Zojuist terug. Om even op de vraag terug te komen: Is het wijs om te experimenteren met psychedelica? Ja zeker! Maar, ik heb het onderschat. De eerste avond heb ik als een baby gekermt, ik wilde dat het stopte, wat de Ayahuasca me liet zie was veel te heftig. Ik had niet door dat ik me moest overgeven aan dit wondermiddel; ik ging er tegen in gevecht. Ik heb pure doodsangsten uitgestaan en zwartgalligheid gezien. Op dat moment zwoor ik mezelf de volgende dag naar huis te gaan en niet door te gaan. Het was me veel te heftig, ik was andere mensen tot last en ik zat daarbij mezelf enorm in de weg. Toen de Ayahuasca langzaam maar zeker uitwerkte kwamen er zoveel lieve mensen naar me toe die me zagen struggelen. Het was zo mooi om te zien dat ze me niet veroordelen vanwege mijn kortzichtigheid, maar me juist de ervaring wilde laten proeven. Ik kreeg zoveel liefde van hen, waardoor ik mezelf weer bij elkaar kon rapen. Een andere jongen die ik sprak, die ook voor de eerste keer deze ceremonie bijwoonde, heeft wel de benen genomen en durfde de confrontatie niet aan te gaan. Op mijn beurt probeerde ik hem te laten voelen wat ik voelde, maar hij besloot toch te staken.
De 2e dag heb ik alleen een bordje fruit gegeten, ik had niet bepaald honger. Ik voelde niet zoveel. Totdat ik een aardige vrouw, waar ik achteraf verliefd op werd, uitnodigde om mee te gaan zwemmen bij een meertje in de buurt. Eerst ben ik met haar een paar kilometer gaan wandelen, totdat we bij dat meertje aankwamen. Ik heb mijn ding gedaan, heerlijk gezwommen, en ik voelde me stukje bij beetje weer beter worden. Ondertussen probeerde dat meisje me uit te leggen dat ik de trip moest proberen te aanvaarden en moest proberen in gesprek te gaan met de Aya. Ik dacht bij mezelf: ''Kappuh met dat zweverige gelul, bestaat niet.'' Wat de 2e avond (gisteren) me heeft gebracht zal ik nooit vergeten. Toen ik mijn kopje op had ging ik rustig op mijn matras liggen en ben ik met respect proberen om te gaan met alles om me heen. Ik probeerde mezelf te aanvaarden en daarbij ook het middel. Ik ging in gesprek. En wat denk je? Ik werd uitgenodigd door Aya en ze liet me zien waar ze toe in staat was. De trip was zo persoonlijk dat het moeilijk voor me is deze samen te vatten. Ik kan jullie alleen maar zeggen dat ik heel erg diep ben gegaan en daarbij zeer zeker angstige momenten heb gehad, maar nog velen andere emoties waaronder pure euforie en verdriet. Zelfs een paar tranen gelaten. Maar op de een of andere manier kon ik het deze keer prima hendelen. Wel heb ik gekermt, maar dit kon ik onderdrukken door bepaalde zelfaangeleerde ademhalingstechnieken. Wat mooi dat ik dit in mij heb! Nooit geweten. Het was zo overweldigend, maar ik kan dit helaas niet in woorden uitdrukken, hoe graag ik ook zou willen.
Of ik andere mensen adviseer een soortgelijk plan te trekken als dat ik heb getrokken? Ja zeker. Alleen denk goed na of je er klaar voor bent. Persoonlijk heb ik nooit geëxperimenteerd met andere tripmiddelen zoals dit. De meeste mensen daar vonden dat heel vreemd en konden toen ook begrijpen dat ik zo slecht ging de eerste dag. Achteraf ben ik juist blij dat ik deze stap heb gezet. Een sprong in het diepe is de weg voor mij. Ik heb mezelf in zekere zin overtroffen en dat voelt zo goed. Ook ben ik anders tegen spiritualiteit aan gaan kijken. Begrijp me niet verkeerd, ik zie nog groen achter de oortjes. Maar voor mij is vanaf nu duidelijk dat er wel degelijk spiritualeit bestaat. Wat dat precies is moet ik voor mezelf onderzoeken, maar wauw, wauw, wauw! Ik hoop snel weer een ceremonie bij te wonen; wat een ervaring!
Tot zover even een snelle update. Woorden schieten me tekort.