#1
Maar dat is nou precies waar ik het over heb. Als je het werk alleen op het psychologische niveau doet, dus op het niveau van het verhaal dat vastzit aan een emotie, dan raak je de kern niet. Dit is denk ik ook de reden waarom mensen zo 10, 20, 30 jaar of langer bij een psycholoog of iets dergelijks kunnen blijven komen.Ik heb hierin zeer veel werk te leveren, in dat omgaan met emoties, gedachten die opkomen proberen te stoppen (of van me af te laten glijden) of afleiding nog te kunnen zoeken op de ergste momenten...heel veel werk...zoveel werk aan mezelf en aan veel aspecten van mezelf...zoveel dat ik denk dat het tot mijn pensioenleeftijd gaat zijn als t ooit stopt...ik wil leven, tenminste een deel van de tijd zorgeloos zijn...ik weet gewoon niet of ik dat verwerkingswerk of het moeilijke leren ermee omgaan zie zitten........
Maar door (tijdelijk) het verhaal aan de kant te zetten en de rauwe emotie, dus de rauwe sensatie te voelen, confronteer je jezelf direct met de kern van het probleem. En dan kunnen dingen mogelijk snel gaan, héél snel. Maar dat hangt af van de intensiteit waarmee je de rauwe sensatie durft te voelen. Natuurlijk, in de praktijk zal er alsnog tijd nodig zijn, maar met deze methode kun je dit in mijn ogen drastisch verkorten. Omdat je voorbij het psychologische niveau gaat.
Natuurlijk, begrijpelijk. Als dat je keuzes lijken te zijn. Maar er is dus nog een keuze: komen tot neutrale observatie. Afkoppelen van het verhaal. Niet meer "deze gevoelens plagen mij", maar "ik ben me bewust van deze onpersoonlijke gevoelens".En ja, na een aantal dagen niks dan afzien is het vooral voor mijn misbruik van Concerta tot situaties gekomen dat ik bonkte met mijn hoofd op de muur tot een punt dat de pijn me rust boodt, automutilatie, intoxicaties die heel zwaar waren om alles lam te leggen....
In die zin verkies ik het afzien van gebruik en afkick eigenlijk boven het onder ogen zien, ik ga door heel hevige ontwenningsverschijnselen en dit op heel regelmatige basis door herhalende hervallen, maar dat is simpelweg "afkick" te noemen....ik voel me veiliger bij deze gevoelens dan bij de onderliggende emoties en nog lange weg hier mee om te kunnen gaan. Ik vind dit leefbaarder.
Ik denk dat die opname voor jou ook absoluut nodig is. Maar ga ook alvast nadenken over wat je op de lange termijn gaat doen. Als je terugkomt uit opname, zul je ook de manier moeten veranderen waarop je met je emoties omgaat. En daarvoor raad ik dus die directe onpersoonlijke confrontatie met je emoties aan.Mss klinkt dit laf dat ik er niet voor kies (of vandaag niet of nog niet terug na mijn laatste herval en eerder zeldzaam wel) om de onderliggende dingen aan te pakken....ik zie een herval bijna als een noodzakelijke redding na bv 4 dagen teveel afzien en ik oefen zo ook met het omgaan met de emoties die er wel doorkomen en vindt hier met gebruik voor mij toch veiliger een weg in. Ik heb meer het vertrouwen dat het veilig blijft voor me, ondanks dat ik weet dat gebruik met enorme gewenning en soms allesbehalve goede controle over hoeveel ook niet bepaald veilig is.
Met gebruik verlies ik ondanks alles nooit de moed, heb ik geen doodswensen en houd ik vol...ik ben er redelijk van overtuigd dat dit voor mij de veiligste optie is...of ben er bang voor dat dit zo is...
Toch ga ik een langdurigere opname proberen om te stoppen in een veilige context daarvoor, ik kan op zijn minst proberen het tegendeel te bewijzen dat het mss niet enkel aan het misbruik ligt van de middelen dat ik niet meer zo zelfdestructief ben, maar door andere factoren zoals gevolgde therapie die misschien toch veel resultaat had?