Hoe denk je over de dingen besproken in je eigen "mindfuck me harder" topic? Deze gelden nog steeds hè.
Je bent bang voor gevoelens, gedachten, herinneringen. Maar zijn elk van deze dingen eigenlijk ooit écht ondraaglijk? De anticipatie ze te hebben laat ze ondraaglijk lijken, maar eenmaal je ze hebt draag je ze eigenlijk al. Het mag dan zeer onprettig voelen, maar je voelt ze.
Ik blijf dan ook naar hetzelfde terugkomen: scheid de sensaties van deze gevoelens van het verhaal dat eraan is gekoppeld. Zeg tegen jezelf dat je tijdelijk even alleen de pure sensatie van een emotie gaat voelen en dat je daarna wel weer jouw lijden omtrent die sensatie oppakt. Want dat is het vaak: we wÃllen niet ons lijden opgeven en verwarren de eigenlijke kern van de emotie met het verhaal (het lijden) dat we onszelf over die emotie vertellen.
Weet je die twee te scheiden, dan maak je het mogelijk om dieper die specifieke emotie te voelen. Daar ligt de sleutel voor verwerking. Met het verhaal dat we onszelf vertellen óver de emotie kunnen we nooit diep genoeg de emotie ervaren om tot die verwerking ervan te komen. Neutrale observatie is daarvoor nodig. Dat is vaak moeilijk omdat dat je het gevoel kan geven dat je je eigen emoties niet serieus neemt. En dus houden we liever vast aan wat die emotie voor ons persoonlijk betekent: het verhaal dus. Maar daarom dus: zeg tegen jezelf dat je dat persoonlijke verhaal tijdelijk even loslaat. Je mag het daarna weer oppakken. Maar misschien zie je in de tussentijd dat alle lijden over een emotie komt vanuit dat verhaal, niet vanuit de pure sensatie van de emotie zelf. De pure sensatie is absoluut draaglijk. Hoewel misschien intens, is het maar slechts een onpersoonlijk gevoel. En dán kan dat gevoel compleet toegelaten en verwerkt worden.
Therapie kan denk ik veel goed doen, maar komt vaak niet tot dit niveau. Het blijft in het verhaal zoeken. Dit heeft waarde, maar het is proberen het probleem op te lossen op het niveau waarop het gecreëerd is. Voor een grondige aanpak moet je daar voorbij, wat je simpelweg doet door de persoonlijkheid van gevoelens (tijdelijk) opzij te leggen.
Hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel?
Ik heb hierin zeer veel werk te leveren, in dat omgaan met emoties, gedachten die opkomen proberen te stoppen (of van me af te laten glijden) of afleiding nog te kunnen zoeken op de ergste momenten...heel veel werk...zoveel werk aan mezelf en aan veel aspecten van mezelf...zoveel dat ik denk dat het tot mijn pensioenleeftijd gaat zijn als t ooit stopt...ik wil leven, tenminste een deel van de tijd zorgeloos zijn...ik weet gewoon niet of ik dat verwerkingswerk of het moeilijke leren ermee omgaan zie zitten........
En ja, na een aantal dagen niks dan afzien is het vooral voor mijn misbruik van Concerta tot situaties gekomen dat ik bonkte met mijn hoofd op de muur tot een punt dat de pijn me rust boodt, automutilatie, intoxicaties die heel zwaar waren om alles lam te leggen....
In die zin verkies ik het afzien van gebruik en afkick eigenlijk boven het onder ogen zien, ik ga door heel hevige ontwenningsverschijnselen en dit op heel regelmatige basis door herhalende hervallen, maar dat is simpelweg "afkick" te noemen....ik voel me veiliger bij deze gevoelens dan bij de onderliggende emoties en nog lange weg hier mee om te kunnen gaan. Ik vind dit leefbaarder.
Mss klinkt dit laf dat ik er niet voor kies (of vandaag niet of nog niet terug na mijn laatste herval en eerder zeldzaam wel) om de onderliggende dingen aan te pakken....ik zie een herval bijna als een noodzakelijke redding na bv 4 dagen teveel afzien en ik oefen zo ook met het omgaan met de emoties die er wel doorkomen en vindt hier met gebruik voor mij toch veiliger een weg in. Ik heb meer het vertrouwen dat het veilig blijft voor me, ondanks dat ik weet dat gebruik met enorme gewenning en soms allesbehalve goede controle over hoeveel ook niet bepaald veilig is.
Met gebruik verlies ik ondanks alles nooit de moed, heb ik geen doodswensen en houd ik vol...ik ben er redelijk van overtuigd dat dit voor mij de veiligste optie is...of ben er bang voor dat dit zo is...
Toch ga ik een langdurigere opname proberen om te stoppen in een veilige context daarvoor, ik kan op zijn minst proberen het tegendeel te bewijzen dat het mss niet enkel aan het misbruik ligt van de middelen dat ik niet meer zo zelfdestructief ben, maar door andere factoren zoals gevolgde therapie die misschien toch veel resultaat had?