#1
Ok. Wellicht iemand anders die hier ervaring mee heeft?
Wijs om te experimenteren met psychedelica?
80 antwoorden
19 weergaven
18-5-2026
#2
Hi,
Ik ben voornemens te gaan experimenteren met psychedelica. Echter heb ik toch een soort ''goedkeuring'' nodig van de zogenaamde ''experts'' hier. Wat ik doe, is mezelf proberen te omschrijven, en aan de hand daarvan mogen jullie je conclussie trekken of het voor mij verstandig is hiermee te gaan experimenteren.
Mijn naam is L. ben 26 jaar en sinds mijn pubertijd erg gefascineerd door drugs. Heb een aantal verveldende dingen meegemaakt in mijn jeugd, waar ik niet verder op inga, maar het heeft indruk op me gemaakt. Denk dat ik om deze reden rond mijn pubertijd redelijk ben losgeslagen. Waar de meeste mensen in mijn omgeving duidelijke stappen richting hun toekomst aan het maken waren, moest ik hier totaal niets van hebben. Het tegenovergestelde was waar; begon op VWO, uiteindelijk afgezakt naar het VMBO en dit heb ik met veel pijn en moeite behaald. Mede dankzij een zeer betrokken docent toendertijd.
Rond mijn 16e begon ik dus met blowen, dit beviel me zo goed dat ik er een dagelijks ding van maakte. Het hippie bestaan beviel me prima; niks moest, alles mocht, leven en laten leven. Realiseer me, nu ik dit schrijf, dat er toen een wezenlijke gedragsverandering plaatsvond. Ik was, zoals de meeste kids, anti drugs en vond het voor losers. Was altijd erg sportief en in mijn optiek kon drugs niet samen gaan met sportiviteit. Ik stelde mezelf teleur en nam er genoegen mee dat drugs toch wel een toevoeging was in mijn leven. Heb toendertijd gelijk alles wat met sport te maken had verbannen uit mijn leven. Jammer, achteraf gezien. Dit was voor mij meteen een vrijbrief om het losgeslagen leven een vervolg te geven.
Tussen mijn 16-19 was ik vaker stoned dan nuchter. Op school ging het niet goed, thuis ging het al helemaal niet en de enige rustmomentjes waren de keren dat ik kon blowen. Ik werd naarmate de tijd vorderde ook steeds depressiever, gezien mijn geschiedenis en vaak zag ik mensen om me heen genieten, terwijl ik mezelf vaak erg beroerd voelde. Dit werd natuurlijk ook versterkt door het blowen. Rond mijn 19e kwam ik in aanraking met MDMA. Dit vond ik geweldig! Ik had eindelijk het wondermiddeltje gevonden waar ik al die tijd opzoek naar was. Ik wist meteen dat dit een groot probleem voor me ging worden. Tussen mijn 19e-21e heb ik erg veel MDMA gebruikt met daarbij regelmatig coke en speed. Heerlijk! De katers vielen in het begin mee, ik vond dat lege gevoel eigenlijk vanzelfsprekend. Ik bedoel, wat is er mis mee om uit te brakken met vrienden en een beetje slap tegen elkaar te ouwehoeren? Uiteraard met een biertje om de leegte op te vullen. Dit heb ik ongeveer 2 jaar volgehouden. Had een redelijk druk sociaal leven in die tijd en was altijd haantje de voorste. Schaamde me nergens voor, deed wat in me opkwam en vond het vooral erg leuk om mensen te choqueren. Vind ik nu overigens nog steeds.
Rond mijn 22e werd ik enorm depressief, dit werd zelfs zo erg dat ik in een crisis-opname ben beland. Was gebroken met mijn oude vriendenkring, had letterlijk niets om handen en had zelfs geen zin meer om te feesten. Alles was teveel. Ik had mezelf uitgeput. Was klaar met het leven. Ik had genoeg geleefd voor mijn gevoel; intens en ongecontroleerd. Heb 2 weken opgenomen gezeten, vond het achteraf bezien een interessante ervaring. Zat met mensen die psychotisch waren en mensen met persoonlijkheidsproblematiek, zoals ik. De dynamiek die in de groep heerste beviel me wel, iedereen was erg respectvol naar elkaar en het leek een beetje familie te worden. Na 2 weken vonden ze het daar wel genoeg, ze zagen me opfleuren en vonden dat het tijd was te vertrekken. Ik was het hier niet mee eens, omdat ik wist dat ik in een zwart gat terecht zou komen. Hier wilde ik niet aan denken, maar ik had geen andere keus. Terug naar de wijde wereld. Ik wist dat ik het leven niet zou oppakken en dat deed ik ook niet.
Tussen mijn 23-26e heb ik niet veel uitgevoerd. Heb wat geld verdiend met online poker. Dat gaat ok. Heb weinig sociale contacten en als ik deze heb zijn ze meestal virtueel. Heb overigens nog wel wat ''vrienden'' over, maar deze hou ik heel bewust op afstand. Een gesprek via de app gaat me tegenwoordig beter af dan fysiek contact. Mensen weten ook dat ze niet op me kunnen rekenen, die reputatie heb ik mezelf verworven en dat bevalt me wel! Heb een tijdje bij een psycholoog gelopen, maar dit werkte niet voor mij. Ik ben redelijk narcistisch ingesteld en na het eind van zo'n sessie wist ik vaak meer over mijn psycholoog dan andersom. Doelbewust, ik had geen zin en behoefte om over mijn problematiek te praten. Waarschijnlijk was ik gewoon bang, maar het klinkt stoerder om te zeggen dat ik er geen behoefte aan had ^^. Ik heb overigens wel een aantal diagnoses gekregen, namelijk: Een narcistische -en antisociale persoonlijkheidsstoornis. Ook schijn ik een aanleg te hebben om depressief te worden. Dit was voor mij niks nieuws. Maar het was wel fijn mijn vermoedens bevestigd te zien worden.
Wat nu door mijn hoofd spookt is het volgende. Ik zou willen experimenteren met psychedelica, weet alleen niet of het verstandig is. Het is zo, dat als ik nu een joint opsteek, ik redelijk gestresst kan raken. Situaties uit het verleden herhalen zich als een film in m'n hoofd. Hier word ik redelijk moedeloos van, het lijken een soort dwanggedachten te zijn. We kunnen gerust spreken van een trauma, wellicht wel meerderen. Maar ach, ook die verdwijnen ooit weer, daar ben ik van overtuigd. Als ik deze gevoelens met een jointje al trigger, dan lijkt een trip me een brug tever. Alcohol vind ik nog wel prima, maar ik hou dit bewust op afstand. Als ik eenmaal begin te drinken, ga ik door. Dat wil ik mezelf, zeker in deze fase van mijn leven niet aandoen, omdat het dan vragen is om een alcoholverslaving. Geestvernauwende middelen lijk ik prima te hendelen in tegenstelling tot geestverruimende. Maar ik zie het als een uitdaging! Heb wel het gevoel dat ik enigszins stabiel ben, heb het leven geaccepteerd zoals het nu is. Gebruik nu geen drugs, alleen een sigaretje op z'n tijd. Op het moment ben ik vooral nieuwsgierig naar psychedelica. Sta er voor open en ben niet bang iets te ervaren wat ik nog nooit heb ervaren. Ik weet natuurlijk ook niet wat ik kan verwachten. Heb mezelf een beetje proberen in te lezen, maar de tripreports vind ik erg vaag en persoonlijk, wat me eigenlijk nog nieuwsgieriger maakt.
Een oude vriend van vroeger heb ik gevraagd naar zijn ervaring, maar daar werd ik niet veel wijzer van. Hij vertelde me in ieder geval dat ik de trip erg serieus moet nemen en er met respect mee moet omgaan, iets wat me vreemd in de oren klinkt. Hij vertelde me ook nog zoiets van: ''Het kan zijn dat je in de trip dingen gaat meemaken/zien die je als een shock kunt ervaren.'' Naja, lekker vaag en duister vond ik het vooral. Vond zijn uitgangspunt nogal negatief. Nu is relativeren wel iets wat ik heb geleerd in de loop der jaren, dus denk dat dat wel goed gaat komen. Maar het lijkt me erg interessant, zo'n innerlijke reis.
Naja, het is wellicht een beetje onsamenhangend geworden. Maar denken jullie dat ik ermee zou kunnen experimenteren? En zoja, is het verstandig dat er bijvoorbeeld een tripsitter bij komt zitten? Wellicht de belangrijkste vraag; welk tripmiddel zouden jullie me adviseren?
Ben benieuwd naar jullie reacties. Neem jullie advies uiterst serieus!
LP
Ik ben voornemens te gaan experimenteren met psychedelica. Echter heb ik toch een soort ''goedkeuring'' nodig van de zogenaamde ''experts'' hier. Wat ik doe, is mezelf proberen te omschrijven, en aan de hand daarvan mogen jullie je conclussie trekken of het voor mij verstandig is hiermee te gaan experimenteren.
Mijn naam is L. ben 26 jaar en sinds mijn pubertijd erg gefascineerd door drugs. Heb een aantal verveldende dingen meegemaakt in mijn jeugd, waar ik niet verder op inga, maar het heeft indruk op me gemaakt. Denk dat ik om deze reden rond mijn pubertijd redelijk ben losgeslagen. Waar de meeste mensen in mijn omgeving duidelijke stappen richting hun toekomst aan het maken waren, moest ik hier totaal niets van hebben. Het tegenovergestelde was waar; begon op VWO, uiteindelijk afgezakt naar het VMBO en dit heb ik met veel pijn en moeite behaald. Mede dankzij een zeer betrokken docent toendertijd.
Rond mijn 16e begon ik dus met blowen, dit beviel me zo goed dat ik er een dagelijks ding van maakte. Het hippie bestaan beviel me prima; niks moest, alles mocht, leven en laten leven. Realiseer me, nu ik dit schrijf, dat er toen een wezenlijke gedragsverandering plaatsvond. Ik was, zoals de meeste kids, anti drugs en vond het voor losers. Was altijd erg sportief en in mijn optiek kon drugs niet samen gaan met sportiviteit. Ik stelde mezelf teleur en nam er genoegen mee dat drugs toch wel een toevoeging was in mijn leven. Heb toendertijd gelijk alles wat met sport te maken had verbannen uit mijn leven. Jammer, achteraf gezien. Dit was voor mij meteen een vrijbrief om het losgeslagen leven een vervolg te geven.
Tussen mijn 16-19 was ik vaker stoned dan nuchter. Op school ging het niet goed, thuis ging het al helemaal niet en de enige rustmomentjes waren de keren dat ik kon blowen. Ik werd naarmate de tijd vorderde ook steeds depressiever, gezien mijn geschiedenis en vaak zag ik mensen om me heen genieten, terwijl ik mezelf vaak erg beroerd voelde. Dit werd natuurlijk ook versterkt door het blowen. Rond mijn 19e kwam ik in aanraking met MDMA. Dit vond ik geweldig! Ik had eindelijk het wondermiddeltje gevonden waar ik al die tijd opzoek naar was. Ik wist meteen dat dit een groot probleem voor me ging worden. Tussen mijn 19e-21e heb ik erg veel MDMA gebruikt met daarbij regelmatig coke en speed. Heerlijk! De katers vielen in het begin mee, ik vond dat lege gevoel eigenlijk vanzelfsprekend. Ik bedoel, wat is er mis mee om uit te brakken met vrienden en een beetje slap tegen elkaar te ouwehoeren? Uiteraard met een biertje om de leegte op te vullen. Dit heb ik ongeveer 2 jaar volgehouden. Had een redelijk druk sociaal leven in die tijd en was altijd haantje de voorste. Schaamde me nergens voor, deed wat in me opkwam en vond het vooral erg leuk om mensen te choqueren. Vind ik nu overigens nog steeds.
Rond mijn 22e werd ik enorm depressief, dit werd zelfs zo erg dat ik in een crisis-opname ben beland. Was gebroken met mijn oude vriendenkring, had letterlijk niets om handen en had zelfs geen zin meer om te feesten. Alles was teveel. Ik had mezelf uitgeput. Was klaar met het leven. Ik had genoeg geleefd voor mijn gevoel; intens en ongecontroleerd. Heb 2 weken opgenomen gezeten, vond het achteraf bezien een interessante ervaring. Zat met mensen die psychotisch waren en mensen met persoonlijkheidsproblematiek, zoals ik. De dynamiek die in de groep heerste beviel me wel, iedereen was erg respectvol naar elkaar en het leek een beetje familie te worden. Na 2 weken vonden ze het daar wel genoeg, ze zagen me opfleuren en vonden dat het tijd was te vertrekken. Ik was het hier niet mee eens, omdat ik wist dat ik in een zwart gat terecht zou komen. Hier wilde ik niet aan denken, maar ik had geen andere keus. Terug naar de wijde wereld. Ik wist dat ik het leven niet zou oppakken en dat deed ik ook niet.
Tussen mijn 23-26e heb ik niet veel uitgevoerd. Heb wat geld verdiend met online poker. Dat gaat ok. Heb weinig sociale contacten en als ik deze heb zijn ze meestal virtueel. Heb overigens nog wel wat ''vrienden'' over, maar deze hou ik heel bewust op afstand. Een gesprek via de app gaat me tegenwoordig beter af dan fysiek contact. Mensen weten ook dat ze niet op me kunnen rekenen, die reputatie heb ik mezelf verworven en dat bevalt me wel! Heb een tijdje bij een psycholoog gelopen, maar dit werkte niet voor mij. Ik ben redelijk narcistisch ingesteld en na het eind van zo'n sessie wist ik vaak meer over mijn psycholoog dan andersom. Doelbewust, ik had geen zin en behoefte om over mijn problematiek te praten. Waarschijnlijk was ik gewoon bang, maar het klinkt stoerder om te zeggen dat ik er geen behoefte aan had ^^. Ik heb overigens wel een aantal diagnoses gekregen, namelijk: Een narcistische -en antisociale persoonlijkheidsstoornis. Ook schijn ik een aanleg te hebben om depressief te worden. Dit was voor mij niks nieuws. Maar het was wel fijn mijn vermoedens bevestigd te zien worden.
Wat nu door mijn hoofd spookt is het volgende. Ik zou willen experimenteren met psychedelica, weet alleen niet of het verstandig is. Het is zo, dat als ik nu een joint opsteek, ik redelijk gestresst kan raken. Situaties uit het verleden herhalen zich als een film in m'n hoofd. Hier word ik redelijk moedeloos van, het lijken een soort dwanggedachten te zijn. We kunnen gerust spreken van een trauma, wellicht wel meerderen. Maar ach, ook die verdwijnen ooit weer, daar ben ik van overtuigd. Als ik deze gevoelens met een jointje al trigger, dan lijkt een trip me een brug tever. Alcohol vind ik nog wel prima, maar ik hou dit bewust op afstand. Als ik eenmaal begin te drinken, ga ik door. Dat wil ik mezelf, zeker in deze fase van mijn leven niet aandoen, omdat het dan vragen is om een alcoholverslaving. Geestvernauwende middelen lijk ik prima te hendelen in tegenstelling tot geestverruimende. Maar ik zie het als een uitdaging! Heb wel het gevoel dat ik enigszins stabiel ben, heb het leven geaccepteerd zoals het nu is. Gebruik nu geen drugs, alleen een sigaretje op z'n tijd. Op het moment ben ik vooral nieuwsgierig naar psychedelica. Sta er voor open en ben niet bang iets te ervaren wat ik nog nooit heb ervaren. Ik weet natuurlijk ook niet wat ik kan verwachten. Heb mezelf een beetje proberen in te lezen, maar de tripreports vind ik erg vaag en persoonlijk, wat me eigenlijk nog nieuwsgieriger maakt.
Een oude vriend van vroeger heb ik gevraagd naar zijn ervaring, maar daar werd ik niet veel wijzer van. Hij vertelde me in ieder geval dat ik de trip erg serieus moet nemen en er met respect mee moet omgaan, iets wat me vreemd in de oren klinkt. Hij vertelde me ook nog zoiets van: ''Het kan zijn dat je in de trip dingen gaat meemaken/zien die je als een shock kunt ervaren.'' Naja, lekker vaag en duister vond ik het vooral. Vond zijn uitgangspunt nogal negatief. Nu is relativeren wel iets wat ik heb geleerd in de loop der jaren, dus denk dat dat wel goed gaat komen. Maar het lijkt me erg interessant, zo'n innerlijke reis.
Naja, het is wellicht een beetje onsamenhangend geworden. Maar denken jullie dat ik ermee zou kunnen experimenteren? En zoja, is het verstandig dat er bijvoorbeeld een tripsitter bij komt zitten? Wellicht de belangrijkste vraag; welk tripmiddel zouden jullie me adviseren?
Ben benieuwd naar jullie reacties. Neem jullie advies uiterst serieus!
LP
#3
Ja een trip kan zeker een shock opleveren, vooral als je erin gaat denkend dat hoe je op dat moment voelt in de trip niet veranderd.
Stel je zit op je kamer en je klereb liggen op bed er liggen een paar glazen en een bord van gister. Gewoon een beetje rommel wat je normaal niet zoveel boeit, op het moment dat die klapt word het een nachtmerrie dat je zo rommelig bent. Het beetje rommel word een vuilnisbelt en je hele leven staat in teken als een vuilnisbelt.
Zo iets onschuldigs kan je totaal shockeren, dit kan met alles gebeuren echt letterlijk alles. Probeer voordat je erin gaat de dingen te fixen die niet te veel moeite kosten.
Ik noem maar wat op :
Opruimen
boodschappeb doen
Brief webrengen die je nog moest brengen
Je fietsband plakken
Kan heel random zijn maar probeer de dingen te doen die je hebt uigesteld voordat je zo iets heftig gaat doen, zodat je alleen maar hoeft te focussen op de essentie.
Ik trip ook liever bij een vriend dan thuis, niet dat ik het thuis niet fijn vind. Maar dan neem ik weinig invloeden van huis mee. Fotos aan de muur etc etc etc...
En ja het kan zeker vette openbaringen geven, probeer ook een agenda te maken voor het trippen. Want je tript 6-8 uur lang hard en drna is het meer uitzitten vind ik. Maar de eerste 6 uur is gewoon heftig en als je een beetje gaat vervelen dan kan je makkelijker bad gaan dan dat je je totaal kan focussen in iets wat leuk of boeiend is.
Een trip film kijken op het moment dat je tript is echt bizar. Moest hem na de trip nog een keer kijken van begin tot eind om te checken of ik het wel ervaarde zoals het was. Hahaha
Mijn eerste dosis was 350-450 ugl ongeveer
Zou het niet aanraden maar het was wel echt heel apart en vet (ook de bad trip was vet).
Stel je zit op je kamer en je klereb liggen op bed er liggen een paar glazen en een bord van gister. Gewoon een beetje rommel wat je normaal niet zoveel boeit, op het moment dat die klapt word het een nachtmerrie dat je zo rommelig bent. Het beetje rommel word een vuilnisbelt en je hele leven staat in teken als een vuilnisbelt.
Zo iets onschuldigs kan je totaal shockeren, dit kan met alles gebeuren echt letterlijk alles. Probeer voordat je erin gaat de dingen te fixen die niet te veel moeite kosten.
Ik noem maar wat op :
Opruimen
boodschappeb doen
Brief webrengen die je nog moest brengen
Je fietsband plakken
Kan heel random zijn maar probeer de dingen te doen die je hebt uigesteld voordat je zo iets heftig gaat doen, zodat je alleen maar hoeft te focussen op de essentie.
Ik trip ook liever bij een vriend dan thuis, niet dat ik het thuis niet fijn vind. Maar dan neem ik weinig invloeden van huis mee. Fotos aan de muur etc etc etc...
En ja het kan zeker vette openbaringen geven, probeer ook een agenda te maken voor het trippen. Want je tript 6-8 uur lang hard en drna is het meer uitzitten vind ik. Maar de eerste 6 uur is gewoon heftig en als je een beetje gaat vervelen dan kan je makkelijker bad gaan dan dat je je totaal kan focussen in iets wat leuk of boeiend is.
Een trip film kijken op het moment dat je tript is echt bizar. Moest hem na de trip nog een keer kijken van begin tot eind om te checken of ik het wel ervaarde zoals het was. Hahaha
Mijn eerste dosis was 350-450 ugl ongeveer
Zou het niet aanraden maar het was wel echt heel apart en vet (ook de bad trip was vet).
#4
DIe is heel bekend, ook al vaker op tv geweest bij oa spuiten en slikken. Ik wist niet dat hij ook ceremonies begeleidde, interessant in ieder geval.zijn naam is Arno Adelaars (weet niet of dit je wat zegt?)
Klopt dat ik nog geen aya gedaan heb, dus kan er inderdaad niet volledig een oordeel over vellen. Heb wel veel ervaring met changa, wat een rookbare variant is van aya waardoor ik denk ik wel een klein beetje een beeld heb van de potentie van aya.Ik kan me herinneren dat je zei geen ervaring te hebben Ayahuasca. Ik ben een rookie hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar als je geen ervaring hebt met dit middel, hoe kan je er dan een oordeel over vellen? Of lijkt het allemaal op elkaar?
Verder heb ik inmiddels 15 verschillende psychedelica geprobeerd en in totaal zo'n 40 a 50 keer getript. Niet alle middelen die ik gebruikt heb waren sterk genoeg om echt diep mee te gaan, maar de middelen die wel sterk genoeg waren hebben mij allemaal op vergelijkbare plekken gebracht. Mijn ervaring is dat het middel wel een beetje belangrijk is, maar dat je mindset echt vele malen belangrijker is. Hoe meer ik trip, hoe makkelijker ik ook in hele diepe trip staten kom.
Ik wil aya echt heel graag nog eens proberen, maar ik geloof niet dat het de heilige graal is als het op trippen aankomt zoals wel vaak wordt gezegd. Waardoor mensen makkelijker diep gaan met aya komt voor een groot deel denk ik ook gewoon door de hele ceromonie eromheen en vooral de mindset van mensen die het gaan doen. Mensen gaan aya doen om zichzelf te helen, mensen gaan vaak LSD of psilo doen voor de fun. Uiteraard geven ze door zo'n verschillende benadering dan een hele andere ervaring. Maar als je met dezelfde intenties LSD of psilo zou doen of in een vergelijkbare setting, dan ben ik ervan overtuigd dat dit je op een vergelijkbare plek brengt als aya.
#5
DIe is heel bekend, ook al vaker op tv geweest bij oa spuiten en slikken. Ik wist niet dat hij ook ceremonies begeleidde, interessant in ieder geval.
Klopt dat ik nog geen aya gedaan heb, dus kan er inderdaad niet volledig een oordeel over vellen. Heb wel veel ervaring met changa, wat een rookbare variant is van aya waardoor ik denk ik wel een klein beetje een beeld heb van de potentie van aya.
Verder heb ik inmiddels 15 verschillende psychedelica geprobeerd en in totaal zo'n 40 a 50 keer getript. Niet alle middelen die ik gebruikt heb waren sterk genoeg om echt diep mee te gaan, maar de middelen die wel sterk genoeg waren hebben mij allemaal op vergelijkbare plekken gebracht. Mijn ervaring is dat het middel wel een beetje belangrijk is, maar dat je mindset echt vele malen belangrijker is. Hoe meer ik trip, hoe makkelijker ik ook in hele diepe trip staten kom.
Ik wil aya echt heel graag nog eens proberen, maar ik geloof niet dat het de heilige graal is als het op trippen aankomt zoals wel vaak wordt gezegd. Waardoor mensen makkelijker diep gaan met aya komt voor een groot deel denk ik ook gewoon door de hele ceromonie eromheen en vooral de mindset van mensen die het gaan doen. Mensen gaan aya doen om zichzelf te helen, mensen gaan vaak LSD of psilo doen voor de fun. Uiteraard geven ze door zo'n verschillende benadering dan een hele andere ervaring. Maar als je met dezelfde intenties LSD of psilo zou doen of in een vergelijkbare setting, dan ben ik ervan overtuigd dat dit je op een vergelijkbare plek brengt als aya.
Ok, dit verklaart inderdaad. Ik geloof ook dat de juiste mindset allesbepalend is. Ergens ben ik altijd een beetje huiverig geweest voor psychedelica, omdat ik mezelf ook niet vetrouwde. Nu zit ik in een fase van m'n leven dat ik stukje bij beetje wat stabieler word en wat meer durf los te laten. Ik ben nu vooral erg benieuwd!
Wat overigens wel grappig is; Toen ik tegen mijn vader zei dat ik deze ceremonie ging bijwonen vond ie het prima en moedigde hij me juist aan dit te gaan doen. Vervolgens vroeg ik hem hoe hij tegen een middel als LSD aankeek. Zijn antwoord hierop was vrij negatief. LSD was heeeeel slecht, in zijn ogen. Grappig zijn de onwetenden (hier schaar ik mezelf op dit moment overigens ook onder).
#6
Kun je hem niet echt kwalijk nemen helaas. LSD is echt jaren zwart gemaakt door de Amerikaanse overheid, terwijl het echt een magisch middel is wat ook nog eens ontzettend veel therapeutische potentie heeft.LSD was heeeeel slecht, in zijn ogen.
#7
Ik sluit me bij jullie aan: de mindset is bijna allesbepalend. Dat elk psychedelicum je naar een totaal andere wereld of state of mind zou brengen vind ik een heel raar idee. Wat ik denk dat er gebeurd, is dat uiteindelijk dezelfde plek/state of mind bereikt kan worden via vele verschillende wegen. Ik geloof ook niet in bepaalde substanties die heilig zouden zijn en anderen niet. Het is de realiteit zelf die heilig is. Dat wat er is voorbij alle tegenstellingen. De essentie, die we allemaal zijn. Wat een concept als 'moeder ayahuasca' doet, is weer meer verdeling brengen.
Ook ik heb geen ervaring met ayahuasca. Maar de aard van mijn ervaringen met psilocybine, lsd en zelfs meditatie is zo, dat hoe dieper je gaat, hoe meer het op hetzelfde uit lijkt te komen. Alsof verschillende substanties verschillende lenzen zijn om te kijken naar hetzelfde fenomeen. Ik heb bijvoorbeeld ook nooit DMT gedaan, maar op de een of andere manier weet ik dat ik contact heb gehad met de entiteiten die beschreven worden in DMT trip reports. Ik "zie" ze soms in mijn psilo trips. Nou ja, het is niet echt zien, maar er is communicatie met ze en ze hebben een niet te ontkennen aanwezigheid. Ze leven als het ware in onze intuïtie of zijn onze intuïtie. Wat ze communiceren is niet kennis, maar een direct intuïtief weten. En de taal waarmee gecommuniceerd wordt is liefde. Ik ben er vrij overtuigd van dat dit dezelfde entiteiten zijn beschreven bij DMT. Misschien dat het er ooit nog een keer van komt en ik dit kan bevestigen.![:confused:]()
mile:
Ook ik heb geen ervaring met ayahuasca. Maar de aard van mijn ervaringen met psilocybine, lsd en zelfs meditatie is zo, dat hoe dieper je gaat, hoe meer het op hetzelfde uit lijkt te komen. Alsof verschillende substanties verschillende lenzen zijn om te kijken naar hetzelfde fenomeen. Ik heb bijvoorbeeld ook nooit DMT gedaan, maar op de een of andere manier weet ik dat ik contact heb gehad met de entiteiten die beschreven worden in DMT trip reports. Ik "zie" ze soms in mijn psilo trips. Nou ja, het is niet echt zien, maar er is communicatie met ze en ze hebben een niet te ontkennen aanwezigheid. Ze leven als het ware in onze intuïtie of zijn onze intuïtie. Wat ze communiceren is niet kennis, maar een direct intuïtief weten. En de taal waarmee gecommuniceerd wordt is liefde. Ik ben er vrij overtuigd van dat dit dezelfde entiteiten zijn beschreven bij DMT. Misschien dat het er ooit nog een keer van komt en ik dit kan bevestigen.
#8
Onder begeleiding kan ik inkomen. Alhoewel ik dat persoonlijk niet zozeer nodig vind, kan het voor een eerste keer wel goed zijn om begeleiding te hebben.
Maar persoonlijk denk ik dat psilo net zo'n therapeutische potentie heeft als aya mits je het met dezelfde intentie gebruikt.
Zo, ik zit achter een pc, kan ik wat makkelijker typen dan gisteren via gsm.
De specifieke reden dat ik aya aanraadde, was omdat de TS aangaf in zijn post last te hebben van diverse mentale problemen. Op het moment dat je dan (doorgaans) paddo's gaat gebruiken, doe je dat veelal gewoon thuis, of in een bos of what so ever. Gelet op de mentale toestand, zou dit problemen op _kunnen_ leveren. Je weet immers niet hoe de uitwerking is.
Ga je dan naar een aya groepsceremonie, dan weet je in ieder geval dat je op een veilige afgeschermde plek zit, met begeleiding als het mis dreigt te gaan.
Daarnaast kom je (mede dankzij de setting) ook eerder op een therapeutisch effect.
Voor de rest ben ik het helemaal met je eens (althans dat denk ik) als je zegt dat je met Psilo een zelfde (Soort) effect kunt bereiken. Ik geloof ook niet dat aya per definitie de heilige graal is op gebied van psychedelica. Maar intens in het zeker!
#9
Heb alleen je oorspronkelijke bericht gelezen en verzaakt de reacties daarop te lezen, dus mogelijk overlapt dit. Zie het dan maar gewoon als bevestiging en anders als een nieuw inzicht.
Uit je verhaal komt voor mij naar voren dat je nog een hoop verbeteringen aan kan brengen in je leven. Je zegt dat je wel steeds iets stabieler raakt, waarmee je volgens mij vooral doelt op het niet langer depressief zijn en niet langer klaar zijn met het leven. Dat is iets anders dan dat je ook echt gelukkig bent of gewerkt hebt aan alle problemen waarmee je bent geconfronteerd in je leven. Je zegt bijvoorbeeld dat je waarschijnlijk geconfronteerd bent met meerdere situaties die tot trauma's hebben geleid, maar dat die toch wel weer weg gaan. Als jij een posttraumatische stress stoornis hebt, dan gaat die niet doodleuk vanzelf weg. Het is zaak om te analyseren wat er is gebeurd, te leren begrijpen wat je is overkomen en mogelijk middels therapeutische begeleiding die ervaringen opnieuw op te doen, zodat je ze volledig kunt verwerken door de emoties die je op die momenten gevoeld hebt wel aan te kunnen. Dat gaat wat dieper dan het op het eerste gezicht lijkt. Je hebt naar mijn inziens duidelijk ook bepaalde verbeterpunten aan te brengen in je karakter. Je zegt dat je het wel prima vindt dat je geen direct contact met mensen maakt omdat je dat toch al moeilijk vindt, en dat het je bevalt dat mensen geen vertrouwen in je hebben. Dat is naar mijn mening niet echt gezond voor je functioneren en juist iets waar je aan zal moeten werken als je de wereld in al haar complexheid het hoofd wil kunnen bieden.
Psychedelica kan op verschillende manieren helpen als je de juiste mindset hebt voorafgaand aan het aangaan van een psychedelische ervaring. Uit je bericht blijkt dat je best sceptisch bent, wat natuurlijk logisch is als je een narcistische persoonlijkheid hebt; jouw percepties zijn belangrijker en meer waar dan die van anderen. Ik vraag me af of je met een open mind een psychedelische ervaring aan kunt gaan. Daarbij denk ik gewoon dat het zaak is om op eigen kracht of met therapeutische hulp je sociale vaardigheden te verbeteren en je trauma's te verwerken. Waarom zou je aan de psychedelica gaan als je geest nog steeds troubled is? Ik raad het persoonlijk af, denk dat het belangrijker is om op een nuchtere manier je karakter aan te pakken, zelfvertrouwen op te bouwen en een sterke persoonlijkheid te krijgen die maakt dat je weinig gevaar loopt om je toevlucht in drugs te zoeken. Ik zeg niet dat je dat doet overigens, maar dat zou makkelijk voor kunnen komen met het verleden wat je beschrijft.
Denk overigens niet dat ik vanaf mijn high horse loop te oordelen hoor, dit komt misschien hard over maar ik ben net zo hard en direct tegen mezelf. Ik ben zelf ook een man van 26 die parttime online pokert, die een moeizaam verleden heeft en zijn potentieel tot zijn 23e kapot heeft gemaakt. Niet zo'n moeizaam verleden als het jouwe vermoed ik, maar ik heb ook nu nog demonen die ik moet bestrijden en met name groei die ik van mezelf moet doorlopen om een sterker persoon te worden. Ik ben van mening dat daar eerst de focus op moet liggen en dat daarna gekeken kan worden naar wat voor mooie ervaringen je verder uit psychedelica kan halen om bepaalde inzichten op te doen.
Take care.![:grinning:]()
Uit je verhaal komt voor mij naar voren dat je nog een hoop verbeteringen aan kan brengen in je leven. Je zegt dat je wel steeds iets stabieler raakt, waarmee je volgens mij vooral doelt op het niet langer depressief zijn en niet langer klaar zijn met het leven. Dat is iets anders dan dat je ook echt gelukkig bent of gewerkt hebt aan alle problemen waarmee je bent geconfronteerd in je leven. Je zegt bijvoorbeeld dat je waarschijnlijk geconfronteerd bent met meerdere situaties die tot trauma's hebben geleid, maar dat die toch wel weer weg gaan. Als jij een posttraumatische stress stoornis hebt, dan gaat die niet doodleuk vanzelf weg. Het is zaak om te analyseren wat er is gebeurd, te leren begrijpen wat je is overkomen en mogelijk middels therapeutische begeleiding die ervaringen opnieuw op te doen, zodat je ze volledig kunt verwerken door de emoties die je op die momenten gevoeld hebt wel aan te kunnen. Dat gaat wat dieper dan het op het eerste gezicht lijkt. Je hebt naar mijn inziens duidelijk ook bepaalde verbeterpunten aan te brengen in je karakter. Je zegt dat je het wel prima vindt dat je geen direct contact met mensen maakt omdat je dat toch al moeilijk vindt, en dat het je bevalt dat mensen geen vertrouwen in je hebben. Dat is naar mijn mening niet echt gezond voor je functioneren en juist iets waar je aan zal moeten werken als je de wereld in al haar complexheid het hoofd wil kunnen bieden.
Psychedelica kan op verschillende manieren helpen als je de juiste mindset hebt voorafgaand aan het aangaan van een psychedelische ervaring. Uit je bericht blijkt dat je best sceptisch bent, wat natuurlijk logisch is als je een narcistische persoonlijkheid hebt; jouw percepties zijn belangrijker en meer waar dan die van anderen. Ik vraag me af of je met een open mind een psychedelische ervaring aan kunt gaan. Daarbij denk ik gewoon dat het zaak is om op eigen kracht of met therapeutische hulp je sociale vaardigheden te verbeteren en je trauma's te verwerken. Waarom zou je aan de psychedelica gaan als je geest nog steeds troubled is? Ik raad het persoonlijk af, denk dat het belangrijker is om op een nuchtere manier je karakter aan te pakken, zelfvertrouwen op te bouwen en een sterke persoonlijkheid te krijgen die maakt dat je weinig gevaar loopt om je toevlucht in drugs te zoeken. Ik zeg niet dat je dat doet overigens, maar dat zou makkelijk voor kunnen komen met het verleden wat je beschrijft.
Denk overigens niet dat ik vanaf mijn high horse loop te oordelen hoor, dit komt misschien hard over maar ik ben net zo hard en direct tegen mezelf. Ik ben zelf ook een man van 26 die parttime online pokert, die een moeizaam verleden heeft en zijn potentieel tot zijn 23e kapot heeft gemaakt. Niet zo'n moeizaam verleden als het jouwe vermoed ik, maar ik heb ook nu nog demonen die ik moet bestrijden en met name groei die ik van mezelf moet doorlopen om een sterker persoon te worden. Ik ben van mening dat daar eerst de focus op moet liggen en dat daarna gekeken kan worden naar wat voor mooie ervaringen je verder uit psychedelica kan halen om bepaalde inzichten op te doen.
Take care.
#10
Heb alleen je oorspronkelijke bericht gelezen en verzaakt de reacties daarop te lezen, dus mogelijk overlapt dit. Zie het dan maar gewoon als bevestiging en anders als een nieuw inzicht.
Uit je verhaal komt voor mij naar voren dat je nog een hoop verbeteringen aan kan brengen in je leven. Je zegt dat je wel steeds iets stabieler raakt, waarmee je volgens mij vooral doelt op het niet langer depressief zijn en niet langer klaar zijn met het leven. Dat is iets anders dan dat je ook echt gelukkig bent of gewerkt hebt aan alle problemen waarmee je bent geconfronteerd in je leven. Je zegt bijvoorbeeld dat je waarschijnlijk geconfronteerd bent met meerdere situaties die tot trauma's hebben geleid, maar dat die toch wel weer weg gaan. Als jij een posttraumatische stress stoornis hebt, dan gaat die niet doodleuk vanzelf weg. Het is zaak om te analyseren wat er is gebeurd, te leren begrijpen wat je is overkomen en mogelijk middels therapeutische begeleiding die ervaringen opnieuw op te doen, zodat je ze volledig kunt verwerken door de emoties die je op die momenten gevoeld hebt wel aan te kunnen. Dat gaat wat dieper dan het op het eerste gezicht lijkt. Je hebt naar mijn inziens duidelijk ook bepaalde verbeterpunten aan te brengen in je karakter. Je zegt dat je het wel prima vindt dat je geen direct contact met mensen maakt omdat je dat toch al moeilijk vindt, en dat het je bevalt dat mensen geen vertrouwen in je hebben. Dat is naar mijn mening niet echt gezond voor je functioneren en juist iets waar je aan zal moeten werken als je de wereld in al haar complexheid het hoofd wil kunnen bieden.
Psychedelica kan op verschillende manieren helpen als je de juiste mindset hebt voorafgaand aan het aangaan van een psychedelische ervaring. Uit je bericht blijkt dat je best sceptisch bent, wat natuurlijk logisch is als je een narcistische persoonlijkheid hebt; jouw percepties zijn belangrijker en meer waar dan die van anderen. Ik vraag me af of je met een open mind een psychedelische ervaring aan kunt gaan. Daarbij denk ik gewoon dat het zaak is om op eigen kracht of met therapeutische hulp je sociale vaardigheden te verbeteren en je trauma's te verwerken. Waarom zou je aan de psychedelica gaan als je geest nog steeds troubled is? Ik raad het persoonlijk af, denk dat het belangrijker is om op een nuchtere manier je karakter aan te pakken, zelfvertrouwen op te bouwen en een sterke persoonlijkheid te krijgen die maakt dat je weinig gevaar loopt om je toevlucht in drugs te zoeken. Ik zeg niet dat je dat doet overigens, maar dat zou makkelijk voor kunnen komen met het verleden wat je beschrijft.
Denk overigens niet dat ik vanaf mijn high horse loop te oordelen hoor, dit komt misschien hard over maar ik ben net zo hard en direct tegen mezelf. Ik ben zelf ook een man van 26 die parttime online pokert, die een moeizaam verleden heeft en zijn potentieel tot zijn 23e kapot heeft gemaakt. Niet zo'n moeizaam verleden als het jouwe vermoed ik, maar ik heb ook nu nog demonen die ik moet bestrijden en met name groei die ik van mezelf moet doorlopen om een sterker persoon te worden. Ik ben van mening dat daar eerst de focus op moet liggen en dat daarna gekeken kan worden naar wat voor mooie ervaringen je verder uit psychedelica kan halen om bepaalde inzichten op te doen.
Take care.![:grinning:]()
Hey, ook jij bedankt voor je visie. Ik vind het juist fijn dat je er een kritische blik op werpt, dus dont worry. Ik ben me ervan bewust dat het een bepaald risico met zich meebrengt om nu te experimenteren met dit soort middelen. Maar heb het gevoel dat ik hier klaar voor ben. Je moet weten dat ik met mezelf een hoop gesprekken heb gevoerd, wie weet ben ik een beetje mijn eigen therapeut geweest, wat tegelijkertijd natuurlijk een beetje gevaarlijk is, aangezien ik alleen kan oordelen vanuit mijn eigen perceptie.
Anyway, ik heb het idee dat ik mijn problematiek redelijk onder ogen zie op het moment. Ongeveer een jaar geleden ben ik met een psycholoog gaan praten en ik kwam al snel tot de conclusie dat dit geen effect op me had. Heb EMDR-therapie gehad, hier werd ik hier eerlijk gezegd een beetje lacherig van. De setting, de vragen, het op mezelf focussen en bij de les blijven; het werkte niet voor me.
Ik kan mezelf prima confronteren, maar ik voel niet de behoefte dit met een ander te delen. Dat heeft ongetwijfeld te maken met angst en wantrouwen, maar juist daarom lijkt dit nu de perfecte stap voor me te zijn. Met mijn problemen heb ik nu wel gedeald, het is nu de kunst mijn hoofd op een ander spoor te zetten. Het gaat op dit moment overigens redelijk met me. Ben een stuk socialer ingesteld en heb minder last van mijn eigen negativiteit. Dit heeft ongetwijfeld met het weer te maken, ook zal de alcohol hieraan bijdragen. Het is niet dat ik altijd een ‘’socially awkward’’ persoon ben geweest, integendeel in essentie ben ik juist sociaal ingesteld. Dat is ook de reden dat ik me de afgelopen jaren zo verdomd eenzaam heb gevoeld. Ik miste dit enorm, tegelijkertijd durfde ik niet naar buiten. Zit je dan, in je mentale gevangenis. Toch heeft deze periode me zeker wat opgeleverd. Nu heb ik het idee dat het stukje bij beetje terug aan het komen is.
Het toeval wilde dat ik dit topic had geopend en dat mijn neef serieus een paar dagen later uit het niets vroeg of ik met hem zo'n sessie wilde bijwonen, omdat ook hij het idee had dat dit een positief effect op me kon hebben. Wie weet waai ik een beetje met de wind mee, mijn gevoel zegt dat het goed zit.
Ik ben me ervan bewust dat mijn problemen niet van het 1 op te ander moment opgelost zullen zijn. Ik voel dat ik wellicht iets te opportunistisch redeneer op het moment. Maar ach, laat maar komen..
#11
Ah ok, dan zeggen we eigenlijk hetzelfde. Was ook vooral benieuwd naar je redenen waarom je dit zo aanraadde, nu snap ik wat je zegt.Voor de rest ben ik het helemaal met je eens (althans dat denk ik) als je zegt dat je met Psilo een zelfde (Soort) effect kunt bereiken. Ik geloof ook niet dat aya per definitie de heilige graal is op gebied van psychedelica. Maar intens in het zeker!
#12
Chill dat je die feedback neemt voor wat het is en er geen persoonlijke aanval achter zoekt. Heel veel succes in ieder geval, hopelijk pakt het allemaal uit zoals je wilt!
#13
Chill dat je die feedback neemt voor wat het is en er geen persoonlijke aanval achter zoekt. Heel veel succes in ieder geval, hopelijk pakt het allemaal uit zoals je wilt!
Thanks man! Heb jij trouwens ervaring met psychedelica en zoja wat voor effect had het op jou?
#14
https://drugsforum.nl/threads/overdosering-ketamine-spoedeisende-hulp.60644/#post-1224338Thanks man! Heb jij trouwens ervaring met psychedelica en zoja wat voor effect had het op jou?
Enigste ervaring die ik heb.
Wil absoluut nog experimenteren met psychedelica, maar voorlopig maar even niet.
#15
Keta is geen psychedelica he, maar een dissociatief. Beide zijn tripmiddelen, maar wel met hele andere effecten.Enigste ervaring die ik heb.![:tearsofjoy:]()
#16
https://drugsforum.nl/threads/overdosering-ketamine-spoedeisende-hulp.60644/#post-1224338
Enigste ervaring die ik heb.
Wil absoluut nog experimenteren met psychedelica, maar voorlopig maar even niet.
Ha! Was dat tripreport van jou?! Ik heb het vol bewondering gelezen een aantal weken geleden. Wat een verhaal!
#17
Pffft, moet toch eens mijn drugskennis wat opschroeven. Thanks, goed om te weten.Keta is geen psychedelica he, maar een dissociatief. Beide zijn tripmiddelen, maar wel met hele andere effecten.
#18
Dit is wel een goede plek om te beginnen als het om trip middelen gaat.Pffft, moet toch eens mijn drugskennis wat opschroeven. Thanks, goed om te weten.
#19
In september is het zover! Spannend, maar heel veel zin in!
#20
Over een week is het zover. In eerste instantie zou ik met mijn neef gaan, hij is helaas verhinderd. Vervolgens zou ik een vriend mee willen nemen, maar hier ben ik later vanaf gestapt; het leek me beter om in mijn eentje te gaan.
Los van dit ik dit enorm spannend vind, heb ik totaal geen idee van wat me staat te wachten. Zijn er mensen die me een beetje wegwijs kunnen maken? Volgende week begint dit avontuur en dit gaat 2 dagen duren. Ik probeer op mijn dieet te letten en daarbij probeer ik wat te sporten. Ook heb ik de sigaretten, alcohol en sex even gelaten voor wat het is. Wat adviseren jullie nog meer?
Los van dit ik dit enorm spannend vind, heb ik totaal geen idee van wat me staat te wachten. Zijn er mensen die me een beetje wegwijs kunnen maken? Volgende week begint dit avontuur en dit gaat 2 dagen duren. Ik probeer op mijn dieet te letten en daarbij probeer ik wat te sporten. Ook heb ik de sigaretten, alcohol en sex even gelaten voor wat het is. Wat adviseren jullie nog meer?