#1
Toen ik begon met psychedelica haalde ik er de eerste trips niets uit. Heldere kleuren ja, beetje lachen. Tot ik mij eens onderschat heb. Ik had geen weegschaal en greep op de tast 2 droge (dikke) paddo's. Alles veranderde daarna. Ik werd echt een beter mens en kon mezelf buiten mijn eigen overtuigingen verplaatsen, me beter bij anderen inleven. Ik had het nu ruimer dan mezelf gezien. Ik was psychedelisch ontmaagd. Van daar is mijn reis begonnen en die is er alleen maar serieuzer op geworden. Ik heb horrorervaringen gehad alvorens mijn trips opkwamen, maar toch was ik achteraf dankbaar voor al het andere dat erbij kwam kijken. Ik denk dat het misselijk zijn, zweten en ijlen erbij hoort. Dat zijn uw wroegingen die zich kenbaar maken en eruit gezweet worden. Alles wat ik opgekropt had en waarvoor ik "verdrietig" was kreeg nu een plaats en werd door een ruimer inzicht overstegen.
Eerst ziek, onzeker, dolend op de tast, ... en dan euforisch uitbarsten in de kosmos. Het is alsof je herinnerd wordt aan een oerkennis die zo vanzelfsprekend is, maar toch niet toegepast wordt in ons leven.
Yep, precies dit!
Wat ik frappant vond is dat er zoveel mensen op afkwamen die ik eigenlijk niet in deze setting ''thuis vond horen''. Zo waren er bijvoorbeeld psychiaters en psychologen, die de reguliere geneeswijze aanhouden. Ik vroeg aan een vrouwelijke psycholoog of ze dit naar zichzelf toe kon verantwoorden om te doen. Ze vertelde me dat ze het liefst al haar cliënten naar zo'n soortgelijke Ayahuasca ceremonie wilde sturen, maar dat ze dit onmogelijk kon adviseren, omdat het haar baan kon kosten. Dat vond ik vrij bizar en tegelijkertijd mooi om te horen. Ayahuasca confronteert je en ze is zo meedogenloos, hier kan inderdaad geen therapie tegenop.