Hi,
Ik ben voornemens te gaan experimenteren met psychedelica. Echter heb ik toch een soort ''goedkeuring'' nodig van de zogenaamde ''experts'' hier. Wat ik doe, is mezelf proberen te omschrijven, en aan de hand daarvan mogen jullie je conclussie trekken of het voor mij verstandig is hiermee te gaan experimenteren.
Mijn naam is L. ben 26 jaar en sinds mijn pubertijd erg gefascineerd door drugs. Heb een aantal verveldende dingen meegemaakt in mijn jeugd, waar ik niet verder op inga, maar het heeft indruk op me gemaakt. Denk dat ik om deze reden rond mijn pubertijd redelijk ben losgeslagen. Waar de meeste mensen in mijn omgeving duidelijke stappen richting hun toekomst aan het maken waren, moest ik hier totaal niets van hebben. Het tegenovergestelde was waar; begon op VWO, uiteindelijk afgezakt naar het VMBO en dit heb ik met veel pijn en moeite behaald. Mede dankzij een zeer betrokken docent toendertijd.
Rond mijn 16e begon ik dus met blowen, dit beviel me zo goed dat ik er een dagelijks ding van maakte. Het hippie bestaan beviel me prima; niks moest, alles mocht, leven en laten leven. Realiseer me, nu ik dit schrijf, dat er toen een wezenlijke gedragsverandering plaatsvond. Ik was, zoals de meeste kids, anti drugs en vond het voor losers. Was altijd erg sportief en in mijn optiek kon drugs niet samen gaan met sportiviteit. Ik stelde mezelf teleur en nam er genoegen mee dat drugs toch wel een toevoeging was in mijn leven. Heb toendertijd gelijk alles wat met sport te maken had verbannen uit mijn leven. Jammer, achteraf gezien. Dit was voor mij meteen een vrijbrief om het losgeslagen leven een vervolg te geven.
Tussen mijn 16-19 was ik vaker stoned dan nuchter. Op school ging het niet goed, thuis ging het al helemaal niet en de enige rustmomentjes waren de keren dat ik kon blowen. Ik werd naarmate de tijd vorderde ook steeds depressiever, gezien mijn geschiedenis en vaak zag ik mensen om me heen genieten, terwijl ik mezelf vaak erg beroerd voelde. Dit werd natuurlijk ook versterkt door het blowen. Rond mijn 19e kwam ik in aanraking met MDMA. Dit vond ik geweldig! Ik had eindelijk het wondermiddeltje gevonden waar ik al die tijd opzoek naar was. Ik wist meteen dat dit een groot probleem voor me ging worden. Tussen mijn 19e-21e heb ik erg veel MDMA gebruikt met daarbij regelmatig coke en speed. Heerlijk! De katers vielen in het begin mee, ik vond dat lege gevoel eigenlijk vanzelfsprekend. Ik bedoel, wat is er mis mee om uit te brakken met vrienden en een beetje slap tegen elkaar te ouwehoeren? Uiteraard met een biertje om de leegte op te vullen. Dit heb ik ongeveer 2 jaar volgehouden. Had een redelijk druk sociaal leven in die tijd en was altijd haantje de voorste. Schaamde me nergens voor, deed wat in me opkwam en vond het vooral erg leuk om mensen te choqueren. Vind ik nu overigens nog steeds.
Rond mijn 22e werd ik enorm depressief, dit werd zelfs zo erg dat ik in een crisis-opname ben beland. Was gebroken met mijn oude vriendenkring, had letterlijk niets om handen en had zelfs geen zin meer om te feesten. Alles was teveel. Ik had mezelf uitgeput. Was klaar met het leven. Ik had genoeg geleefd voor mijn gevoel; intens en ongecontroleerd. Heb 2 weken opgenomen gezeten, vond het achteraf bezien een interessante ervaring. Zat met mensen die psychotisch waren en mensen met persoonlijkheidsproblematiek, zoals ik. De dynamiek die in de groep heerste beviel me wel, iedereen was erg respectvol naar elkaar en het leek een beetje familie te worden. Na 2 weken vonden ze het daar wel genoeg, ze zagen me opfleuren en vonden dat het tijd was te vertrekken. Ik was het hier niet mee eens, omdat ik wist dat ik in een zwart gat terecht zou komen. Hier wilde ik niet aan denken, maar ik had geen andere keus. Terug naar de wijde wereld. Ik wist dat ik het leven niet zou oppakken en dat deed ik ook niet.
Tussen mijn 23-26e heb ik niet veel uitgevoerd. Heb wat geld verdiend met online poker. Dat gaat ok. Heb weinig sociale contacten en als ik deze heb zijn ze meestal virtueel. Heb overigens nog wel wat ''vrienden'' over, maar deze hou ik heel bewust op afstand. Een gesprek via de app gaat me tegenwoordig beter af dan fysiek contact. Mensen weten ook dat ze niet op me kunnen rekenen, die reputatie heb ik mezelf verworven en dat bevalt me wel! Heb een tijdje bij een psycholoog gelopen, maar dit werkte niet voor mij. Ik ben redelijk narcistisch ingesteld en na het eind van zo'n sessie wist ik vaak meer over mijn psycholoog dan andersom. Doelbewust, ik had geen zin en behoefte om over mijn problematiek te praten. Waarschijnlijk was ik gewoon bang, maar het klinkt stoerder om te zeggen dat ik er geen behoefte aan had ^^. Ik heb overigens wel een aantal diagnoses gekregen, namelijk: Een narcistische -en antisociale persoonlijkheidsstoornis. Ook schijn ik een aanleg te hebben om depressief te worden. Dit was voor mij niks nieuws. Maar het was wel fijn mijn vermoedens bevestigd te zien worden.
Wat nu door mijn hoofd spookt is het volgende. Ik zou willen experimenteren met psychedelica, weet alleen niet of het verstandig is. Het is zo, dat als ik nu een joint opsteek, ik redelijk gestresst kan raken. Situaties uit het verleden herhalen zich als een film in m'n hoofd. Hier word ik redelijk moedeloos van, het lijken een soort dwanggedachten te zijn. We kunnen gerust spreken van een trauma, wellicht wel meerderen. Maar ach, ook die verdwijnen ooit weer, daar ben ik van overtuigd. Als ik deze gevoelens met een jointje al trigger, dan lijkt een trip me een brug tever. Alcohol vind ik nog wel prima, maar ik hou dit bewust op afstand. Als ik eenmaal begin te drinken, ga ik door. Dat wil ik mezelf, zeker in deze fase van mijn leven niet aandoen, omdat het dan vragen is om een alcoholverslaving. Geestvernauwende middelen lijk ik prima te hendelen in tegenstelling tot geestverruimende. Maar ik zie het als een uitdaging! Heb wel het gevoel dat ik enigszins stabiel ben, heb het leven geaccepteerd zoals het nu is. Gebruik nu geen drugs, alleen een sigaretje op z'n tijd. Op het moment ben ik vooral nieuwsgierig naar psychedelica. Sta er voor open en ben niet bang iets te ervaren wat ik nog nooit heb ervaren. Ik weet natuurlijk ook niet wat ik kan verwachten. Heb mezelf een beetje proberen in te lezen, maar de tripreports vind ik erg vaag en persoonlijk, wat me eigenlijk nog nieuwsgieriger maakt.
Een oude vriend van vroeger heb ik gevraagd naar zijn ervaring, maar daar werd ik niet veel wijzer van. Hij vertelde me in ieder geval dat ik de trip erg serieus moet nemen en er met respect mee moet omgaan, iets wat me vreemd in de oren klinkt. Hij vertelde me ook nog zoiets van: ''Het kan zijn dat je in de trip dingen gaat meemaken/zien die je als een shock kunt ervaren.'' Naja, lekker vaag en duister vond ik het vooral. Vond zijn uitgangspunt nogal negatief. Nu is relativeren wel iets wat ik heb geleerd in de loop der jaren, dus denk dat dat wel goed gaat komen. Maar het lijkt me erg interessant, zo'n innerlijke reis.
Naja, het is wellicht een beetje onsamenhangend geworden. Maar denken jullie dat ik ermee zou kunnen experimenteren? En zoja, is het verstandig dat er bijvoorbeeld een tripsitter bij komt zitten? Wellicht de belangrijkste vraag; welk tripmiddel zouden jullie me adviseren?
Ben benieuwd naar jullie reacties. Neem jullie advies uiterst serieus!
LP