DrugsForum.nl

Wil je niet van het ene middel aan het andere middel krijgen maar is anti depressiva misschien voor jou niet een medicatie om te proberen?
Misschien pas wanneer je in opname zit zodat je meer grip kunt krijgen op het stabiel worden in je leven.
Hoop dat je snel rust en verbetering zult vinden, te gek van woorden dat de wachtlijsten altijd nog zo lang zijn.
Hoeveel mensen eigenlijk wel niet met zulke problemen rondlopen, vreselijk!

Ik herken het deel van bepaalde gevoelens niet willen (kunnen) voelen en daardoor moeten kiezen tussen de regen of de drup. Voel ik me totaal afgestompt door de oxy of voel ik me kut omdat ik mezelf voel? En toch is het laatste aanpakken (dus bij mezelf te kunnen zijn) het enige dat mijn leven kan verbeteren. Daarom zou ik je willen aanraden alles op alles te zetten om van jezelf te leren houden. Om jezelf te leren zien zoals je echt bent en niet wat anderen aan beeldvorming hebben gedaan. (het klinkt een beetje alsof je ouders ook wel negatief over je waren).

Maar dit kun je inderdaad niet alleen doen. Ik zit nu bijna 2 jaar in therapie en ik begin een beetje te begrijpen wat er met me is. Ik heb nu ook een diagnose en voor mij is het heel fijn om te weten dat ik bepaalde dingen doe vanuit mijn ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Dus vanuit mijn stoornis en niet vanuit mijn karakter. Hierdoor kan ik eindelijk ook begrijpen dat hoe mijn jeugd was, echt heel erg onveilig was. En dat het dus best logisch is dat ik strategieen heb ontwikkeld zoals: 'ik ben er niet', 'dit kan niet mijn leven zijn' en 'ik ga later mijn leven wel leiden, nu niet.' Vluchtgedrag omdat de werkelijkheid onverdragelijk was. Ik ben nog steeds aan het vluchten via mijn verslaafdheid aan de oxy, maar afkicken is iets wat ik nu even laat rusten (ook omdat ik een redelijk functionerende verslaafde ben).

Mindless zei:

Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is:

Een emotie is een sensatie + verhaal eraan vast. Dus een gevoel, maar ook een context, een door jou toebedeelde betekenis ván dat gevoel.

Neutrale observatie van je emoties is dus even (tijdelijk) dat verhaal gedeelte aan de kant zetten en puur de sensatie voelen.

Klik om te vergroten...

Het is inderdaad niet ingewikkeld wat je zegt. Maar het is wel veel te moeilijk voor mij. Die sensatie is pure doodsangst; er niet kunnen zijn en die kan ik niet zomaar even voelen. Dat gaat gewoon niet, dat is veel te heftig en overweldigend. Ik heb het vroeger gevoeld en ik heb mezelf zo enorm beschermd om dit nooit meer te hoeven voelen, dat ik alles uit de kast zal halen om deze sensatie te vermijden. Het is te vergelijken met een drukke snelweg te moeten oversteken, zonder links of rechts te kijken en erop vertrouwen dat de auto's wel voor je zullen stoppen. Ik kan dat alleen maar samen met een kordon van mensen en die ben ik nu aan het verzamelen. Ik hoop zó dat jij dat ook kunt gaan doen, Fairflower!

Ik vind je ongelovelijk dapper en moedig om zo je verhaal te doen. Je bent een heel sterk persoon, dat kan niet anders. Ik wens je al het beste, maar dan nog beter, toe!

Juist niet. 1 van de risico's van Ad van AD is dat je je vlakker kan voelen.. bovendien verandert het je kunstmatig. Hij moet juist weer voelen om echt zichzelf te zijn en blijven.
Om die reden heeft iig 1 kliniek die past start met ad als je langere tijd nuchter ben en langere tijd aan jezelf gewerkt hebben.

Mrloverdj zei:

Juist niet.

Klik om te vergroten...

Ehm, juist niet WAT? Waar gaat deze 'juist niet' tegenin?

CaRRita zei:

Het is inderdaad niet ingewikkeld wat je zegt. Maar het is wel veel te moeilijk voor mij. Die sensatie is pure doodsangst; er niet kunnen zijn en die kan ik niet zomaar even voelen. Dat gaat gewoon niet, dat is veel te heftig en overweldigend. Ik heb het vroeger gevoeld en ik heb mezelf zo enorm beschermd om dit nooit meer te hoeven voelen, dat ik alles uit de kast zal halen om deze sensatie te vermijden. Het is te vergelijken met een drukke snelweg te moeten oversteken, zonder links of rechts te kijken en erop vertrouwen dat de auto's wel voor je zullen stoppen. Ik kan dat alleen maar samen met een kordon van mensen en die ben ik nu aan het verzamelen.

Klik om te vergroten...

Is echt de sensatie zelf pure doodsangst? Of is het aangekoppelde verhaal dat we onszelf vertellen óver die sensatie dat?

Dit is niet om jouw angst te bagatelliseren, maar als je de persoonlijkheid (tijdelijk) van een emotie afhaalt en het voelt voor wat het is: slechts een sensatie. Hoe overweldigend is die sensatie dan nog? Waarschijnlijk niet comfortabel om te voelen, maar kan het je dan nog overweldigen? Als het geen persoonlijke betrekking op jou heeft.

Ik zou durven zeggen dat we dit vermogen in principe hebben. Om een emotie tijdelijk los te maken van het verhaal wat we onszelf vertellen over die emotie en deze zo te reduceren tot slechts een sensatie. En wanneer die persoonlijkheid er niet is, kun je de sensatie in de diepte voelen en zelfs verwerken.

Natuurlijk kan iemand prefereren om binnen dat verhaal te werken aan de angst. Dat kan ook. In mijn ogen is dit een minder directe aanpak van het probleem, maar voor sommigen wellicht prettiger. Of het lijkt prettiger. Want op die manier behoudt een emotie zijn beladenheid: is het niet slechts een neutrale sensatie.

Dopemonster zei:

Wil je niet van het ene middel aan het andere middel krijgen maar is anti depressiva misschien voor jou niet een medicatie om te proberen?
Misschien pas wanneer je in opname zit zodat je meer grip kunt krijgen op het stabiel worden in je leven.
Hoop dat je snel rust en verbetering zult vinden, te gek van woorden dat de wachtlijsten altijd nog zo lang zijn.
Hoeveel mensen eigenlijk wel niet met zulke problemen rondlopen, vreselijk!

Klik om te vergroten...

Toen ik ben ging afkicken van mijn speedverslaving(ruim 8 jaar) kreeg ik een enorme zware depressie.
Door de speed waren al die jaren mijn emoties afgevlakt.
Nu kwam alles ineems keihard binnen en werd ik overspoeld met emoties.
Hier was ik ook al heel bang voor tijdens mijn gebruik.
Angst voor wat ga ik allema voelen kwa emoties...
Ga ik alle pijn, verdriet en angst van mijn trauma's wel aan kunnrn nuchter.

Toen ik 2 mnd nuchter was ben ik aan de antidepressiva gegaan.
Dat ook antidepressiva je emoties afvlakt klopt.
Maar je moet het ook gebruiken in combinatie met theraphie.
Je moet aan jezelf blijven werken en aan de onderliggende redenen van je verslaving.

Door de antidepressiva kan ik nu werken aan mijn trauma's.
En zo ook aan de onderliggende problemen die achter mijn verslaving zaten.

Mijn leven is nu stuk dragelijker geworden.
Ik kan weer genieten van de kleine dingen in het leven.
Het geeft me net ff dat zetke in mijn rug.
Ondertussen probeer ik mijn leven weer wat op te pakken.
Ik krijg opnieuw trauma theraphie, ben weer begonnen met sporten, wandel veel en zoek naar nieuwe doelen.

Ik sta niet in jouw schoenen en draag niet jouw bagage...
Ik heb ook veel bagage en had nooit verwacht dat ik zonder de speed zou kunnen.
Ik dacht dat het juist de speed was welke mij de kracht nog gaf om door te gaan ondanks alle pijn en verdriet.
De speed onderdrukt het inderdaad maar het haalt je problemen zeker niet weg.

Ik kan je met zekerheid zeggen uit eigen ervaring..
Ga de strijd aan en vind jezelf terug.
Je kunt zoveel meer aan dan jezelf denkt.
Het zal heel zwaar zijn maar er is een beter leven. 🙏😘❤️

Mindless zei:

Is echt de sensatie zelf pure doodsangst? Of is het aangekoppelde verhaal dat we onszelf vertellen óver die sensatie dat?

Klik om te vergroten...

Ik ken deze tactiek van Byron Katie, die wel eens heeft verteld dat ze onder schot gehouden werd. Doordat ze niet geloofde in het verhaal dat ze dood zou gaan, was ze niet bang en kon ze nog steeds van de prachtige avondlucht genieten. Dus wellicht is dit geweldig haalbaar als je Byron Katie bent, of Eckhart Tolle ofzo, maar ik als gewone sterveling kan niet mijn verhaal naar believen in- en uitschakelen.

En stel dat ik dat wel zou kunnen, dan is er toch geen koppeling tussen mijn persoonlijkheid (het verhaal) en de sensatie? Wat heeft het dan voor nut om dat door te maken? Het is als een ritje in de 8baan, je staat even doodsangsten uit, maar omdat die niet gekoppeld zijn aan een verhaal, kun je er verder ook niets mee, je groeit er niet door ofzo.

Nu ik zo nadenk, is het ook zo dat mijn verhaal niet 1 verhaal is. Het is 18 jaar (mijn hele jeugd) van allemaal verhaaltjes/situaties die dagelijks voorkwamen. Het is mijn wereldbeeld geworden, het is een stoornis in de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid geworden. Er zijn bepaalde neuronen snelwegen in mijn hersenen ontstaan, die niet zomaar omgelegd kunnen worden. Is misschien ook weer een verhaal, maar dan eentje met een wetenschappelijke achtergrond.

Heb jij zelf ervaring met het verhaal ontkrachten door de sensatie te doorvoelen? Was dat bij een eenmalig verhaal (PTTS) of ook bij chronisch trauma? Of denk jij dat daar niet echt in een verschil in zit bij deze strategie?

Het zou mooi zijn, als de ts het voor elkaar zou kunnen krijgen, om eens twee if drie maanden hé le maal te kunnen stoppen met innemen.
En dan maar eens kijken, hoe dat je eraan toe bent.
Ik voorspel, dat je, na de hel van ontwenning te hebben doorstaan, en ja, dat is erg zwaar maar het moet, ook in opname, dat je jezelf veel beter zult voelen!
Ts, geef jezelf de kans om deze cirkels, deze spanningsvelden, te doorbreken!
Want de concerta liegt tegen je, en bedriegt je ook nog eens.
Je krijgt hier alleen maar meer ellende bij, totdat je lijf er de brui aan geeft en er onherstelbare schade optreedt en zover mag het niet komen, toch?
Je moet dus zoen, vind ik, asap opgenomen te worden!
Zoals je weet, ben je nu op een afschuwelijke manier roofbouw op je lijf te plegen, en de concerta l i j k t je te kunnen helpen maar dat is maar schijn...
Je moet er toch een keer doorheen, je gevoelens en angsten kunnen zeer wel door de concerta in stand worden gehouden...
Ik zeg je dat je absoluut jezelf beter zult voelen na een tijd niet innemen!

De Zandman zei:

Het zou mooi zijn, als de ts het voor elkaar zou kunnen krijgen, om eens twee if drie maanden hé le maal te kunnen stoppen met innemen.
En dan maar eens kijken, hoe dat je eraan toe bent.
Ik voorspel, dat je, na de hel van ontwenning te hebben doorstaan, en ja, dat is erg zwaar maar het moet, ook in opname, dat je jezelf veel beter zult voelen!
Ts, geef jezelf de kans om deze cirkels, deze spanningsvelden, te doorbreken!
Want de concerta liegt tegen je, en bedriegt je ook nog eens.
Je krijgt hier alleen maar meer ellende bij, totdat je lijf er de brui aan geeft en er onherstelbare schade optreedt en zover mag het niet komen, toch?
Je moet dus zoen, vind ik, asap opgenomen te worden!
Zoals je weet, ben je nu op een afschuwelijke manier roofbouw op je lijf te plegen, en de concerta l i j k t je te kunnen helpen maar dat is maar schijn...
Je moet er toch een keer doorheen, je gevoelens en angsten kunnen zeer wel door de concerta in stand worden gehouden...
Ik zeg je dat je absoluut jezelf beter zult voelen na een tijd niet innemen!

Klik om te vergroten...

En dan voorral clean blijven is het belangrijkste
Je zult je sowieso 1-2 jaar gewoon helemaal kut voelen dat is niet te voorkomen, maar langzaam aan en echt heel langzaam aan ga je progressie merken en zul je steeds sterker worden mentaal!

CaRRita zei:

Ik ken deze tactiek van Byron Katie, die wel eens heeft verteld dat ze onder schot gehouden werd. Doordat ze niet geloofde in het verhaal dat ze dood zou gaan, was ze niet bang en kon ze nog steeds van de prachtige avondlucht genieten. Dus wellicht is dit geweldig haalbaar als je Byron Katie bent, of Eckhart Tolle ofzo, maar ik als gewone sterveling kan niet mijn verhaal naar believen in- en uitschakelen.

En stel dat ik dat wel zou kunnen, dan is er toch geen koppeling tussen mijn persoonlijkheid (het verhaal) en de sensatie? Wat heeft het dan voor nut om dat door te maken? Het is als een ritje in de 8baan, je staat even doodsangsten uit, maar omdat die niet gekoppeld zijn aan een verhaal, kun je er verder ook niets mee, je groeit er niet door ofzo.

Nu ik zo nadenk, is het ook zo dat mijn verhaal niet 1 verhaal is. Het is 18 jaar (mijn hele jeugd) van allemaal verhaaltjes/situaties die dagelijks voorkwamen. Het is mijn wereldbeeld geworden, het is een stoornis in de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid geworden. Er zijn bepaalde neuronen snelwegen in mijn hersenen ontstaan, die niet zomaar omgelegd kunnen worden. Is misschien ook weer een verhaal, maar dan eentje met een wetenschappelijke achtergrond.

Heb jij zelf ervaring met het verhaal ontkrachten door de sensatie te doorvoelen? Was dat bij een eenmalig verhaal (PTTS) of ook bij chronisch trauma? Of denk jij dat daar niet echt in een verschil in zit bij deze strategie?

Klik om te vergroten...

Excuses voor de late reactie. Ben de laatste tijd weinig op DF, ik weet niet meer of ik destijds geen tijd had of iets dergelijks.

Laat voorop staan dat ik zelf geen ervaring heb met PTSS en/of pure doodsangst. Een tijdje geleden is me wel duidelijk geworden dat bijvoorbeeld PTSS wel even andere koek is dan gewoon wat angstgedachten die op komen zetten. Dus ik wil mijn mening wat bijstellen:

Bij "gewone" angst kun je ervoor kiezen om deze te voelen als pure angst-sensatie, in plaats van 'mijn angst'. Angst staat (meestal) niet los van je persoonlijkheid, het gaat in je lichaam zitten, het vormt je houding, je manier van lopen, etc. Diezelfde Eckhart Tolle verwoordt dit imo heel goed met het zogenaamde 'pijnlichaam' (pain body). Het nut van de pure angst sensatie voelen is om die opgeslagen pijn/angst los te koppelen van mij/ik (het onpersoonlijk maken ervan) en zo dat 'pijnlichaam' te verminderen: De emotionele ballast die je met je meedraagt, te verminderen dus. Nogmaals: over PTSS doe ik geen uitspraken, ik heb daar geen ervaring mee.

Wees blij, om hier geen ervaring mee te hebben je wordt er niet erg blij mee...

De Zandman zei:

Wees blij, om hier geen ervaring mee te hebben je wordt er niet erg blij mee...

Klik om te vergroten...

Nee van wat ik heb gehoord is het extreem...

De Zandman zei:

Jazeker! Dat kun je wel zeggen!
Sommige gebeurtenissen blijven maar terugkomen... bij mij in de nachtelijke uren! En nu heb ik geen hulphond....

Klik om te vergroten...

Wat is er gebeurd, waar is je hond?

Jazeker! Dat kun je wel zeggen!
Sommige gebeurtenissen blijven maar terugkomen... bij mij in de nachtelijke uren! En nu heb ik geen hulphond....

De hoop verloren ooit te kunnen stoppen, ik ben wanhopig...

Een reactie plaatsen