#1
Als t klopt wat de dokter me antwoordde per mail kan ik al 2 weken via spoed ergens terecht om dan te zien wat er verdere mogelijkheden zijn van opname.
Klopt je hebt ten alle tijden recht op een crisis opname(dat word bedoeld) dat is als het echt nodig is dat je binnen 24 uur of na 24 uur ergens terrecht kunt voor 1 tot 14 dagen ongeveer wanneer je acuut hulp nodig hebt en je een gevaar voor jezelf bent als je bijvoorbeeld van plan bent om jezelf van kant te maken. Tijdens zo'n opname vogelen ze uit wat je aan hulp nodig hebt bijvoorbeeld wat voor opname en waar etc. Raad aan om dit echt alleen te doen als het echt niet anders kan en ook met je huisarts te bespreken waar je eventueel terrecht kunt voor hulp/opname. Veel sterkteAls t klopt wat de dokter me antwoordde per mail kan ik al 2 weken via spoed ergens terecht om dan te zien wat er verdere mogelijkheden zijn van opname.
Voor mij is dat ook allemaal nooit om leuk gegaan, maar om wakker, alert en kunnen functioneren. Middel tegen neusverstopping is dat. Ik heb een ongelooflijke angst om moe en niet meer alert te zijn en dat werkt daar prima tegen. Ik kom daar ook van tot rust, angst gaat weg en craving gaat weg...plezant is dat niet.Over je herstel kan ik je helaas weinig goede adviezen geven. Maar gelukkig anderen hierboven wel, zie ik!
Ik ben nog wel even benieuwd wat er zo leuk is aan pseudoefedrine? Dat is toch tegen hoestklachten en geeft (bijna) geen roes? En ze maken er in Amerika crystal meth van, dat spul?
Dank voor je toelichting! Ik denk trouwens dat het een Belgisch iets is, hier verkopen ze dat niet bij de drogist.Voor mij is dat ook allemaal nooit om leuk gegaan, maar om wakker, alert en kunnen functioneren. Middel tegen neusverstopping is dat. Ik heb een ongelooflijke angst om moe en niet meer alert te zijn en dat werkt daar prima tegen. Ik kom daar ook van tot rust, angst gaat weg en craving gaat weg...plezant is dat niet.
Het probleem is de immense kostprijs van de klinieken die jij opgeeft. Dit kan ik niet betalen. Hoe zit t met die kostplaatjes exact, bv per maand of per week? Ik ben van België trouwens...Op laten nemen in een 12 stappen kliniek en daarna een safehouse in. Klinkt alsof je dat nodig hebt. Ga naar Solutions bijvoorbeeld, erg goed. Of via GGZ Interventie naar zuid afrika. Kan je ook niet zomaar weg namelijk. Mooie stok achter de deur! Als ik het zo hoor ga je anders enkeltje naar je laatste rustplaat. Daar kan je vaak met 1 of 2 weken al de detox in en dan direct door naar zuid afrika. De vraag is, hoe serieus wil je dit zelf en de angst om te stoppen is een kort moment waar je doorheen moet. Die angsten zullen, als je in gebruik zit, alleen, of maar erger worden niet meer minder. Overigens is jouw angscentum continu overprikkeld door je gebruik maar je zit in een dal, of hel, en cirkel waar je nu vooral niet op je eigen denken kan vertrouwen en daar zo snel mogelijk hulp voor moet zoeken. Stuur maar een PM als ik je ergens mee kan helpen! En je moet het zelf echt willen, want als je weer een tijd clean bent en weer de wijde wereld in mag ben je zo weer terug bij af.
Hoe denk je over de dingen besproken in je eigen "mindfuck me harder" topic? Deze gelden nog steeds hè.Het probleem is de immense kostprijs van de klinieken die jij opgeeft. Dit kan ik niet betalen. Hoe zit t met die kostplaatjes exact, bv per maand of per week? Ik ben van België trouwens...
Ik heb niet zozeer angst om te stoppen zelf, maar voor bepaalde gevoelens, gedachten en vooral herinneringen die naar boven komen of specifieke zaken die getriggerd worden en die onder controle geraken door het gebruik van mijn middelen. Dit gebeurt na een tijd gestopt te zijn. Dit gaat niet van korte duur zijn die momenten, ik ga die angsten nog lange tijd meemaken en wss mee moeten leren of specifieke therapie rond volgen.
Ik heb hierin zeer veel werk te leveren, in dat omgaan met emoties, gedachten die opkomen proberen te stoppen (of van me af te laten glijden) of afleiding nog te kunnen zoeken op de ergste momenten...heel veel werk...zoveel werk aan mezelf en aan veel aspecten van mezelf...zoveel dat ik denk dat het tot mijn pensioenleeftijd gaat zijn als t ooit stopt...ik wil leven, tenminste een deel van de tijd zorgeloos zijn...ik weet gewoon niet of ik dat verwerkingswerk of het moeilijke leren ermee omgaan zie zitten........Hoe denk je over de dingen besproken in je eigen "mindfuck me harder" topic? Deze gelden nog steeds hè.
Je bent bang voor gevoelens, gedachten, herinneringen. Maar zijn elk van deze dingen eigenlijk ooit écht ondraaglijk? De anticipatie ze te hebben laat ze ondraaglijk lijken, maar eenmaal je ze hebt draag je ze eigenlijk al. Het mag dan zeer onprettig voelen, maar je voelt ze.
Ik blijf dan ook naar hetzelfde terugkomen: scheid de sensaties van deze gevoelens van het verhaal dat eraan is gekoppeld. Zeg tegen jezelf dat je tijdelijk even alleen de pure sensatie van een emotie gaat voelen en dat je daarna wel weer jouw lijden omtrent die sensatie oppakt. Want dat is het vaak: we wÃllen niet ons lijden opgeven en verwarren de eigenlijke kern van de emotie met het verhaal (het lijden) dat we onszelf over die emotie vertellen.
Weet je die twee te scheiden, dan maak je het mogelijk om dieper die specifieke emotie te voelen. Daar ligt de sleutel voor verwerking. Met het verhaal dat we onszelf vertellen óver de emotie kunnen we nooit diep genoeg de emotie ervaren om tot die verwerking ervan te komen. Neutrale observatie is daarvoor nodig. Dat is vaak moeilijk omdat dat je het gevoel kan geven dat je je eigen emoties niet serieus neemt. En dus houden we liever vast aan wat die emotie voor ons persoonlijk betekent: het verhaal dus. Maar daarom dus: zeg tegen jezelf dat je dat persoonlijke verhaal tijdelijk even loslaat. Je mag het daarna weer oppakken. Maar misschien zie je in de tussentijd dat alle lijden over een emotie komt vanuit dat verhaal, niet vanuit de pure sensatie van de emotie zelf. De pure sensatie is absoluut draaglijk. Hoewel misschien intens, is het maar slechts een onpersoonlijk gevoel. En dán kan dat gevoel compleet toegelaten en verwerkt worden.
Therapie kan denk ik veel goed doen, maar komt vaak niet tot dit niveau. Het blijft in het verhaal zoeken. Dit heeft waarde, maar het is proberen het probleem op te lossen op het niveau waarop het gecreëerd is. Voor een grondige aanpak moet je daar voorbij, wat je simpelweg doet door de persoonlijkheid van gevoelens (tijdelijk) opzij te leggen.
Hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel?
Dank voor de verdere uitleg...ik kan niet zeggen dat ik het helemaal begrijp...ik denk het te begrijpen wat je bedoeld. De vicieuze cirkel doorbreken tussen het gevoel en de gedachten (verhalen die bovenkomen) die het gevoel versterken en het allemaal veel pijnlijker maken. Het gevoel wijst juistere, eenvoudigere weg... zoiets en een stuk mindfullness (?)...kan t moeilijk verwoorden...Maar dat is nou precies waar ik het over heb. Als je het werk alleen op het psychologische niveau doet, dus op het niveau van het verhaal dat vastzit aan een emotie, dan raak je de kern niet. Dit is denk ik ook de reden waarom mensen zo 10, 20, 30 jaar of langer bij een psycholoog of iets dergelijks kunnen blijven komen.
Maar door (tijdelijk) het verhaal aan de kant te zetten en de rauwe emotie, dus de rauwe sensatie te voelen, confronteer je jezelf direct met de kern van het probleem. En dan kunnen dingen mogelijk snel gaan, héél snel. Maar dat hangt af van de intensiteit waarmee je de rauwe sensatie durft te voelen. Natuurlijk, in de praktijk zal er alsnog tijd nodig zijn, maar met deze methode kun je dit in mijn ogen drastisch verkorten. Omdat je voorbij het psychologische niveau gaat.
Natuurlijk, begrijpelijk. Als dat je keuzes lijken te zijn. Maar er is dus nog een keuze: komen tot neutrale observatie. Afkoppelen van het verhaal. Niet meer "deze gevoelens plagen mij", maar "ik ben me bewust van deze onpersoonlijke gevoelens".
Ik denk dat die opname voor jou ook absoluut nodig is. Maar ga ook alvast nadenken over wat je op de lange termijn gaat doen. Als je terugkomt uit opname, zul je ook de manier moeten veranderen waarop je met je emoties omgaat. En daarvoor raad ik dus die directe onpersoonlijke confrontatie met je emoties aan.
Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is:Dank voor de verdere uitleg...ik kan niet zeggen dat ik het helemaal begrijp...ik denk het te begrijpen wat je bedoeld. De vicieuze cirkel doorbreken tussen het gevoel en de gedachten (verhalen die bovenkomen) die het gevoel versterken en het allemaal veel pijnlijker maken. Het gevoel wijst juistere, eenvoudigere weg... zoiets en een stuk mindfullness (?)...kan t moeilijk verwoorden...
Als je hier lectuur over hebt, lijkt me heel erg interessant!
Juist niet aan de ad gaan als je vol in de fysieke detox zit of gaat.Ehm, juist niet WAT? Waar gaat deze 'juist niet' tegenin?
Ik doe mijn best te vatten en geeft hoop, lijkt de pijnlijke ervaring of gedachte een slachtoffer geweest te zijn van bepaalde situaties weg te nemen en dat betekent veel...dan is het gewoon pijn als ik het goed begrijp zonder de kwelling van het verhaal er extra bovenop en dat is net wat ik te verdragen vind aan de pijn van bv de afkick ook al is die soms heel zwaar, het is draaglijk omdat t geen verhaal mee draagt...bij t laatste heb ik wel de gegarandeerde zekerheid dat t overgaat en maar 1 dag echt piekt. Het is voorspelbaar...en bekend.Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is:
Een emotie is een sensatie + verhaal eraan vast. Dus een gevoel, maar ook een context, een door jou toebedeelde betekenis ván dat gevoel.
Neutrale observatie van je emoties is dus even (tijdelijk) dat verhaal gedeelte aan de kant zetten en puur de sensatie voelen.
En wees gerust, je hoeft je lijden niet permanent op te geven. Na zo'n sessie van neutrale observatie kun je gewoon weer het verhaal, de context, het lijden op je nemen. Dit staat er misschien raar, maar is dit niet precies hoe we met emoties omgaan? We willen het verhaal niet loslaten. We voelen ons gerechtvaardigd in ons lijden. Maar je moet dat verhaal loslaten, al is het maar tijdelijk, om de rauwe sensatie te voelen en verwerken. Valt eenmaal die rauwe sensatie weg, dan heeft het verhaal geen grond meer om op te staan. Het verhaal móet die weerstand hebben, daar haalt het zijn leven uit.
Hoop dat je het zo nog iets beter begrijpt? En anders, stel gerust meer vragen.
Tja lectuur, dit is zeg maar de essentie van meditatie en inderdaad mindfulness. Daar zijn genoeg dingen over te vinden.
Optie is inschrijfadres nederland, nederlandse verzekering afsluiten en aanmelden kliniek. Ik weet niet hoe je gebonden bent aan Belgie wat betreft inkomen, woning etc.Het probleem is de immense kostprijs van de klinieken die jij opgeeft. Dit kan ik niet betalen. Hoe zit t met die kostplaatjes exact, bv per maand of per week? Ik ben van België trouwens...
Ik heb niet zozeer angst om te stoppen zelf, maar voor bepaalde gevoelens, gedachten en vooral herinneringen die naar boven komen of specifieke zaken die getriggerd worden en die onder controle geraken door het gebruik van mijn middelen. Dit gebeurt na een tijd gestopt te zijn. Dit gaat niet van korte duur zijn die momenten, ik ga die angsten nog lange tijd meemaken en wss mee moeten leren of specifieke therapie rond volgen.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."