Was een paar maanden terug in betreffende stad, ik zag dat uitgaansplein en ik kreeg gelijk zin in coke. Normaliter heb ik daar nooit last van en is ook al lang geleden dat ik dat op heb.
Ik heb die associaties o.a. ook met Den Haag, Amsterdam en met name Breda.
In alle drie de steden kom ik nog geregeld. Breda zelfs wekelijks. Met Breda ben ik die associaties weer volledig kwijtgeraakt. In het begin als ik daar kwam, deden allerlei plaatsen me herinneren aan gebruik. En vooral aan de dealer die ik daar had zitten.
Ik heb er nieuwe herinneringen opgebouwd. Nuchtere herinneringen. Een ander leven. En die overstijgen nu weer de 'nostalgische' gebruikersgedachten.
Ook daar valt een wereld te winnen dus.
Mij gaat het met name om: wat doe je nu als die gedachten en gevoelens wèl om de hoek komen?
Doe je ze af als gedachten en probeer je je sterk te houden? Of kom je in de actie, pak je de telefoon op en spreek je dit uit naar fellows. Pak je daarna een meeting en deel je erover? Of laat je het eigenlijk gaan en kan het ongemerkt van binnen groeien?
Ik probeer dus altijd voor die actie te gaan. Dat is waar die interne verandering in zit en waardoor het ook mogelijk wordt om die nieuwe herinneringen op oude plaatsen op te bouwen.
Doe ik dat niet, dan is mijn ervaring dat ik vroeg of laat terugval. Omdat er in feite niets verandert. Maar juist door dat 'vangnet' kan ik die situaties wel aan.
Uiteindelijk zie ik het zo dat ik altijd zwakker ben dan mijn verslaving. Dus als ik er niets aan doe, slaat ie me vanzelf een keer knock out als ik hem laat groeien. En in dit geval groeit verslaving wederom in het donker en gaat ie stuk als het aan het licht komt. Daarom blijf ik erover praten als dat soort gedachtes boven komen. Ik heb geleerd dat 'sterk zijn' voor mij niet werkt. Integendeel zelfs.