#1
Ja, ik zit dan idd in een machteloze slachtofferrol. Ik heb in het verleden een zware therapie gevolgd die erop gefocussed was om traumatische ervaring uit het verleden te verwerken, te kijken naar je eigen emoties, angsten, vervorming van de realiteit, routines e.d.
Ik heb hier veel aan gehad, voornamelijk meer inzicht in mezelf en meer contact met mijn lichaam gekregen. Door deze therapie snap ik ook beter waarvan ik ben gaan vluchten en waarom ik zo onzeker in het contact sta met anderen... angst voor afkeuring/afwijzing.
Ik snap niet helemaal hoe ik dit kan doen. Zelf zie ik het zo: Dat ik zo met mijn problemen om ben gegaan als kind/tiener, daarvan vind ik dat het me voornamelijk is overkomen. Hoe ik met mijn problemen ben omgegaan na mijn 18de/20ste vind ik mijn eigen verantwoordelijkheid.
Volgens mij bedoel jij nog meer of iets anders. Zou je dit willen toelichten?
Ik heb hier veel aan gehad, voornamelijk meer inzicht in mezelf en meer contact met mijn lichaam gekregen. Door deze therapie snap ik ook beter waarvan ik ben gaan vluchten en waarom ik zo onzeker in het contact sta met anderen... angst voor afkeuring/afwijzing.
Maar je moet er wel wat aan gaan doen en dat is verantwoordelijkheid nemen voor alles wat je is overkomen, ook al lijkt het alsof dat niet kan (of zelfs niet hoeft)
Ik snap niet helemaal hoe ik dit kan doen. Zelf zie ik het zo: Dat ik zo met mijn problemen om ben gegaan als kind/tiener, daarvan vind ik dat het me voornamelijk is overkomen. Hoe ik met mijn problemen ben omgegaan na mijn 18de/20ste vind ik mijn eigen verantwoordelijkheid.
Volgens mij bedoel jij nog meer of iets anders. Zou je dit willen toelichten?
