#1
Heb alleen je oorspronkelijke bericht gelezen en verzaakt de reacties daarop te lezen, dus mogelijk overlapt dit. Zie het dan maar gewoon als bevestiging en anders als een nieuw inzicht.
Uit je verhaal komt voor mij naar voren dat je nog een hoop verbeteringen aan kan brengen in je leven. Je zegt dat je wel steeds iets stabieler raakt, waarmee je volgens mij vooral doelt op het niet langer depressief zijn en niet langer klaar zijn met het leven. Dat is iets anders dan dat je ook echt gelukkig bent of gewerkt hebt aan alle problemen waarmee je bent geconfronteerd in je leven. Je zegt bijvoorbeeld dat je waarschijnlijk geconfronteerd bent met meerdere situaties die tot trauma's hebben geleid, maar dat die toch wel weer weg gaan. Als jij een posttraumatische stress stoornis hebt, dan gaat die niet doodleuk vanzelf weg. Het is zaak om te analyseren wat er is gebeurd, te leren begrijpen wat je is overkomen en mogelijk middels therapeutische begeleiding die ervaringen opnieuw op te doen, zodat je ze volledig kunt verwerken door de emoties die je op die momenten gevoeld hebt wel aan te kunnen. Dat gaat wat dieper dan het op het eerste gezicht lijkt. Je hebt naar mijn inziens duidelijk ook bepaalde verbeterpunten aan te brengen in je karakter. Je zegt dat je het wel prima vindt dat je geen direct contact met mensen maakt omdat je dat toch al moeilijk vindt, en dat het je bevalt dat mensen geen vertrouwen in je hebben. Dat is naar mijn mening niet echt gezond voor je functioneren en juist iets waar je aan zal moeten werken als je de wereld in al haar complexheid het hoofd wil kunnen bieden.
Psychedelica kan op verschillende manieren helpen als je de juiste mindset hebt voorafgaand aan het aangaan van een psychedelische ervaring. Uit je bericht blijkt dat je best sceptisch bent, wat natuurlijk logisch is als je een narcistische persoonlijkheid hebt; jouw percepties zijn belangrijker en meer waar dan die van anderen. Ik vraag me af of je met een open mind een psychedelische ervaring aan kunt gaan. Daarbij denk ik gewoon dat het zaak is om op eigen kracht of met therapeutische hulp je sociale vaardigheden te verbeteren en je trauma's te verwerken. Waarom zou je aan de psychedelica gaan als je geest nog steeds troubled is? Ik raad het persoonlijk af, denk dat het belangrijker is om op een nuchtere manier je karakter aan te pakken, zelfvertrouwen op te bouwen en een sterke persoonlijkheid te krijgen die maakt dat je weinig gevaar loopt om je toevlucht in drugs te zoeken. Ik zeg niet dat je dat doet overigens, maar dat zou makkelijk voor kunnen komen met het verleden wat je beschrijft.
Denk overigens niet dat ik vanaf mijn high horse loop te oordelen hoor, dit komt misschien hard over maar ik ben net zo hard en direct tegen mezelf. Ik ben zelf ook een man van 26 die parttime online pokert, die een moeizaam verleden heeft en zijn potentieel tot zijn 23e kapot heeft gemaakt. Niet zo'n moeizaam verleden als het jouwe vermoed ik, maar ik heb ook nu nog demonen die ik moet bestrijden en met name groei die ik van mezelf moet doorlopen om een sterker persoon te worden. Ik ben van mening dat daar eerst de focus op moet liggen en dat daarna gekeken kan worden naar wat voor mooie ervaringen je verder uit psychedelica kan halen om bepaalde inzichten op te doen.
Take care.![:grinning:]()
Hey, ook jij bedankt voor je visie. Ik vind het juist fijn dat je er een kritische blik op werpt, dus dont worry. Ik ben me ervan bewust dat het een bepaald risico met zich meebrengt om nu te experimenteren met dit soort middelen. Maar heb het gevoel dat ik hier klaar voor ben. Je moet weten dat ik met mezelf een hoop gesprekken heb gevoerd, wie weet ben ik een beetje mijn eigen therapeut geweest, wat tegelijkertijd natuurlijk een beetje gevaarlijk is, aangezien ik alleen kan oordelen vanuit mijn eigen perceptie.
Anyway, ik heb het idee dat ik mijn problematiek redelijk onder ogen zie op het moment. Ongeveer een jaar geleden ben ik met een psycholoog gaan praten en ik kwam al snel tot de conclusie dat dit geen effect op me had. Heb EMDR-therapie gehad, hier werd ik hier eerlijk gezegd een beetje lacherig van. De setting, de vragen, het op mezelf focussen en bij de les blijven; het werkte niet voor me.
Ik kan mezelf prima confronteren, maar ik voel niet de behoefte dit met een ander te delen. Dat heeft ongetwijfeld te maken met angst en wantrouwen, maar juist daarom lijkt dit nu de perfecte stap voor me te zijn. Met mijn problemen heb ik nu wel gedeald, het is nu de kunst mijn hoofd op een ander spoor te zetten. Het gaat op dit moment overigens redelijk met me. Ben een stuk socialer ingesteld en heb minder last van mijn eigen negativiteit. Dit heeft ongetwijfeld met het weer te maken, ook zal de alcohol hieraan bijdragen. Het is niet dat ik altijd een ‘’socially awkward’’ persoon ben geweest, integendeel in essentie ben ik juist sociaal ingesteld. Dat is ook de reden dat ik me de afgelopen jaren zo verdomd eenzaam heb gevoeld. Ik miste dit enorm, tegelijkertijd durfde ik niet naar buiten. Zit je dan, in je mentale gevangenis. Toch heeft deze periode me zeker wat opgeleverd. Nu heb ik het idee dat het stukje bij beetje terug aan het komen is.
Het toeval wilde dat ik dit topic had geopend en dat mijn neef serieus een paar dagen later uit het niets vroeg of ik met hem zo'n sessie wilde bijwonen, omdat ook hij het idee had dat dit een positief effect op me kon hebben. Wie weet waai ik een beetje met de wind mee, mijn gevoel zegt dat het goed zit.
Ik ben me ervan bewust dat mijn problemen niet van het 1 op te ander moment opgelost zullen zijn. Ik voel dat ik wellicht iets te opportunistisch redeneer op het moment. Maar ach, laat maar komen..