Me niet goed (genoeg) voelen herken ik zeker. Ik ben begonnen aan een boek over sociale angst. Van die angsten heb ik ook regelmatig last. De auteur van het boek geeft aan dat iedere sociale angst, in welke vorm ook, voortkomt uit een overtuiging van dat je jezelf niet goed (genoeg) vind. Je gelooft vervolgens ook dat anderen dit ook zo zien. Daar kun je dan in iedere sociale situatie last van hebben. Negatieve gedachten dat mensen iets van je vinden etc.
Ik ga hier nog verder in ontdekken, maar voor mij kan dit wel een oorzaak zijn dat ik mezelf veel wil verdoven. Ik ben vaak op zoek naar middelen die me energieker en socialer maken. En tegelijkertijd mijn angsten / vele gedachten onderdrukken. Uiteindelijk zou het mooi zijn als ik minder last heb van die shit in mijn hoofd, dan heb ik mogelijk ook niet meer zo de neiging om middelen te gebruiken.
Ik ben het eens met die auteur dat sociale angst voortkomt uit de overtuiging jezelf niet goed (genoeg) te vinden, maar geeft hij/zij dan ook aan waar die overtuiging uit voortkomt?
(Nu volgt mijn mening. Hierbij alvast een disclaimer voor dat ik stellig overkom, maar ik laat mijn gedachten even vloeien zoals ze komen)
Die overtuiging komt voort uit niet gegrond zijn in jezelf. Dat klinkt nogal abstract, maar ik bedoel: niet bewust zijn van jezelf. Helaas weet ik dit nu even niet op een niet-zweverige manier te zeggen (ik probeer meer alledaagse taal te vinden voor iets wat eigenlijk extreem simpel is, maar zo moeilijk uit te leggen in woorden, but bear with me...), maar ik bedoel bewust zijn van "dat wat ziet". Ik zeg het even zo, omdat "bewust zijn van jezelf" verkeerd opgevat kan worden. Want wat is "jezelf"? Je kunt bijvoorbeeld ook jezelf zien als je naam, maar dat is maar een concept met allemaal informatie eraan vast (je verleden, je relaties met andere mensen, etc). Of je kunt jezelf zien als je lichaam, maar slechts bewust zijn van je lichaam werkt hier ook niet, want dan is er nog steeds "jij" en je lichaam.
Maar als je je bewust bent van "dat wat ziet", dán ben je je écht bewust van jezelf. Dan zie je niet alleen de wereld, maar dan weet je vóórdat je de wereld ziet, dat "jij" bent. En die "jij" (of "ik", vanuit jezelf bekeken) is écht zelfvertrouwen. Het is zelfvertrouwen dat van binnenuit komt. Zolang je je bewust bent van jezelf, is er die stroom van waar zelfvertrouwen.
Maar wat er nu gebeurt, als je je niet bewust bent van jezelf (van dat wat ziet), dan is er geen andere optie dan dat je jezelf(vertrouwen) in de wereld gaat zoeken. En daar begint de grote vergelijking: Jezelf vergelijken met alle anderen. Nu komt je zelfvertrouwen niet meer van binnenuit, maar moet deze (schijnbaar) gewonnen worden in de wereld daarbuiten (buiten jezelf). Je zelfvertrouwen wordt conditioneel. Er zijn nu voorwaarden aan verbonden. Bijvoorbeeld:
- Ik voel me niet waardig, zolang ik niet een slank figuur heb, zoals...
- Ik voel me niet waardig, zolang ik geen gespierd lichaam heb, zoals...
- Ik voel me niet waardig, zolang ik geen partner heb
- Ik voel me niet waardig, zolang ik geen materieel succes heb
Enzovoorts...
Dit zijn allemaal condities van een geest/bewustzijn die niet in verbinding staat met zichzelf en zo dus geen toegang heeft tot intern onvoorwaardelijk zelfvertrouwen. En wat dan gebeurt, is dat je "zelfbewust" wordt, maar op de slechte manier. Omdat je niet gegrond bent in zelfvertrouwen, heb je het gevoel dat anderen naar je kijken en over je oordelen. Ómdat je constant over jezelf oordeelt... Je denkt dan dat de ander denkt over jou wat jij denkt over jezelf... Terwijl dat misschien helemaal niet zo is, maar ook al zou dat zou zijn, is het irrelevant. Het probleem is dat je je zelfvertrouwen niet van binnenuit haalt, maar van buiten.
Het is als een indirect pad naar jezelf: je doet dingen in de wereld, om een proefje van je zelfvertrouwen - dat al onlosmakelijk is van jezelf (en dus jezelf is) - te krijgen.
Ik wil niet zeggen dat het slecht is om een slank of gespierd lichaam na te streven, om een partner te zoeken, om materieel succes na te streven, etc. (deze dingen zijn misschien niet op jou van toepassing, maar vul hier alles in dat je extern van jezelf zoekt) Al deze dingen zijn op zichzelf goed. Maar als je daar je waardigheid in zoekt - in externe factoren - dan zoek je jezelf buiten jezelf en stel je zo voorwaarden aan je zelfvertrouwen. Terwijl zelfvertrouwen helemaal vrij toegankelijk is, enkel door bewust te worden van en te rusten in, jezelf.
Aaarghh... Waarom is het zo moeilijk om dit kort en in normale taal neer te zetten! Het is zo extreem simpel... Het is alreeds onszelf. Wij zijn alreeds dat wat we allemaal zoeken. Er ontbreekt niets, er is alleen een verkeerde perceptie, waarin we onszelf (en dus onze waardigheid en zelfvertrouwen) in de wereld zoeken. We zoeken onszelf op álle plekken, behálve daar waar we echt zijn... Frustrerend!
Excuses voor het toch weer zweverige verhaal, maar ik had het gevoel dit even kwijt te moeten en misschien dat iemand toch herkent wat ik hier zeg. Wellicht dat ik nog betere, kortere en meer down to earth taal zal vinden om dit in te verwoorden, want in principe is er helemaal niets ingewikkelds of "spiritueels" aan je bewust zijn van jezelf en zo je zelfvertrouwen uit jezelf halen. Het is het meest simpele, natuurlijke, gegronde ding dat je kunt doen.
