#1
Al sinds mijn jeugd (10+) was er 'iets' met me aan de hand. Woedeaanvallen, nachtangsten, hyperactiviteit, nagelbijten, gevoelens van eenzaamheid en moeite met sociale omgang. Altijd ruzie met mn zus, leraren en mijn ouders. Mn moeder stond voor de zware taak mij en mn zus in haar eentje op te voeden, aangezien mijn pa vrachtwagenchauffeur is en er zelden was, en af en toe tijdens vakantie's op de camping eerder weg ging om te gaan werken.
Ik werd een eenzame ziel, ging kapot van de pijn die ik van binnen voelde, en koos op mijn 15e voor een criminele hanggroep om mn gevoel voor eigenwaarde nog meer de grond in te drukken. Toen begon ik met blowen. Zo kreeg ik eindelijk 'grip' op mijn stemmingen en kon ik lekker afdwalen naar de uithoeken van mijn innerlijke verlangens naar geluk en liefde. Na jaren van depressie's overdag als ik aan het spijbelen was en in mezelf keerde door de wiet en totaal onbereikbaar werd voor wie dan ook, en door drank en wiet ingegeven losbandigheid snachts wanneer we door de stad zwerfden en scheit hadden aan alles, koos ik er voor om me van alles los te maken en opmezelf te gaan. Ik verliet mijn 'vrienden', sprak mijn familie zelden, en zette op mijn werk een masker op dat deed vermoeden dat ik inderdaad die vrolijke en hardwerkende jongen was zoals mijn collega's dachten.
Begin van dit jaar begon ik aan de harddrugs, coke en speed, xtc en rc's. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me intens gelukkig wanneer ik weer eens een hele nacht op was en me in mijn eentje kapot maakte met alles waar ik high van werd. Maar tot mijn grote ontzetting zou ik elke dag weer opnieuw ontwaken in de werkelijkheid: pijn in mijn ziel, zelfmoordneigingen, rand psychotische verschijnselen en zwaar verslaafd. Zo was ik er enkele maanden geleden aan toe toen ik naar amsterdam vertrok om al mijn geld op te maken aan coke en drank, hotels en restaurants. De uiteindelijk zelfmoordpoging die ik daarna ondernam was een logisch gevolg en achteraf gezien de onbewuste keus die ik al had gemaakt toen ik begin dit jaar aan de harddrugs begon. Alles of niets.
Ik belande op de acute psychiatrie en ging vervolgens door naar een opname afdeling voor psychiatrie&verslaving. Nu, 2 maanden later, is mijn diagnose gesteld: Borderline persoonlijksheids stoornis als gevolg van een posttraumatisch stress syndroom. Wat een opluchting om eindelijk te weten dat mijn hele verschrikkelijke leven tot nu toe een reden heeft gehad, en geen gevolg was van het feit dat ik een slecht mens ben, wat ik mezelf altijd voorhield. Ik ben nu al 2.5 maand clean, lach en sport, praat en flirt, gezond en fit en heb mijn eigen lot in handen. Dat ik aan de anti-depressiva zit interesseert me niet, het doet me veel goed. Mijn stemmingswisselingen heb ik beter onder controle, en ik ben bezig met een inhaalslag, al die verloren jaren kan ik teniet doen door voor mezelf te kiezen.
Lieve mensen, weet waarom je gebruikt, en realiseer je dat elke vorm van drugs een vlucht is uit de realiteit, en dat daar in 99% een reden achter zit. Het gevoel dat bijv MDMA je geeft is niet te beschrijven, maar besef dat je van het leven zelf een stuk meer geniet, en drugs het uiteindelijk van je zal winnen.
En dat is geen pretje.
Mvgr.
Njirem
Ik werd een eenzame ziel, ging kapot van de pijn die ik van binnen voelde, en koos op mijn 15e voor een criminele hanggroep om mn gevoel voor eigenwaarde nog meer de grond in te drukken. Toen begon ik met blowen. Zo kreeg ik eindelijk 'grip' op mijn stemmingen en kon ik lekker afdwalen naar de uithoeken van mijn innerlijke verlangens naar geluk en liefde. Na jaren van depressie's overdag als ik aan het spijbelen was en in mezelf keerde door de wiet en totaal onbereikbaar werd voor wie dan ook, en door drank en wiet ingegeven losbandigheid snachts wanneer we door de stad zwerfden en scheit hadden aan alles, koos ik er voor om me van alles los te maken en opmezelf te gaan. Ik verliet mijn 'vrienden', sprak mijn familie zelden, en zette op mijn werk een masker op dat deed vermoeden dat ik inderdaad die vrolijke en hardwerkende jongen was zoals mijn collega's dachten.
Begin van dit jaar begon ik aan de harddrugs, coke en speed, xtc en rc's. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me intens gelukkig wanneer ik weer eens een hele nacht op was en me in mijn eentje kapot maakte met alles waar ik high van werd. Maar tot mijn grote ontzetting zou ik elke dag weer opnieuw ontwaken in de werkelijkheid: pijn in mijn ziel, zelfmoordneigingen, rand psychotische verschijnselen en zwaar verslaafd. Zo was ik er enkele maanden geleden aan toe toen ik naar amsterdam vertrok om al mijn geld op te maken aan coke en drank, hotels en restaurants. De uiteindelijk zelfmoordpoging die ik daarna ondernam was een logisch gevolg en achteraf gezien de onbewuste keus die ik al had gemaakt toen ik begin dit jaar aan de harddrugs begon. Alles of niets.
Ik belande op de acute psychiatrie en ging vervolgens door naar een opname afdeling voor psychiatrie&verslaving. Nu, 2 maanden later, is mijn diagnose gesteld: Borderline persoonlijksheids stoornis als gevolg van een posttraumatisch stress syndroom. Wat een opluchting om eindelijk te weten dat mijn hele verschrikkelijke leven tot nu toe een reden heeft gehad, en geen gevolg was van het feit dat ik een slecht mens ben, wat ik mezelf altijd voorhield. Ik ben nu al 2.5 maand clean, lach en sport, praat en flirt, gezond en fit en heb mijn eigen lot in handen. Dat ik aan de anti-depressiva zit interesseert me niet, het doet me veel goed. Mijn stemmingswisselingen heb ik beter onder controle, en ik ben bezig met een inhaalslag, al die verloren jaren kan ik teniet doen door voor mezelf te kiezen.
Lieve mensen, weet waarom je gebruikt, en realiseer je dat elke vorm van drugs een vlucht is uit de realiteit, en dat daar in 99% een reden achter zit. Het gevoel dat bijv MDMA je geeft is niet te beschrijven, maar besef dat je van het leven zelf een stuk meer geniet, en drugs het uiteindelijk van je zal winnen.
En dat is geen pretje.
Mvgr.
Njirem
