Mijn Wiet Verslaving

Thanks man, allebei... voor alles. Een van me oude blow-kameraden is zojuist een week gestopt. Ik kwam erachter via facebook.

Klik om te vergroten...

Neem contact op met die maat van je en doe daar je verhaal eens, als je met 2 bent kan je steun zoeken bij elkaar en kan je samen leuke dingen gaan doen zonder wiet.
Een goed gedacht wetende dat je niet alleen aan het kappen bent.

Die gedachte van oh nou kan k nooit meer blowen is nogal deprimerend.

Klik om te vergroten...

Dat is begrijpelijk, zou ik ook hebben allesinds.
Niet denken op lange termijn, neem het dag per dag, dan week per week...

Probeer toch al tenminste tijdens de dag niet meer te blowen, mij lukt dat ook dus zal jou dat ook lukken..., ben immers al ongeveer een dikke 10jaar verslaafd.
Ik heb het gevoel nou dat de wiet m'n leven niet meer bepaald (al is dat wel nog zo) dit alles omdat ik gewoon wiet tijdens de dag afgezworen heb.TIP: Als je dan toch blowt ('s nachts), doe dan eens belachelijk weinig wiet in je joint..., je zal geen behoefte hebben om daarna gelijk terug een joint te rollen je zal raar maar waar een voldaan gevoel hebben ( bij mij toch ).
GRTS

hm, dat zou ik raar vinden, aangezien ik altijd stoned wil worden, en niet lichtjes draaierig. ik ben immers verslaafd aan het gevoel, als ik stoned werd van de fruittella zou ik die eten, en allang nie meer blowen

Probeer het maar gewoon, doe de helft in je jointje van wat je normaal gewend bent.

Ik ga morgen ochtend naar de dokter omdat ik laatste maand last heb van ernstige steken op de borst, hoog links, waar me hart zit. Is waarschijnlijk niks, maar stel je voor dat dat nu al door roken en blowen is verkankerd... Brrr

Klik om te vergroten...

Nee joh geen paniek, kanker zou me sterk lijken zeker op 18 jaar.
Heb ook soms een druk op me borst op de plaats waar jij zegt, wel alleen als ik geblowd heb.

Hoelang blow jij nou al? Hoelang van die periode ben je verslaafd?

Ik zal eens ff eerlijk narekenen hoelang deze waanzin al aan de gang is.

Kwam op de middelbare. 2e klas, net 1 maand 15. Toen, andere school, kwas 15 en zat in de derde. Ik kan me nog een dag herrinneren toen ik 17 was dat ik wiet uit het tapijt zocht...

ik ben nu 18

Ik heb gezondheidsangst btw, heel erg, kword gek als ik iets voel waar dan ook.
Het doet gewoon echt pijn nu, en het is niet eens meer de angst voor hartaanvallen, maar meer de pijn die ik beetje zat ben nu.

Benieuwd wat de dokter je te zeggen had...

Zojuist iets heel raars meegemaakt. Het begon allemaal gisteravond, voelde een hartsteek, een hele erge, en ik als hypochonder dacht meteen: dit is het dan. Was natuurlijk niks, maar het besef dat het leven plotseling op kon houden gaf me zo'n enorme openbaring. Ik wilde dit neit meer. Ik heb alles weggeflikkerd wat ik had, ben in bed gaan liggen en gejankt ongeveer 10 minuten lang.

Volgende dag alles prima, pijn in de borst was er nog wel. Maar ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof... ik droom. Ik heb totaal geen tijdsbesef meer, niks intresseert me meer, ik loop met ideeen rond om op iedereen wraak te nemen, ook al ken ik ze of niet. Ik voel geen verbondenheid met mensen meer. Het lijkt alsof ik de controle over mezelf verloren ben.

Help me, please Wat zou dit kunnen zijn? Ik voel gewoon niet meer dat ik leef

PS: Dokter was in gesprek, op werk wou k nog n keer bellen, maar vond het wel meevallen uiteindelijk en toch maar niet gedaan. Hoorde van collega's dat ik me aanstelde. Dat het allemaal maar een paniekaanval was. Ze zullen het nog wel zien....

Zojuist iets heel raars meegemaakt. Het begon allemaal gisteravond, voelde een hartsteek, een hele erge, en ik als hypochonder dacht meteen: dit is het dan. Was natuurlijk niks, maar het besef dat het leven plotseling op kon houden gaf me zo'n enorme openbaring. Ik wilde dit neit meer. Ik heb alles weggeflikkerd wat ik had, ben in bed gaan liggen en gejankt ongeveer 10 minuten lang.

Volgende dag alles prima, pijn in de borst was er nog wel. Maar ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof... ik droom. Ik heb totaal geen tijdsbesef meer, niks intresseert me meer, ik loop met ideeen rond om op iedereen wraak te nemen, ook al ken ik ze of niet. Ik voel geen verbondenheid met mensen meer. Het lijkt alsof ik de controle over mezelf verloren ben.

Help me, please Wat zou dit kunnen zijn? Ik voel gewoon niet meer dat ik leef

PS: Dokter was in gesprek, op werk wou k nog n keer bellen, maar vond het wel meevallen uiteindelijk en toch maar niet gedaan. Hoorde van collega's dat ik me aanstelde. Dat het allemaal maar een paniekaanval was. Ze zullen het nog wel zien....

Klik om te vergroten...

Hee, ik zal proberen je te helpen.

je hebt vannacht een soort paniekaanval hebt gehad, gevolgd door een paar indringende gedachten, die je nog niet eerder hebt gehad. Ik begrijp dat dit best indrukwekkend was, dat van afgelopen nacht? Zoiets kan, vooral als je onder invloed bent van drugs, je hersenen triggeren om dingen weg te duwen om zichzelf te beschermen. Dit is in het kort de/een oorzaak van derealistatie. Het lijkt alsof je niet echt leeft, omdat je brein een trauma probeert weg te stoppen. Dit 'trauma' (neem het niet te letterlijk) is waarschijnlijk die ervaring van afgelopen nacht, maar de kans bestaat dat die ervaring 'de druppel was die de emmer deed overlopen'. Alle frustraties die je hebt, stroomden over en dan kan zo overweldigend zijn voor je brein, dat deze zich even afsluit.

Ik denk dat er zoiets gebeurt is. Ik ben geen arts, ik kan het niet met zekerheid zeggen.
Belangrijk nu is; raak niet in paniek, accepteer hoe je je voelt op dit moment. Dat is het beste wat je kunt doen. Vecht niet tegen je gevoelens, hoe vreemd deze ook mogen voelen. wacht af...

verder denk ik dat je aan moet dringen op een doktersafspraak, moet vertellen wat er is gebeurt, en vraag of de dokter je door wil verwijzen naar een psychiater. Een psycholoog kan ook, maar psychologen missen bepaalde kennis als het gaat om drugs en medicijnen.

succes! als je vragen hebt, schroom niet om ze te stellen aan ons.

Thanks man voor je snelle reactie, had ik echt nodig.

Hm, misschien heb je gelijk. Ik ga een mail sturen naar mijn psycholoog, want het is nu echt afgelopen met excuusjes, en smoesjes, en gelieg en al die blinde woede. Ik voel zoveel woede in me, dat ik serieus bang ben dat ik iemand iets aan doe. Op me werk ook, elk klein stukje commentaar gaf me een soort blinde vlek, die ik gelukkig wel kon bedwingen, maar er was iets dat zei: 'Het is payback time'.

Zo ben ik helemaal niet. Ik ben een rustige, introverte, aardige en sociale jongen. Ik zou nooit iemand kwaad willen doen. Deze gedachtes maken me ontzettend angstig.

Thanks man voor je snelle reactie, had ik echt nodig.

Hm, misschien heb je gelijk. Ik ga een mail sturen naar mijn psycholoog, want het is nu echt afgelopen met excuusjes, en smoesjes, en gelieg en al die blinde woede. Ik voel zoveel woede in me, dat ik serieus bang ben dat ik iemand iets aan doe. Op me werk ook, elk klein stukje commentaar gaf me een soort blinde vlek, die ik gelukkig wel kon bedwingen, maar er was iets dat zei: 'Het is payback time'.

Zo ben ik helemaal niet. Ik ben een rustige, introverte, aardige en sociale jongen. Ik zou nooit iemand kwaad willen doen. Deze gedachtes maken me ontzettend angstig.

Klik om te vergroten...

no problem

Ik begrijp heel goed dat je geschrokken bent, ik ken zulke gevoelens ook van een poosje geleden, toen ik regelmatig onder invloed van amfetamine was. Dan kwam er een soort woede op, die ik haast niet kon bedwingen. Terwijl ik zeker geen agressief persoon ben. Die tijden liggen achter me, en ik ben gaan inzien, dat die woede voortkwam uit het gegeven dat de kloof tussen de wereld en mijn persoon steeds groter werd. Dit zorgd voor frustratie, misverstanden...en wraakgevoelens omdat het voor je gevoel lijkt alsof de wereld de oorzaak van alle ellende is.

Zie je, dat die woede helemaal niet onlogisch is? Je bent niet gek, het is het gevolg van de afstand tussen jou en de mensen om je heen. Geen wonder, dat je boos bent. Daar mag je ook best aan toegeven, zolang je het voor jezelf houdt. De woede is een onderdeel van de afhankelijkheid van wiet (of speed, coke, het maakt niet uit). Je bent niet gek, je bent nog steeds jezelf.

Precies, ik vind nog steeds dat het de schuld van 'de rest' is. Dit is blijkbaar normaal. Ik wil zo graag iemand wat aandoen, of veel mensen iets aandoen, maar zo ben ik niet en dan schrik ik van mezelf.

Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was om psychisch zo te veranderen. Om zo'n totale verandering mee te maken dat je bang wordt van jezelf. Dat je gaat nadenken en niet één reden op kan noemen wat voor jou het leven waard maakt. Maar die zijn er zeker wel, ze zitten achter in me hoofd, maar ik kom er niet bij...

Vandaag heb ik ruzie gehad met een collega op werk. Ik was zo woest, van alles, en zag gewoon een blinde vlek. Wou hem echt doodmaken op het moment. Gelukkig is het van vechten niet gekomen, maar toch... het was eng. Ik voelde alles opborrelen en kon me nog net beheersen. Ik dacht bij mezelf, ja tis toch oneerlijk dat ik me zo voel, waarom mag hij zich dan wel goed voelen? Ik wou hem laten voelen hoe het voor mij was, het kon me niet echt meer schelen, hij moest lijden, net als ik nu doe.

Net schold een jongen me op facebook uit. Er gingen gedachtes door me hoofd van ja ik weet waar hij woont, waarom niet? Kan ff langsgaan?

Ik heb echt dringend me psycholoog nodig, maar ze is nog steeds ziek. Stel dat ik echt iemand wat aan doe? Ik word serieus bang van mezelf. Wie ben ik en wat heb ik met l123R gedaan?!

Misschien lijkt een gevechtsport (boksen/judo/karate....) je wel wat? Denk dat het een goede manier is om je kwaadheid te leren kanaliseren en om je ff helemaal uit te leven...
Het is niet anderen hun schuld dat jij je zo voelt dus moet je niet knorrig gaan doen tegen mensen die er helemaal niets aan kunnen doen.

Waarom scheld er iemand jou uit op facebook? Geef daar toch geen aandacht aan, lekker ontvrienden en klaar toch?

Hou je meer vast aan de mensen die je wel dierbaar zijn zoals die maat van je of je ouders etc...

grts

Ik heb net een gesprek gehad met de psycholoog, ga mrogen bellen met de huisarts om eens ff wat structuur en duidelijkheid te krijgen. Heb alles opgebiecht. En ik moest janken...

Why me?

Heel dapper hoe je nog steeds vecht tegen de verslaving, denk daaraan. Misschien ben je nu
alweer begonnen, maar de wil om te stoppen is er nog steeds. Dat opzich is al geweldig, ookal voelt het misschien niet zo, omdat je dan pas merkt hoe zwaar het is.

maar nogmaals, geef meditatie een kans. Mandragora kan dat wel be-amen denk ik. Als je niet stoned bent, ga liggen op de grond. sluit je ogen, en laat je meevoeren door de stroom aan gedachten. Het kan eng zijn, confronterend. maar probeer te blijven 'drijven' op de wir-war aan gedachten en gevoelens. aanschouw ze.

probeer het een paar keer, alsjeblieft! wie weet hoeveel het kan helpen.

Ik ben begonnen met blowen toen ik denk ik een jaar of 13 was.
Ik weet niet meer waarom, waarschijnlijk vond ik het wel interessant en stoer.
Tegen de tijd dat ik 14-15 jaar was, was ik verkocht en was mijn leven overgenomen door de drugs. Ik zat midden in de pubertijd en dit was de perfecte afleiding van al het gezeur en moeilijkheden, even helemaal geen zorgen aan je hoofd. Dit ontwikkelde zich tot een hardnekkige verslaving waar ik nogsteeds moeite mee heb. Toen ik 14-15 was, stal ik bijna dagelijks geld van me ouders of oudere broers om mijn verslaving te kunnen betalen. Ik kocht bijna dagelijks 4 gram en rookte mijn eerste joint op de fiets naar school toe. De 2e in de eerste pauze, 3e in de lunchpauze, en de laatste om in slaap te kunnen vallen, ik denk dat dit ongeveer anderhalf jaar zo is doorgegaan, tot ik inzag hoe slecht ik bezig was, ik probeerde te stoppen, maar de verslaving was al zo groot dat dit niet lukte. Wel ben ik toen minder gaan blowen ( nog steeds veel te veel).

Ik ben nu 18 en ben een paar maanden geleden gestopt met blowen, heb het 3 weken volgehouden.
Ik was gewoon klaar met de wiet, stoned zijn was niet meer leuk en ik begon me te beseffen dat het gewoon geld en tijdverspilling was.

Ik merkte dat ik me beter voelde, wakkerder, veel socialer, had eigenlijk geen verlangen naar een joint maar ik verveelde me te pletter. na 3 weken toch weer begonnen, stom.

Ik heb het gevoel dat ik me verslaving na al die jaren redelijk onder controle heb, ik rook nog ongeveer 1 gram hasj per week maar het lukt me gewoon niet om er helemaal mee te stoppen.
Ookal weet ik dat het beter is om te stoppen, het blijft gewoon te lekker om soms een jointje te roken.

Cooper:
Dit stelde me therapeut ook voor, heb wat informatie en uitleg gekregen, vanavond beginnen met ademhalingsoefeningen. Zodra ik dat onder de knie heb, ga ik verder leren.

Izomia:
Ik wil je niet ontmoedigen, maar... wil je echt vrij zijn, stop cold turkey. Je kan minderen. Maar ik weet, en dat zullen meerdere mensen bevestigen, dat minderen 100x moeilijk is dan cold turkey stoppen. Ikzelf worstel zoals je misschien las in dit topic nog steeds met m'n verslaving. Er zit voor mij niks anders op dan stoppen voor altijd, en ik denk eerlijk gezegd voor jou ook... Maar daar kan ik niet compleet over oordelen aangezien ik alleen dit stuk tekst van je als uitgangspunt heb.

Probeer het te ontdekken. Ik ben zelf kampioen in uitstellen en weglachen, probeer dit niet te doen, je wilt niet net als mij zin krijgen om mensen iets aan te doen, omdat je het niet eerlijk vind dat zei wel gelukkig mogen zijn en jij niet.

Het is begonnen. Gister de hele dag niet geblowd. Vandaag weer. Ik krijg er zin in. Lekker stoppen, geweldig. Enige vervelende is dat ik bang ben om na een week of 2 weer te laks te zijn en toch weer stiekem te gaan blowen. Een keer maar, en dan huppakkee oude patroon weer volop in gang, lekker liegen tegen iedereen, jatten, suicidaal worden, alle shit...

Het is weer zover. Ik ga er weer tegenaan. Heb zelfs een geheugensteuntje van yoram overgenomen, uit z'n boek: tikje op me wenkbrauw bij trek. Wtf moeten die mensen wel niet denken die mij op me wenkbrauw zien tikken elke keer? Schijt aan hun, ze moesten is weten. Elke beetjes helpen, en daar kan ik starende blikken van onwetend grut niet bij gebruiken...

IK STOP VOORGOED! HET IS MENENS! IK WIL WEER LEVEN VERDOMME, ER WEER BIJ HOREN, MEZELF WAARDEREN! NIET ALTIJD IN DE WAR ZIJN, EN MEZELF HATEN!

Ben inmiddels ook al 3 dagen van de wiet afgebleven, het vervelendste vind ik die rare nachten elk uur zien voorbijtikken, ff de slaap kunnen vatten voor een kwartietje ofzo en terug wakker worden nat van het zweet.

het is niet me bedoeling om helemaal stoppen juist even de regelmaat van het blowen aan te passen, niet meer elke dag een joint maar 2x/week ofzo..., ik zie wel wat het word...

Verder nog veel steun/sterkte aan jou L-123-R!

grts

Thanks man, jij ook veel sterkte!

En huppakkee, dag 2 is binnen. Slapen gaat me gek genoeg prima af. Ik vind het zo heerlijk om echt moe te worden en dan een boek te lezen en lekker weg te dommelen. Heel vreemd, had hiervoor altijd zware kutnachten als ik niet blowde.

Heb net ergens vanuit dit topic wat gelezen over mindfullness, of meditatie zoiets, en had het geprobeerd. Man, wat is dat wazig zeg? :P IK ging op de grond liggen midden in me kamer. Ontspannen, lichaamsdeel voor lichaamsdeel. Gedachtes voorbij laten gaan, maar ze niet uitbundig bestuderen. Wat wel lastig is kwam ik achter. Maar het leek alsof ik daar 10 seconden lag terwijl het bleek dat ik daar zeker 25 minuten gelegen heb :P En ik voelde me zo heerlijk daarna. Eventjes althans, tot mary jane aanklopte...

Maarja gaat prima, morgen dag 3 binnenhalen. Ik heb ( heel kinderachtig ) een speciale kalender gemaakt die ik afkruis per niet geblowde dag. Een keer weer geblowd, kalender verscheuren en een nieuwe maken.