#1
Damn LucidLucy, jij zegt eigenlijk beter wat ik al jaren probeer uit te leggen in veel teveel woorden...
Waarom altijd "iets" en is nuchter niet genoeg?
21 antwoorden
17 weergaven
18-5-2026
#2
Damn LucidLucy, jij zegt eigenlijk beter wat ik al jaren probeer uit te leggen in veel teveel woorden...
Krijg ik dan nu ook de titel zweefkees? 🥹
Ik ben ook vooral benieuwd of het begrepen wordt door iemand die het nog niet snapte. Het blijft lastige simpele materie haha
#3
Misschien als je ook zo uit de bocht vlieg als ik.Krijg ik dan nu ook de titel zweefkees? 🥹
Ja dat is dus precies hetgene wat ik zo graag wil!Ik ben ook vooral benieuwd of het begrepen wordt door iemand die het nog niet snapte. Het blijft lastige simpele materie haha
Maar tegelijkertijd begrijp ik volkomen waarom het zo moeilijk lijkt, want je kijkt er létterlijk miljoenen keren voorbij, terwijl het pontificaal, recht voor je neus staat...
Het is té obvious, dat het bijna frustrerend wordt. En natuurlijk is die frustratie ook maar weer het verstand die er een mening over heeft. Je verstand gaat gelukkig ook gewoon door, alsof er niets gebeurd is. En er is ook niets gebeurd... Maar tegelijkertijd is niets hetzelfde. Het is tegelijk extreem subtiel en extreem mindblowing.
Ik hoop dan altijd maar dat ik niet de suggestie wek dat je lid moet zijn van een selectief clubje om dit te begrijpen. Iedereen is al lid, dus zegt lidmaatschap letterlijk niets.
Oké ik geef toe, soms is het ook lekker om de gedachten gewoon te laten stromen. Kijken hoe het nu weer zal proberen het uit te leggen, met zekerheid wetende dat je zal falen.
#4
Ik zag dat ik nog helemaal geen antwoord heb gegeven op de originele vraag van het topic. En ik herken het verhaal zeker.
Ik heb blowde al jarenlang op dagelijkse basis en in mijn studententijd was het ook niet raar om elke dag bier te drinken. Na een tijdje kwam ik erachter dat dat toch niet helemaal gezond was, dus alcohol voor drie maanden helemaal niet aangeraakt. Tegelijkertijd nam mijn wiet gebruik juist weer flink toe.
Als ik moest stoppen met uppers als 3-mmc en speed, ga ik eten als een gek. Op die momenten is chocolade het iets wat ik echt 'moet' hebben. Twee van die XL zakken blauwe M&M's is dan dagelijkse kost. 🫣
En toch... Er is een leegte die niet te vullen valt. Het is wat te dempen met drugs, eten of procesverslavingen. Maar het is nooit genoeg om dat gat te vullen.
Wat me nu erg helpt is door het te vullen met spiritualiteit. Dat is het enige wat eigenlijk op termijn lijkt te werken. Vertrouwen krijgen in een hogere macht, wat die ook mag zijn. Voor mij een soort geest van het universum. Maar echt een naam ga ik het niet geven. Dan zou ik beweren dat ik 'weet' wat die hogere macht is. Maar dat haalt het geloof weg uit geloof en sluit me af om iets bij te leren. Als ik iets weet, kan ik namelijk erg de wijsneus uithangen.
Ook houd ik me veel bezig met mediteren en in het nu leven. In het nu verdwijnt namelijk die leegte. Overigens ook angst en wrok.
Dit zijn wel dingen die enorm helpen om dat 'iets' mee te vullen voor mij.
Ik heb blowde al jarenlang op dagelijkse basis en in mijn studententijd was het ook niet raar om elke dag bier te drinken. Na een tijdje kwam ik erachter dat dat toch niet helemaal gezond was, dus alcohol voor drie maanden helemaal niet aangeraakt. Tegelijkertijd nam mijn wiet gebruik juist weer flink toe.
Als ik moest stoppen met uppers als 3-mmc en speed, ga ik eten als een gek. Op die momenten is chocolade het iets wat ik echt 'moet' hebben. Twee van die XL zakken blauwe M&M's is dan dagelijkse kost. 🫣
En toch... Er is een leegte die niet te vullen valt. Het is wat te dempen met drugs, eten of procesverslavingen. Maar het is nooit genoeg om dat gat te vullen.
Wat me nu erg helpt is door het te vullen met spiritualiteit. Dat is het enige wat eigenlijk op termijn lijkt te werken. Vertrouwen krijgen in een hogere macht, wat die ook mag zijn. Voor mij een soort geest van het universum. Maar echt een naam ga ik het niet geven. Dan zou ik beweren dat ik 'weet' wat die hogere macht is. Maar dat haalt het geloof weg uit geloof en sluit me af om iets bij te leren. Als ik iets weet, kan ik namelijk erg de wijsneus uithangen.
Ook houd ik me veel bezig met mediteren en in het nu leven. In het nu verdwijnt namelijk die leegte. Overigens ook angst en wrok.
Dit zijn wel dingen die enorm helpen om dat 'iets' mee te vullen voor mij.
#5
Wie herkent het dat nuchter zijn vaak niet genoeg is om het leven door te komen?
Is dat dan dat je verslaafd bent?
Ik probeer het telkens. Ben ook al jarenlang aan verschillende middelen. Vanaf mijn midden tienerjaren aan wiet.
Later ook diverse hardddrugs en tripmiddelen. Maar ook alcohol, sigaretten, cafeïne en noem het allemaal maar op.
Phenibut is ook een terugkerend middeltje in mijn leven.
Ik snap eigenlijk niet waarom ik altijd wel "iets" nodig heb voor mijn gevoel. Waarom is nuchter zijn niet genoeg.
Heb al meerder periodes gehad dat ik helemaal klaar was met alle vorm van geest verruimende / geest veranderende middelen.
En toch.. sluipt het er vroeg of laat weer in. Ga ik weer wat kopen en meer en dan ben ik weer terug bij af.
Herkennen jullie dit en enig idee hoe dat zo kan?
Is dat dan dat je verslaafd bent?
Ik probeer het telkens. Ben ook al jarenlang aan verschillende middelen. Vanaf mijn midden tienerjaren aan wiet.
Later ook diverse hardddrugs en tripmiddelen. Maar ook alcohol, sigaretten, cafeïne en noem het allemaal maar op.
Phenibut is ook een terugkerend middeltje in mijn leven.
Ik snap eigenlijk niet waarom ik altijd wel "iets" nodig heb voor mijn gevoel. Waarom is nuchter zijn niet genoeg.
Heb al meerder periodes gehad dat ik helemaal klaar was met alle vorm van geest verruimende / geest veranderende middelen.
En toch.. sluipt het er vroeg of laat weer in. Ga ik weer wat kopen en meer en dan ben ik weer terug bij af.
Herkennen jullie dit en enig idee hoe dat zo kan?
#6
Herken dit heel erg. Ik heb diverse verslavingen en die uiten zich afwisselend.
#7
Misschien niet genoeg voldoening kunnen halen aan nuchter zijn in het hier en nu?
Wat is genoeg? (Wanneer zou het genoeg zijn)
Iets op willen vullen? (Wat mis je)
Willen ontsnappen. (Waarvan, gevoelens, gedachten, saaie realiteit ?)
We mogen wel iets hebben idee ( beloning na werken of whatever)
Wat brengt "drugs" je.
Is gewoon een keertje niet voldoende ( paar x int jaar ofzo)
Moet of wil je het (van wie)
Omgeving (het is normaal of hoort erbij if gezellig)
Willen ontspannen maar niet weten hoe?
Ben gewoon beetje hard op aant denken.
Gelukkig zelf geen last meer van dat ik wil gebruiken. (Vroeger iedere weekend zonder was niet leuk meer)
Wat is genoeg? (Wanneer zou het genoeg zijn)
Iets op willen vullen? (Wat mis je)
Willen ontsnappen. (Waarvan, gevoelens, gedachten, saaie realiteit ?)
We mogen wel iets hebben idee ( beloning na werken of whatever)
Wat brengt "drugs" je.
Is gewoon een keertje niet voldoende ( paar x int jaar ofzo)
Moet of wil je het (van wie)
Omgeving (het is normaal of hoort erbij if gezellig)
Willen ontspannen maar niet weten hoe?
Ben gewoon beetje hard op aant denken.
Gelukkig zelf geen last meer van dat ik wil gebruiken. (Vroeger iedere weekend zonder was niet leuk meer)
#8
Het leven is pijnlijk, teleurstellend en ongelukkig. Drugs geven ons even de mogelijkheid om daar overheen te stappen.Herkennen jullie dit en enig idee hoe dat zo kan?
#9
Dat klinkt wel erg negatief. Daar geloof ik niet in. Het leven is een gift. We zijn super kort hier en moeten er allemaal op onze eigen manier iets van maken. Misschien is dit dan gewoon 'mijn manier'. Ik weet het ook niet.Het leven is pijnlijk, teleurstellend en ongelukkig. Drugs geven ons even de mogelijkheid om daar overheen te stappen.
#10
Ik herken ook wel wat je zegt. Als ik naar mezelf kijk is het voor mij soms een vorm van “totale ontspanning” en even weg uit de realiteit. Vaak is het zo dat ik met middelen op “nog meer” mezelf durf te zijn en gevoelens/ emoties nog meer kan uitdrukken. Dit kan soms positief, maar ook negatief.
#11
Het leven is pijnlijk, teleurstellend en ongelukkig. Drugs geven ons even de mogelijkheid om daar overheen te stappen.
Dat klinkt wel erg negatief. Daar geloof ik niet in. Het leven is een gift. We zijn super kort hier en moeten er allemaal op onze eigen manier iets van maken. Misschien is dit dan gewoon 'mijn manier'. Ik weet het ook niet.
De manier waarop Casrus het brengt is dan wel heel negatief, maar er zit wel een grote kern van waarheid in denk ik. Het leven kan heel mooi zijn maar voor veel mensen die (heel erg) verslaafd raken, is het leven toch ook voor een groot deel pijn. Pijn die verdoofd moet worden.
Het ironische is (en ik heb dit recent met eigen ogen gezien toen ik op bezoek was bij twee mensen die beide ernstig verslaafd zijn) dat personen wiens leven wordt bepaald door drugs en niets anders meer, vaak een soort heimwee hebben naar het ‘normale’ leven. Misschien niet naar een volledig nuchter bestaan, maar naar een (oud, vroeger) leven waarin drugs nog leuk waren, en geen noodzakelijk kwaad om je dag door te komen. Naar de zin en onzin van een gewoon leven, waarin je ‘s avonds een serietje kijkt, en niet naar geld en drugs aan het zoeken bent. Ik vond het confronterend om dit van dichtbij te zien, omdat het aantoont dat de gewone gang van zaken ook wat waard is - al is het misschien wat suf.
Altijd high zijn is gewoon geen realistische mogelijkheid. De highs zijn higher als je het gewone ook kunt waarderen. En nuchter zijn, ‘baseline’ zijn, wordt zelfs een low, als je teveel verzeild raakt in het blijven nastreven van een eeuwige high. Je receptoren geven er simpelweg de brui aan.
Het is de klassieke valkuil. Ja, het leven kan (naast mooi) met momenten een saaie sleur zijn zonder drugs, en het leven kan pijn doen. Maar die saaiheid en die pijn moeten bewust ervaren worden om ons gemoed en onze dagen op andere momenten weer meer kleur te kunnen geven.
Ik zeg trouwens niet dat jij verslaafd bent, daar heb ik niet genoeg context voor. Maar middelengebruik (ongeacht welke drug) omwille van het niet nuchter kunnen/willen zijn is natuurlijk ook gewoon een vorm van verslaving.
#12
Helemaal mee eens.Het is de klassieke valkuil. Ja, het leven kan (naast mooi) met momenten een saaie sleur zijn zonder drugs, en het leven kan pijn doen. Maar die saaiheid en die pijn moeten bewust ervaren worden om ons gemoed en onze dagen op andere momenten weer meer kleur te kunnen geven.
#13
Waarom altijd "iets" en is nuchter niet genoeg?
Ik denk omdat je jezelf niet goed genoeg vindt en je nog niet gezien hebt dat je dat in de kern wel bent.
Edit: Ik herken dit wel. Niet in de zin van mezelf bedwelmen. Wel heb ik regelmatig slaapmiddelen gebruikt voor het slapen gaan. En daar ben ik ooit op een kwetsbaar moment mee begonnen, toen ik dacht dat ik niet goed genoeg was (en niet eens door had dat ik dat dacht).
Het is een menselijke vergissing. Goed dat je het ziet. En vergeef jezelf ook meteen.
Als je er klaar voor bent om afscheid te nemen van je verslaving, dan raad ik je "De verslaving voorbij" van Jan Geurtz aan! Oja ik noem het wel verslaving, omdat ik uit je bericht opmaak dat je steeds iets doet wat je eigenlijk niet wil. Als het niet om een verslaving ging, had je de onvrede niet gevoeld en deze post niet geplaatst.
@Roze Olifant wat een indrukwekkend verhaal zeg! Lijkt me ook confronterend om dat van zo dichtbij te zien. Het klinkt alsof je heel goed naar ze geluisterd hebt. Mooi hoor.
Ik denk omdat je jezelf niet goed genoeg vindt en je nog niet gezien hebt dat je dat in de kern wel bent.
Edit: Ik herken dit wel. Niet in de zin van mezelf bedwelmen. Wel heb ik regelmatig slaapmiddelen gebruikt voor het slapen gaan. En daar ben ik ooit op een kwetsbaar moment mee begonnen, toen ik dacht dat ik niet goed genoeg was (en niet eens door had dat ik dat dacht).
Het is een menselijke vergissing. Goed dat je het ziet. En vergeef jezelf ook meteen.
Als je er klaar voor bent om afscheid te nemen van je verslaving, dan raad ik je "De verslaving voorbij" van Jan Geurtz aan! Oja ik noem het wel verslaving, omdat ik uit je bericht opmaak dat je steeds iets doet wat je eigenlijk niet wil. Als het niet om een verslaving ging, had je de onvrede niet gevoeld en deze post niet geplaatst.
@Roze Olifant wat een indrukwekkend verhaal zeg! Lijkt me ook confronterend om dat van zo dichtbij te zien. Het klinkt alsof je heel goed naar ze geluisterd hebt. Mooi hoor.
#14
Ja mooi! Kan me er zeker in vinden. "Laat ons ook ongelukkig zijn" vind ik dan ook een mooie lezing van Dirk de Wachter (te vinden op youtube).
(Ps Elke dag sporten... bedoel je elke dag bewegen misschien?![:)]()
)
(Ps Elke dag sporten... bedoel je elke dag bewegen misschien?
#15
Imo ligt de kern van het probleem erin dat we de aanname maken dat we ons eigenlijk happy zouden moeten voelen. Maar we voelen ons niet altijd happy... De meeste mensen voelen zich denk ik het grootste deel van de tijd niet echt happy, eerder neutraal. Maar misschien projecteer ik hier... Maar als je de verwachting had dat je happy had moeten zijn, dan is hoe je je nu voelt dus niet goed. Maar wat is er mis met je bijvoorbeeld neutraal voelen? Of zelfs verdrietig, of boos, jaloers, beschaamd, melancholisch, etc. etc...
Ik merk dat hoe meer ik deze "negatieve" gevoelens niet wegdruk, hoe meer mijn tolerantie er tegen verhoogd.
Misschien wat religieus getint, maar ik vind dit de kern wel raken:
Wat mij verder enorm helpt, is elke dag sporten, meerdere keren per dag en nooit overslaan. En elke dag gezond eten, zonder uitzondering. Je lichaam en geest zijn 1 unit. Als je je lichaam het beste geeft, geeft dat je lichaam én geest het beste terug. En dat beste is niet alleen happy feelings, maar een verhoging van die tolerantie. Je wordt meer stressbestendig. Die "negatieve" gevoelens zijn er nog steeds zo nu en dan, maar je besteedt er minder aandacht aan. Je hebt het te druk met je aandacht focussen op dat wat je directe aandacht vraagt.
Drugs en andere sensorische afleidingen laten je even ontsnappen van je ongelukkigheid, maar het is geen echte oplossing. Je bouwt niets op, je verdoofd jezelf alleen maar tijdelijk even.
Ik merk dat hoe meer ik deze "negatieve" gevoelens niet wegdruk, hoe meer mijn tolerantie er tegen verhoogd.
Misschien wat religieus getint, maar ik vind dit de kern wel raken:
Wat mij verder enorm helpt, is elke dag sporten, meerdere keren per dag en nooit overslaan. En elke dag gezond eten, zonder uitzondering. Je lichaam en geest zijn 1 unit. Als je je lichaam het beste geeft, geeft dat je lichaam én geest het beste terug. En dat beste is niet alleen happy feelings, maar een verhoging van die tolerantie. Je wordt meer stressbestendig. Die "negatieve" gevoelens zijn er nog steeds zo nu en dan, maar je besteedt er minder aandacht aan. Je hebt het te druk met je aandacht focussen op dat wat je directe aandacht vraagt.
Drugs en andere sensorische afleidingen laten je even ontsnappen van je ongelukkigheid, maar het is geen echte oplossing. Je bouwt niets op, je verdoofd jezelf alleen maar tijdelijk even.
#16
Zie je bericht nu pas.Ja mooi! Kan me er zeker in vinden. "Laat ons ook ongelukkig zijn" vind ik dan ook een mooie lezing van Dirk de Wachter (te vinden op youtube).
(Ps Elke dag sporten... bedoel je elke dag bewegen misschien?)
Ik ken "Laat ons ook ongelukkig zijn" niet, maar ben het er nu al mee eens!
Voor mij, elke dag sporten in de vorm van (bodyweight) fitness, fietsen en ook gewoon bewegen in de vorm van wandelen en yoga/houding correctie oefeningen ja.
#17
Me niet goed (genoeg) voelen herken ik zeker. Ik ben begonnen aan een boek over sociale angst. Van die angsten heb ik ook regelmatig last. De auteur van het boek geeft aan dat iedere sociale angst, in welke vorm ook, voortkomt uit een overtuiging van dat je jezelf niet goed (genoeg) vind. Je gelooft vervolgens ook dat anderen dit ook zo zien. Daar kun je dan in iedere sociale situatie last van hebben. Negatieve gedachten dat mensen iets van je vinden etc.
Ik ga hier nog verder in ontdekken, maar voor mij kan dit wel een oorzaak zijn dat ik mezelf veel wil verdoven. Ik ben vaak op zoek naar middelen die me energieker en socialer maken. En tegelijkertijd mijn angsten / vele gedachten onderdrukken. Uiteindelijk zou het mooi zijn als ik minder last heb van die shit in mijn hoofd, dan heb ik mogelijk ook niet meer zo de neiging om middelen te gebruiken.
Ik ga hier nog verder in ontdekken, maar voor mij kan dit wel een oorzaak zijn dat ik mezelf veel wil verdoven. Ik ben vaak op zoek naar middelen die me energieker en socialer maken. En tegelijkertijd mijn angsten / vele gedachten onderdrukken. Uiteindelijk zou het mooi zijn als ik minder last heb van die shit in mijn hoofd, dan heb ik mogelijk ook niet meer zo de neiging om middelen te gebruiken.
#18
Ik ben het eens met die auteur dat sociale angst voortkomt uit de overtuiging jezelf niet goed (genoeg) te vinden, maar geeft hij/zij dan ook aan waar die overtuiging uit voortkomt?Me niet goed (genoeg) voelen herken ik zeker. Ik ben begonnen aan een boek over sociale angst. Van die angsten heb ik ook regelmatig last. De auteur van het boek geeft aan dat iedere sociale angst, in welke vorm ook, voortkomt uit een overtuiging van dat je jezelf niet goed (genoeg) vind. Je gelooft vervolgens ook dat anderen dit ook zo zien. Daar kun je dan in iedere sociale situatie last van hebben. Negatieve gedachten dat mensen iets van je vinden etc.
Ik ga hier nog verder in ontdekken, maar voor mij kan dit wel een oorzaak zijn dat ik mezelf veel wil verdoven. Ik ben vaak op zoek naar middelen die me energieker en socialer maken. En tegelijkertijd mijn angsten / vele gedachten onderdrukken. Uiteindelijk zou het mooi zijn als ik minder last heb van die shit in mijn hoofd, dan heb ik mogelijk ook niet meer zo de neiging om middelen te gebruiken.
(Nu volgt mijn mening. Hierbij alvast een disclaimer voor dat ik stellig overkom, maar ik laat mijn gedachten even vloeien zoals ze komen)
Die overtuiging komt voort uit niet gegrond zijn in jezelf. Dat klinkt nogal abstract, maar ik bedoel: niet bewust zijn van jezelf. Helaas weet ik dit nu even niet op een niet-zweverige manier te zeggen (ik probeer meer alledaagse taal te vinden voor iets wat eigenlijk extreem simpel is, maar zo moeilijk uit te leggen in woorden, but bear with me...), maar ik bedoel bewust zijn van "dat wat ziet". Ik zeg het even zo, omdat "bewust zijn van jezelf" verkeerd opgevat kan worden. Want wat is "jezelf"? Je kunt bijvoorbeeld ook jezelf zien als je naam, maar dat is maar een concept met allemaal informatie eraan vast (je verleden, je relaties met andere mensen, etc). Of je kunt jezelf zien als je lichaam, maar slechts bewust zijn van je lichaam werkt hier ook niet, want dan is er nog steeds "jij" en je lichaam.
Maar als je je bewust bent van "dat wat ziet", dán ben je je écht bewust van jezelf. Dan zie je niet alleen de wereld, maar dan weet je vóórdat je de wereld ziet, dat "jij" bent. En die "jij" (of "ik", vanuit jezelf bekeken) is écht zelfvertrouwen. Het is zelfvertrouwen dat van binnenuit komt. Zolang je je bewust bent van jezelf, is er die stroom van waar zelfvertrouwen.
Maar wat er nu gebeurt, als je je niet bewust bent van jezelf (van dat wat ziet), dan is er geen andere optie dan dat je jezelf(vertrouwen) in de wereld gaat zoeken. En daar begint de grote vergelijking: Jezelf vergelijken met alle anderen. Nu komt je zelfvertrouwen niet meer van binnenuit, maar moet deze (schijnbaar) gewonnen worden in de wereld daarbuiten (buiten jezelf). Je zelfvertrouwen wordt conditioneel. Er zijn nu voorwaarden aan verbonden. Bijvoorbeeld:
- Ik voel me niet waardig, zolang ik niet een slank figuur heb, zoals...
- Ik voel me niet waardig, zolang ik geen gespierd lichaam heb, zoals...
- Ik voel me niet waardig, zolang ik geen partner heb
- Ik voel me niet waardig, zolang ik geen materieel succes heb
Enzovoorts...
Dit zijn allemaal condities van een geest/bewustzijn die niet in verbinding staat met zichzelf en zo dus geen toegang heeft tot intern onvoorwaardelijk zelfvertrouwen. En wat dan gebeurt, is dat je "zelfbewust" wordt, maar op de slechte manier. Omdat je niet gegrond bent in zelfvertrouwen, heb je het gevoel dat anderen naar je kijken en over je oordelen. Ómdat je constant over jezelf oordeelt... Je denkt dan dat de ander denkt over jou wat jij denkt over jezelf... Terwijl dat misschien helemaal niet zo is, maar ook al zou dat zou zijn, is het irrelevant. Het probleem is dat je je zelfvertrouwen niet van binnenuit haalt, maar van buiten.
Het is als een indirect pad naar jezelf: je doet dingen in de wereld, om een proefje van je zelfvertrouwen - dat al onlosmakelijk is van jezelf (en dus jezelf is) - te krijgen.
Ik wil niet zeggen dat het slecht is om een slank of gespierd lichaam na te streven, om een partner te zoeken, om materieel succes na te streven, etc. (deze dingen zijn misschien niet op jou van toepassing, maar vul hier alles in dat je extern van jezelf zoekt) Al deze dingen zijn op zichzelf goed. Maar als je daar je waardigheid in zoekt - in externe factoren - dan zoek je jezelf buiten jezelf en stel je zo voorwaarden aan je zelfvertrouwen. Terwijl zelfvertrouwen helemaal vrij toegankelijk is, enkel door bewust te worden van en te rusten in, jezelf.
Aaarghh... Waarom is het zo moeilijk om dit kort en in normale taal neer te zetten! Het is zo extreem simpel... Het is alreeds onszelf. Wij zijn alreeds dat wat we allemaal zoeken. Er ontbreekt niets, er is alleen een verkeerde perceptie, waarin we onszelf (en dus onze waardigheid en zelfvertrouwen) in de wereld zoeken. We zoeken onszelf op álle plekken, behálve daar waar we echt zijn... Frustrerend!
Excuses voor het toch weer zweverige verhaal, maar ik had het gevoel dit even kwijt te moeten en misschien dat iemand toch herkent wat ik hier zeg. Wellicht dat ik nog betere, kortere en meer down to earth taal zal vinden om dit in te verwoorden, want in principe is er helemaal niets ingewikkelds of "spiritueels" aan je bewust zijn van jezelf en zo je zelfvertrouwen uit jezelf halen. Het is het meest simpele, natuurlijke, gegronde ding dat je kunt doen.
#19
Ik ben het eens met die auteur dat sociale angst voortkomt uit de overtuiging jezelf niet goed (genoeg) te vinden, maar geeft hij/zij dan ook aan waar die overtuiging uit voortkomt?
(Nu volgt mijn mening. Hierbij alvast een disclaimer voor dat ik stellig overkom, maar ik laat mijn gedachten even vloeien zoals ze komen)
Die overtuiging komt voort uit niet gegrond zijn in jezelf. Dat klinkt nogal abstract, maar ik bedoel: niet bewust zijn van jezelf. Helaas weet ik dit nu even niet op een niet-zweverige manier te zeggen (ik probeer meer alledaagse taal te vinden voor iets wat eigenlijk extreem simpel is, maar zo moeilijk uit te leggen in woorden, but bear with me...), maar ik bedoel bewust zijn van "dat wat ziet". Ik zeg het even zo, omdat "bewust zijn van jezelf" verkeerd opgevat kan worden. Want wat is "jezelf"? Je kunt bijvoorbeeld ook jezelf zien als je naam, maar dat is maar een concept met allemaal informatie eraan vast (je verleden, je relaties met andere mensen, etc). Of je kunt jezelf zien als je lichaam, maar slechts bewust zijn van je lichaam werkt hier ook niet, want dan is er nog steeds "jij" en je lichaam.
Maar als je je bewust bent van "dat wat ziet", dán ben je je écht bewust van jezelf. Dan zie je niet alleen de wereld, maar dan weet je vóórdat je de wereld ziet, dat "jij" bent. En die "jij" (of "ik", vanuit jezelf bekeken) is écht zelfvertrouwen. Het is zelfvertrouwen dat van binnenuit komt. Zolang je je bewust bent van jezelf, is er die stroom van waar zelfvertrouwen.
Maar wat er nu gebeurt, als je je niet bewust bent van jezelf (van dat wat ziet), dan is er geen andere optie dan dat je jezelf(vertrouwen) in de wereld gaat zoeken. En daar begint de grote vergelijking: Jezelf vergelijken met alle anderen. Nu komt je zelfvertrouwen niet meer van binnenuit, maar moet deze (schijnbaar) gewonnen worden in de wereld daarbuiten (buiten jezelf). Je zelfvertrouwen wordt conditioneel. Er zijn nu voorwaarden aan verbonden. Bijvoorbeeld:
- Ik voel me niet waardig, zolang ik niet een slank figuur heb, zoals...
- Ik voel me niet waardig, zolang ik geen gespierd lichaam heb, zoals...
- Ik voel me niet waardig, zolang ik geen partner heb
- Ik voel me niet waardig, zolang ik geen materieel succes heb
Enzovoorts...
Dit zijn allemaal condities van een geest/bewustzijn die niet in verbinding staat met zichzelf en zo dus geen toegang heeft tot intern onvoorwaardelijk zelfvertrouwen. En wat dan gebeurt, is dat je "zelfbewust" wordt, maar op de slechte manier. Omdat je niet gegrond bent in zelfvertrouwen, heb je het gevoel dat anderen naar je kijken en over je oordelen. Ómdat je constant over jezelf oordeelt... Je denkt dan dat de ander denkt over jou wat jij denkt over jezelf... Terwijl dat misschien helemaal niet zo is, maar ook al zou dat zou zijn, is het irrelevant. Het probleem is dat je je zelfvertrouwen niet van binnenuit haalt, maar van buiten.
Het is als een indirect pad naar jezelf: je doet dingen in de wereld, om een proefje van je zelfvertrouwen - dat al onlosmakelijk is van jezelf (en dus jezelf is) - te krijgen.
Ik wil niet zeggen dat het slecht is om een slank of gespierd lichaam na te streven, om een partner te zoeken, om materieel succes na te streven, etc. (deze dingen zijn misschien niet op jou van toepassing, maar vul hier alles in dat je extern van jezelf zoekt) Al deze dingen zijn op zichzelf goed. Maar als je daar je waardigheid in zoekt - in externe factoren - dan zoek je jezelf buiten jezelf en stel je zo voorwaarden aan je zelfvertrouwen. Terwijl zelfvertrouwen helemaal vrij toegankelijk is, enkel door bewust te worden van en te rusten in, jezelf.
Aaarghh... Waarom is het zo moeilijk om dit kort en in normale taal neer te zetten! Het is zo extreem simpel... Het is alreeds onszelf. Wij zijn alreeds dat wat we allemaal zoeken. Er ontbreekt niets, er is alleen een verkeerde perceptie, waarin we onszelf (en dus onze waardigheid en zelfvertrouwen) in de wereld zoeken. We zoeken onszelf op álle plekken, behálve daar waar we echt zijn... Frustrerend!
Excuses voor het toch weer zweverige verhaal, maar ik had het gevoel dit even kwijt te moeten en misschien dat iemand toch herkent wat ik hier zeg. Wellicht dat ik nog betere, kortere en meer down to earth taal zal vinden om dit in te verwoorden, want in principe is er helemaal niets ingewikkelds of "spiritueels" aan je bewust zijn van jezelf en zo je zelfvertrouwen uit jezelf halen. Het is het meest simpele, natuurlijke, gegronde ding dat je kunt doen.
Bedankt voor je reactie. Ik probeer het te begrijpen, maar ik heb het nu 3 keer gelezen en het landt eigenlijk nog steeds niet echt. 'Dat wat ziet' is me ook te vaag, Conclusie is in ieder geval wat ik eruit op kan maken dat ik extern zoek naar antwoorden, maar dit eigenlijk intern al heb. Die heb ik vaker gehoord, alleen ook dat vind ik te lastig om te bevatten. Of, laat ik het zo zeggen.. de antwoorden kan ik nog niet vinden.
#20
Ik begrijp heel goed dat het nog niet echt landt. Dit zijn dingen, die precies klikken op het juiste moment. Je kunt het niet echt verstandelijk begrijpen, daar is het gek genoeg te simpel voor. Het verstand wil mínimaal 1 stap zetten, maar dit is een 0 stappenplan... Dat is eigenlijk al een hint. En tegelijkertijd besef ik me nu dat die zin hiervoor overkomt alsof ik iets weet dat jij niet weet. Maar dat is het hem nu juist... Het heeft niet met kennis te maken. Ik weet hier letterlijk niets meer over dan wie dan ook... Het is meer als de clou van een grap snappen: in 1 tijdsloos moment, snap je hem. En dat tijdsloze is altijd al (nu).Bedankt voor je reactie. Ik probeer het te begrijpen, maar ik heb het nu 3 keer gelezen en het landt eigenlijk nog steeds niet echt. 'Dat wat ziet' is me ook te vaag, Conclusie is in ieder geval wat ik eruit op kan maken dat ik extern zoek naar antwoorden, maar dit eigenlijk intern al heb. Die heb ik vaker gehoord, alleen ook dat vind ik te lastig om te bevatten. Of, laat ik het zo zeggen.. de antwoorden kan ik nog niet vinden.
Het is zo tegenstrijdig, want ik weet dat ik het niet onder woorden kan brengen, maar ik blijf het toch proberen.
Btw, ik zit nu aan de 6-APB (nice try Mindless, om een drug de schuld te geven van je zweefkezerij