Mijn Wiet Verslaving

Het is eigenlijk iets ingewikkelder als ik heb uitgelegd. Het is namelijk zo dat ik in een soort van sociaal isolement ben geraakt. Ik heb in principe nog maar 1 vriend. De rest blowt, en wil ik niet meer zien. Puur omdat dit te risicovol is. En niet om persoonlijke redenen.

Verder gaat het verder niet heel goed met me. Ben erg depressief vaak, en voel me vaak in een sleur, een routine die elke keer weer hetzelfde is. School, werk, thuiskomen, avondeten, savonds film met joint en slapen. En als ik dan ook nog maar 1 vriend heb, die ik weinig spreek, is het gewoon erg moeilijk om te stoppen. Maar ik zie mijn probleem wel in, ik weet wat er moet gebeuren, en ik weet ook dat die ontwenning nog lang niet over is. Maar ik accepteer het.

Verder wil ik nog even melden dat ik nog bij mijn moeder woon. Haar alles uitgelegd, ze was niet boos maar begripvol. Ze vond het goed dat ik er iets aan wou doen, en ze vond het dapper dat ik het zelf vertelde. Ik ga verder naar een psycholoog omdat ik het gevoel heb dat ik dingen opkrop en behoefte heb aan ontlading. Ik wil mijn ei kwijt kunnen, iemand persoonlijk kunnen vertellen hoe het zit.

Straks weer een slapeloze nacht. maar ik accepteer het, en zet me erdoorheen!

Het is eigenlijk iets ingewikkelder als ik heb uitgelegd. Het is namelijk zo dat ik in een soort van sociaal isolement ben geraakt. Ik heb in principe nog maar 1 vriend. De rest blowt, en wil ik niet meer zien. Puur omdat dit te risicovol is. En niet om persoonlijke redenen.

Verder gaat het verder niet heel goed met me. Ben erg depressief vaak, en voel me vaak in een sleur, een routine die elke keer weer hetzelfde is. School, werk, thuiskomen, avondeten, savonds film met joint en slapen. En als ik dan ook nog maar 1 vriend heb, die ik weinig spreek, is het gewoon erg moeilijk om te stoppen. Maar ik zie mijn probleem wel in, ik weet wat er moet gebeuren, en ik weet ook dat die ontwenning nog lang niet over is. Maar ik accepteer het.

Verder wil ik nog even melden dat ik nog bij mijn moeder woon. Haar alles uitgelegd, ze was niet boos maar begripvol. Ze vond het goed dat ik er iets aan wou doen, en ze vond het dapper dat ik het zelf vertelde. Ik ga verder naar een psycholoog omdat ik het gevoel heb dat ik dingen opkrop en behoefte heb aan ontlading. Ik wil mijn ei kwijt kunnen, iemand persoonlijk kunnen vertellen hoe het zit.

Straks weer een slapeloze nacht. maar ik accepteer het, en zet me erdoorheen!

Klik om te vergroten...

Dat is echt niet raar of zo hoor... Drugs/drank vrienden. Zoek nieuwe vrienden... of spreek af dat jij niet blowt. Ik heb een aantal keren XTC gebruikt en verder eigenlijk niks. Een paar van die mensen loopt continue te zeuren of ik weer een keer wil spacen, maar laat hen maar lekker spacen... ik doe daar niet aan mee. Die mensen zijn er niet omdat het echte vrienden van mij of jou zijn maar die willen enkel spacen of onder invloed zijn van een bepaalde drug. Daar heb je niks aan en die mensen kun je beter links laten liggen. Ik ben blij dat ik hier vroeg achter ben gekomen... ik had ook elke maand een keer onder invloed van pillen door kunnen brengen met hen... maar ik heb veel meer waar ik beter mijn tijd in kan stoppen.


En dat is meestal ook een van de achterliggende redenen waardoor drugsgebruik excessief wordt.... Het moet iets verbergen of verdoven.

En dat is hartstikke goed! Het heeft geen zin om boos te zijn... het heeft een bepaalde reden en dat maakt het niet goed, maar je laat blijken dat je er vanaf wil in de postst die je plaatst. Laat je moeder blijken dat je er echt vanaf wil... Mijn vader wil wel stoppen met drinken maar hij kan nog altijd excuses verzinnen waarom hij wel wil/zou moeten drinken... en die excuses zijn er gewoon teveel dus ik heb geen contact meer met hem. Hij begrijpt het niet en ik heb het idee dat hij zich niet volledig ervoor wil inzetten. Als jij je er compleet voor inzet en je zakt af en toe terug is dat geen probleem. Maar je moet wel erkennen dat er een probleem is die niet alleen uit blowen bestaat. Dat heeft mijn vader wel. Hij denkt dat het enige probleem dat hij heeft een alcoholprobleem is.

Dankjewel man, jou posts helpen me echt. En ik begrijp dat je vader verslaafd is aan alcohol? Ik weet hoe het is, vreselijk. Heb alles zelf meegemaakt met mijn eigen vader. Totdat hij zichzelf letterlijk dooddronk, en dood werd gevonden. En dat doet pijn. En je kan er niks aan veranderen want hij is de enige die dat kan. Hij heeft zijn verslaving in de hand. Al met al wens ik je veel sterkte met alles!

Mooi topic. En sluit zeker aan op mijn leven. Ik weet hoe je je voelt en mijn ouders waren ook alcoholisten, al is mijn vader dat nog steeds en mijn moeder is er inmiddels aan overleden. En ja, de verslaving pakt je in en neemt je mee. Of het nou wiet, alcohol of wat dan ook is.

En dat is meestal ook een van de achterliggende redenen waardoor drugsgebruik excessief wordt.... Het moet iets verbergen of verdoven.

Klik om te vergroten...

Zo ervaar ik dat ook ja. Het gaat niet bewust maar je wordt er in meegezogen.Sommigen hebben dat niet maar als je een probleemgeval bent kan het dodelijk zijn.

Dankjewel man, jou posts helpen me echt. En ik begrijp dat je vader verslaafd is aan alcohol? Ik weet hoe het is, vreselijk. Heb alles zelf meegemaakt met mijn eigen vader. Totdat hij zichzelf letterlijk dooddronk, en dood werd gevonden. En dat doet pijn. En je kan er niks aan veranderen want hij is de enige die dat kan. Hij heeft zijn verslaving in de hand. Al met al wens ik je veel sterkte met alles!

Klik om te vergroten...

Daar ben ik blij om!

En klopt, mijn vader is alcoholist, dronk 1 krat bier per dag... Wat hij nu drinkt weet ik niet... volgens mij wel minder. Maar ik denk dat hij een onnodig veel te zware strijd aangaat. Hij wil in het weekend blijven drinken... Iets van 1- 1,5 krat of zo in het weekend drinken ziet hij al sociaal drinken....

Ik zou het niet erg vinden als hij op zaterdag wat zou drinken als hij dat kan volhouden.... zonder terug te vallen in zijn oude verslaving. Maar het liegen is pas begonnen toen hij wilde stoppen met drinken. Het doel van zijn drinkgedrag is ook verandert naarmate de maanden vorderden. Ik wil mijn vader best steunen, maar niet als ik niet het idee heb dat hij er volledig voor gaat.

En dat is inderdaad waar, ik kan er niks aan veranderen maar het is wel een probleem dat ik mee draag. Dat is ook iets wat hij niet wil inzien.

Svali zei:

Mooi topic. En sluit zeker aan op mijn leven. Ik weet hoe je je voelt en mijn ouders waren ook alcoholisten, al is mijn vader dat nog steeds en mijn moeder is er inmiddels aan overleden. En ja, de verslaving pakt je in en neemt je mee. Of het nou wiet, alcohol of wat dan ook is.

En dat is meestal ook een van de achterliggende redenen waardoor drugsgebruik excessief wordt.... Het moet iets verbergen of verdoven.

Klik om te vergroten...

Zo ervaar ik dat ook ja. Het gaat niet bewust maar je wordt er in meegezogen.Sommigen hebben dat niet maar als je een probleemgeval bent kan het dodelijk zijn.

Klik om te vergroten...

Meestal is dat ook, al dan niet onbewust....

Verder hebben alcoholisten een emotionele (dit was het volgens mij) achterstand omdat zij telkens in een roes verkeren. Het geestelijk oplossen van problemen blijft hangen op het niveau daar waar zij zijn gebleven. Het lijkt mij dat dit voor andere drugs ook is...

In totaal nu 10 dagen gestopt. Het voelt echt fantastisch. Dit is pas het begin. De trek is er nog steeds, maar minder en minder. Ik begin steeds meer te genieten van de dingen in het leven, die ik eerst nooit kon waarderen als ik niet stoned was. Ik ben socialer geworden, praat veel meer, en heb meer zin om dingen te ondernemen.

Ik wil niet zeggen dat alles nu voorbij is. Nu ook, de gedachte aan het blowen is er nog steeds. Maar het word minder en minder. Het is alsof mijn leven langzaam weer als een puzzel in elkaar valt. En alle stukjes zijn er nog niet, maar elke dag is een nieuw stukje in die puzzel. Vandaag ook weer een nieuw contact gekregen, een jongen van school. We zijn nog niet echt vrienden, maar hij is een goeie kerel, blowt niet, en is meer mijn type vriend. Had al vaker met hem gepraat, en wie weet worden we wel vrienden ooit. Nudat ik dit merk, dat zonder het blowen alles veel beter gaat, en ik zelf ook veel meer onderneem, weet ik dat ik het ga volhouden. Het voelt echt goed om tegen mensen te kunnen zeggen: 'Nee, ik ben gestopt'. En dan hoef je dus niet te liegen, want je bent echt gestopt!

Het word verder gewoon wachten tot de trek weggaat. Die zal wel een tijd blijven, snap wel dat dat niet in 10 dagen weg is. Soms lijkt écht nuchter zijn wel een beetje op stoned zijn. De helderheid, het plezier, de motiviatie etc.

Ik ga morgen ochtend naar de dokter omdat ik laatste maand last heb van ernstige steken op de borst, hoog links, waar me hart zit. Is waarschijnlijk niks, maar stel je voor dat dat nu al door roken en blowen is verkankerd... Brrr

Klik om te vergroten...

Nee joh geen paniek, kanker zou me sterk lijken zeker op 18 jaar.
Heb ook soms een druk op me borst op de plaats waar jij zegt, wel alleen als ik geblowd heb.

Hoelang blow jij nou al? Hoelang van die periode ben je verslaafd?

Ik zal eens ff eerlijk narekenen hoelang deze waanzin al aan de gang is.

Kwam op de middelbare. 2e klas, net 1 maand 15. Toen, andere school, kwas 15 en zat in de derde. Ik kan me nog een dag herrinneren toen ik 17 was dat ik wiet uit het tapijt zocht...

ik ben nu 18

Ik heb gezondheidsangst btw, heel erg, kword gek als ik iets voel waar dan ook.
Het doet gewoon echt pijn nu, en het is niet eens meer de angst voor hartaanvallen, maar meer de pijn die ik beetje zat ben nu.

Benieuwd wat de dokter je te zeggen had...

Zojuist iets heel raars meegemaakt. Het begon allemaal gisteravond, voelde een hartsteek, een hele erge, en ik als hypochonder dacht meteen: dit is het dan. Was natuurlijk niks, maar het besef dat het leven plotseling op kon houden gaf me zo'n enorme openbaring. Ik wilde dit neit meer. Ik heb alles weggeflikkerd wat ik had, ben in bed gaan liggen en gejankt ongeveer 10 minuten lang.

Volgende dag alles prima, pijn in de borst was er nog wel. Maar ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof... ik droom. Ik heb totaal geen tijdsbesef meer, niks intresseert me meer, ik loop met ideeen rond om op iedereen wraak te nemen, ook al ken ik ze of niet. Ik voel geen verbondenheid met mensen meer. Het lijkt alsof ik de controle over mezelf verloren ben.

Help me, please Wat zou dit kunnen zijn? Ik voel gewoon niet meer dat ik leef

PS: Dokter was in gesprek, op werk wou k nog n keer bellen, maar vond het wel meevallen uiteindelijk en toch maar niet gedaan. Hoorde van collega's dat ik me aanstelde. Dat het allemaal maar een paniekaanval was. Ze zullen het nog wel zien....

Zojuist iets heel raars meegemaakt. Het begon allemaal gisteravond, voelde een hartsteek, een hele erge, en ik als hypochonder dacht meteen: dit is het dan. Was natuurlijk niks, maar het besef dat het leven plotseling op kon houden gaf me zo'n enorme openbaring. Ik wilde dit neit meer. Ik heb alles weggeflikkerd wat ik had, ben in bed gaan liggen en gejankt ongeveer 10 minuten lang.

Volgende dag alles prima, pijn in de borst was er nog wel. Maar ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof... ik droom. Ik heb totaal geen tijdsbesef meer, niks intresseert me meer, ik loop met ideeen rond om op iedereen wraak te nemen, ook al ken ik ze of niet. Ik voel geen verbondenheid met mensen meer. Het lijkt alsof ik de controle over mezelf verloren ben.

Help me, please Wat zou dit kunnen zijn? Ik voel gewoon niet meer dat ik leef

PS: Dokter was in gesprek, op werk wou k nog n keer bellen, maar vond het wel meevallen uiteindelijk en toch maar niet gedaan. Hoorde van collega's dat ik me aanstelde. Dat het allemaal maar een paniekaanval was. Ze zullen het nog wel zien....

Klik om te vergroten...

Hee, ik zal proberen je te helpen.

je hebt vannacht een soort paniekaanval hebt gehad, gevolgd door een paar indringende gedachten, die je nog niet eerder hebt gehad. Ik begrijp dat dit best indrukwekkend was, dat van afgelopen nacht? Zoiets kan, vooral als je onder invloed bent van drugs, je hersenen triggeren om dingen weg te duwen om zichzelf te beschermen. Dit is in het kort de/een oorzaak van derealistatie. Het lijkt alsof je niet echt leeft, omdat je brein een trauma probeert weg te stoppen. Dit 'trauma' (neem het niet te letterlijk) is waarschijnlijk die ervaring van afgelopen nacht, maar de kans bestaat dat die ervaring 'de druppel was die de emmer deed overlopen'. Alle frustraties die je hebt, stroomden over en dan kan zo overweldigend zijn voor je brein, dat deze zich even afsluit.

Ik denk dat er zoiets gebeurt is. Ik ben geen arts, ik kan het niet met zekerheid zeggen.
Belangrijk nu is; raak niet in paniek, accepteer hoe je je voelt op dit moment. Dat is het beste wat je kunt doen. Vecht niet tegen je gevoelens, hoe vreemd deze ook mogen voelen. wacht af...

verder denk ik dat je aan moet dringen op een doktersafspraak, moet vertellen wat er is gebeurt, en vraag of de dokter je door wil verwijzen naar een psychiater. Een psycholoog kan ook, maar psychologen missen bepaalde kennis als het gaat om drugs en medicijnen.

succes! als je vragen hebt, schroom niet om ze te stellen aan ons.

Thanks man voor je snelle reactie, had ik echt nodig.

Hm, misschien heb je gelijk. Ik ga een mail sturen naar mijn psycholoog, want het is nu echt afgelopen met excuusjes, en smoesjes, en gelieg en al die blinde woede. Ik voel zoveel woede in me, dat ik serieus bang ben dat ik iemand iets aan doe. Op me werk ook, elk klein stukje commentaar gaf me een soort blinde vlek, die ik gelukkig wel kon bedwingen, maar er was iets dat zei: 'Het is payback time'.

Zo ben ik helemaal niet. Ik ben een rustige, introverte, aardige en sociale jongen. Ik zou nooit iemand kwaad willen doen. Deze gedachtes maken me ontzettend angstig.

Thanks man voor je snelle reactie, had ik echt nodig.

Hm, misschien heb je gelijk. Ik ga een mail sturen naar mijn psycholoog, want het is nu echt afgelopen met excuusjes, en smoesjes, en gelieg en al die blinde woede. Ik voel zoveel woede in me, dat ik serieus bang ben dat ik iemand iets aan doe. Op me werk ook, elk klein stukje commentaar gaf me een soort blinde vlek, die ik gelukkig wel kon bedwingen, maar er was iets dat zei: 'Het is payback time'.

Zo ben ik helemaal niet. Ik ben een rustige, introverte, aardige en sociale jongen. Ik zou nooit iemand kwaad willen doen. Deze gedachtes maken me ontzettend angstig.

Klik om te vergroten...

no problem

Ik begrijp heel goed dat je geschrokken bent, ik ken zulke gevoelens ook van een poosje geleden, toen ik regelmatig onder invloed van amfetamine was. Dan kwam er een soort woede op, die ik haast niet kon bedwingen. Terwijl ik zeker geen agressief persoon ben. Die tijden liggen achter me, en ik ben gaan inzien, dat die woede voortkwam uit het gegeven dat de kloof tussen de wereld en mijn persoon steeds groter werd. Dit zorgd voor frustratie, misverstanden...en wraakgevoelens omdat het voor je gevoel lijkt alsof de wereld de oorzaak van alle ellende is.

Zie je, dat die woede helemaal niet onlogisch is? Je bent niet gek, het is het gevolg van de afstand tussen jou en de mensen om je heen. Geen wonder, dat je boos bent. Daar mag je ook best aan toegeven, zolang je het voor jezelf houdt. De woede is een onderdeel van de afhankelijkheid van wiet (of speed, coke, het maakt niet uit). Je bent niet gek, je bent nog steeds jezelf.

Precies, ik vind nog steeds dat het de schuld van 'de rest' is. Dit is blijkbaar normaal. Ik wil zo graag iemand wat aandoen, of veel mensen iets aandoen, maar zo ben ik niet en dan schrik ik van mezelf.

Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was om psychisch zo te veranderen. Om zo'n totale verandering mee te maken dat je bang wordt van jezelf. Dat je gaat nadenken en niet één reden op kan noemen wat voor jou het leven waard maakt. Maar die zijn er zeker wel, ze zitten achter in me hoofd, maar ik kom er niet bij...

Precies, ik vind nog steeds dat het de schuld van 'de rest' is. Dit is blijkbaar normaal. Ik wil zo graag iemand wat aandoen, of veel mensen iets aandoen, maar zo ben ik niet en dan schrik ik van mezelf.

Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was om psychisch zo te veranderen. Om zo'n totale verandering mee te maken dat je bang wordt van jezelf. Dat je gaat nadenken en niet één reden op kan noemen wat voor jou het leven waard maakt. Maar die zijn er zeker wel, ze zitten achter in me hoofd, maar ik kom er niet bij...

Klik om te vergroten...

Ik begrijp wat je bedoelt. Maar bedenk wel, of het nog maar de vraag is of jij echt psychisch veranderd bent. Ik denk, dat je nog steeds bent wie je was. De staat waar je nu in verkeerd, is zo anders, dat het lijkt alsof je als persoon fundamenteel veranderd bent. Dit is een heel beanstigende gedachte, het lijkt alsof je iets hebt stukgemaakt wat je nooit meer terug kunt halen. Maar zo radicaal hoeft het echt niet te zijn; alleen de omstandigheden zijn fundamenteel anders, niet je persoonlijkheid. Je bent nog steeds jezelf, maar je waarneming is verstoord door de wiet en de levensstijl (of non-levenstijl) die erbij komt kijken.

Je zult merken, althans ik heb gemerkt, dat wanneer je je ontworsteld van een periode die draait om drugs, JIJ terugkomt. Je bent er nog steeds, geloof me de true you je alleen verdrukt. Niet veranderd. Hij zal terugkeren. Dit is een heel fijne gedachte, maar je begrijpt, dat er werk aan de winkel is.

Voor nu zou ik op alle fronten rustig aan doen. Ik denk ook dat het verstandig is, om je nu niet al te druk te maken over je verslaving. frustreer jezelf even zo min mogelijk. Maar probeer die afspraak wel te maken

Als je trek hebt in een joint, rook dan eens wat (afghaanse) hasj ipv haze of andere nederwiet. Hasj is minder belastend voor de geest, in vergeljiking met wiet.

Ik heb mezelf letterlijk zien vermageren, en lichamelijk ben ik nogal achteruit gegaan. Ik heb zoveel avonden geblowd gewoon... Dan liep ik zachtjes naar beneden, om me ma niet te wekken, en keek ik in de spiegel. Klootzak, zei ik tegen mezelf, wat the fuck ben je aan het doen? Ik ging in alles achteruit. School ging slecht, gezondheid ging slecht, drie beste vrienden laten vallen, het ging allemaal bergafwaarts met me.

Heb talloze avonden knetterstoned een tosti gemaakt waar me moeder bij zat. Niks over gehoord, maar ik denk dat ze het wel doorhad.

Door mijn sterk ontwikkelde leugentechnieken heb ik dit allemaal verborgen weten te houden voor de rest van de wereld. Niemand had het door, alleen mijn enigste blowmaatje.

Heb zelf talloze openbaringen gehad tijdens het blowen. Dan bedoel ik dus echt zo in en in bad gaan dat je weet: 'Het is afgelopen!' En toch ging ik door. Tot ik erachter kwam dat ik geen vrienden meer had. Het waren allemaal blowmaatjes. Maar die had ik immers niet nodig. Ik had de beste vriend die iemand zich kon wensen: 'Wiet'.

Ben zelf heel veel gepest op scholen. Ik ben van mezelf geen 'mooiboy', maar alleen al het feit dat ik me niet eens meer verzorgde (Ik douchte 's ochtends, that's is) zorgde ervoor dat ik nooit 'echt' kon meedraaien met de wereld. Ik raakte afgezonderd van alles. Mensen die mij tegenkwamen hadden geen idee. Ik wist alleen wat er gebeurde. Mijn leven had twee grote regels:

1. De grootste en belangrijkste regel was dat niemand, maar dan ook niemand er ooit achter mocht komen wat er aan de hand was. Alle vragen die hier een eerlijk en oprecht antwoord op konden krijgen werden gemanipuleerd en verdraaid. Het was niet mijn schuld, dacht ik dan.

2. Zo veel, en zo vaak mogelijk blowen. Omdat blowen voor mij mijn grootste activiteit was met het meeste plezier wilde ik eigenlijk niks anders meer.

En nu nog steeds draai ik niet mee met de normale wereld. Ik word ontweken, mensen hebben een afgunst voor me, en proberen in mijn bijzijn geen vragen te stellen, of uberhaupt enig contact te maken. Ik hoor er nooit helemaal bij, ik mag altijd NET NIET MEEDOEN.

Zelf voordat ik blowde was ik altijd het 'lulletje' van de groep. Ik was altijd de stille en verlegen jongen die op de achtergrond stond, maar er nooit echt was. Ik kon nooit voor mezelf opkomen.

Omdat ik zo ontzettend in mezelf gekeerd was werden mijn depressieve gevoelens zo sterk dat ik eigenlijk al langere tijd de wil om te leven verloren ben. Ik wachtte op de ultieme openbaring, de hulp van de zogenaamde niet bestaande superdokter, die mij in een klap van al mijn problemen afhielp.

Tot ik erachter kwam dat het probleem alleen op te lossen was door mezelf. Deze problemen waren al in zo'n ver stadium dat het onmogelijk leek, ik moest namelijk problemen oplossen die onoplosbaar leken juist door die problemen...

Als ik jou was zou ik toch ff ten rade gaan bij een psycholoog, volgens mij ben je zwaar depressief. Daarom zou het miss beter zijn in jou geval om 'tijdelijk' gepaste medicatie te nemen. Of toch al zeker te stoppen met blowen maar dat weet/wil je zelf ook.
Die agressieve en wraak gevoelens zonder enige aanleiding komt misschien omdat je weet dat je een probleem hebt en er wat aan moet doen maar momenteel geen oplossing ziet, daar word je zwaarmoedig van.
Laat je helpen, heb zo de indruk dat je'r van jezelf niet makkelijk uitkomt (al kan dat natuurlijk wel).

Blijf vooral hier je gevoelens van je afschrijven, zoals je zelf zegt lieg je tegen iedereen zelfs tegen de therapeut daarom is het goed om hier volledig open kaart te spelen.
Niemand gaat je hier 'scheef' bekijken hoor

Veel sterkte man!

Wat een geweldig forum is dit, echt respect voor de moderators en beheerders! Er is plek voor mensen zoals mij, met problemen, die serieus genomen willen worden. Maar er is ook plek voor weetjes, grappen, informatie, ouwehoeren, tips om te stoppen, praten met medegebruikers, echt geweldig.

Vandaag is dus de 2e dag zonder wiet. Gister niet geblowd. Vandaag ook neit van plan. We meoten het nog aanzien.

Ik moet aanstaande maandag naar mijn psycholoog voor een gespreksuurtje (driekwartier) dan ga ik alles vertellen, wat ik hiervoor ook vertelde, maar dan gewoon... ECHT alles. Ik weet wat ze gaat zeggen. Ik weet dat ze zegt dat ik het tegen me moeder moet opbiechten, en tegen de huisarts. Daar zit ik mee. De schaamte is zo ontzettend groot dat ik 'weer' ben begonnen en in me patroon ben teruggevallen na de vorige stopperiode, en om dan als loser, of idioot bestempelt te worden wil ik niet. Tuurlijk doet me ma dat niet. Maar ze gaat allerlei maatregelen treffen die ik niet wil hebben. Zoals bepaalde tijdens thuiskomen, rooster doorgeven, allemaal strenge maatregelen die op het eerste gezicht goed lijken, maar ik kan niet stoppen in zo'n gevangenis.

Ik ga komende week het advies van Yoram Stein opvolgen: Robotten. Ik moet bezig blijven, wat dan ook, maakt niks uit. Ik moet in alle macht proberen niet te gebruiken. Alle focus gaat naar het NIET gebruiken. We gaan het zien

Wat een geweldig forum is dit, echt respect voor de moderators en beheerders! Er is plek voor mensen zoals mij, met problemen, die serieus genomen willen worden. Maar er is ook plek voor weetjes, grappen, informatie, ouwehoeren, tips om te stoppen, praten met medegebruikers, echt geweldig.

Klik om te vergroten...

Das leuk om te lezen! Dank je

Vandaag is dus de 2e dag zonder wiet. Gister niet geblowd. Vandaag ook neit van plan. We meoten het nog aanzien.

Klik om te vergroten...

Super! Goed de slaap kunnen vatten?
Gisteren was voor mij de eerste dag (na jaren) dat ik niet heb toegegeven aan me vreetkick.
Weet dat het het onozel klinkt maar heb daar het afgelope jaar(en) wel veel problemen mee, Na me jointje ga ik me ' s nachts vol proppen met de vettigste/ongezondste dingen (echt letterlijk elke nacht), volle bak schranzen. ben in 2 jaar wel fel verdikt, weeg nou al zo'n 80kg dus hoog tijd om de rem erop te zetten! Maar het is echt zo verdomd moeilijk om te laten, hopelijk lukt het straks weer.

De schaamte is zo ontzettend groot dat ik 'weer' ben begonnen en in me patroon ben teruggevallen na de vorige stopperiode, en om dan als loser, of idioot bestempelt te worden wil ik niet.

Klik om te vergroten...

Schamen is nergens maar dan ook nergens voor nodig!
Je moet juist trots zijn op jezelf hoe jij het nou aanpakt, alvast chapeau.

Ik ga komende week het advies van Yoram Stein opvolgen: Robotten. Ik moet bezig blijven, wat dan ook, maakt niks uit.

Klik om te vergroten...

That's the spirit!! Dat gaat je goed doen, probeer zoveel mogelijk leuke dingen te doen die je voldoening geven zodat je geen tijd/zin hebt om aan blowen te denken...

Je gaat de goede weg op man! groetjes