Mijn Wiet Verslaving

Thanks man, allebei... voor alles. Een van me oude blow-kameraden is zojuist een week gestopt. Ik kwam erachter via facebook. Zou mooi zijn als de hele 'groep' ermee kapt, maarja... niet iedereen heeft er zoveel problemen door gekregen.

mandragora zei:

Je mag niet nadenken over die stap, je moet het gewoon doen doen doen.
Eindeloos gaan nadenken of je nou toch al dan niet gaat wandelen werkt niet, tegen die tijd heb je allang je jas aangedaan en ben je al op pad, daar is het toch geen probleem als je wat in jezelf gekeerd bent je komt er haast toch niemand tegen.
Gewoon niet nadenken, doe iets onverwachts..., stap de trein op of in je auto en ga een dagje naar de ardennen of weet ik veel waar.

Klik om te vergroten...

Dit zette me aan het denken. Bij mijn vorige stopperiode was het eigenlijk ook een hele impulsieve reactie. Dacht er niet zoveel bij na. Het punt was alleen, ik hield in me hoofd dat ik wilde stoppen, maar ik wou niet voor altijd stoppen. Ik dacht bij mezelf, ik stop gewoon voor een aantal weken, en probeer dan weer rustig recreatief te gebruiken. Ik moet gewoon voorgoed stoppen, en niet te ver in de toekomst kijken. Die gedachte van oh nou kan k nooit meer blowen is nogal deprimerend.

Thanks man, allebei... voor alles. Een van me oude blow-kameraden is zojuist een week gestopt. Ik kwam erachter via facebook.

Klik om te vergroten...

Neem contact op met die maat van je en doe daar je verhaal eens, als je met 2 bent kan je steun zoeken bij elkaar en kan je samen leuke dingen gaan doen zonder wiet.
Een goed gedacht wetende dat je niet alleen aan het kappen bent.

Die gedachte van oh nou kan k nooit meer blowen is nogal deprimerend.

Klik om te vergroten...

Dat is begrijpelijk, zou ik ook hebben allesinds.
Niet denken op lange termijn, neem het dag per dag, dan week per week...

Probeer toch al tenminste tijdens de dag niet meer te blowen, mij lukt dat ook dus zal jou dat ook lukken..., ben immers al ongeveer een dikke 10jaar verslaafd.
Ik heb het gevoel nou dat de wiet m'n leven niet meer bepaald (al is dat wel nog zo) dit alles omdat ik gewoon wiet tijdens de dag afgezworen heb.TIP: Als je dan toch blowt ('s nachts), doe dan eens belachelijk weinig wiet in je joint..., je zal geen behoefte hebben om daarna gelijk terug een joint te rollen je zal raar maar waar een voldaan gevoel hebben ( bij mij toch ).
GRTS

hm, dat zou ik raar vinden, aangezien ik altijd stoned wil worden, en niet lichtjes draaierig. ik ben immers verslaafd aan het gevoel, als ik stoned werd van de fruittella zou ik die eten, en allang nie meer blowen

Probeer het maar gewoon, doe de helft in je jointje van wat je normaal gewend bent.

Ik ga morgen ochtend naar de dokter omdat ik laatste maand last heb van ernstige steken op de borst, hoog links, waar me hart zit. Is waarschijnlijk niks, maar stel je voor dat dat nu al door roken en blowen is verkankerd... Brrr

Klik om te vergroten...

Nee joh geen paniek, kanker zou me sterk lijken zeker op 18 jaar.
Heb ook soms een druk op me borst op de plaats waar jij zegt, wel alleen als ik geblowd heb.

Hoelang blow jij nou al? Hoelang van die periode ben je verslaafd?

Ik zal eens ff eerlijk narekenen hoelang deze waanzin al aan de gang is.

Kwam op de middelbare. 2e klas, net 1 maand 15. Toen, andere school, kwas 15 en zat in de derde. Ik kan me nog een dag herrinneren toen ik 17 was dat ik wiet uit het tapijt zocht...

ik ben nu 18

Ik heb gezondheidsangst btw, heel erg, kword gek als ik iets voel waar dan ook.
Het doet gewoon echt pijn nu, en het is niet eens meer de angst voor hartaanvallen, maar meer de pijn die ik beetje zat ben nu.

Benieuwd wat de dokter je te zeggen had...

Zojuist iets heel raars meegemaakt. Het begon allemaal gisteravond, voelde een hartsteek, een hele erge, en ik als hypochonder dacht meteen: dit is het dan. Was natuurlijk niks, maar het besef dat het leven plotseling op kon houden gaf me zo'n enorme openbaring. Ik wilde dit neit meer. Ik heb alles weggeflikkerd wat ik had, ben in bed gaan liggen en gejankt ongeveer 10 minuten lang.

Volgende dag alles prima, pijn in de borst was er nog wel. Maar ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof... ik droom. Ik heb totaal geen tijdsbesef meer, niks intresseert me meer, ik loop met ideeen rond om op iedereen wraak te nemen, ook al ken ik ze of niet. Ik voel geen verbondenheid met mensen meer. Het lijkt alsof ik de controle over mezelf verloren ben.

Help me, please Wat zou dit kunnen zijn? Ik voel gewoon niet meer dat ik leef

PS: Dokter was in gesprek, op werk wou k nog n keer bellen, maar vond het wel meevallen uiteindelijk en toch maar niet gedaan. Hoorde van collega's dat ik me aanstelde. Dat het allemaal maar een paniekaanval was. Ze zullen het nog wel zien....

Zojuist iets heel raars meegemaakt. Het begon allemaal gisteravond, voelde een hartsteek, een hele erge, en ik als hypochonder dacht meteen: dit is het dan. Was natuurlijk niks, maar het besef dat het leven plotseling op kon houden gaf me zo'n enorme openbaring. Ik wilde dit neit meer. Ik heb alles weggeflikkerd wat ik had, ben in bed gaan liggen en gejankt ongeveer 10 minuten lang.

Volgende dag alles prima, pijn in de borst was er nog wel. Maar ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof... ik droom. Ik heb totaal geen tijdsbesef meer, niks intresseert me meer, ik loop met ideeen rond om op iedereen wraak te nemen, ook al ken ik ze of niet. Ik voel geen verbondenheid met mensen meer. Het lijkt alsof ik de controle over mezelf verloren ben.

Help me, please Wat zou dit kunnen zijn? Ik voel gewoon niet meer dat ik leef

PS: Dokter was in gesprek, op werk wou k nog n keer bellen, maar vond het wel meevallen uiteindelijk en toch maar niet gedaan. Hoorde van collega's dat ik me aanstelde. Dat het allemaal maar een paniekaanval was. Ze zullen het nog wel zien....

Klik om te vergroten...

Hee, ik zal proberen je te helpen.

je hebt vannacht een soort paniekaanval hebt gehad, gevolgd door een paar indringende gedachten, die je nog niet eerder hebt gehad. Ik begrijp dat dit best indrukwekkend was, dat van afgelopen nacht? Zoiets kan, vooral als je onder invloed bent van drugs, je hersenen triggeren om dingen weg te duwen om zichzelf te beschermen. Dit is in het kort de/een oorzaak van derealistatie. Het lijkt alsof je niet echt leeft, omdat je brein een trauma probeert weg te stoppen. Dit 'trauma' (neem het niet te letterlijk) is waarschijnlijk die ervaring van afgelopen nacht, maar de kans bestaat dat die ervaring 'de druppel was die de emmer deed overlopen'. Alle frustraties die je hebt, stroomden over en dan kan zo overweldigend zijn voor je brein, dat deze zich even afsluit.

Ik denk dat er zoiets gebeurt is. Ik ben geen arts, ik kan het niet met zekerheid zeggen.
Belangrijk nu is; raak niet in paniek, accepteer hoe je je voelt op dit moment. Dat is het beste wat je kunt doen. Vecht niet tegen je gevoelens, hoe vreemd deze ook mogen voelen. wacht af...

verder denk ik dat je aan moet dringen op een doktersafspraak, moet vertellen wat er is gebeurt, en vraag of de dokter je door wil verwijzen naar een psychiater. Een psycholoog kan ook, maar psychologen missen bepaalde kennis als het gaat om drugs en medicijnen.

succes! als je vragen hebt, schroom niet om ze te stellen aan ons.

Thanks man voor je snelle reactie, had ik echt nodig.

Hm, misschien heb je gelijk. Ik ga een mail sturen naar mijn psycholoog, want het is nu echt afgelopen met excuusjes, en smoesjes, en gelieg en al die blinde woede. Ik voel zoveel woede in me, dat ik serieus bang ben dat ik iemand iets aan doe. Op me werk ook, elk klein stukje commentaar gaf me een soort blinde vlek, die ik gelukkig wel kon bedwingen, maar er was iets dat zei: 'Het is payback time'.

Zo ben ik helemaal niet. Ik ben een rustige, introverte, aardige en sociale jongen. Ik zou nooit iemand kwaad willen doen. Deze gedachtes maken me ontzettend angstig.

Thanks man voor je snelle reactie, had ik echt nodig.

Hm, misschien heb je gelijk. Ik ga een mail sturen naar mijn psycholoog, want het is nu echt afgelopen met excuusjes, en smoesjes, en gelieg en al die blinde woede. Ik voel zoveel woede in me, dat ik serieus bang ben dat ik iemand iets aan doe. Op me werk ook, elk klein stukje commentaar gaf me een soort blinde vlek, die ik gelukkig wel kon bedwingen, maar er was iets dat zei: 'Het is payback time'.

Zo ben ik helemaal niet. Ik ben een rustige, introverte, aardige en sociale jongen. Ik zou nooit iemand kwaad willen doen. Deze gedachtes maken me ontzettend angstig.

Klik om te vergroten...

no problem

Ik begrijp heel goed dat je geschrokken bent, ik ken zulke gevoelens ook van een poosje geleden, toen ik regelmatig onder invloed van amfetamine was. Dan kwam er een soort woede op, die ik haast niet kon bedwingen. Terwijl ik zeker geen agressief persoon ben. Die tijden liggen achter me, en ik ben gaan inzien, dat die woede voortkwam uit het gegeven dat de kloof tussen de wereld en mijn persoon steeds groter werd. Dit zorgd voor frustratie, misverstanden...en wraakgevoelens omdat het voor je gevoel lijkt alsof de wereld de oorzaak van alle ellende is.

Zie je, dat die woede helemaal niet onlogisch is? Je bent niet gek, het is het gevolg van de afstand tussen jou en de mensen om je heen. Geen wonder, dat je boos bent. Daar mag je ook best aan toegeven, zolang je het voor jezelf houdt. De woede is een onderdeel van de afhankelijkheid van wiet (of speed, coke, het maakt niet uit). Je bent niet gek, je bent nog steeds jezelf.

Precies, ik vind nog steeds dat het de schuld van 'de rest' is. Dit is blijkbaar normaal. Ik wil zo graag iemand wat aandoen, of veel mensen iets aandoen, maar zo ben ik niet en dan schrik ik van mezelf.

Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was om psychisch zo te veranderen. Om zo'n totale verandering mee te maken dat je bang wordt van jezelf. Dat je gaat nadenken en niet één reden op kan noemen wat voor jou het leven waard maakt. Maar die zijn er zeker wel, ze zitten achter in me hoofd, maar ik kom er niet bij...

Een cannabisverslaving niet onderschatten moet ik u zeggen en lees mijn verhaal eens.

Een weedverslaving kan enorm drastisch zijn dat kan ik u bevestigen en vroeger gebruikte ik enorme hoeveelheden alcohol, xtc en tussendoor wat cocaïne en af en toe paddestoelen.
Ik zoop lieters bier,martini,wiskey en smoorde daarop in combinatie met pillen vantijd.
Weed was een vaste standaard,dagelijks een jointje of tien in de week en in het weekend raakte ik de tel kwijt,het was als cigaretten.

Ik was ne scheeve zoals ze bij ons zeggen,nen junk is de algemene term.

Op een dag slikte ik mijn laatste bol door op pukkelpop 7 of 8 jaar geleden en zweerde de drugs af.

Slapeloos was ik maar ik vocht ertegen,bleef dagenlang wakker tot ik terug een slaapritme vond.
Maar dat was niet meer hetzelfde, ik kon precies niet meer diep slapen als vroeger,ik had altijd te losse slaap en was dus constant moe.Een glaasje wiskey voor het slapen hielp niet, een fles ook niet want dan werd ik vroeger wakker en moest ik zat naar het werk en was nog steeds moe.

Drie maanden gingen voorbij maar de drang bleef onverbiddelijk en ik zever niet de drang was niet te harden en niet naar alcohol of coke of xtc,neen naar weed,raar maar waar.

Dat was het enige waar ik craving naar had en serieus,3 slapeloze vermoeiende depresieve maanden.Ik reed naar holland en kocht me 5 gram.Een jointje en de symptomen waren weg.

Ik smoorde zuinig,alleen 's avonds en toen ze op was opnieuw proberen zonder.Zelfde lieke,slapeloos,moedeloos,depresief,impulsief,verward.plus minus drie maanden en ik reed naar Holland.

Zelfde lieke, dat ging jaren door en 2.5 jaar geleden kwam het tot een climax,ik was opnieuw een aantal weken aan het smoren en ik storte emontioneel in,ik ging naar de dokter en zei dat ik slaappillen moest hebben,niet de eerste keer dat ze mij dat gaven in een poging af te kicken maar vorige keer had ik een doos lorazepam en als die opwas heb terug een maand of 3 niet gesmoord.

Nu gaven ze me alprazolam,ik stopte met weed en pakte alprazolam om te slapen,ik storte in en wilde dood om van die emotionele wirwar af te geraken, het was niet meer te harden ik wilde gewoon kapot.

Black out en ik werd wakker in een ziekenhuis,doorverwezen naar een gesloten afdeling maar ik was zo impulsief en onstabiel dat ik wegrende dat ik zelf niet meer binnenmocht erna,uiteindelijk ontwenning gaan volgen en er waren in heel die groep maar 2 weedverslaafden,al de rest alcohol en medicijnen. Cocaine en andere HD was een andere afdeling en ik ben ervan overtuigd dat psychiaters nog maar weinig afweten van echte cannabisverslaving en dit zoals u zwaar onderschatten.

Ik werd opnieuw doorverwezen naar een gesloten afdeling maar ik moest daar een jaar op wachten en ik kon dat ook niet meer betalen,ik woon alleen ziet ge,in sociaal isolement buiten mijn werk dan.

Ik moet elke avond seroquel pakken om te kunnen slapen en dat verhinderd ook de depressie en de craving voor 90 %.Zo boer ik nu voort maar in ben nu 30 en dus al 15 jaar continue verslaafd aan cannabis.

Ik heb er maar weinigen geweten die hetzelfde voor hebben zelf in die ontwenningskliniek waren we maar met 2 dus de kans dat je eraan verslaafd geraakt is wellicht klein maar en dat is niet alleen tegen u maar tegen iedereen hier en knoopt het in ulle horen:

Weedverslaving daar geraakt ge nooit van uw leven nog vanaf.

En beginnen melken dat alcohol hardnekkiger is dan moet ge maar is uitleggen waarom ik niet aan den alcool of de coke hang.

Heel simpel omdat ik verslavingsgevoelig was voor weed en niet voor coke of alcohol maar voor weed en voor ge nog is zegt van ik wil wisselen moet ge maar is aan mij en de threadstarter denken,of zout ge ook graag dagen achtereen niet kunnen slapen en zo verward en impulsief zijn dat ge zelfmoordneigingen krijgt met een blackout tot gevolg dat ge 24 uur later wakker wordt in de psychiatrie met een toegenaaid gat in uwe kop waar ge niks van weet,

Denkt ge dat dat plezant is,een plezierreisje.

Denkt dan maar rap iets anders.

Ik vrees voor de threadstarter dat hij ook maar beter oppast en zijn verslaving niet onderschat want het kan goed zijn dat ge binnen tien jaar nog zit te craven.

Ik raad u aan om therapie te volgen,een opname en daar niet te vertrekken tot het over is of in de hand met medicatie gelijk bij mij maar ge sprak over valium,daar zou ik afblijven want dat werkt na een tijd toch niet meer en is ook verslavend.(lichamelijk en geestelijk)

Erick zei:

Nou Nou, ik vind het nogal wat, stoppen met blowen is voor mij net zoiets als stoppen met een boterham met kaas in de morgen. Maar ik kan begrijpen dat je het er moeilijk mee hebt. Maar kom op cheer up, om hiervoor een eind aan je leven te maken...gaat wel erg ver. Je zit vol zelfmedelijden, ga er eens uit doe leuke dingen. Ik wou dat dat mijn enige probleem was,

Ik zit namelijk al twee weken op de afkick van suboxone, dat is een heel ander verhaal. Ik heb lichamelijk wel veel klachten nog steeds. Ik ga morgen naar de huisarts of dat ik eens niet goed nagekeken kan worden. Mijn verslavingsarts begrijpt er niets van, en zegt dat de ommekeer allang had moeten komen. Maar het lijkt bij mij wel of het elke dag erger word.

Maar toch begrijp ik je wel hoor, en wens je veel sterkte. Maar ik leef niet meer enz, kan ik hierbij niet plaatsen. Kick maar eens af van Meet of Suboxone, ik weet het is appels met peren vergelijken. Maar ik wou dat jou probleem THC het mijne was.

Dat ik nu zo reageer komt door mezelf hoor, begrijp me niet verkeerd, ik kan me best voorstellen dat je het er moeilijk mee hebt. Maar ik heb het psychisch en daarbij zwaar lichamelijk, heftige spier en hoofdpijn, voel me leeg, ben ondertussen weer 6 kilo in 2 weken afgevallen. Tijdens mijn methadon afkick ook al 14 dus dat is al 20. Kom op wees een vent en zoek een goed paar vrienden. Ik wens je veel sterkte. Niet bij de pakken neer gaan zitten, jij kunt tenminste nog iets, ik verrek van de pijn en ben op, nergens geen zin in enz.

Maar nogmaals ik vergelijk appels met peren, veel sterkte,

Erick

Klik om te vergroten...

Heftig man. Het gaat prima nu eigenlijk, 2 weken gestopt, en de drang is niet echt heftig meer. Heel af en toe zo'n sluipstemmetje dat zegt: 'rook n stickie' maar ik geef er niet aan toe.

En nu ik roken erbij heb gepakt, en 1 week mee ben gestopt, is mijn leven zich aan het ontvouwen. Alles valt als een puzzel in elkaar. Voor mensen die willen stoppen met roken, allen carrs easyway is de enige, logische, en meest simpele manier. Een tip...

Heftig dus dat je dit zo ervaart. Maar echt zo heftig? Wauw, dat had ik niet verwacht. Ik snap hoe verslavend het is en hoe emotioneel je naar de klote kan gaan, maar dit is echt het toppunt. Veel geluk met alles, blijf doorzetten!

Heftig dus dat je dit zo ervaart. Maar echt zo heftig? Wauw, dat had ik niet verwacht. Ik snap hoe verslavend het is en hoe emotioneel je naar de klote kan gaan, maar dit is echt het toppunt. Veel geluk met alles, blijf doorzetten!

Klik om te vergroten...

Idd wel heftig als ik het zo lees, ben nou al een dikke 2weken gestopt met blowen en heb me steeds prima gevoeld, beter als voorheen zelfs. Geen craving niets..., de eerste nachten wat slechter geslapen maar dit probleem is al een tijdje weer van de baan. Voelde me vanaf dat ik gestopt was super helder, veel energie, euforisch (kwam al fluitend de dag door), heel sociaal weer, het wolkje in me hoofd is weggetrokken, grote ondernemingsdrang...(kortom je kan het vergelijken met een 'speed' gevoel) .Snap niet dat mensen er zoveel last van kunnen hebben als Wiskey...maar iedereen is anders natuurlijk.

Vind het voor mezelf een piece of cake om te stoppen met blowen...had ik nooit gedacht.

Veel succes en sterkte nog aan jullie allesinds!

grts

mandragora zei:

Idd wel heftig als ik het zo lees, ben nou al een dikke 2weken gestopt met blowen en heb me steeds prima gevoeld, beter als voorheen zelfs. Geen craving niets..., de eerste nachten wat slechter geslapen maar dit probleem is al een tijdje weer van de baan. Voelde me vanaf dat ik gestopt was super helder, veel energie, euforisch (kwam al fluitend de dag door), heel sociaal weer, het wolkje in me hoofd is weggetrokken, grote ondernemingsdrang...(kortom je kan het vergelijken met een 'speed' gevoel) .Snap niet dat mensen er zoveel last van kunnen hebben als Wiskey...maar iedereen is anders natuurlijk.

Vind het voor mezelf een piece of cake om te stoppen met blowen...had ik nooit gedacht.

Veel succes en sterkte nog aan jullie allesinds!

grts

Klik om te vergroten...

Hier herken ik het prima in. Zo ging het met mij ook toen ik stopte met wiet. Maar ja iedereen is verschillend. Sterkte L-123-R en whiskey

Is het de alcohol? Waarom krijg ik die gedachtes dat ik wraak moet nemen op alles en iedereen? Ik wil iedereen doodmaken, laten lijden, diegene die het vroeger konden opbrengen om mij te pesten, en te kleineren, en buiten te sluiten, jullie zullen mijn wraak voelen. Allemaal. Ik mocht nooit meedoen. Ik heb het geslikt als zoete koek. Maar op een gegeven moment is het genoeg geweest. op een gegeven moment is de emmer vol en voel ik niets meer. Waarom was ik altijd het aanhangsel van de groep? Zelfs bij mijn 2 beste vrienden was ik altijd het aanhangsel. We gingen uit maar Leon was altijd die slome flikker die er nooit echt bij hoorde. Het is echt genoeg geweest. FUCKED UP! Ik snap alle lone-wolf killers van de laatste tijd. Ze werden niet begrepen. Net als ik me nu voel. Het enige verschil: ik zal nooit onschuldige mensen laten lijden. De schuldigen zijn de pineut. Ik word er gek van om te leven in mijn hoofd. Niemand begrijpt mij, me moeder niet. me broer niet, me therapeut niet, mijn klasgenoten niet. En nee, dan hoeft het van mij niet meer. Als ik me ooit kon voorstellen dat iemand zo'n volledig onbegrip en paniekgevoel kon ervaren was ik nooit tot nu gekomen. Kortom: Dan was ik er al lang neit meer geweest. Het feit dat ik persoonlijk zo beschadigd ben door mijn jeugd, en zo veel shit heb meegemaakt, maakt mij tot diegene die ik nu ben. De zielige loser genaamd leon. Maar we zullen zien wie er de loser is. Wie er het laatst lacht. Ik wil rust. Eindelijk rust, waarom krijg ik het niet? Alle woede komt boven, als een meterkast die overhit raakt. Ik wil afgrijselijke verhalen over geluk, chickies, geld, vriendschap, eer, toekomst, banen, school etc allemaal niet horen. Jullie zijn vuile verwende klootzakken, gepempert door jullie ouders en de maatschappij. Hoeveel mensen moeten er wel niet een psychopatische stoornis hebben? Iemand met gevoel en empathie kan geen partij oprichten die arme mensen als zwakkere beschouwt. Dat kan gewoon niet. Waarom kreeg ik niet de aandacht die ik verdiende, en het begrip en medeleven? Als er ooit een moment in mijn leven moest komen waarop er een drastische beslissing gemaakt moest worden is het nu. Ga ik door of niet? En natuurlijk wil ik door. Maar ik heb er zo schoon genoeg van om altijd in hetzelfde treintje te zitten, rijdend op een rond spoor, als maar hetzelfde. Een periode van schommelingen gevolgd door een illusie, om er vervolgens achter te komen hoe het werkelijk in elkaar steekt. Ik ben een mens. Ik heb gevoel. Maar op dit moment is er weinig van over. Ik voel alleen woede en frustratie. Haat. Werkelijk blinde haat. En dan is de keuze snel gemaakt.

Please, laat het de alcohol zijn. Alsjeblieft, dat is het laatste wat ik vraag...

Het is de alcohol.
haal jezelf niet zo neer man.

Laat los en ga door, ga niet liggen wegkwijnen in een bodemloze put van zelfmedelijden.

Het was de alcohol. Het was de alcohol die mij overdepressief maakte. Hoe dan ook is het nu afgelopen. Ik voel wel dezelfde shit, maar het is niet allemaal zo... eenzijdig. Het was gewoon een stomdronken avond, waarbij alles naar boven kwam en ik het niet meer kon relativeren. Wat was belangrijk, en wat was redelijk of onredelijk? Toch klopt alles uit het bericht. het is alleen nogal vergroot en overdreven, maar het is allemaal waar.

Ah, screw it, het leven is nou eenmaal geen sprookje met n happy ending.