#1
"Depressief door cannabis of door leven?"
Het antwoord daarop is nu wel duidelijk. Beiden! Ik mis mijn vader die vorig jaar overleden is. Ik zou zo graag nog even met hem praten. Even praten over de dagelijkse dingen. Ik mis mijn moeder die eigenlijk veel te snel weg was, zou haar zo graag nog wat dingen vragen. Ik mis mijn hond nog steeds die ik een jaar geleden heb moeten laten inslapen, ik mis zelfs mijn ex-vriendin van jaren geleden. "Getriggerd" door iemand die ik een tijdje geleden ben tegengekomen met zo'n beetje dezelfde eigenschappen. Ze is een grote hulp, maar....
Jullie vertelden mij wel dat het afkicken van wiet zou gaan met pieken en dalen. De reden hiervoor zou zijn dat ik jarenlang mijn emoties naar de achtergrond zou hebben gedrukt door zo veel te blowen. Ik kan nu wel bevestigen dat het zo is. Duidelijk. Sinds begin van dit jaar ben ik heel emotioneel geworden. Erger dan tevoren. Ik loop nu rond met het idee dat ik helemaal terug ben bij af. Slapen doe ik bijna niet meer en ik dacht dat het de goede kant op ging. Dat blijkt toch even anders te liggen. Mijn emoties hebben de overhand gekregen op sommige momenten.
Ik heb altijd gedacht dat onze familie een hele sterke familieband had met elkaar, dat blijkt ook niet waar te zijn. Ook dat speelt me erg op merk ik nu. Het feit dat mijn eigen zus, tantes, ooms, neven en nichten niet meer met me spreken is me ook niet in de koude kleren gaan zitten. Ook het feit dat ik uit mijn sociale omgeving weg ben helpt niet mee. Toen ik vroeger in mijn oude buurt de hond uitliet zo'n drie keer per dag, maakte ik altijd wel een praatje met èèn of meerdere personen. Dat is allemaal komen te vervallen. Hoe in godsnaam verwerk je dat?
Mijn vooruitzichten zijn ook niet erg best en ook dat draagt bij dat het begin van dit jaar gewoon gezegd behoorlijk klote is. Ik ben heel erg blij met met de hulp die ik krijg via dit forum maar eerlijk gezegd, het is geen vervanger voor familie. Wat betreft het blowen ben ik wel op de goede weg, laatst nog een paar haaltjes genomen van een joint, wat me helemaal niet beviel. Blowen wil ik niet meer.
Wat het ergste is zijn die opspelende emoties, die komen nu ik al een aantal weken nuchter ben, hard aan. Heel hard. Ik hoop werkelijk dat het de komende tijd iets minder gaat worden met die emoties omdat ze met me op de loop gaan en dat kan ik nu echt niet gebruiken. Ik moet op zoek naar een woning of onderkomen anders sta ik straks op straat. Moet wel een beetje mijn koppie er proberen bij te houden. Dat lukt nu nauwelijks.
Vraag me alsjeblieft niet meer of ik wil gaan praten met een "peut" of zo, ik zou toch precies hetzelfde vertellen als dat ik hier zou doen. En ik heb nou niet het idee dat een psycholoog opeens met een idee komt waar ik of jullie nog niet aan hebben gedacht. Ga sporten, houd jezelf bezig, hoor je wel. Je moet er wel de energie voor hebben. En die is langzaam uit mij weggevloeid lijkt het wel. Ik loop weer door het huis als een zombie zonder fut.
Op dit ogenblik is het zoals @Legio Patria Nostra en ik het hierboven al over hebben gehad. Piekeren, malen en nadenken over hoe nou verder. Ook dat vreet de energie uit je lichaam weg. Het gezond eten is er met de feestdagen wel bij ingeschoten, dus dat zal het eerst zijn wat ik weer ga oppakken. Sporten wil ik ook graag, op 100 meter lopen zit hier een heel goedkope sportschool. Zou er graag wat gaan trainen maar kan het gewoonweg nog niet opbrengen. En financieel gezien zit het ook niet mee....
Het enige wat me rest is de boel van me proberen af te schrijven wat, dacht ik, tot het nieuwe jaar aardig ging. Maar ook dat vreet zo veel energie bij me weg, ik heb dit stukje nu geschreven en kan weer gaan slapen omdat ik op ben. Misschien moet ik een GGZ-arts vragen om medicatie maar dat is absoluut het laatste wat ik zou willen, verslaafd raken aan "pammetjes" of zo en dan van de ene in de andere verslaving vallen. Dikke nope voor mij.
Wat ik wel weet ondertussen is dat ik hier een luisterend oor vinden kan en dat doet veel goeds met me. Nog steeds verbaasd het me hoeveel mensen er "rond huppelen" op een forum voor drugs met het hart op de juiste plaats en die ook nog eens komen met vaak goede adviezen en hulp. Uiteindelijk moet ik toch zelf door deze periode heen maar met zo'n forum als dit zou dat toch een keertje moeten lukken. Nu alleen even niet.....
Het antwoord daarop is nu wel duidelijk. Beiden! Ik mis mijn vader die vorig jaar overleden is. Ik zou zo graag nog even met hem praten. Even praten over de dagelijkse dingen. Ik mis mijn moeder die eigenlijk veel te snel weg was, zou haar zo graag nog wat dingen vragen. Ik mis mijn hond nog steeds die ik een jaar geleden heb moeten laten inslapen, ik mis zelfs mijn ex-vriendin van jaren geleden. "Getriggerd" door iemand die ik een tijdje geleden ben tegengekomen met zo'n beetje dezelfde eigenschappen. Ze is een grote hulp, maar....
Jullie vertelden mij wel dat het afkicken van wiet zou gaan met pieken en dalen. De reden hiervoor zou zijn dat ik jarenlang mijn emoties naar de achtergrond zou hebben gedrukt door zo veel te blowen. Ik kan nu wel bevestigen dat het zo is. Duidelijk. Sinds begin van dit jaar ben ik heel emotioneel geworden. Erger dan tevoren. Ik loop nu rond met het idee dat ik helemaal terug ben bij af. Slapen doe ik bijna niet meer en ik dacht dat het de goede kant op ging. Dat blijkt toch even anders te liggen. Mijn emoties hebben de overhand gekregen op sommige momenten.
Ik heb altijd gedacht dat onze familie een hele sterke familieband had met elkaar, dat blijkt ook niet waar te zijn. Ook dat speelt me erg op merk ik nu. Het feit dat mijn eigen zus, tantes, ooms, neven en nichten niet meer met me spreken is me ook niet in de koude kleren gaan zitten. Ook het feit dat ik uit mijn sociale omgeving weg ben helpt niet mee. Toen ik vroeger in mijn oude buurt de hond uitliet zo'n drie keer per dag, maakte ik altijd wel een praatje met èèn of meerdere personen. Dat is allemaal komen te vervallen. Hoe in godsnaam verwerk je dat?
Mijn vooruitzichten zijn ook niet erg best en ook dat draagt bij dat het begin van dit jaar gewoon gezegd behoorlijk klote is. Ik ben heel erg blij met met de hulp die ik krijg via dit forum maar eerlijk gezegd, het is geen vervanger voor familie. Wat betreft het blowen ben ik wel op de goede weg, laatst nog een paar haaltjes genomen van een joint, wat me helemaal niet beviel. Blowen wil ik niet meer.
Wat het ergste is zijn die opspelende emoties, die komen nu ik al een aantal weken nuchter ben, hard aan. Heel hard. Ik hoop werkelijk dat het de komende tijd iets minder gaat worden met die emoties omdat ze met me op de loop gaan en dat kan ik nu echt niet gebruiken. Ik moet op zoek naar een woning of onderkomen anders sta ik straks op straat. Moet wel een beetje mijn koppie er proberen bij te houden. Dat lukt nu nauwelijks.
Vraag me alsjeblieft niet meer of ik wil gaan praten met een "peut" of zo, ik zou toch precies hetzelfde vertellen als dat ik hier zou doen. En ik heb nou niet het idee dat een psycholoog opeens met een idee komt waar ik of jullie nog niet aan hebben gedacht. Ga sporten, houd jezelf bezig, hoor je wel. Je moet er wel de energie voor hebben. En die is langzaam uit mij weggevloeid lijkt het wel. Ik loop weer door het huis als een zombie zonder fut.
Op dit ogenblik is het zoals @Legio Patria Nostra en ik het hierboven al over hebben gehad. Piekeren, malen en nadenken over hoe nou verder. Ook dat vreet de energie uit je lichaam weg. Het gezond eten is er met de feestdagen wel bij ingeschoten, dus dat zal het eerst zijn wat ik weer ga oppakken. Sporten wil ik ook graag, op 100 meter lopen zit hier een heel goedkope sportschool. Zou er graag wat gaan trainen maar kan het gewoonweg nog niet opbrengen. En financieel gezien zit het ook niet mee....
Het enige wat me rest is de boel van me proberen af te schrijven wat, dacht ik, tot het nieuwe jaar aardig ging. Maar ook dat vreet zo veel energie bij me weg, ik heb dit stukje nu geschreven en kan weer gaan slapen omdat ik op ben. Misschien moet ik een GGZ-arts vragen om medicatie maar dat is absoluut het laatste wat ik zou willen, verslaafd raken aan "pammetjes" of zo en dan van de ene in de andere verslaving vallen. Dikke nope voor mij.
Wat ik wel weet ondertussen is dat ik hier een luisterend oor vinden kan en dat doet veel goeds met me. Nog steeds verbaasd het me hoeveel mensen er "rond huppelen" op een forum voor drugs met het hart op de juiste plaats en die ook nog eens komen met vaak goede adviezen en hulp. Uiteindelijk moet ik toch zelf door deze periode heen maar met zo'n forum als dit zou dat toch een keertje moeten lukken. Nu alleen even niet.....