DrugsForum.nl

Wees heel eerlijk over je gedachten die je soms hebt. Ook over de dood, ook al voel je je op dat moment anders

Ik weet niets over je vorige opnames. Ik lees geen vervolg voor een safe house/beschermd wonen. Een traject na de opname kan het wel succes maken.

Zorgen dat je gedwongen opgenomen word lijkt mij zolang je bij een goede kliniek zit! een must voor jou. Dat zou ik wel uitzoeken..dat je naar een goede kliniek gaat met mogelijkheid tot nazorg erna qua wonen

De Zandman zei:

Ik zeg dit:
Dit is een heel serieuze zaak, en snel handelen is geboden!
Jouw verslaving(en) verbergen een hoop shit.
Deze druk je weg, en op een gegeven moment lukt dat niet meer...
Jij moet via een crisis opname een kliniek voor ontwenning in.
Aan een PAAZ heb je helemaal niets. Daar weet men maar weinig over verslaving aan drugs...
Eenmaal afgekickt moet er aan jouw shit gewerkt gaan worden.
Dat gaat niet in een maandje...
Zorg, dat je hulp krijgt!
Een verslavingskliniek in!

Klik om te vergroten...

Het probleem is dat die allemaal wachttijden hebben...alleen heel dure klinieken hebben dat niet...

Ik neem mezelf dankzij jullie tenminste serieus dat dit niet alleen gaat. Dank jullie daarvoor!

Fairflower zei:

alleen heel dure klinieken hebben dat niet...

Klik om te vergroten...

Klopt wel , was eens gaan horen bij Reset in Antwerpen , 950 euro per week privékliniek !

als je full option dkv verzekering hebt kan je wel gratis bij castle craig terecht in Schotland zolang als nodig.

Fairflower zei:

Het probleem is dat die allemaal wachttijden hebben...alleen heel dure klinieken hebben dat niet...

Ik neem mezelf dankzij jullie tenminste serieus dat dit niet alleen gaat. Dank jullie daarvoor!

Klik om te vergroten...

Bij mij was het wachten op een opname 2 weken (Tactus) na 10 dagen kon ik door naar een klinische behandeling van 3 maanden.

Wat ik wil zeggen, meld je in ieder geval aan voor een detox via de huisarts (leg hem alles uit, hij heeft een plicht om geheim te houden) en vanuit daar te opteren voor een klinische opname. Hoe dan ook, wees als eerste open! Het plaatsen op dit forum is een goede eerst stap geweest.

mocht je vragen hebben of je willen uiten, voel je vrij om me te berichten.

skunkopaat zei:

Bij mij was het wachten op een opname 2 weken (Tactus) na 10 dagen kon ik door naar een klinische behandeling van 3 maanden.

Wat ik wil zeggen, meld je in ieder geval aan voor een detox via de huisarts (leg hem alles uit, hij heeft een plicht om geheim te houden) en vanuit daar te opteren voor een klinische opname. Hoe dan ook, wees als eerste open! Het plaatsen op dit forum is een goede eerst stap geweest.

mocht je vragen hebben of je willen uiten, voel je vrij om me te berichten

Klik om te vergroten...

Als t klopt wat de dokter me antwoordde per mail kan ik al 2 weken via spoed ergens terecht om dan te zien wat er verdere mogelijkheden zijn van opname.

Het zou mooi zijn, als de ts het voor elkaar zou kunnen krijgen, om eens twee if drie maanden hé le maal te kunnen stoppen met innemen.
En dan maar eens kijken, hoe dat je eraan toe bent.
Ik voorspel, dat je, na de hel van ontwenning te hebben doorstaan, en ja, dat is erg zwaar maar het moet, ook in opname, dat je jezelf veel beter zult voelen!
Ts, geef jezelf de kans om deze cirkels, deze spanningsvelden, te doorbreken!
Want de concerta liegt tegen je, en bedriegt je ook nog eens.
Je krijgt hier alleen maar meer ellende bij, totdat je lijf er de brui aan geeft en er onherstelbare schade optreedt en zover mag het niet komen, toch?
Je moet dus zoen, vind ik, asap opgenomen te worden!
Zoals je weet, ben je nu op een afschuwelijke manier roofbouw op je lijf te plegen, en de concerta l i j k t je te kunnen helpen maar dat is maar schijn...
Je moet er toch een keer doorheen, je gevoelens en angsten kunnen zeer wel door de concerta in stand worden gehouden...
Ik zeg je dat je absoluut jezelf beter zult voelen na een tijd niet innemen!

De Zandman zei:

Het zou mooi zijn, als de ts het voor elkaar zou kunnen krijgen, om eens twee if drie maanden hé le maal te kunnen stoppen met innemen.
En dan maar eens kijken, hoe dat je eraan toe bent.
Ik voorspel, dat je, na de hel van ontwenning te hebben doorstaan, en ja, dat is erg zwaar maar het moet, ook in opname, dat je jezelf veel beter zult voelen!
Ts, geef jezelf de kans om deze cirkels, deze spanningsvelden, te doorbreken!
Want de concerta liegt tegen je, en bedriegt je ook nog eens.
Je krijgt hier alleen maar meer ellende bij, totdat je lijf er de brui aan geeft en er onherstelbare schade optreedt en zover mag het niet komen, toch?
Je moet dus zoen, vind ik, asap opgenomen te worden!
Zoals je weet, ben je nu op een afschuwelijke manier roofbouw op je lijf te plegen, en de concerta l i j k t je te kunnen helpen maar dat is maar schijn...
Je moet er toch een keer doorheen, je gevoelens en angsten kunnen zeer wel door de concerta in stand worden gehouden...
Ik zeg je dat je absoluut jezelf beter zult voelen na een tijd niet innemen!

Klik om te vergroten...

En dan voorral clean blijven is het belangrijkste
Je zult je sowieso 1-2 jaar gewoon helemaal kut voelen dat is niet te voorkomen, maar langzaam aan en echt heel langzaam aan ga je progressie merken en zul je steeds sterker worden mentaal!

CaRRita zei:

Ik ken deze tactiek van Byron Katie, die wel eens heeft verteld dat ze onder schot gehouden werd. Doordat ze niet geloofde in het verhaal dat ze dood zou gaan, was ze niet bang en kon ze nog steeds van de prachtige avondlucht genieten. Dus wellicht is dit geweldig haalbaar als je Byron Katie bent, of Eckhart Tolle ofzo, maar ik als gewone sterveling kan niet mijn verhaal naar believen in- en uitschakelen.

En stel dat ik dat wel zou kunnen, dan is er toch geen koppeling tussen mijn persoonlijkheid (het verhaal) en de sensatie? Wat heeft het dan voor nut om dat door te maken? Het is als een ritje in de 8baan, je staat even doodsangsten uit, maar omdat die niet gekoppeld zijn aan een verhaal, kun je er verder ook niets mee, je groeit er niet door ofzo.

Nu ik zo nadenk, is het ook zo dat mijn verhaal niet 1 verhaal is. Het is 18 jaar (mijn hele jeugd) van allemaal verhaaltjes/situaties die dagelijks voorkwamen. Het is mijn wereldbeeld geworden, het is een stoornis in de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid geworden. Er zijn bepaalde neuronen snelwegen in mijn hersenen ontstaan, die niet zomaar omgelegd kunnen worden. Is misschien ook weer een verhaal, maar dan eentje met een wetenschappelijke achtergrond.

Heb jij zelf ervaring met het verhaal ontkrachten door de sensatie te doorvoelen? Was dat bij een eenmalig verhaal (PTTS) of ook bij chronisch trauma? Of denk jij dat daar niet echt in een verschil in zit bij deze strategie?

Klik om te vergroten...

Excuses voor de late reactie. Ben de laatste tijd weinig op DF, ik weet niet meer of ik destijds geen tijd had of iets dergelijks.

Laat voorop staan dat ik zelf geen ervaring heb met PTSS en/of pure doodsangst. Een tijdje geleden is me wel duidelijk geworden dat bijvoorbeeld PTSS wel even andere koek is dan gewoon wat angstgedachten die op komen zetten. Dus ik wil mijn mening wat bijstellen:

Bij "gewone" angst kun je ervoor kiezen om deze te voelen als pure angst-sensatie, in plaats van 'mijn angst'. Angst staat (meestal) niet los van je persoonlijkheid, het gaat in je lichaam zitten, het vormt je houding, je manier van lopen, etc. Diezelfde Eckhart Tolle verwoordt dit imo heel goed met het zogenaamde 'pijnlichaam' (pain body). Het nut van de pure angst sensatie voelen is om die opgeslagen pijn/angst los te koppelen van mij/ik (het onpersoonlijk maken ervan) en zo dat 'pijnlichaam' te verminderen: De emotionele ballast die je met je meedraagt, te verminderen dus. Nogmaals: over PTSS doe ik geen uitspraken, ik heb daar geen ervaring mee.

Wees blij, om hier geen ervaring mee te hebben je wordt er niet erg blij mee...

De Zandman zei:

Wees blij, om hier geen ervaring mee te hebben je wordt er niet erg blij mee...

Klik om te vergroten...

Nee van wat ik heb gehoord is het extreem...

De Zandman zei:

Jazeker! Dat kun je wel zeggen!
Sommige gebeurtenissen blijven maar terugkomen... bij mij in de nachtelijke uren! En nu heb ik geen hulphond....

Klik om te vergroten...

Wat is er gebeurd, waar is je hond?

Jazeker! Dat kun je wel zeggen!
Sommige gebeurtenissen blijven maar terugkomen... bij mij in de nachtelijke uren! En nu heb ik geen hulphond....

Het hele verhaal staat in topic " de hulphond komt eraan"...
Mijn hond is aangevallen door een stafford, zwaar gewond geraakt en nu terug naar de stichting waar ze vandaan komt, om te revalideren, en te bezien of zij haar werk nog kan doen.....
Een andere hond heb ik vooralsnog geweigerd.
Ik moet nu afwachten

De hoop verloren ooit te kunnen stoppen, ik ben wanhopig...

Een reactie plaatsen