Ik heb net het hele verhaal zitten lezen en er kwam een ervaring bij mij boven die ik wil delen. Hopelijk kan het als motivatie dienen voor sommige.
Sinds de 1e klas MAVO had ik goed contact met een klas genoot van mij wat later een goede vriend voor het leven is geworden. Tijdens de mavo was het expirimenteren met wiet niet vreemd voor ons allen en we hebben destijds ook flink wat grammetjes gras er doorheen gejaagd
.
Ik kan het nummer van de softtax nog zo uit mijn hoofd opdreunen al is het inmiddels als zo'n 18 jaar geleden dat ik het voor het laatst gebeld heb. Tja dat heb je in die kleine boeren dorpjes
![:tearsofjoy:]()
Tijdens onze studie in kwam het expirimenteren met andere middelen ook aan bod en ook wij hebben ons deel hieraan bijgedragen. Tijdens feestjes zijn er de nodige p'tjes, sos, speed doorheen gegaan maar het is gelukkig bij mij altijd een recreatieve aangelegenheid geweest.
Mijn maat had hier alleen andere ideeën bij.
Hij blowde zowat iedere dag stevig en ook het gebruik van XTC was flink aan het toenemen. In deze periode van 10 jaar hebben we diverse breuken in onze vriendschap gehad omdat het contact van behoorlijk leed onder zijn gebruik. Diverse malen heeft hij bij me aangeklopt voor hulp en altijd heb ik hem onder mijn hoede genomen en stad en land afgereisd opzoek naar de juiste hulpverlening. Van het riag tot groeps therapie en weer terug.
Hij was altijd een loner en hij hield mij srtikt gescheiden van zijn andere vrienden (groepen). Dit kwam mede omdat hij mij diverse verhalen vertelde over feestjes met GHB waar mensen spartelend op de grond lagen. Dit was vanuit zijn perspectief best wel normaal tewijl ik met verontwaardige houding luisterde naar deze ervaringen.
Toen hij samen met een kennis vroeg in de ochtend de auto van een pa van iemand om een boom gekruld had terwijl ze beide (naar horen zeggen) meerdere buisjes op hadden was voor mij de maat echtvol.
Een paar jaar hebben we nauwelijks contact gehad en de keren dat we contact hadden was hij altijd op een of andere manier van de kaart.
Ook mijn nieuwe huis heeft hij nooit mogen zien. Ondanks de vele verzoeken is hij nooit komen kijken. De keren dat hij zou komen eindigde altijd in een teleurstelling van het niet komen opdagen.
Op een dinsdag middag tijdens een meeting op mijn werk gaat de telefoon en hoor ik hem aan de andere kant. Totaal verward vraagt hij in paniek of ik de film wil uitzetten. Even denk ik dat ik in de maling genomen wordt en vraag hem om geen contact meer met mij te zoeken omdat ik er klaar mee ben. Kan je alsjeblieft de film uitzetten want ik trek het niet meer.........? zegt hij en ineens bekruikt mij het gevoel dat hier meer aan de hand is.
Ik vraag aan hem of hij gebruikt heeft en na een stameld "ja ik heb GBL..."hoor ik een doffe klap" De adrenaline kickt in en vlieg naar mijn manager om te zeggen dat er iets gebeurt is met een vriend en dat ik weg moet.
20 sec later zit ik in de auto met 112 aan de lijn om advies te vragen wat ik evt kan aantreffen want GHB en GBL heb ik zelf nooit gebruikt . De vrouw zegt informatie te gaan inwinnen en dat ik direct moet terug moet bellen als ik er ben en het niet vertrouw.
Eenmaal aangekomen doet hij gelukkig open wat ik daar toen aantrof had ik nooit, maar dan ook nooit verwacht.
De hele tent was ranzig van boven tot onder, het was bloedheet, hij had alles onder gezeken en hijzelf zag erit als een lopend lijk. Hij heeft even wat dingen zitten vertellen dat hij zich niet goed voelde en dat hij zich niet kon herinneren wat voor dag het was of waar hijzelf eigenlijk was. Aangezien de adrenaline totaal bezit van mij had genomen was mijn eerste reactie om hem water te laten drinken. Dit ging heel even goed totdat zijn mood totaal omsloeg en hij zich agressief ging opstellen. Met een glas in zijn vuist geklemd keek hij me agressief aan en ik wist niet hoe snel ik uit deze positie weg moest.
Met een smoes ben ik even naar mijn auto gelopen om daar een fles cola te halen want dat zou wel goed voor hem zijn om wat suiker binnen te krijgen. Hij liet me zonder problemen gaan en direct heb ik 112 gebeld met het verhaal en de hulptroepen zouden binnen enkele minuten arriveren.
Eenmaal terug in zijn kamer was hij heel erg suf en eigenlijk niet meer aanspreekbaar. Na 2 glazen cola trok hij weer wat bij gelukkig waren de hulptroepen ook gearriveerd.
Politie en ambulance personeel hebben hem aan de hartbewaking gelegd waarna hij direct naar het ziekenhuis is afgevoerd. Het enige wat ik me nog goed kan herinneren is dat zijn hartslag op 183 stond en dat zijn sinus ritme alles behalve normaal was.
Na dat de hele stoet vertrokken was heb ik even flink staan huilen omdat op dat moment mij de emotie even de overhand nam.
De woorden van een de ambulance medewerker waren: Je hebt ons net optijd gebeld want dit was geen uur langer goed gegaan.
Zelf ben ik met een agent naar het ziekenhuis gegaan waar ik mijn verhaal heb gedaan en hierna ben ik naar hem toegegaan op de ICU om bij hem te zijn. Hij had mijn hulp gevraagd en die wilde ik hem ook geven hoe moeilijk het ook vond.
In die paar uur dat ik bij hem zat werden de zakken met zoutoplossing vele malen vervangen en leek hij er lichamelijk op vooruit te gaan.
Geestelijk ging hij heel snel de andere kant op en ik kreeg vele nare woorden, beschuldigingen en verwijten naar mijn hoofd. Ik was de oorzaak van alles en ik moest verantwoordelijk gehouden worden.
Dit heb ik een tijdje vol gehouden totdat ik het echt niet meer trok en naar huis gegaan ben. Ik was er echt helemaal klaar mee en voelde me zo in de pis genomen. Bied je je hulp aan krijg je nog verwijten ook, ik had nu echt afstand nodig had.
Een week ging voorbij totdat ik telefoon kreeg van de politie. Zijn vader had hem als vermist opgegeven en hij had meegekregen dat wij een beetje ruzie hadden gehad. Ik hab de agent het hele verhaal uitgelegd en hij zou hiermee aan de slag gaan.
Een kennis met wie ik dit verhaal deelde zei spottend: Het volgende telefoontje is of je op zijn begravenis komt. Ik was boos om deze opmerking maar ook wel angstig dat het i.d.d. zou kunnen gebeuren.
1 maand later was het dan zover en ik kreeg het telefoontje dat hij was overleden door zelf doding.
Ja daar zit je dan, je vakantie is net begonnen en dan krijg je te horen dat de maat die je langer kent als wie dan ook dood is.
Er gaan vele dingen door je hoofd en je bent boos op jezelf dat je weg bent gegaan want misschien had je hem nog op andere gedachten kunnen brengen. Alles verdraait zich en niets is meer zoals het voorheen was.
Na een gesprek met zijn oudersheb ik heel heel veel huilen omdat zijn vader vertelde dat hij in zijn heldere momenten heeft geprobeerd mij te bellen om zijn excusses aan te bieden. Dit heeft hem de laatste dagen voor zijn dood heel erg bezig gehouden maar hij kon de controle niet meer vinden om contact met mij op te nemen.
Nu is hij er niet meer en ben ik mijn oudste maat kwijt. Het doet me pijn en er zijn dagen dat ik hem echt mis ondanks alles wat er in gebeurt. Het is tenslotte niet voor niets zo lang een vriend geweest.
Wat jullie met dit verhaal moeten? ik heb geen idee maar laat het een waarschuwing zijn!
Raap jezlef bij elkaar nu het nog kan en krijg je gezonde verstand terug voordat het te laat is.
Voor ieder die zich aangesproken voelt: Ik wens je succes met al mijn hart en ik hoop dat jouw vrienden niet hetzelfde mee moeten maken als ik. Hou vol en neem de hulp aan die er is, het gaat je echt lukken.
C
