneer er niets verlangt wordt van de omgeving en/of wanneer je niet verzonken bent in gedachten (tijd: verleden/toekomst), is er de ruimte om te genieten van dat wat nu gebeurt/ervaren wordt.
Ik zou het dan wel iets aan willen passen:
Het is een potentiële keuze. De keuze is er altijd in potentie, maar kan alleen gemaakt worden in bewustheid. Maar daarbij zou ik dan ook nog willen zeggen dat óók bewustheid direct/onmiddelijk kan zijn. Je kunt élk moment bewust worden en dán kun je de bewuste keuze maken om vervulling niet "extern" van je te zoeken: dus te stoppen daarmee en terug te keren naar vervulling (die er al is, die je al bent).
De omstandigheden zijn geen voorwaarden voor dit, behalve wanneer je jezelf deze voorwaarden stelt. Dan is je vervulling dus voorwaardelijk. Andere woorden voor: voorwaardelijk geluk, voorwaardelijke liefde, etc.
Er is een direct "pad" naar vervulling dat geen tijd kost. Maar vaak kiezen we voor het pad dat wel tijd kost omdat de geest lineair denkt: stappen zijn te visualiseren/plannen, 0 stappen zetten (stoppen) niet. Je ziet ook twee alinea's hierboven, dat ik middels taal dingen lineair in stappen moet zeggen, terwijl het daadwerkelijke stoppen onmiddelijk is: zonder stappen, zonder tussenkomst van tijd.
Toch denk ik dat je bewustzijn moet trainen. Niet om er in eerste instantie te komen. Maar wel om vaker bewust te zijn en voor een langere periode bewust te blijven voor je weer 'terugvalt' in het onbewuste.
En zeker wanneer je diep in verslaving getrokken bent, zijn die momenten zelden daar en als ze er zijn, zijn ze ook zó vervlogen.
Eigenlijk is het misschien ook meer trainen om je hoofd eens even z'n bek te laten houden. Zodat er ruimte komt om bewust te zijn 😂
Maar iets niet doen, is soms nog lastiger dan iets wèl doen.
Dit schoot trouwens van de week door mijn hoofd.
"Als ons zijn bestaat uit een lichaam, een geest en een ziel. Is het dan niet gek dat we vaak maar één of twee trainen?
Velen gaan naar de sportschool of trainen hun lichaam anderszins. Sommigen doen aan sudoku, schaken of andere mentale (geest) training. Maar weinigen, doen aan spirituele training."
Ik had er nog nooit zo naar gekeken. Al schuurt dit nogal met het idee van eenheid.
Maar voor mij werkt het nu wel, deze gedachte: 3 'entiteiten' (ik weet er even geen beter woord voor) vergen elk hun eigen training. In balans uiteraard.
#13
Ja, dat is hoe het vaak in de praktijk gaat (ook bij mij).Toch denk ik dat je bewustzijn moet trainen. Niet om er in eerste instantie te komen. Maar wel om vaker bewust te zijn en voor een langere periode bewust te blijven voor je weer 'terugvalt' in het onbewuste.
En zeker wanneer je diep in verslaving getrokken bent, zijn die momenten zelden daar en als ze er zijn, zijn ze ook zó vervlogen.
Eigenlijk is het misschien ook meer trainen om je hoofd eens even z'n bek te laten houden. Zodat er ruimte komt om bewust te zijn 😂
Maar iets niet doen, is soms nog lastiger dan iets wèl doen.
Maar is het idee dat je je bewustzijn moet trainen niet exact de voorwaarde die we onszelf opleggen voor voldoening/geluk? Dat waarmee we ons geluk voorwaardelijk maken. Het herhaaldelijk bewustzijn/mindfulness "kwijtraken" en "verkrijgen" is inderdaad iets dat (schijnbaar) vaak gebeurt, maar absoluut onnodig omdat stoppen (met jezelf te zoeken in de wereld, jezelf proberen compleet te maken met dingen buiten jezelf) elk moment mogelijk is. Er is absoluut geen voorwaarde verbonden aan het stoppen met zoeken, behalve de voorwaarden die we onszelf opleggen.
Ik denk dat er een verschillende mate is waarin we de implicatie van het feit dat stoppen geen inherente voorwaarden heeft, kunnen "begrijpen" of misschien beter gezegd: kunnen 'grokken'. Grokken gaat dieper dan met je hoofd iets begrijpen. Het is als een schok, een realisatie die door je hele lichaam gaat. Een diep besef dat al het zoeken van jezelf in de wereld compleet en absoluut nutteloos is en onmogelijk te volbrengen. En tegelijkertijd daarmee het besef dat je, precies zoals je bent alreeds compleet bent. Er is niets dat je compleet kan maken, omdat je dat al bent.
En toch kost het vaak tijd om te beseffen dat het geen tijd kost. Het is een paradox.
Het ene trainen is ook goed voor het andere en andersom!Dit schoot trouwens van de week door mijn hoofd.
"Als ons zijn bestaat uit een lichaam, een geest en een ziel. Is het dan niet gek dat we vaak maar één of twee trainen?
Velen gaan naar de sportschool of trainen hun lichaam anderszins. Sommigen doen aan sudoku, schaken of andere mentale (geest) training. Maar weinigen, doen aan spirituele training."
Ik had er nog nooit zo naar gekeken. Al schuurt dit nogal met het idee van eenheid.
Maar voor mij werkt het nu wel, deze gedachte: 3 'entiteiten' (ik weet er even geen beter woord voor) vergen elk hun eigen training. In balans uiteraard.
Ik denk dat bepaalde dingen op bepaalde "niveau's" gescheiden kunnen zijn, maar dat alles in hun wortels aan elkaar verbonden is. Alleen zitten die wortels vaak onder de grond, zodat je het punt waar ze samenkomen niet ziet. Soms moet je dieper graven.
#14
Geïnspireerd door Rumi schoot me te binnen dat je op dezelfde manier naar je pijn kunt kijken zoals je naar een vogel luistert op de vroege ochtend: vergetend dat daar een vogel zit, maar puur het geluid penetrerend in je wezen. Op een gegeven moment begint het tot je te spreken. Voorbij menselijke taal dringt het tot je door op cellulair niveau en begint het je opnieuw uit te lijnen, als je het toelaat.
Niets is wat het lijkt, er is intelligentie in alles en die intelligentie is liefde zelf. Het wil ons terugbrengen naar onze aard, ons compleet genezen. Het ligt hier voor altijd in totale stilte te wachten tot wij er uit vrije wil naar terugkeren.
Niets is wat het lijkt, er is intelligentie in alles en die intelligentie is liefde zelf. Het wil ons terugbrengen naar onze aard, ons compleet genezen. Het ligt hier voor altijd in totale stilte te wachten tot wij er uit vrije wil naar terugkeren.
#15
Ik had gisteren zoiets bizars. Ik ben bij zen nu veel bezig met ècht leren voelen. Dus diep ingaan en het gevoel toelaten om echt te doorvoelen: 'wat voel ik mij precies?'Geïnspireerd door Rumi schoot me te binnen dat je op dezelfde manier naar je pijn kunt kijken zoals je naar een vogel luistert op de vroege ochtend: vergetend dat daar een vogel zit, maar puur het geluid penetrerend in je wezen. Op een gegeven moment begint het tot je te spreken. Voorbij menselijke taal dringt het tot je door op cellulair niveau en begint het je opnieuw uit te lijnen, als je het toelaat.
Niets is wat het lijkt, er is intelligentie in alles en die intelligentie is liefde zelf. Het wil ons terugbrengen naar onze aard, ons compleet genezen. Het ligt hier voor altijd in totale stilte te wachten tot wij er uit vrije wil naar terugkeren.
En vaak komen woorden tekort om er uiting aan te geven. Dus ik probeer dat maar los te laten, want dan ben ik dus weer op ratio iets aan het verklaren wat niet op ratio te voelen valt.
Maar gisteren was ik dus in de boulderhal en was eigenlijk net te ver gegaan. Had dus behoorlijk pijn aan wat spieren en peesaanhechtingen. Ik ben het eens even goed gaan doorvoelen en op het moment dat ik echt in contact kwam met het gevoel, trok de pijn gewoon weg.
En kwam ik weer in mijn denken terecht begon mijn hoofd weer te vechten en te vertellen dat ik pijn had waardoor de pijn weer terugkwam.
Heel bizar!
#16
Ja het is zo bizar hè!Ik had gisteren zoiets bizars. Ik ben bij zen nu veel bezig met ècht leren voelen. Dus diep ingaan en het gevoel toelaten om echt te doorvoelen: 'wat voel ik mij precies?'
En vaak komen woorden tekort om er uiting aan te geven. Dus ik probeer dat maar los te laten, want dan ben ik dus weer op ratio iets aan het verklaren wat niet op ratio te voelen valt.
Maar gisteren was ik dus in de boulderhal en was eigenlijk net te ver gegaan. Had dus behoorlijk pijn aan wat spieren en peesaanhechtingen. Ik ben het eens even goed gaan doorvoelen en op het moment dat ik echt in contact kwam met het gevoel, trok de pijn gewoon weg.
En kwam ik weer in mijn denken terecht begon mijn hoofd weer te vechten en te vertellen dat ik pijn had waardoor de pijn weer terugkwam.
Heel bizar!
En ondanks dat ik het vaak ervaar, verlies ik er soms mijn geloof toch weer in. Maar dat is enkel omdat ik dan weer in mijn hoofd zit en mijn gedachten geloof. Eenmaal weer écht voelend werkt het direct en élke keer weer.
En dat echt voelen is zo merkwaardig. Je kunt tijden lang dénken echt te voelen, maar ergens toch nog subtiel bezig zijn constant te ontsnappen aan je gevoel/pijn. Maar als je eenmaal echt zonder weerstand gewoon het simpele gevoel voelt voor wat het is, zie en voel je meteen: het is zó simpel! Duh... Ik was de hele tijd bezig te vermijden deze pijn direct te voelen, maar nu ik het echt "doe" is het zo goed te doen. Wat het ondraaglijk leek te maken was nou juist mijn proberen ervan te ontsnappen.
En je wilt het eigenlijk van de daken schreeuwen, omdat het zo simpel is en mensen hun lijden kan ontnemen. Maar tegelijkertijd besef je je dat ook voor jezelf nou juist die simpelheid ervan ervoor zorgde dat je er overheen keek en soms weer kijkt...
Frustrerend. Maar het gaat hoe het gaat. We worden er vanzelf naartoe getrokken. Of dat proces pijnlijk is hangt er vanaf of je je nagels in de grond zet of niet.
#17
Wat het ondraaglijk leek te maken was nou juist mijn proberen ervan te ontsnappen.
Precies dit gewoon. Werkt met heel veel zo. Ook voor zucht of gebruikersgedachten in verslaving. Stap 1 is stoppen met vechten. Pas dan wordt het draaglijk. En dan blijkt dat die ondraaglijkheid juist zat in het vechten tegen hetgeen waarvan je dacht dat het ondraaglijk is. De paradox is gewoon al humor opzich! (en tegelijkertijd tergend pijnlijk)
Met verslaving is dat dan nog behoorlijk moeilijk omdat iedereen zonder ervaring met het afkomen van verslaving, altijd zegt dat je tegen die verslaving moet vechten. En het gevecht niet opgeven. Zelfde geld voor kanker; die uitspraak dat dat een gevecht is, is me altijd een doorn in het oog. Al heb ik er zelf absoluut geen ervaring mee. Alleen met naasten om me heen die het (gehad) hebben. Mijn vader had er ook altijd een bloedhekel aan als mensen hem sterkte wensten in zijn gevecht tegen kanker. Hij vocht er helemaal niet tegen, maar accepteerde dat de situatie was zoals die zich aandiende.
Ik ga met de dag meer op papa lijken. Stef Bos krijgt straks nog gelijk.
#18
Zeker, het bestaan is tragikomisch en je kunt zelf kiezen vanuit welk perspectief je het meer bekijkt.Precies dit gewoon. Werkt met heel veel zo. Ook voor zucht of gebruikersgedachten in verslaving. Stap 1 is stoppen met vechten. Pas dan wordt het draaglijk. En dan blijkt dat die ondraaglijkheid juist zat in het vechten tegen hetgeen waarvan je dacht dat het ondraaglijk is. De paradox is gewoon al humor opzich! (en tegelijkertijd tergend pijnlijk)
Ja altijd maar vechten... Dat zit zo diep ingebakken in onze cultuur en in onszelf. Ik geloof er persoonlijk in dat dat voor zulke stresslevels zorgt dat het juist geestelijke en uiteindelijk lichamelijke kwalen voortbrengt.Met verslaving is dat dan nog behoorlijk moeilijk omdat iedereen zonder ervaring met het afkomen van verslaving, altijd zegt dat je tegen die verslaving moet vechten. En het gevecht niet opgeven. Zelfde geld voor kanker; die uitspraak dat dat een gevecht is, is me altijd een doorn in het oog. Al heb ik er zelf absoluut geen ervaring mee. Alleen met naasten om me heen die het (gehad) hebben. Mijn vader had er ook altijd een bloedhekel aan als mensen hem sterkte wensten in zijn gevecht tegen kanker. Hij vocht er helemaal niet tegen, maar accepteerde dat de situatie was zoals die zich aandiende.
Ik ga met de dag meer op papa lijken. Stef Bos krijgt straks nog gelijk.
#19
Had dit al eens eerder gehoord van Jordan Peterson, maar ik lijk het nu persoonlijk te ervaren:
Lezen en schrijven brengt meer orde in mijn hoofd. Ik ben nooit zo'n fan geweest van lezen en schrijven, omdat mijn aandacht vaak toch wel snel is afgeleid als ik iets doe waar ik niet écht enthousiast over ben, maar nu ik er eigenlijk toe gedwongen ben en ik de stof interessant vind en ik het ook met een gericht doel doe, begint het makkelijker te worden en krijg ik er ook plezier in. Het doet veel goeds voor de concentratie, ook op de tijden dat ik het niet doe!
Lezen en schrijven brengt meer orde in mijn hoofd. Ik ben nooit zo'n fan geweest van lezen en schrijven, omdat mijn aandacht vaak toch wel snel is afgeleid als ik iets doe waar ik niet écht enthousiast over ben, maar nu ik er eigenlijk toe gedwongen ben en ik de stof interessant vind en ik het ook met een gericht doel doe, begint het makkelijker te worden en krijg ik er ook plezier in. Het doet veel goeds voor de concentratie, ook op de tijden dat ik het niet doe!
#20
Amen:
Voelt fijn om te weten dat er meer geesten zijn die de realiteit waarnemen zoals ik. Voelt in mijn dagelijks leven wel is alsof ik tegen stenen praat als ik dit soort gedachtes uit. En dat bedoel ik niet beledigend, immers is zo hard als een steen zijn iets wat ik best zou willen kunnen. Maar toch, chill om hier dingen te lezen die overeenkomen met mijn gedachtes.![:handok:]()
En nogmaals:Ik zet "extern" tussen haakjes, want "extern van je" bestaat alleen als je jezelf begrenst waar je huid in aanraking komt met de wereld "buiten jezelf". Oftewel: als je jezelf ziet als (slechts) het lichaam. Dit is een zelf opgelegde mentale begrenzing, want alles verschijnt in jezelf, in je bewustzijn: je gedachten/gevoelens, de perceptie van je lichaam én de wereld (alle zintuiglijke informatie).
Toch denk ik dat je bewustzijn moet trainen. Niet om er in eerste instantie te komen. Maar wel om vaker bewust te zijn en voor een langere periode bewust te blijven voor je weer 'terugvalt' in het onbewuste.
Eigenlijk is het misschien ook meer trainen om je hoofd eens even z'n bek te laten houden. Zodat er ruimte komt om bewust te zijn 😂
Maar iets niet doen, is soms nog lastiger dan iets wèl doen.
Voelt fijn om te weten dat er meer geesten zijn die de realiteit waarnemen zoals ik. Voelt in mijn dagelijks leven wel is alsof ik tegen stenen praat als ik dit soort gedachtes uit. En dat bedoel ik niet beledigend, immers is zo hard als een steen zijn iets wat ik best zou willen kunnen. Maar toch, chill om hier dingen te lezen die overeenkomen met mijn gedachtes.