Wanneer vertel ik mijn kinderen over mijn verslaving?

Maximusso zei:

Het is helemaal niet mijn bedoeling dat ik ga gebruiken als de kinderen niet bij mij zijn. Ik dacht de vraag te stellen, zodat ik niet bij een terugval meteen de kinderen minder zou gaan zien. Terwijl het gebruik bijvoorbeeld dagen voordat ze bij mij komen is voorgevallen.

Echter nu ik het zelf ook nog een keer lees, moet ik toegeven dat ik zie dat ik verkeerd bezig, want ik probeer mogelijkheden in te bouwen. Dus als het niet lukt dan proberen het zo te regelen dat het wel kan in de week dat ik alleen thuis ben. En daar baal ik van. Had het zelf niet in de gaten dat ik bezig was met deze oude gewoonte.

Ik wil het vertellen zodat ze weten wat er speelt, mocht ik een terugval hebben. Dat ik dan juist niet hoef te liegen erover.

Nu denk ik helemaal dat het beter is om te wachten. Eerst langer aankijken hoe het gaat met stoppen.

De opmerking dat ik bezig ben de kinderen met een zware last op te zadelen, lijkt me juist. Dus ga het zeker anders aanpakken.

Klik om te vergroten...

Dit is in ieder geval wel een eerlijke kijk naar jezelf maar of je nu achterdeurtjes creeert of niet, de rode draad van dit topic zijn je kinderen en met welke last je ze opzadelt. Daarin vind ik vooral erg belangrijk de leeftijd die ze nu hebben, 12-14 zijn hele kwetsbare leeftijden en inschatten hoe ze er bewust of onbewust mee omgaan is gewoon erg lastig. 1 van mijn ouders is zelf verslaafd, old school verslaafd, en daar zijn wij pas achter gekomen toen wij rond de leeftijd van 20 waren. Dat er andere zaken speelden wisten wij al op jonge leeftijd maar de drugs kwamen later pas. Althans, ik wist al op mijn 17 dat er gebruikt werd en ik kon gewoon meedoen. En was daar eerst op tegen maar dit trigerde mij wel op met vrienden drugs te gaan gebruiken terwijl ik echt anti hard drugs was. Dus het kan ook een vreemde soort van nieuwschierigheid opwekken, Tegenwoordig wordt er met 12 jaar al hard drugs gebruikt, dus ook dat zijn risico's naast het stigma wat het ook kan meebrengen. Goed of slecht, cool of beschamend.

Maximusso zei:

Vraag is nog wel hoe we met gebruik omgaan als de kinderen niet bij mij zijn. Dan zou het mijn eigen verantwoordelijkheid zijn. Alleen hoeveel tijd neem je tussen laatste gebruik en het moment dat ze naar mij komen? Kan je zeggen dat zodra de drugs uitgewerkt is dat het mogelijk is?

Klik om te vergroten...

Wat ik niet snap is waarom je nu vraagt hoe lang er tussen moet zitten na je laatste gebruik voor dat je de kinderen weer kan zien.
Want je deed vrijwillig een drugstest om aan te tonen dat je nuchter bent wanneer je ze ontvangt?

En dat is een behoorlijke opgave om elke keer iets te gebruiken en daarna uit te rekenen hoe lang het duurt voor dat je niet meer een positieve uitslag krijgt bij het testen.

Maar door die vraag te stellen kan ik je alleen maar zeggen dat je daar niet goed over na hebt gedacht. En merk dat je zelf niet goed op de hoogte bent hoe dat werkt.

Waarbij ik je ook kan vertellen dat je nu vrijwillig meewerkt aan drugs testen maar als die positief uitpakken, en er dus bewezen word dat je drugs gebruikt, dan kan dat in de toekomst alleen maar tegen je worden gebruikt.

Ik zou daar mee oppassen.
Die drugstesten kunnen in een zaak als deze bij de rechter het beslissende antwoord zijn zeker als het gaat om bv voogdij. Snap je.
Want ik lees dat je schrijft dat je het wel fijn vind als

'stok achter de deur'

die testen.
Maar zijn dat je eigen woorden?
Dat zinnentje word altijd veel gebruikt in justitiële kringen voornamelijk bij rechters en advocaten.
Of kwam je vrouw daar mee?
Dat is het eerste wat bij mij op komt dat zij met een advocaat heeft gesproken.
Waar kwam dat test idee vandaan?

Als dat van haar kwam dan wees alert.
Ik zeg dit omdat ik merk dat je het beste voor hebt met je kinderen en oprecht en vriendelijk over komt.
En net als vele andere ook wel eens wat wil gebruiken.

Dat testen niet aan beginnen, dat kan je alleen maar meer elende opleveren..

Ik zag ovrigens ook je andere topic aangaande 3mmc. Je geeft aan dat je daar getest wordt en dat de uitslagen niet kloppen. Anderzijds dat het een middel is waar je lastig mee kan stoppen. Daarnaast stel je dat je verslaafd bent. Mijn oprechte mening is dat als je het een eerlijke kan wilt geven je een tijd abstinent blijft, lukt dat je niet, ga een kliniek in. Wees er vooral voorzichtig in wat je met je aankomend ex bespreekt, alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden. Deze manier, op basis van wat je zelf zegt, gaat niet werken.

Het feit dat je hier al raad en of ´hulp´ zoekt vind ik persoonlijk toch al een teken dat je goed bezig bent.
Ik ben zelf verslaafd geweest aan coke en heroïne, dat is ondertussen een 20 jaar geleden.
Wanneer je het aan je kinderen kan vertellen? Je kent zelf je kinderen het beste, en kunt zelf wel inschatten hoe ze hier op zullen reageren.
Naar mijn mening duurt eerlijk zijn nog altijd het langst, wil je wachten tot ze er zelf achter komen waarna je misschien veel verwijten gaat krijgen dat je een soort van dubbelleven geleid hebt en veel dingen voor hen hebt verzwegen?
Wat houd je vooral tegen om het te vertellen? Schaamte? Het risico dat ze gaan oordelen?
Het kan ook een hele opluchting zijn als je het verteld, en wie weet heb je wel een enorme steun aan ze als ze weten hoe het zit.

Maximusso zei:

Wat is jullie mening over wanneer je aan je kinderen verteld dat je verslaafd bent?

In het kort mijn situatie, na een huwelijk van 20 jaar gaan mijn vrouw en ik scheiden. We hebben twee kinderen, 14 jaar en 12 jaar oud. In het oudersschapsplan laten we opnemen dat ik me elke week laat testen om aan te tonen dat ik niet heb gebruikt. Zeker als de kinderen bij mij zijn is het van belang dit aan te tonen.

Nu is er een kans dat ik een keer terugval. Daarom wil ik eigenlijk open zijn over de problemen die ik heb, zodat ze weten wat er aan de hand is. Ik wil hier niet over moeten gaan liegen.

Maar ik voel toch enige twijfel. Doe ik er goed aan om ze het al te vertellen? Gaan zij niet te makkelijk over drugs denken?

Klik om te vergroten...

Noot:
Vraag jezelf af, waarom de kinderen nu al deze heikele materie moeten weten....ik zou sowieso wachten tot hun 18 e levensjaar.
Wat schiet je ermee op om dit n u te doen?
Op je 12 e en 14 e levensjaar kun je deze materie echt nog niet begrijpen....
Los van het feit dat de kinderen deze zeer persoonlijke gegevens zeer waarschijnlijk aan heel veel mensen gaan doorgeven.
Ik zou ermee wachten.
Het ijzer is nog te koud om dit te kunnen smeden.

Daarom is er dit forum, je moest eens weten hoeveel er hier hun ding kwijt kunnen en delen, die ze in real life niet kunnen delen en waarmee ze anders opgekropt blijven zitten. Je verslavingsproblematiek vereist nu indd de grondigste aanpak en ja daar spelen je kinderen dé hoofdrol in als leidraad in volharding. 11 en zeker 14j, ni onderschatten qua aanvoelen en besef. Is eigenlijk al leeftijd, waar je dergelijke zaken net wat bespreekbaarder kan maken. Je kan een reactie nooit volledig weten, maar vr hetzelfde geld krijg je zo'n ontzettende steun van hen. Dat zijn dingen die we v hieruit moeilijk kunnen zeggen, is aanvoelen.

Het lukt me steeds beter met eerlijk zijn over mijn gebruik. Ik was eigenlijk niet anders gewend dan er niet over te praten. Ik vertelde nooit dat ik drugs had genomen. Zelfs als ik een avondje ging stappen met een goede vriend zei ik er niks over. Ik kon het goed verbergen dat ik had gebruikt. Het viel hem iig niet.

Alleen het andere verbergen, het verbergen in de vriezer had ik niet goed gedaan, daardoor ging het balletje rollen. Thuis was het lastigste het verbruik te verbergen vanwege het langer wakker blijven. De andere effecten waren niet heel duidelijk te zien. En daarbij heb ik zonder drugs op ook nogal gedrag wat bij speed/3mmc past. Zoals snel praten om dingen uit mijn hoofd te krijgen, omdat ik bang was het te vergeten. En altijd al iemand geweest die de hele tijd veel zit te bewegen met handen en voeten.

Doordat ik steeds later naar bed ging, ontstond en thuis al wat twijfel. En toen er een zak onder het ijsblok in de vriezer werd gevonden...daar kon ik me niet onderuit lullen. En maar goed ook, want door Corona en thuiswerken schoot mijn gebruik omhoog.

Dat alles uitkwam was in maart 2020. In september 2020 bij Tactus in behandeling voor speed verslaving. Daar was ik eerlijk tot het moment dat ik 3mmc ging gebruiken. In mijn hoofd probeerde ik me wijs te maken dat 3mmc legaal te koop was en dus niet genoemd hoefde te worden...ik weet het, en wist het toen ook wel. De 3mmc was mijn vervanger voor speed. Maar hier werd het gedrag van de verslaafde weer in werking gesteld om te doen alsof er niks aan de hand is. De 3mmc werd na een tijdje door mijn vrouw gevonden (ik had het echt beter moeten verstoppen...) Dat was in jan 2021, waarna ik t/m mei 2021 wel wat vertelde, maar lang niet alles. In mei hakte mijn vrouw de knoop door en dat was het moment dat het niet meer uitmaakte of ik haar vertelde over mijn gebruik. Want mijn doel om haar niet kwijt te raken en daardoor erover te liegen had geen zin meer.

Sindsdien heb ik mijn ouders ingelicht, wat familie en vrienden heb ik het verteld. En het gekke is dat ik vaak automatisch nog een leugen vertelde als ze iets vroegen. Dan moest ik even pauzeren. En opnieuw beginnen, waarbij ik uitlegde dat ik te snel wilde antwoorden en nog niet gewend ben aan openheid.

Toch bleek na een tijdje dat mijn ouders en familie het moeilijk vinden om erover te praten. Ze zijn meer van als je er niet over hebt dan gaat het goed (of bestaat het niet). Is wel duidelijk dat ik dit van ze heb overgenomen toen ik drugs ging gebruiken.

Met vrienden die wel drugs gebruiken heb ik nu geen contact mee en degene die het niet doen daar dringt het niet door hoe groot mijn probleem is.

Maar dit is wel een plek waar mensen zijn die weten wat het is en hier kan ik wel mijn verhaal kwijt. En dat lukt me pas sinds een tijdje om hier alles te vertellen. Hierdoor zie ik zelf ook hoe slecht ik bezig ben (geweest). Want ik geloofde mijn eigen verhalen. Als je zo vaak leugens verteld dan ga je het zelf als waarheid zien. (Ben benieuwd over ik door een leugendetector test zou komen doordat ik mezelf had overtuigd)

Het is een langer stuk tekst geworden dan de bedoeling. Wilde eigenlijk alleen uitleggen dat ik persoonlijk er veel baat bij heb door het van me af te schrijven. Hierbij kwam de hele uitleg over eerlijkheid en niet echt mensen om me heen hebben waar ik ook zo aan kan vertellen.

Ben trouwens wel benieuwd wat de mening is over het vertellen aan je collega's. Maar heb nog niet gekeken over daar al een topic over is.

Hoi @Maximusso ,

Goed om te lezen dat je zo bewust bezig bent om je verslaving aan te pakken. Het doet me ook echt goed om te horen dat je baat hebt bij de openheid op ons forum. Daar hebben we het forum namelijk voor! Zelf heb ik twee dochters van 10 en 13 jaar en kan ik me dus goed voorstellen dat je worstelt hoe daar mee om te gaan.

Zelf kies ik ervoor om eerlijk te zijn over mijn drugsgebruik. Ik begin er niet zelf over omdat ze nog best wel jong zijn. Maar als ze me vragen stellen dan vertel ik daar wel eerlijk over. Nu begrijp ik wel dat ik makkelijk praten heb omdat er bij mij geen sprake is van verslavingsproblematiek. Maar alsnog denk ik dat het in principe het fijnste is om eerlijk te kunnen zijn tegen je kinderen.

Voor wat betreft collega's zou ik daar niet meteen eerlijk over zijn. De werkplek is toch een plaats om een beetje "front-stage"gedrag te tonen en niet alles openlijk te vertellen.... Althans dat is mijn idee. Heel veel succes met je verdere herstel in ieder geval!

Nihilist88 zei:

Daarom is er dit forum, je moest eens weten hoeveel er hier hun ding kwijt kunnen en delen, die ze in real life niet kunnen delen en waarmee ze anders opgekropt blijven zitten. Je verslavingsproblematiek vereist nu indd de grondigste aanpak en ja daar spelen je kinderen dé hoofdrol in als leidraad in volharding. 11 en zeker 14j, ni onderschatten qua aanvoelen en besef. Is eigenlijk al leeftijd, waar je dergelijke zaken net wat bespreekbaarder kan maken. Je kan een reactie nooit volledig weten, maar vr hetzelfde geld krijg je zo'n ontzettende steun van hen. Dat zijn dingen die we v hieruit moeilijk kunnen zeggen, is aanvoelen.

Klik om te vergroten...

Ik pleit er ook voor. Maar ik zou het niet bij alleen vertellen houden. Zorg dat ze bij iemand anders terecht kunnen met vragen en gevoelens.ik weet zelf niet of verslaving een hersenziekte is.
Maar ik vond het van een oud voorbeeld mooi verteld.
Ze vertelde haar dochter dat ze verslaafd was en met hulp ook nooit meer verslaafd wil raken. Dat ze verkeerde keuzes heeft gemaakt ,en daardoor zette haar hersenen op d'r kop. Met dope=normaal(dacht ze) zonder...ziek.

Wat korte info over afkicken.en dat ze alles mogen vragen en aangeven. Dat dit echt puur de verslaving is wat haar nu te ziek maakt om weer de oude te zijn. Het heeft helemaal niets met dochter te maken.niets nada.

Ze liet het bezinken ook bij dochter

2 dagen later kwam ze er zelf op terug wat dochter er van vond, of wilde dochter er niet of met iemand anders over hebben.

Vergeet vooral die liefde voor je kids niet.
Ik hoor vaker...ik doe het voor jullie
Maar daarmee belast je imo de kids ook, en hoe moeten ze zich dan voelen bij een terugval

Even wil ik zeggen dat ik heel veel respect heb voor je. Je bent bezig om je problemen aan te pakken EN je denkt daarbij aan het belang van je kinderen.
Mooi man!

Ik heb niet alles posts even goed kunnen lezen misschien. Dat je voorzichtig bent met waar je de kinderen mee belast, lijkt me goed idee met hun leeftijd. Zijn nog tieners. En ik heb altijd zoiets van: kinderen zijn nog niet altijd aan zware onderwerpen toe.

Misschien zijn dit - wat en hoe vertel je dingen aan je kinderen - ook juist dingen waar het goed is om met je ex-vrouw op 1 lijn te zitten. En ik weet niet of de (systeem-) therapeut daar nog iets verstandigs over kan zeggen.
Wat me voor een kind moeilijk lijkt, ook al zijn ze al ietsje ouder is als ze dingen weten waar ze weer beter niet over kunnen praten.
Als hier al wat over gegaan is, excuus. Het kwam in ieder geval bij me op.

En nogmaals kei-sterk dat je aan je verslaving en problemen werkt. Sowieso maakt je dat een held.

En elk kind wil dat z'n pa een held is toch?🎖️

Maximusso zei:

Laat ik eerst het belangrijkste doen en dat is stoppen met het gebruik. En ik heb het al eens vaker geprobeerd, maar ben niet verder gekomen dan zo'n 6 a 8 weken volgens mij. Eerst door het alleen te doen, maar dat ging niet. Vooral door die grote zak met speed in de vriezer. Die had ik een paar maanden ervoor gekocht toen ik nog niet bezig met stoppen. Later pogingen met hulp via Tactus, maar tijdens die behandeling kwam 3mmc. Waar ik dan weer niks over vertelde.

Uiteindelijk op dit punt hier beland. Een moeilijk moment, maar ik heb van alles in werking gezet om het deze keer te gaan halen. Het is een lastige periode, omdat de scheidingspapieren net getekend zijn. Eerste gevoelens die ik kreeg waren van wat maakt het nu nog uit? Ik heb hierdoor meer gebruikt dan de periode ervoor, maar het maakt nog heel veel uit. En ik wil een goede toekomst ook al is dat niet meer met de vrouw van wie ik nog veel houdt. Ik wil mezelf niet zielig vinden door alles problemen die ik heb gehad en dat ze bij me weg is gegaan.

Maandag is mijn laatste dag dat ik ga gebruiken. Ik wilde dit eerst vrijdag doen vanwege een hotel dat ik had geboekt (vanwege concert, maar die is verplaatst naar volgend jaar). Alleen dat was een kamer in Duitsland en na wat berichten ook hier te hebben gelezen, ben ik daar niet heen geweest. Ik nam nooit drugs mee naar het buitenland en om het bij de poging om er helemaal mee te stoppen wel mee te nemen met alle risico's....nee, dat toch maar niet. Ik hoef maandag niet te werken en ben verder die dag alleen thuis. En door het zo te plannen geeft het me een soort gevoel van controle die ik heb over het gebruik. Nu lukt het me niet om er controle over te hebben en is het mij de baas. En maandag is het mijn beslissing om te doen en daarna is het niet dat ik het niet mag doen, maar wil ik het niet meer doen. Het hoeft gewoon niet meer. Ik wil dat stukje "mag niet meer" uit mijn hoofd hebben en vervangen met "wil het niet meer".

Ik hoop hier wat van me af te gaan schrijven zodra ik het moeilijk krijg. Ik heb 3mmc thuistesten gehaald zodat ik getest kan worden. Behandelaar bij Tactus ingelicht over wat ik ga doen. Ik ga niks bewaren als er wat overblijft. Er zijn aantal dingen wat ik voor mezelf heb bedacht om te gaan doen als ik het moeilijk krijg, zodra ik dat vervelende stemmetje "wat maakt één keertje nou uit joh" hoor. Als het niet lukt dan is een klinische behandeling noodzakelijk, maar dat wil ik om verschillende redenen toch echt voorkomen.

Klik om te vergroten...

Bij ziektes met fases waar je van geneest.bliif je van 1 tot 5 jaar gemiddeld onder controle.daarna ben je schoon(maar niet immuun!)

Misschien geen 5 jaar.maar na het afkicken heb je ook zo'n periode dat het echt een poos duurt voor de dag komt dat je er niet aan gedacht hebt.mijn vergelijking met de periode tot je schoon bent.

Bijna niemand wil klinisch opgenomen worden. Eerlijk...het is ook niet altijd beter. Als jij het thuis kan.Doen! En al schrijf je heel DF vol met je cravings. Dit gaat je lukken! Heel veel succes.ik ben benieuwd naar je toekomstpostings hier.

Mrloverdj zei:

Ik pleit er ook voor. Maar ik zou het niet bij alleen vertellen houden. Zorg dat ze bij iemand anders terecht kunnen met vragen en gevoelens.ik weet zelf niet of verslaving een hersenziekte is.
Maar ik vond het van een oud voorbeeld mooi verteld.
Ze vertelde haar dochter dat ze verslaafd was en met hulp ook nooit meer verslaafd wil raken. Dat ze verkeerde keuzes heeft gemaakt ,en daardoor zette haar hersenen op d'r kop. Met dope=normaal(dacht ze) zonder...ziek.

Wat korte info over afkicken.en dat ze alles mogen vragen en aangeven. Dat dit echt puur de verslaving is wat haar nu te ziek maakt om weer de oude te zijn. Het heeft helemaal niets met dochter te maken.niets nada.

Ze liet het bezinken ook bij dochter

2 dagen later kwam ze er zelf op terug wat dochter er van vond, of wilde dochter er niet of met iemand anders over hebben.

Vergeet vooral die liefde voor je kids niet.
Ik hoor vaker...ik doe het voor jullie
Maar daarmee belast je imo de kids ook, en hoe moeten ze zich dan voelen bij een terugval

Klik om te vergroten...

Goed idee om te zorgen dat ze ook bij iemand anders (die ervan weet) vragen kunnen stellen.

En ik moet inderdaad niet zeggen dat ik het voor hun doe. Dat is misschien te snel gezegd, ik doe het voor mezelf, omdat ik meer tijd met ze wil doorbrengen en er voor ze wil zijn. Belangrijk om dan de juiste woorden te kiezen.

Eik zei:

Hoi @Maximusso ,

Goed om te lezen dat je zo bewust bezig bent om je verslaving aan te pakken. Het doet me ook echt goed om te horen dat je baat hebt bij de openheid op ons forum. Daar hebben we het forum namelijk voor! Zelf heb ik twee dochters van 10 en 13 jaar en kan ik me dus goed voorstellen dat je worstelt hoe daar mee om te gaan.

Zelf kies ik ervoor om eerlijk te zijn over mijn drugsgebruik. Ik begin er niet zelf over omdat ze nog best wel jong zijn. Maar als ze me vragen stellen dan vertel ik daar wel eerlijk over. Nu begrijp ik wel dat ik makkelijk praten heb omdat er bij mij geen sprake is van verslavingsproblematiek. Maar alsnog denk ik dat het in principe het fijnste is om eerlijk te kunnen zijn tegen je kinderen.

Voor wat betreft collega's zou ik daar niet meteen eerlijk over zijn. De werkplek is toch een plaats om een beetje "front-stage"gedrag te tonen en niet alles openlijk te vertellen.... Althans dat is mijn idee. Heel veel succes met je verdere herstel in ieder geval!

Klik om te vergroten...

Collega's vertellen is toch heel wat anders. Ik sla dat dan toch maar over. En paar collega's zijn ook wel echt vrienden te noemen, maar wil me daar niet aan wagen.

QueerMan zei:

Even wil ik zeggen dat ik heel veel respect heb voor je. Je bent bezig om je problemen aan te pakken EN je denkt daarbij aan het belang van je kinderen.
Mooi man!

Ik heb niet alles posts even goed kunnen lezen misschien. Dat je voorzichtig bent met waar je de kinderen mee belast, lijkt me goed idee met hun leeftijd. Zijn nog tieners. En ik heb altijd zoiets van: kinderen zijn nog niet altijd aan zware onderwerpen toe.

Misschien zijn dit - wat en hoe vertel je dingen aan je kinderen - ook juist dingen waar het goed is om met je ex-vrouw op 1 lijn te zitten. En ik weet niet of de (systeem-) therapeut daar nog iets verstandigs over kan zeggen.
Wat me voor een kind moeilijk lijkt, ook al zijn ze al ietsje ouder is als ze dingen weten waar ze weer beter niet over kunnen praten.
Als hier al wat over gegaan is, excuus. Het kwam in ieder geval bij me op.

En nogmaals kei-sterk dat je aan je verslaving en problemen werkt. Sowieso maakt je dat een held.

En elk kind wil dat z'n pa een held is toch?🎖️

Klik om te vergroten...

Mijn ex vrouw had graag gewild dat ik het ze nu vertel. Ze heeft het gevoel dat het ze duidelijkheid zal verschaffen, omdat ze toch met vermoedens kunnen zitten. Onze therapeute gaf aan dat ik het ze kon vertellen, maar wel moest opletten dat een terugval voor problemen kan zorgen. Dat ze gaan afvragen of zij niet belangrijk genoeg zijn om niet te gebruiken. Daardoor heb ik het ze nog niet verteld. Ondanks dat mijn ex vrouw en eigenlijk ook onze therapeute dat eigenlijk wel wilden.

Gelukkig is het contact met mijn ex goed en na mijn uitleg waarom ik wilde wachten, is het nu eerst belangrijk dat ik een tijd niet gebruik. Daarna kunnen we het stuk oppakken over het ze vertellen.

We zitten misschien dan niet op één lijn, maar doen niks als de ander dat niet wil.

Je ziet verschillende meningen.
De een zegt helemaal niet vertellen en de andere zegt dat het goed is om te doen.
Ben je er al uit wat jou het beste lijkt?

Maximusso zei:

Maandag is mijn laatste dag dat ik ga gebruiken.

Klik om te vergroten...

Heel veel succes vanaf morgen en je kunt hier op onze volledige steun rekenen!

De Zandman zei:

Fort Knocks

Klik om te vergroten...

Volgens mij bedoel je Fort Knox. Of bedoel je Fort Knaks?

Alledrie!! ,(grijns)

Maar knakworst is best lekker...

Jumping Jack zei:

Je ziet verschillende meningen.
De een zegt helemaal niet vertellen en de andere zegt dat het goed is om te doen.
Ben je er al uit wat jou het beste lijkt?

Klik om te vergroten...

Ik heb hier inderdaad uiteenlopende reacties op gehad. En daar heb ik echt veel aan gehad. Beetje nagedacht wat het beste bij mijn kinderen past.

Het vertellen terwijl ik nog gebruik of als het stoppen niet lukt is geen goed idee. Dus wil ik eerst ervoor zorgen dat ik niet meer gebruik. Daar ben ik nu mee begonnen. We wonen nog allemaal samen en is wil dat het in deze tijd me gaat lukken. Ik wil niet ermee beginnen als we in verschillende woningen zitten.

Ik wil het dan daarna vertellen aan ze, als het goed voelt wat het gestopt zijn betreft. Ze zullen vermoedens hebben over wat er met me aan de hand was. En ik wil niet dat ze zelf dingen verkeerd gaan invullen of gaan bedenken dat zij het probleem waren.

Dus ja ik ga het vertellen, maar wel op een later moment dan eerst de bedoeling was. Om het later te vertellen kwam doordat hier ook werd gezegd dat het niet goed is om van alles te vertellen terwijl ik het niet onder controle heb. Dan zadel ik ze voor mijn gevoel met een te grote last en zorg op.

Ik heb dit besproken met mijn bijna ex vrouw. Ze begrijpt waarom ik het nu nog niet wil vertellen en hoopt dat het stoppen goed gaat. En dat ik het op een later moment wel aan ze kan vertellen.

.