Wanneer vertel ik mijn kinderen over mijn verslaving?

Dit siert dan toch deze man....jazeker!
Het belangrijkste is dat er over heikele materie open/eerlijke gesprekken kunnen worden gevoerd.

Nihilist88 zei:

Hoi @Maximusso , ik zie dat je ondertussen al wat meedenkers hebt. Ik zou je verslaving zeker niet zeggen tegen je kinderen, ze zitten beiden middenin de puberteit, wat sowieso al niet de makkelijkste periode is, dat kan een ongezien effect hebben. Ik zou werkelijk alles blijven zetten op het afkicken van deze middelen. En ja, er zullen nog valkuilen zijn onderweg, maar met de nodige hulpgroepen, je eigen kracht en vastberadenheid en met je kids als hoofddoel, moet je dat zo hard lukken, om je clean te kunnen noemen en heb je dan nog de nood om het je kinderen te melden, zeg het hen op latere leeftijd. Dat je door een zware en moeilijke periode bent gegaan, maar hard hebt gewerkt en gevochten voor je kinderen en jezelf. Zo meld je de ellende van toen, maar koppel je er meteen ook het positieve aan.

Klik om te vergroten...

@Nihilist88
Ik denk ook dat het beter is om te wachten, omdat ik nu te onzeker ben over de kans van slagen. Of kan het beter anders zeggen, want ik denk dat het me uiteindelijk wel gaat lukken. Het gaat alleen een stuk moeilijker dan ik had verwacht, of gehoopt.

Vanuit een periode niet meer gebruikt te hebben, zou ik het aan ze wel willen vertellen. Ze zijn nu 14 en 11 jaar en ik wil ze toch uitleggen wat er aan de hand was. Vorig jaar oktober ben ik met hulp van Tactus van de speed afgekomen. Echter voelde ik me nog steeds niet goed, En toen ik 3mmc probeerde ging het meteen weer de verkeerde kant op. En dat het niet goed met me ging hebben ze ook gemerkt. Ik heb ze toen verteld dat ik hulp had gezocht en aan mezelf aan het werken was. Hierbij heb ik niet verteld dat ik verslaafd ben. In deze periode en daarvoor tijdens mijn speed probleem zonderde ik me erg af en was niet de vader die ik had willen zijn voor mijn kinderen. Ik denk dat ze nu niet goed begrijpen wat er mis was, maar wel met die vraag zitten

Ik wil echter wel voorkomen dat het een probleem voor hun wordt. Zoals je zegt hebben zitten ze al in een moeilijke leeftijd fase en de zorgen over een verslaafde vader zou bij geen enkel kind terecht moeten komen.

Als ik mezelf weer in de spiegel kan aankijken en oprecht kan zeggen dat ik van alle middelen af ben. Dan is het een veel beter moment en kan ik dat stukje uitleggen aan ze. Tenminste dat is hoe ik er nu over denk.

Cronnix zei:

*Ik heb hem nooit een slechte man gevonden als dat is wat je bedoeld, ik wist dat hij problemen had en er zelf waarschijnlijk het meeste last van had. Wat mij wel nog enorm bij staat is zijn eerlijkheid. Beantwoord daarom alle gestelde vragen zonder te liegen of om de vraag heen te draaien.

Klik om te vergroten...

Ik bedoelde inderdaad of je hem minder vond door zijn verslaving. Of zwak dat hij niet stopte. Dat lijkt me het lastige, want mijn kinderen zouden ook teleurgesteld in me kunnen zijn. Dat ze het zien als kiezen voor drugs ipv er voor hen te zijn..

Maximusso zei:

Ik bedoelde inderdaad of je hem minder vond door zijn verslaving. Of zwak dat hij niet stopte. Dat lijkt me het lastige, want mijn kinderen zouden ook teleurgesteld in me kunnen zijn. Dat ze het zien als kiezen voor drugs ipv er voor hen te zijn..

Klik om te vergroten...

Dat heb ik niet zo ervaren. Ik was wellicht vroeg "wijs" maar ik begreep best dat het op een bepaald moment geen kwestie van kiezen meer is.
Hij heeft overigens mij nooit meer geconfronteerd met gebruik.
En mochten jouw kids wel zo denken, veranderd die mening met de tijd waarschijnlijk vanzelf.

Laat ik eerst het belangrijkste doen en dat is stoppen met het gebruik. En ik heb het al eens vaker geprobeerd, maar ben niet verder gekomen dan zo'n 6 a 8 weken volgens mij. Eerst door het alleen te doen, maar dat ging niet. Vooral door die grote zak met speed in de vriezer. Die had ik een paar maanden ervoor gekocht toen ik nog niet bezig met stoppen. Later pogingen met hulp via Tactus, maar tijdens die behandeling kwam 3mmc. Waar ik dan weer niks over vertelde.

Uiteindelijk op dit punt hier beland. Een moeilijk moment, maar ik heb van alles in werking gezet om het deze keer te gaan halen. Het is een lastige periode, omdat de scheidingspapieren net getekend zijn. Eerste gevoelens die ik kreeg waren van wat maakt het nu nog uit? Ik heb hierdoor meer gebruikt dan de periode ervoor, maar het maakt nog heel veel uit. En ik wil een goede toekomst ook al is dat niet meer met de vrouw van wie ik nog veel houdt. Ik wil mezelf niet zielig vinden door alles problemen die ik heb gehad en dat ze bij me weg is gegaan.

Maandag is mijn laatste dag dat ik ga gebruiken. Ik wilde dit eerst vrijdag doen vanwege een hotel dat ik had geboekt (vanwege concert, maar die is verplaatst naar volgend jaar). Alleen dat was een kamer in Duitsland en na wat berichten ook hier te hebben gelezen, ben ik daar niet heen geweest. Ik nam nooit drugs mee naar het buitenland en om het bij de poging om er helemaal mee te stoppen wel mee te nemen met alle risico's....nee, dat toch maar niet. Ik hoef maandag niet te werken en ben verder die dag alleen thuis. En door het zo te plannen geeft het me een soort gevoel van controle die ik heb over het gebruik. Nu lukt het me niet om er controle over te hebben en is het mij de baas. En maandag is het mijn beslissing om te doen en daarna is het niet dat ik het niet mag doen, maar wil ik het niet meer doen. Het hoeft gewoon niet meer. Ik wil dat stukje "mag niet meer" uit mijn hoofd hebben en vervangen met "wil het niet meer".

Ik hoop hier wat van me af te gaan schrijven zodra ik het moeilijk krijg. Ik heb 3mmc thuistesten gehaald zodat ik getest kan worden. Behandelaar bij Tactus ingelicht over wat ik ga doen. Ik ga niks bewaren als er wat overblijft. Er zijn aantal dingen wat ik voor mezelf heb bedacht om te gaan doen als ik het moeilijk krijg, zodra ik dat vervelende stemmetje "wat maakt één keertje nou uit joh" hoor. Als het niet lukt dan is een klinische behandeling noodzakelijk, maar dat wil ik om verschillende redenen toch echt voorkomen.

Succes man. Denk aan het doel!

Daarom is er dit forum, je moest eens weten hoeveel er hier hun ding kwijt kunnen en delen, die ze in real life niet kunnen delen en waarmee ze anders opgekropt blijven zitten. Je verslavingsproblematiek vereist nu indd de grondigste aanpak en ja daar spelen je kinderen dé hoofdrol in als leidraad in volharding. 11 en zeker 14j, ni onderschatten qua aanvoelen en besef. Is eigenlijk al leeftijd, waar je dergelijke zaken net wat bespreekbaarder kan maken. Je kan een reactie nooit volledig weten, maar vr hetzelfde geld krijg je zo'n ontzettende steun van hen. Dat zijn dingen die we v hieruit moeilijk kunnen zeggen, is aanvoelen.

Het lukt me steeds beter met eerlijk zijn over mijn gebruik. Ik was eigenlijk niet anders gewend dan er niet over te praten. Ik vertelde nooit dat ik drugs had genomen. Zelfs als ik een avondje ging stappen met een goede vriend zei ik er niks over. Ik kon het goed verbergen dat ik had gebruikt. Het viel hem iig niet.

Alleen het andere verbergen, het verbergen in de vriezer had ik niet goed gedaan, daardoor ging het balletje rollen. Thuis was het lastigste het verbruik te verbergen vanwege het langer wakker blijven. De andere effecten waren niet heel duidelijk te zien. En daarbij heb ik zonder drugs op ook nogal gedrag wat bij speed/3mmc past. Zoals snel praten om dingen uit mijn hoofd te krijgen, omdat ik bang was het te vergeten. En altijd al iemand geweest die de hele tijd veel zit te bewegen met handen en voeten.

Doordat ik steeds later naar bed ging, ontstond en thuis al wat twijfel. En toen er een zak onder het ijsblok in de vriezer werd gevonden...daar kon ik me niet onderuit lullen. En maar goed ook, want door Corona en thuiswerken schoot mijn gebruik omhoog.

Dat alles uitkwam was in maart 2020. In september 2020 bij Tactus in behandeling voor speed verslaving. Daar was ik eerlijk tot het moment dat ik 3mmc ging gebruiken. In mijn hoofd probeerde ik me wijs te maken dat 3mmc legaal te koop was en dus niet genoemd hoefde te worden...ik weet het, en wist het toen ook wel. De 3mmc was mijn vervanger voor speed. Maar hier werd het gedrag van de verslaafde weer in werking gesteld om te doen alsof er niks aan de hand is. De 3mmc werd na een tijdje door mijn vrouw gevonden (ik had het echt beter moeten verstoppen...) Dat was in jan 2021, waarna ik t/m mei 2021 wel wat vertelde, maar lang niet alles. In mei hakte mijn vrouw de knoop door en dat was het moment dat het niet meer uitmaakte of ik haar vertelde over mijn gebruik. Want mijn doel om haar niet kwijt te raken en daardoor erover te liegen had geen zin meer.

Sindsdien heb ik mijn ouders ingelicht, wat familie en vrienden heb ik het verteld. En het gekke is dat ik vaak automatisch nog een leugen vertelde als ze iets vroegen. Dan moest ik even pauzeren. En opnieuw beginnen, waarbij ik uitlegde dat ik te snel wilde antwoorden en nog niet gewend ben aan openheid.

Toch bleek na een tijdje dat mijn ouders en familie het moeilijk vinden om erover te praten. Ze zijn meer van als je er niet over hebt dan gaat het goed (of bestaat het niet). Is wel duidelijk dat ik dit van ze heb overgenomen toen ik drugs ging gebruiken.

Met vrienden die wel drugs gebruiken heb ik nu geen contact mee en degene die het niet doen daar dringt het niet door hoe groot mijn probleem is.

Maar dit is wel een plek waar mensen zijn die weten wat het is en hier kan ik wel mijn verhaal kwijt. En dat lukt me pas sinds een tijdje om hier alles te vertellen. Hierdoor zie ik zelf ook hoe slecht ik bezig ben (geweest). Want ik geloofde mijn eigen verhalen. Als je zo vaak leugens verteld dan ga je het zelf als waarheid zien. (Ben benieuwd over ik door een leugendetector test zou komen doordat ik mezelf had overtuigd)

Het is een langer stuk tekst geworden dan de bedoeling. Wilde eigenlijk alleen uitleggen dat ik persoonlijk er veel baat bij heb door het van me af te schrijven. Hierbij kwam de hele uitleg over eerlijkheid en niet echt mensen om me heen hebben waar ik ook zo aan kan vertellen.

Ben trouwens wel benieuwd wat de mening is over het vertellen aan je collega's. Maar heb nog niet gekeken over daar al een topic over is.

Hoi @Maximusso ,

Goed om te lezen dat je zo bewust bezig bent om je verslaving aan te pakken. Het doet me ook echt goed om te horen dat je baat hebt bij de openheid op ons forum. Daar hebben we het forum namelijk voor! Zelf heb ik twee dochters van 10 en 13 jaar en kan ik me dus goed voorstellen dat je worstelt hoe daar mee om te gaan.

Zelf kies ik ervoor om eerlijk te zijn over mijn drugsgebruik. Ik begin er niet zelf over omdat ze nog best wel jong zijn. Maar als ze me vragen stellen dan vertel ik daar wel eerlijk over. Nu begrijp ik wel dat ik makkelijk praten heb omdat er bij mij geen sprake is van verslavingsproblematiek. Maar alsnog denk ik dat het in principe het fijnste is om eerlijk te kunnen zijn tegen je kinderen.

Voor wat betreft collega's zou ik daar niet meteen eerlijk over zijn. De werkplek is toch een plaats om een beetje "front-stage"gedrag te tonen en niet alles openlijk te vertellen.... Althans dat is mijn idee. Heel veel succes met je verdere herstel in ieder geval!

Nihilist88 zei:

Daarom is er dit forum, je moest eens weten hoeveel er hier hun ding kwijt kunnen en delen, die ze in real life niet kunnen delen en waarmee ze anders opgekropt blijven zitten. Je verslavingsproblematiek vereist nu indd de grondigste aanpak en ja daar spelen je kinderen dé hoofdrol in als leidraad in volharding. 11 en zeker 14j, ni onderschatten qua aanvoelen en besef. Is eigenlijk al leeftijd, waar je dergelijke zaken net wat bespreekbaarder kan maken. Je kan een reactie nooit volledig weten, maar vr hetzelfde geld krijg je zo'n ontzettende steun van hen. Dat zijn dingen die we v hieruit moeilijk kunnen zeggen, is aanvoelen.

Klik om te vergroten...

Ik pleit er ook voor. Maar ik zou het niet bij alleen vertellen houden. Zorg dat ze bij iemand anders terecht kunnen met vragen en gevoelens.ik weet zelf niet of verslaving een hersenziekte is.
Maar ik vond het van een oud voorbeeld mooi verteld.
Ze vertelde haar dochter dat ze verslaafd was en met hulp ook nooit meer verslaafd wil raken. Dat ze verkeerde keuzes heeft gemaakt ,en daardoor zette haar hersenen op d'r kop. Met dope=normaal(dacht ze) zonder...ziek.

Wat korte info over afkicken.en dat ze alles mogen vragen en aangeven. Dat dit echt puur de verslaving is wat haar nu te ziek maakt om weer de oude te zijn. Het heeft helemaal niets met dochter te maken.niets nada.

Ze liet het bezinken ook bij dochter

2 dagen later kwam ze er zelf op terug wat dochter er van vond, of wilde dochter er niet of met iemand anders over hebben.

Vergeet vooral die liefde voor je kids niet.
Ik hoor vaker...ik doe het voor jullie
Maar daarmee belast je imo de kids ook, en hoe moeten ze zich dan voelen bij een terugval

Even wil ik zeggen dat ik heel veel respect heb voor je. Je bent bezig om je problemen aan te pakken EN je denkt daarbij aan het belang van je kinderen.
Mooi man!

Ik heb niet alles posts even goed kunnen lezen misschien. Dat je voorzichtig bent met waar je de kinderen mee belast, lijkt me goed idee met hun leeftijd. Zijn nog tieners. En ik heb altijd zoiets van: kinderen zijn nog niet altijd aan zware onderwerpen toe.

Misschien zijn dit - wat en hoe vertel je dingen aan je kinderen - ook juist dingen waar het goed is om met je ex-vrouw op 1 lijn te zitten. En ik weet niet of de (systeem-) therapeut daar nog iets verstandigs over kan zeggen.
Wat me voor een kind moeilijk lijkt, ook al zijn ze al ietsje ouder is als ze dingen weten waar ze weer beter niet over kunnen praten.
Als hier al wat over gegaan is, excuus. Het kwam in ieder geval bij me op.

En nogmaals kei-sterk dat je aan je verslaving en problemen werkt. Sowieso maakt je dat een held.

En elk kind wil dat z'n pa een held is toch?🎖️

Maximusso zei:

Laat ik eerst het belangrijkste doen en dat is stoppen met het gebruik. En ik heb het al eens vaker geprobeerd, maar ben niet verder gekomen dan zo'n 6 a 8 weken volgens mij. Eerst door het alleen te doen, maar dat ging niet. Vooral door die grote zak met speed in de vriezer. Die had ik een paar maanden ervoor gekocht toen ik nog niet bezig met stoppen. Later pogingen met hulp via Tactus, maar tijdens die behandeling kwam 3mmc. Waar ik dan weer niks over vertelde.

Uiteindelijk op dit punt hier beland. Een moeilijk moment, maar ik heb van alles in werking gezet om het deze keer te gaan halen. Het is een lastige periode, omdat de scheidingspapieren net getekend zijn. Eerste gevoelens die ik kreeg waren van wat maakt het nu nog uit? Ik heb hierdoor meer gebruikt dan de periode ervoor, maar het maakt nog heel veel uit. En ik wil een goede toekomst ook al is dat niet meer met de vrouw van wie ik nog veel houdt. Ik wil mezelf niet zielig vinden door alles problemen die ik heb gehad en dat ze bij me weg is gegaan.

Maandag is mijn laatste dag dat ik ga gebruiken. Ik wilde dit eerst vrijdag doen vanwege een hotel dat ik had geboekt (vanwege concert, maar die is verplaatst naar volgend jaar). Alleen dat was een kamer in Duitsland en na wat berichten ook hier te hebben gelezen, ben ik daar niet heen geweest. Ik nam nooit drugs mee naar het buitenland en om het bij de poging om er helemaal mee te stoppen wel mee te nemen met alle risico's....nee, dat toch maar niet. Ik hoef maandag niet te werken en ben verder die dag alleen thuis. En door het zo te plannen geeft het me een soort gevoel van controle die ik heb over het gebruik. Nu lukt het me niet om er controle over te hebben en is het mij de baas. En maandag is het mijn beslissing om te doen en daarna is het niet dat ik het niet mag doen, maar wil ik het niet meer doen. Het hoeft gewoon niet meer. Ik wil dat stukje "mag niet meer" uit mijn hoofd hebben en vervangen met "wil het niet meer".

Ik hoop hier wat van me af te gaan schrijven zodra ik het moeilijk krijg. Ik heb 3mmc thuistesten gehaald zodat ik getest kan worden. Behandelaar bij Tactus ingelicht over wat ik ga doen. Ik ga niks bewaren als er wat overblijft. Er zijn aantal dingen wat ik voor mezelf heb bedacht om te gaan doen als ik het moeilijk krijg, zodra ik dat vervelende stemmetje "wat maakt één keertje nou uit joh" hoor. Als het niet lukt dan is een klinische behandeling noodzakelijk, maar dat wil ik om verschillende redenen toch echt voorkomen.

Klik om te vergroten...

Bij ziektes met fases waar je van geneest.bliif je van 1 tot 5 jaar gemiddeld onder controle.daarna ben je schoon(maar niet immuun!)

Misschien geen 5 jaar.maar na het afkicken heb je ook zo'n periode dat het echt een poos duurt voor de dag komt dat je er niet aan gedacht hebt.mijn vergelijking met de periode tot je schoon bent.

Bijna niemand wil klinisch opgenomen worden. Eerlijk...het is ook niet altijd beter. Als jij het thuis kan.Doen! En al schrijf je heel DF vol met je cravings. Dit gaat je lukken! Heel veel succes.ik ben benieuwd naar je toekomstpostings hier.

Mrloverdj zei:

Ik pleit er ook voor. Maar ik zou het niet bij alleen vertellen houden. Zorg dat ze bij iemand anders terecht kunnen met vragen en gevoelens.ik weet zelf niet of verslaving een hersenziekte is.
Maar ik vond het van een oud voorbeeld mooi verteld.
Ze vertelde haar dochter dat ze verslaafd was en met hulp ook nooit meer verslaafd wil raken. Dat ze verkeerde keuzes heeft gemaakt ,en daardoor zette haar hersenen op d'r kop. Met dope=normaal(dacht ze) zonder...ziek.

Wat korte info over afkicken.en dat ze alles mogen vragen en aangeven. Dat dit echt puur de verslaving is wat haar nu te ziek maakt om weer de oude te zijn. Het heeft helemaal niets met dochter te maken.niets nada.

Ze liet het bezinken ook bij dochter

2 dagen later kwam ze er zelf op terug wat dochter er van vond, of wilde dochter er niet of met iemand anders over hebben.

Vergeet vooral die liefde voor je kids niet.
Ik hoor vaker...ik doe het voor jullie
Maar daarmee belast je imo de kids ook, en hoe moeten ze zich dan voelen bij een terugval

Klik om te vergroten...

Goed idee om te zorgen dat ze ook bij iemand anders (die ervan weet) vragen kunnen stellen.

En ik moet inderdaad niet zeggen dat ik het voor hun doe. Dat is misschien te snel gezegd, ik doe het voor mezelf, omdat ik meer tijd met ze wil doorbrengen en er voor ze wil zijn. Belangrijk om dan de juiste woorden te kiezen.

Waar het in eerste instantie fout ging bij de uc's was toen ze me vertelde dat er geen positieve resultaten bijzaten terwijl dat gewoon niet anders kon.

Daarna heb ik de uitleg gehoord dat er twee resultaten nog niet binnen waren. Die twee waarvan ik had aangegeven dat ze positief moesten zijn. Ik denk niet dat ze hier express uitslagen aan het beïnvloeden zijn voor betere scores voor hun kliniek. Maar ik heb door de communicatie erover het vertrouwen wel verloren als het aankomt op dat het goed gaat en volgens afgesproken regels gewerkt wordt. De meest simpele afspraak dat ik de positieve uitslagen door zou krijgen daar wordt ik van de één naar de ander gestuurd die het moet regelen.

Tel daarbij op dat het nu al weken duurt voordat er een uitslag verteld wordt, dan hebben we er eigenlijk niet zoveel aan. Ik wil aantonen dat ik niet onder invloed ben als de kinderen bij mij zijn. Dus ipv alles via Tactus ga ik die testen zelf afnemen met mijn vrouw erbij. Zo heeft zij ook rust dat de kinderen die week bij mij kunnen zijn. En ik heb geen vervelende vrouw die me de kinderen wil afpakken of me zwart maakt bij de kinderen. Enige wat zij wil is na alle leugens, zeker weten dat ik niet heb gebruikt en niet mij op mijn woord te hoeven geloven.

Dat ik schommel tussen het willen stoppen, maar toch nog over gebruik denken, klopt helemaal. Merk dat mijn mening en motivatie laatste tijd veranderd van nooit meer willen gebruiken naar het kan wel als de kinderen bij mijn vrouw zijn. Denk dat het in mijn berichten de ene keer lijkt alsof ik wil stoppen voor altijd. Dan misschien een keer, tot wanneer het niet lukt alleen als ik die week op mezelf ben. Denk dat daar goed in is te zien dat ik het heel moeilijk vind om te stoppen. Liefst stop ik ermee en zou het sporadisch recreatief gebruik het mooist zijn. Dat is denk ik niet weggelegd voor mij. Dus dan gewoon helemaal stoppen en ook niet af en toe.

Dat lukt nog niet zoals gewenst, maar gaat wel steeds beter. De afgelopen week de laatste vakantie met elkaar als gezin gehad en eergisteren scheidingspapieren getekend en dan lukt het me niet en ga ik me afzonderen en gebruiken. Kan er nog niet goed mee omgaan. Mijn vrouw woont ook nog gewoon bij me in huis. Dan kan nog wel maanden duren voordat ze een andere woning heeft. In deze periode zou ik het liefst willen dat ze ziet dat het me lukt om het onder controle te krijgen.

We hebben co ouderschap afgesproken en de kinderen halen ze niet zomaar weg, maar wel als het me niet lukt en er twijfel bestaat dat ik onder invloed ben tijdens mijn week met ze. En hoewel ik dat niet wil, vind ik het wel prettig dat het gevolgen heeft als ik positieve uitslagen zou krijgen. Ik moet zorgen voor een veilige omgeving voor ze, lukt dat me niet. Dan uit voorzorg niet naar mij komen in een week.

Hebben afgesproken om 6 maanden om de week een test te doen. Op moment dst ze naar mij komen. Na half jaar geen positieve uitslag, dan kijken of het nog nodig is.

skunkopaat zei:

Hoe ver staat het met de scheiding en gaan vrede uit elkaar? Als de Kinderen Het al Weten, en Het proces is al bezig (in pakken, verhuizen, enz) dan Kan Het beter zijn Om Te Wachten

Klik om te vergroten...

Dit zijn inderdaad belangrijke zaken.
Ze hebben nu natuurlijk al erg veel aan hun hoofd.
Ze moeten alles nog verwerken.
Mischien toch wachten tot er weer wat meer rust is en de kinderen ook een beetje gewend zijn.
Een scheiding doet ook enorm veel met kinderen.
Ze gaan het straks moeilijk vinden dat als ze bij moeder zijn dat vader alleen is en andersom.
Mischien gaan ze zich dan te veel zorgen maken om je als ze er niet zijn.

Daarom mischien beter dat ze eerst wennen aan situatie straks.
Ook dat ze zien dat het goed gaat als jij alleen bent.

Ik denk met je mee maar je moet uiteindelijk je eigen gevoel hierin volgen.

Die ene zei:

Volgens mij is dat wanneer ze het je zien gebruiken. Pappa of mamma rookt/drinkt/whatever, hun rolmodel, waarvan ze gedrag gaan spiegelen.

Je kan eventueel bij Tactus de hulp inschakelen van een gezinscoach. Hier konden wij ook voor kiezen, maar uiteindelijk niet gedaan. Dat kan één of meerdere gesprekken met je kind(eren) erbij, of alleen met je kind(eren). Klonk heel luchtig en een soort van spelenderwijze uitleg. (Klinkt kinderachtig maar ik weet het niet beter te omschrijven)

Is de situatie omtrent de kinderen stabiel? Het is zaak ze hoe dan ook niet het gevoel te geven dat het hun schuld is ofzo. Kinderen zijn daar gevoelig voor en kunnen dat gaan denken.

Je hebt dit al besproken bij tactus lees ik, ook hoe je het gaat vertellen? Je hoeft dat niet zelf te doen en kunt het uitgebreid voorbereiden samen met tactus en er dus een coach bij gebruiken als steun. Die hebben al ervaring met de kwestie.

Hoe ver staat het met de scheiding en gaan jullie vredig uit elkaar? Als de kinderen het al weten, en het process is al bezig (inpakken, verhuizen, enz) dan kan het beter zijn om te wachten

Ik stel persoonlijke vragen, en je hoeft die zeker niet te beantwoorden als je dat niet wilt!

Klik om te vergroten...

Goed dat je het noemt. Het verschil zit hem in drinken of gebruiken waar ze bij zijn. Met alcohol sta je er soms te weinig bij stil. Vooral in de periode dat ik prima mate kon houden. Dan lijkt het de normaalste zaak.

Ik neem geen drugs in bijzijn van de kinderen. En na de scheiding hebben we al wat geregeld dat ik me laat controleren als de kinderen bij mij zijn. Kan zeggen dat ik het absoluut niet wil, maar moet mezelf toch beetje in de gaten laten houden.

Situatie thuis is verder goed. De kinderen hebben we gezamenlijk verteld dat we gaan scheiden. Dat het niet aan hun ligt en dat we ondanks alles wel veel om elkaar geven, maar dat het niet meer gaat. Hier hebben we niks over mijn verslaving verteld. Wat wel de hoofdreden is van de scheiding. Dat vind ik nog wel lastig, maar is wel realiteit.

Ik zou bij Tactus meer hulp kunnen vragen bij het vertellen. En ook of dit wel het juiste moment is. Mijn vrouw wil graag dat ik ze voor het nieuwe schooljaar op de hoogte breng. Maar denk dat ik toch voorstel daarmee te wachten. De scheiding moet nog afgehandeld worden en is nog niet verstuurd.

Ik zou niet weten waarom je dat aan je kinderen moet vermelden...helemaal in die leeftijd. En verslaving is een te generieke term geworden voor middelenmisbruik wat een ieder kan overkomen en teveel wordt gelabeld in deze maatschappij. Op een hele ongezonde manier. Mijn ervaring is dat kinderen hun ouder dan als een verslaafde gaan zien, een junk , wat op kinderen in de puberleeftijd een ongezonde druk en schaamtegevoel kan geven. Overigens hoef je je niet te laten testen, er is geen 1 rechter die dat zal afdwingen. Zolang je nuchter bent bij je kinderen en dat zelf niet verkloot is er geen enkele redenen om dat verder te benoemen.

Maximusso zei:

Goed dat je het noemt. Het verschil zit hem in drinken of gebruiken waar ze bij zijn. Met alcohol sta je er soms te weinig bij stil. Vooral in de periode dat ik prima mate kon houden. Dan lijkt het de normaalste zaak.

Ik neem geen drugs in bijzijn van de kinderen. En na de scheiding hebben we al wat geregeld dat ik me laat controleren als de kinderen bij mij zijn. Kan zeggen dat ik het absoluut niet wil, maar moet mezelf toch beetje in de gaten laten houden.

Situatie thuis is verder goed. De kinderen hebben we gezamenlijk verteld dat we gaan scheiden. Dat het niet aan hun ligt en dat we ondanks alles wel veel om elkaar geven, maar dat het niet meer gaat. Hier hebben we niks over mijn verslaving verteld. Wat wel de hoofdreden is van de scheiding. Dat vind ik nog wel lastig, maar is wel realiteit.

Ik zou bij Tactus meer hulp kunnen vragen bij het vertellen. En ook of dit wel het juiste moment is. Mijn vrouw wil graag dat ik ze voor het nieuwe schooljaar op de hoogte breng. Maar denk dat ik toch voorstel daarmee te wachten. De scheiding moet nog afgehandeld worden en is nog niet verstuurd.

Klik om te vergroten...

Ik ben van mening dat je vrouw niet de enige is die hier iets over te zeggen heeft.

Er bestaat een kans op een terugval, dat is begrijpelijk. Maar is de hele situatie van papa en mama gaan uit elkaar niet al genoeg voor hun om te verwerken? Ik zou het stap voor stap doen, anders wordt het voor hun ook ineens wel heel ingewikkeld allemaal.

En vooral: wat is op dit moment de meerwaarde ervan om het voor het nieuwe schooljaar te vertellen?

Natuurlijk is mijn vrouw niet de enige die beslist wanneer ik het vertel. Of later ik het anders zeggen dat het niet het geval is bij ons. We doen ons best om aan onze kinderen te laten zien dat je we elkaar nog met respect behandelen, ondanks de scheiding.

Ze gaf aan het fijn te vinden als ik het vertel als we nog een week vakantie hebben. Dan zijn we nog allemaal bij elkaar. Wonen dan nog in één huis.

Want stel het gaat na de scheiding niet goed met mij. Wat vertel je aan de kinderen als ze niet bij mij kunnen zijn? Keertje wat verzinnen kan wel, maar wil daar eigenlijk niet aan beginnen. Door ze het nu te vertellen weten ze wat er speelt. Gevaar hiervan is wel dat ze teleurgesteld gaan zijn als het vaker zou gebeuren. Dat ik niet genoeg om hun geef of zo.

Ik neig toch steeds meer om er even mee te wachten. Ook al is de scheiding er straks door dan moet ze nog wel een woning vinden. Kan daardoor nog wel even duren.

De controles zijn op vrijwillige basis en het idee erachter is dat ze 100% weet dat ik niet gebruik. Helaas heb ik daar te veel en te vaak over gelogen dat ze me niet op mijn blauwe ogen geloofd. En terecht... Zo weet ze dat de kinderen niet bij een vader zijn die gebruikt terwijl hij verantwoordelijk is voor zijn kinderen. En vind het zelf ook een fijne stok achter de deur.

Vraag is nog wel hoe we met gebruik omgaan als de kinderen niet bij mij zijn. Dan zou het mijn eigen verantwoordelijkheid zijn. Alleen hoeveel tijd neem je tussen laatste gebruik en het moment dat ze naar mij komen? Kan je zeggen dat zodra de drugs uitgewerkt is dat het mogelijk is?

Dit is een oprechte vraag en geen oordeel.

Maximusso zei:

Nu is er een kans dat ik een keer terugval. Daarom wil ik eigenlijk open zijn over de problemen die ik heb, zodat ze weten wat er aan de hand is

Klik om te vergroten...

Maximusso zei:

Vraag is nog wel hoe we met gebruik omgaan als de kinderen niet bij mij zijn. Dan zou het mijn eigen verantwoordelijkheid zijn. Alleen hoeveel tijd neem je tussen laatste gebruik en het moment dat ze naar mij komen?

Klik om te vergroten...

Je bent bang voor terugval en wilt daarom je kinderen op de hoogte brengen.
Maar je bent ook van plan drugs te blijven gebruiken.
Alleen op moment dat de kinderen niet bij jou zijn.
Waarom de kinderen opzadelen met zon zware last, terwijl ze al zo veel te verwerken hebben.
Terwijl je gewoon drugs wil blijven gebruiken?.