Ik las vandaag
een artikel van VICE over een gast die na zeker 10 jaar blowen moet toegeven dat hij het helemaal niet leuk vindt.
"I’ll be at a party, getting loose, getting in the mood, and I’ll smell a joint and think:
if this is how good I feel now, imagine how good I’ll feel after some of that! And in that moment I succumb to the myth of weed. I imagine being surrounded by friends who alternate between nodding at my insights and laughing at my jokes:
how random are dogs,
like they just walk around all day—but where are they going? And in my imagination everyone is like
whoa and then we eat burritos.
But that’s not reality. In reality I have a single puff of a joint and I’m immediately plunged into crisis. Suddenly I’m surrounded by people who can see with laser precision just how lame and pathetic I am and they take pleasure in watching me pretend otherwise. I take a sip of beer and feign nonchalance but I hear their recriminations: That was such a weird sip. Did you see that weird sip Julian just did? What the hell was that?!"
https://www.vice.com/en/article/5dmn58/im-sick-of-pretending-i-dont-like-weed-cannabinoids-marijuana
En ik moet toegeven dat ik er eigenlijk steeds meer hetzelfde over denk.
Ook in mijn gedachten staat de associatie tussen blowen en ontspannen als een huis. Dat is gewoon zo. Toch ben ik tijdens het schrijven van deze post nu al zo'n tien keer doelloos opgestaan om even te ijsberen en mijn hoofd vol zorgen en herbelevingen van gebeurtenissen die ik achteraf als schaamtevol ervaar. Waarschijnlijk heb ik zo lang zo vaak geblowd dat ik helemaal niet doorhad dat ik constant zulke angst, schaamte en stress ervaar als ik stoned ben. Echt chill is dat niet.
Een vriend van me zei het jaren geleden ook al mooi:
"Ik dacht altijd dat ik eerst even moest blowen om te ontspannen. Maar als ik dan had geblowd dan dacht ik telkens 'fuck, ik ben stoned. En ik moet nog allerlei dingen doen.'"
Ik vond de gedachte toen al heel herkenbaar. Ik dacht altijd dat hij ermee bedoelde dat je lui en gemakzuchtig wordt van cannabis. Dat is niet altijd zo, maar het is wel een gangbare gedachte. Maar ik ontdek steeds meer dat zijn uitspraak ook slaat op een soort paranoïde angst, die aan de ene kant onprettig is, wat je tegelijkertijd niet zo goed doorhebt dat je er last van hebt. En als de onrust al wordt opgemerkt, dan ligt het ZEKER NIET aan de wiet. Daar word je immers ontspannen van.
Begrijp me niet verkeerd, ik houd echt van wiet, hasj en de cannabisplant in al haar verschijningsvormen. Ik blow niet alleen regelmatig, ik BEN echt een stoner. Overal in mijn woonruimte staan cannabis-attributen zoals vaporizers, een bong, grinders en ga zo nog maar even door. Dus dan voelt het eigenlijk heel gek om te ervaren dat ik blowen eigenlijk helemaal niet zo chill vind. Toch heb ik voornamelijk het afgelopen jaar wel gemerkt dat het echt zo is. In die tijd heb ik twee keer drie maanden niet geblowd. De eerste keer omdat het even niet zo goed ging door een clusterfuck van relatie uit, werk kwijt, mezelf verloren. En als je meer tot de kern wil komen wie je bent, dan kun je maar beter drugs mijden als de pest. De tweede blowpauze van 3 maanden deed ik voor de zomer omdat ik vanwege mijn vakantie door Duitsland moest rijden en ik geen zin had in problemen daar. Als onverwacht bijeffect kwam ik er zo achter dat ik me eigenlijk veel chiller voel als ik niet blow.
Als ik nou dat verhaal van VICE lees dan vind ik het echt heel herkenbaar. Vooral het deel dat je na het blowen steeds het idee hebt dat anderen constant met 'laser precision' aan het bestuderen zijn wat voor afwijkende dingen jij doet. Bij mij nam dat altijd vorm in schuldgevoelens dat ik niet spontaan en populair genoeg was in groepen. Dan zat ik daar stoned te luisteren en tegen de tijd dat ik had bedacht op welke manier ik wilde inhaken in het gesprek, was de rest alweer een paar zinnen en een gespreksonderwerp verder. Met andere woorden: ik blowde, en daarna dacht ik "fuck, ik moet nog sociaal doen".
Ik kan me nog wel herinneren dat toen ik begon met blowen ik heel vaak paranoïde en angstig was dat anderen het door hadden. Maar ik had niet door dat het door de wiet kwam. Voor mijn gevoel had ik vooral last van zulke gedachten omdat wiet zo gestigmatiseerd en onterecht crimineel was. Dat vind ik nog steeds. Maar daardoor krijg ik niet per se last van paranoia. Verder kan ik me niet meer herinneren of ik vroeger na het blowen ook steeds last had van schaamtevolle angstgedachten, stress en paniek. Want ik heb dus nooit echt gerealiseerd dát ik er last van had, laat staan dat het aan de wiet ligt. Maar of het nou lag aan de illegaliteit of aan de wiet, het resultaat dat ik steeds blowde, en daarna dacht 'fuck straks hebben mensen door dat ik geblowd heb'.
Je zou zeggen: 'nou, als je erachter komt dat je wiet kut vindt, dan stop je toch gewoon met blowen?'
Maar zo makkelijk gaat dat toch ook weer niet.
Het idee van cannabis als ontspanningsmiddel zit zó stevig in mijn geest verankerd dat het een soort vast ritueel is. Aan het einde van de dag ben ik onrustig vanwege alle veeleisende zaken van het moderne leven. Dan krijg ik dus trek in een externe prikkel waarmee ik die spanning onvoelbaar wil maken. Wiet of hasj is dan het go to middel, en vervolgens loop ik steeds te ijsberen door mijn kamer met allerlei onrustige gedachten.
Dusja, waarschijnlijk komt er wel een moment dat ik echt ga denken van. 'Nu wil ik dit niet meer'. Zo ben ik ook met andere middelen succesvol gestopt. Maar met wiet en hasj gaat dat toch wel wat langer duren vrees ik.
