Wanneer vertel ik mijn kinderen over mijn verslaving?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier wat over heb geschreven, maar misschien wel goed om te melden dat ik het mijn kinderen heb verteld.

Daar ging wel aan vooraf dat het me niet lukte om te stoppen. De behandeling bij Tactus was niet de juiste voor mij, dus heb me laten opnemen in een kliniek waar ik in 28 dagen heel veel heb geleerd. Het zelfmedelijden, belonen, het goed praten, nog een keertje etc. het zat er allemaal in bij mij.

Voordat ik de kliniek inging heb ik met mijn ex, de kinderen en een medewerkster van Tactus (waar ik wel een goede klik mee had) rond om de tafel gezeten en ben ik gaan vertellen. Dat ik verslaafd ben en dat het me niet lukt om te stoppen terwijl ik dat echt graag wil. Het voelt goed om openheid van zaken te geven. Het is niet zodat we nu continue erover praten. Eigenlijk haast niet, maar probeer af en toe een balletje op te gooien dat ze me alles mogen vragen over mijn probleem. Misschien met de tijd dat ze er meer over willen praten. Voor nu is de scheiding die door mijn verslaving heeft plaatsgevonden op zich al lastig genoeg voor ze.

Ik heb nog een lange weg te gaan. Ben helaas teruggevallen op mijn 60 dagen clean zijn moment. Muntje gehaald op de meeting en daarna rechtstreeks naar de dealer. Oude gedrag zit er nog steeds in. Terugval hoeft er niet bij te horen, maar ik kwam er wel achter dat het niet zo fijn was als dat ik even daarvoor had bedacht. Ik dacht zelf dat mensen die een terugval hadden, dat die weer even lekker hadden kunnen gebruiken, dus weer even genieten. Nou, dat had ik niet goed gezien.

Daarnaast heb ik het ook tegen een aantal collega's verteld. Ik merk dat ik gewoon eerlijk wil zijn over mijn herstel. Ik heb altijd gelogen over mijn gebruik, omdat ik me daarvoor schaamde. Het klopt voor mij niet om dan ook als het ware te liegen over mijn herstel (het niet vertellen), nu ben ik goed bezig hoef ik dat niet verborgen te houden.

Het gaat nog steeds niet zoals ik had gehoopt, maar ik heb door mijn verblijf in de kliniek al heel wat oud zielig gedrag af kunnen leren. Daardoor kan ik mezelf niet meer zo voor de gek houden en allerlei redenen bedenken zodat ik het goed kan praten om te gaan gebruiken. Best gek hoe ik mezelf zo voor de gek heb kunnen houden zodat ik het gevoel kreeg dat het altijd aan alles en iedereen lag. En dat ik dan wel mocht gebruiken, omdat ik het zo moeilijk had.

Als ik niet naar de kliniek was geweest dan was het helemaal fout gegaan toen mijn ex begin dit jaar uit huis ging. Gelukkig kon ik nu op het programma terugvallen en i.p.v. de drugs.

Waar het in eerste instantie fout ging bij de uc's was toen ze me vertelde dat er geen positieve resultaten bijzaten terwijl dat gewoon niet anders kon.

Daarna heb ik de uitleg gehoord dat er twee resultaten nog niet binnen waren. Die twee waarvan ik had aangegeven dat ze positief moesten zijn. Ik denk niet dat ze hier express uitslagen aan het beïnvloeden zijn voor betere scores voor hun kliniek. Maar ik heb door de communicatie erover het vertrouwen wel verloren als het aankomt op dat het goed gaat en volgens afgesproken regels gewerkt wordt. De meest simpele afspraak dat ik de positieve uitslagen door zou krijgen daar wordt ik van de één naar de ander gestuurd die het moet regelen.

Tel daarbij op dat het nu al weken duurt voordat er een uitslag verteld wordt, dan hebben we er eigenlijk niet zoveel aan. Ik wil aantonen dat ik niet onder invloed ben als de kinderen bij mij zijn. Dus ipv alles via Tactus ga ik die testen zelf afnemen met mijn vrouw erbij. Zo heeft zij ook rust dat de kinderen die week bij mij kunnen zijn. En ik heb geen vervelende vrouw die me de kinderen wil afpakken of me zwart maakt bij de kinderen. Enige wat zij wil is na alle leugens, zeker weten dat ik niet heb gebruikt en niet mij op mijn woord te hoeven geloven.

Dat ik schommel tussen het willen stoppen, maar toch nog over gebruik denken, klopt helemaal. Merk dat mijn mening en motivatie laatste tijd veranderd van nooit meer willen gebruiken naar het kan wel als de kinderen bij mijn vrouw zijn. Denk dat het in mijn berichten de ene keer lijkt alsof ik wil stoppen voor altijd. Dan misschien een keer, tot wanneer het niet lukt alleen als ik die week op mezelf ben. Denk dat daar goed in is te zien dat ik het heel moeilijk vind om te stoppen. Liefst stop ik ermee en zou het sporadisch recreatief gebruik het mooist zijn. Dat is denk ik niet weggelegd voor mij. Dus dan gewoon helemaal stoppen en ook niet af en toe.

Dat lukt nog niet zoals gewenst, maar gaat wel steeds beter. De afgelopen week de laatste vakantie met elkaar als gezin gehad en eergisteren scheidingspapieren getekend en dan lukt het me niet en ga ik me afzonderen en gebruiken. Kan er nog niet goed mee omgaan. Mijn vrouw woont ook nog gewoon bij me in huis. Dan kan nog wel maanden duren voordat ze een andere woning heeft. In deze periode zou ik het liefst willen dat ze ziet dat het me lukt om het onder controle te krijgen.

We hebben co ouderschap afgesproken en de kinderen halen ze niet zomaar weg, maar wel als het me niet lukt en er twijfel bestaat dat ik onder invloed ben tijdens mijn week met ze. En hoewel ik dat niet wil, vind ik het wel prettig dat het gevolgen heeft als ik positieve uitslagen zou krijgen. Ik moet zorgen voor een veilige omgeving voor ze, lukt dat me niet. Dan uit voorzorg niet naar mij komen in een week.

Hebben afgesproken om 6 maanden om de week een test te doen. Op moment dst ze naar mij komen. Na half jaar geen positieve uitslag, dan kijken of het nog nodig is.

Wat is jullie mening over wanneer je aan je kinderen verteld dat je verslaafd bent?

In het kort mijn situatie, na een huwelijk van 20 jaar gaan mijn vrouw en ik scheiden. We hebben twee kinderen, 14 jaar en 12 jaar oud. In het oudersschapsplan laten we opnemen dat ik me elke week laat testen om aan te tonen dat ik niet heb gebruikt. Zeker als de kinderen bij mij zijn is het van belang dit aan te tonen.

Nu is er een kans dat ik een keer terugval. Daarom wil ik eigenlijk open zijn over de problemen die ik heb, zodat ze weten wat er aan de hand is. Ik wil hier niet over moeten gaan liegen.

Maar ik voel toch enige twijfel. Doe ik er goed aan om ze het al te vertellen? Gaan zij niet te makkelijk over drugs denken?

Maximusso zei:

Wat is jullie mening over wanneer je aan je kinderen verteld dat je verslaafd bent?

In het kort mijn situatie, na een huwelijk van 20 jaar gaan mijn vrouw en ik scheiden. We hebben twee kinderen, 14 jaar en 12 jaar oud. In het oudersschapsplan laten we opnemen dat ik me elke week laat testen om aan te tonen dat ik niet heb gebruikt. Zeker als de kinderen bij mij zijn is het van belang dit aan te tonen.

Nu is er een kans dat ik een keer terugval. Daarom wil ik eigenlijk open zijn over de problemen die ik heb, zodat ze weten wat er aan de hand is. Ik wil hier niet over moeten gaan liegen.

Maar ik voel toch enige twijfel. Doe ik er goed aan om ze het al te vertellen? Gaan zij niet te makkelijk over drugs denken?

Klik om te vergroten...

Dat is een hele lastige vraag...
Hier heb ik zelf ook lange tijd mee rond gelopen.
Ben ruim 8 jaar speedverslaafde geweest en nu 2 jaar clean.
Mijn dochter is 19 en weet hier verders niks vanaf.
Ik heb vaak gedachten gehad hier met haar eerlijk over te praten.
Heb er ook met mijn psycholoog over gepraat.
Tussen mijn dochter en mij is het lange tijd erg moeilijk geweest door puberteit.
Onze band is nu hechter dan ooit.
Mijn ex en ik zijn uit elkaar gegaan omdat er sprake was van huiselijk geweld.
Dus dit was opzich al een extreme periode voor mijn dochter.
Laat staan het feit dat haar ouders uit elkaar gingen.
Mijn psycholoog adviseerde mij om het nog niet te vertellen.
Omdat mijn dochter nu rust heeft gevonden in der leven.
Onze band nu onwijs goed rn sterk is.
En als ik het ooit ga vertellen dan doe ik dat als ze op der zelf woont.
Mochten er dan spanningen door ontstaan hebben we toch ieder onze eigen plek.

Jouw situatie is anders dan de mijne.
Als jij en je ex nog samen door één deur kunnen zouden jullie samen dit gesprek kunnen aangaan met de Kids.
Mischien zou je ook eens advies kunnen vragen bij https://www.jellinek.nl.
Je kunt met ze bellen en chatte..
Hun kunnen ook met hun ervaringen met je mee denken.
Ze kunnen advies geven aan je hier over.

Heel veel sterkte met de scheiding en alles wat daar bij komt kijken. 💪❤️

Maximusso zei:

Wat is jullie mening over wanneer je aan je kinderen verteld dat je verslaafd bent?

In het kort mijn situatie, na een huwelijk van 20 jaar gaan mijn vrouw en ik scheiden. We hebben twee kinderen, 14 jaar en 12 jaar oud. In het oudersschapsplan laten we opnemen dat ik me elke week laat testen om aan te tonen dat ik niet heb gebruikt. Zeker als de kinderen bij mij zijn is het van belang dit aan te tonen.

Nu is er een kans dat ik een keer terugval. Daarom wil ik eigenlijk open zijn over de problemen die ik heb, zodat ze weten wat er aan de hand is. Ik wil hier niet over moeten gaan liegen.

Maar ik voel toch enige twijfel. Doe ik er goed aan om ze het al te vertellen? Gaan zij niet te makkelijk over drugs denken?

Klik om te vergroten...

Je kinderen zijn op een leeftijd dat ze echt wel dingen door gaan hebben Zeker die van 14 die (waarschijnlijk) naar de middelbare gaat.

Zou je willen dat ze met vrienden gaan speculeren? Die kans zit er natuurlijk in wanneer je ze helemaal niks verteld.

Je hoeft het niet op drugs te gooien, maar alcohol kan ook. Mochten ze het dan met anderen bespreken, dan werkt dat toch wat minder stigmatiserend.

Ik ken je kinderen niet en om welke drugs het gaat. Ik denk wel dat het ongunstig gaat uitpakken als je niks verteld. Eventueel wanneer ze ouder zijn je verhaal er eerlijk uit gooien. Als je hebt laten zien er voor ze te zijn en ze geeft wat ze nodig hebben, laat je zien dat je hun op nummer 1 hebt gezet en zullen ze minder oordelen en begripvoller zijn.

Ik denk dat ik het zo zou aanpakken, maar that’s just me

Als aanvulling wil ik nog zeggen dat Syl een goed advies geeft met betrekking tot Jellinek. Eventueel kunnen systeem gesprekken ook een optie zijn

@Syl en @skunkopaat

Bedankt voor jullie reactie. Ik heb de meeste problemen met speed en 3mmc gehad. Ook een tijdje alcohol. Maar ook een periode van zo'n 10 jaar dat het prima ging. Alleen de laatste paar jaar ging het steeds moeilijker.

Ik heb samen met mijn vrouw gesprekken gehad bij Tactus. Daar hebben we systeemtherapie gehad en daar is ook wel besproken of het verstandig is om te vertellen.

Ik wil ze het liefst alles vertellen, maar de manier hoe ik dat moet doen, daar ben ik nog zoekende naar.

Dat gevoel heb ik dus ook precies hetzelfde...
Ik zou het het allerliefste gewoon eerlijk willen vertellen.
Heb ook geregeld momenten dat ik het echt bijna had gezegd.
Mischien toch eens contact opnemen met https://www.jellinek.nl.
Ik heb daar destijds ook super goed advies gehad wat betreft het wiet gebruik van mijn oudste.
Ze zijn er namelijk zowel voor de verslaafden zelf maar ook voor de naasten van de verslaafden.
Partners, kinderen, fam enz.

Maximusso zei:

@Syl en @skunkopaat

Bedankt voor jullie reactie. Ik heb de meeste problemen met speed en 3mmc gehad. Ook een tijdje alcohol. Maar ook een periode van zo'n 10 jaar dat het prima ging. Alleen de laatste paar jaar ging het steeds moeilijker.

Ik heb samen met mijn vrouw gesprekken gehad bij Tactus. Daar hebben we systeemtherapie gehad en daar is ook wel besproken of het verstandig is om te vertellen.

Ik wil ze het liefst alles vertellen, maar de manier hoe ik dat moet doen, daar ben ik nog zoekende naar.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je kids juist afkeer kunnen krijgen voor drugs als je erover verteld, zo blijven ze er hopelijk juist vanaf, je kunt ze ook meteen leren dat het geen schande is een verslaving en dat het gewone mensen zijn en niet de stereotype junk
Op de juiste manier vertellen en op goed moment is belangrijk, pas op dat je niet teveel bij de kids neerlegt, gebruik ze niet als praatpaal, vertel wat nodig is 😊

Succes en veel sterkte !

@Syl Ik heb al begeleiding van Tactus. Ik neem aan dat Jellinek en Tactus te vergelijken zijn.

Ik neigde al het meest naar het vertellen en dat lijkt me nog steeds het beste. Vooral ook omdat ik mezelf heel erg terug zie in mijn dochter. En dan vooral gedrag en valkuilen waar ik haar voor wil waarschuwen. Het enige nadeel vind is dat ik volgens mij ergens heb gelezen dat kinderen, die bijvoorbeeld ouders hebben die drinken of roken, eerder het zelf ook gaan doen.

Maar goed alles valt of staat met de manier van uitleggen denk ik. Daar ga ik maar eens over nadenken.

In ieder geval allemaal bedankt voor de reacties. Tips zijn nog altijd welkom.

Maximusso zei:

@Syl Ik heb al begeleiding van Tactus. Ik neem aan dat Jellinek en Tactus te vergelijken zijn.

Ik neigde al het meest naar het vertellen en dat lijkt me nog steeds het beste. Vooral ook omdat ik mezelf heel erg terug zie in mijn dochter. En dan vooral gedrag en valkuilen waar ik haar voor wil waarschuwen. Het enige nadeel vind is dat ik volgens mij ergens heb gelezen dat kinderen, die bijvoorbeeld ouders hebben die drinken of roken, eerder het zelf ook gaan doen.

Maar goed alles valt of staat met de manier van uitleggen denk ik. Daar ga ik maar eens over nadenken.

In ieder geval allemaal bedankt voor de reacties. Tips zijn nog altijd welkom.

Klik om te vergroten...

Volgens mij is dat wanneer ze het je zien gebruiken. Pappa of mamma rookt/drinkt/whatever, hun rolmodel, waarvan ze gedrag gaan spiegelen.

Je kan eventueel bij Tactus de hulp inschakelen van een gezinscoach. Hier konden wij ook voor kiezen, maar uiteindelijk niet gedaan. Dat kan één of meerdere gesprekken met je kind(eren) erbij, of alleen met je kind(eren). Klonk heel luchtig en een soort van spelenderwijze uitleg. (Klinkt kinderachtig maar ik weet het niet beter te omschrijven)

Is de situatie omtrent de kinderen stabiel? Het is zaak ze hoe dan ook niet het gevoel te geven dat het hun schuld is ofzo. Kinderen zijn daar gevoelig voor en kunnen dat gaan denken.

Je hebt dit al besproken bij tactus lees ik, ook hoe je het gaat vertellen? Je hoeft dat niet zelf te doen en kunt het uitgebreid voorbereiden samen met tactus en er dus een coach bij gebruiken als steun. Die hebben al ervaring met de kwestie.

Hoe ver staat het met de scheiding en gaan jullie vredig uit elkaar? Als de kinderen het al weten, en het process is al bezig (inpakken, verhuizen, enz) dan kan het beter zijn om te wachten

Ik stel persoonlijke vragen, en je hoeft die zeker niet te beantwoorden als je dat niet wilt!

skunkopaat zei:

Hoe ver staat het met de scheiding en gaan vrede uit elkaar? Als de Kinderen Het al Weten, en Het proces is al bezig (in pakken, verhuizen, enz) dan Kan Het beter zijn Om Te Wachten

Klik om te vergroten...

Dit zijn inderdaad belangrijke zaken.
Ze hebben nu natuurlijk al erg veel aan hun hoofd.
Ze moeten alles nog verwerken.
Mischien toch wachten tot er weer wat meer rust is en de kinderen ook een beetje gewend zijn.
Een scheiding doet ook enorm veel met kinderen.
Ze gaan het straks moeilijk vinden dat als ze bij moeder zijn dat vader alleen is en andersom.
Mischien gaan ze zich dan te veel zorgen maken om je als ze er niet zijn.

Daarom mischien beter dat ze eerst wennen aan situatie straks.
Ook dat ze zien dat het goed gaat als jij alleen bent.

Ik denk met je mee maar je moet uiteindelijk je eigen gevoel hierin volgen.

Die ene zei:

Volgens mij is dat wanneer ze het je zien gebruiken. Pappa of mamma rookt/drinkt/whatever, hun rolmodel, waarvan ze gedrag gaan spiegelen.

Je kan eventueel bij Tactus de hulp inschakelen van een gezinscoach. Hier konden wij ook voor kiezen, maar uiteindelijk niet gedaan. Dat kan één of meerdere gesprekken met je kind(eren) erbij, of alleen met je kind(eren). Klonk heel luchtig en een soort van spelenderwijze uitleg. (Klinkt kinderachtig maar ik weet het niet beter te omschrijven)

Is de situatie omtrent de kinderen stabiel? Het is zaak ze hoe dan ook niet het gevoel te geven dat het hun schuld is ofzo. Kinderen zijn daar gevoelig voor en kunnen dat gaan denken.

Je hebt dit al besproken bij tactus lees ik, ook hoe je het gaat vertellen? Je hoeft dat niet zelf te doen en kunt het uitgebreid voorbereiden samen met tactus en er dus een coach bij gebruiken als steun. Die hebben al ervaring met de kwestie.

Hoe ver staat het met de scheiding en gaan jullie vredig uit elkaar? Als de kinderen het al weten, en het process is al bezig (inpakken, verhuizen, enz) dan kan het beter zijn om te wachten

Ik stel persoonlijke vragen, en je hoeft die zeker niet te beantwoorden als je dat niet wilt!

Klik om te vergroten...

Goed dat je het noemt. Het verschil zit hem in drinken of gebruiken waar ze bij zijn. Met alcohol sta je er soms te weinig bij stil. Vooral in de periode dat ik prima mate kon houden. Dan lijkt het de normaalste zaak.

Ik neem geen drugs in bijzijn van de kinderen. En na de scheiding hebben we al wat geregeld dat ik me laat controleren als de kinderen bij mij zijn. Kan zeggen dat ik het absoluut niet wil, maar moet mezelf toch beetje in de gaten laten houden.

Situatie thuis is verder goed. De kinderen hebben we gezamenlijk verteld dat we gaan scheiden. Dat het niet aan hun ligt en dat we ondanks alles wel veel om elkaar geven, maar dat het niet meer gaat. Hier hebben we niks over mijn verslaving verteld. Wat wel de hoofdreden is van de scheiding. Dat vind ik nog wel lastig, maar is wel realiteit.

Ik zou bij Tactus meer hulp kunnen vragen bij het vertellen. En ook of dit wel het juiste moment is. Mijn vrouw wil graag dat ik ze voor het nieuwe schooljaar op de hoogte breng. Maar denk dat ik toch voorstel daarmee te wachten. De scheiding moet nog afgehandeld worden en is nog niet verstuurd.

Ik zou niet weten waarom je dat aan je kinderen moet vermelden...helemaal in die leeftijd. En verslaving is een te generieke term geworden voor middelenmisbruik wat een ieder kan overkomen en teveel wordt gelabeld in deze maatschappij. Op een hele ongezonde manier. Mijn ervaring is dat kinderen hun ouder dan als een verslaafde gaan zien, een junk , wat op kinderen in de puberleeftijd een ongezonde druk en schaamtegevoel kan geven. Overigens hoef je je niet te laten testen, er is geen 1 rechter die dat zal afdwingen. Zolang je nuchter bent bij je kinderen en dat zelf niet verkloot is er geen enkele redenen om dat verder te benoemen.

Maximusso zei:

Goed dat je het noemt. Het verschil zit hem in drinken of gebruiken waar ze bij zijn. Met alcohol sta je er soms te weinig bij stil. Vooral in de periode dat ik prima mate kon houden. Dan lijkt het de normaalste zaak.

Ik neem geen drugs in bijzijn van de kinderen. En na de scheiding hebben we al wat geregeld dat ik me laat controleren als de kinderen bij mij zijn. Kan zeggen dat ik het absoluut niet wil, maar moet mezelf toch beetje in de gaten laten houden.

Situatie thuis is verder goed. De kinderen hebben we gezamenlijk verteld dat we gaan scheiden. Dat het niet aan hun ligt en dat we ondanks alles wel veel om elkaar geven, maar dat het niet meer gaat. Hier hebben we niks over mijn verslaving verteld. Wat wel de hoofdreden is van de scheiding. Dat vind ik nog wel lastig, maar is wel realiteit.

Ik zou bij Tactus meer hulp kunnen vragen bij het vertellen. En ook of dit wel het juiste moment is. Mijn vrouw wil graag dat ik ze voor het nieuwe schooljaar op de hoogte breng. Maar denk dat ik toch voorstel daarmee te wachten. De scheiding moet nog afgehandeld worden en is nog niet verstuurd.

Klik om te vergroten...

Ik ben van mening dat je vrouw niet de enige is die hier iets over te zeggen heeft.

Er bestaat een kans op een terugval, dat is begrijpelijk. Maar is de hele situatie van papa en mama gaan uit elkaar niet al genoeg voor hun om te verwerken? Ik zou het stap voor stap doen, anders wordt het voor hun ook ineens wel heel ingewikkeld allemaal.

En vooral: wat is op dit moment de meerwaarde ervan om het voor het nieuwe schooljaar te vertellen?

Natuurlijk is mijn vrouw niet de enige die beslist wanneer ik het vertel. Of later ik het anders zeggen dat het niet het geval is bij ons. We doen ons best om aan onze kinderen te laten zien dat je we elkaar nog met respect behandelen, ondanks de scheiding.

Ze gaf aan het fijn te vinden als ik het vertel als we nog een week vakantie hebben. Dan zijn we nog allemaal bij elkaar. Wonen dan nog in één huis.

Want stel het gaat na de scheiding niet goed met mij. Wat vertel je aan de kinderen als ze niet bij mij kunnen zijn? Keertje wat verzinnen kan wel, maar wil daar eigenlijk niet aan beginnen. Door ze het nu te vertellen weten ze wat er speelt. Gevaar hiervan is wel dat ze teleurgesteld gaan zijn als het vaker zou gebeuren. Dat ik niet genoeg om hun geef of zo.

Ik neig toch steeds meer om er even mee te wachten. Ook al is de scheiding er straks door dan moet ze nog wel een woning vinden. Kan daardoor nog wel even duren.

De controles zijn op vrijwillige basis en het idee erachter is dat ze 100% weet dat ik niet gebruik. Helaas heb ik daar te veel en te vaak over gelogen dat ze me niet op mijn blauwe ogen geloofd. En terecht... Zo weet ze dat de kinderen niet bij een vader zijn die gebruikt terwijl hij verantwoordelijk is voor zijn kinderen. En vind het zelf ook een fijne stok achter de deur.

Vraag is nog wel hoe we met gebruik omgaan als de kinderen niet bij mij zijn. Dan zou het mijn eigen verantwoordelijkheid zijn. Alleen hoeveel tijd neem je tussen laatste gebruik en het moment dat ze naar mij komen? Kan je zeggen dat zodra de drugs uitgewerkt is dat het mogelijk is?

@Maximusso , zoals ik in mijn voorstel bericht gemeld heb ben ik een kind van gebruikers.
Het is nu zo'n 26 jaar geleden dat mijn stiefvader (moge hij rusten in vrede) mij als jong jochie nadat ik een tijd op de tussendeur had staan bonken aan de eetkamer tafel zette en mij uitlegde dat "grote" mensen soms dingen doen die kinderen niet zouden moeten zien, om vervolgens een flinke teug van een crackpijp te nemen.
Op dat moment een nare ervaring maar toch ben ik er altijd dankbaar voor geweest. Het heeft bij mij een gezonde angst voor drugs achter gelaten, waardoor ik pas op mijn 31e nadat ik enorm veel research had gedaan zelf voor het eerst xtc gebruikt heb, en dat nu zeer verantwoording 1 of 2 x per jaar gebruik om even de deksel van de pan te halen.
Wat ik met dit veel te lange verhaal wil vertellen dat het mij persoonlijk geen schade heeft aangedaan, ik zie het eerder als opvoeding.

In elk geval wens ik je heel veel sterkte in de tijd die komen gaat.

Cronnix zei:

@Maximusso , zoals ik in mijn voorstel bericht gemeld heb ben ik een kind van gebruikers.
Het is nu zo'n 26 jaar geleden dat mijn stiefvader (moge hij rusten in vrede) mij als jong jochie nadat ik een tijd op de tussendeur had staan bonken aan de eetkamer tafel zette en mij uitlegde dat "grote" mensen soms dingen doen die kinderen niet zouden moeten zien, om vervolgens een flinke teug van een crackpijp te nemen.
Op dat moment een nare ervaring maar toch ben ik er altijd dankbaar voor geweest. Het heeft bij mij een gezonde angst voor drugs achter gelaten, waardoor ik pas op mijn 31e nadat ik enorm veel research had gedaan zelf voor het eerst xtc gebruikt heb, en dat nu zeer verantwoording 1 of 2 x per jaar gebruik om even de deksel van de pan te halen.
Wat ik met dit veel te lange verhaal wil vertellen dat het mij persoonlijk geen schade heeft aangedaan, ik zie het eerder als opvoeding.

In elk geval wens ik je heel veel sterkte in de tijd die komen gaat.

Klik om te vergroten...

@Cronnix

Ik blijf het lastig vinden of ik het ze al moet vertellen of beter is om te wachten.

Ik ben benieuwd hoe je over je stiefvader dacht (wat vond je van hem) na deze gebeurtenis. Je wist tot dat moment niet dat hij verslaafd was? Misschien wel door dat er wat aan de hand was, maar drugs werd normaal niet openlijk gebruikt?

Op dit moment is mijn bedoeling om het zeker te gaan vertellen. Vaak hebben ze van alles door, maar kunnen ze niet precies uitvinden waardoor het komt. Mooiste zou zijn als ik ze op deze manier ook kan laten zien hoe gevaarlijk het is. En als ze er straks zelf ooit mee in aanraking komen, dan hoop ik dat ze erover praten of vragen gaan stellen.

Alleen het is voor mij nog niet het juiste moment om te gaan vertellen. Wil het vertellen na een periode waarin ik niet heb gebruikt.

Hoi @Maximusso , ik zie dat je ondertussen al wat meedenkers hebt. Ik zou je verslaving zeker niet zeggen tegen je kinderen, ze zitten beiden middenin de puberteit, wat sowieso al niet de makkelijkste periode is, dat kan een ongezien effect hebben. Ik zou werkelijk alles blijven zetten op het afkicken van deze middelen. En ja, er zullen nog valkuilen zijn onderweg, maar met de nodige hulpgroepen, je eigen kracht en vastberadenheid en met je kids als hoofddoel, moet je dat zo hard lukken, om je clean te kunnen noemen en heb je dan nog de nood om het je kinderen te melden, zeg het hen op latere leeftijd. Dat je door een zware en moeilijke periode bent gegaan, maar hard hebt gewerkt en gevochten voor je kinderen en jezelf. Zo meld je de ellende van toen, maar koppel je er meteen ook het positieve aan.

Hier sta ik voor 1000% achter.
Komt tijd, komt raad.
( als Shakespeare zijnde, weer een spreuk die sluit als een kluisdeur van Fort Knocks)

Maximusso zei:

Ik blijf het lastig vinden of ik het ze al moet vertellen of beter is om te wachten.

ik hang zelf meer naar wachten, precies zoals @Nihilist88 zei.

Klik om te vergroten...

Maximusso zei:

Ik ben benieuwd hoe je over je stiefvader dacht (wat vond je van hem) na deze gebeurtenis. Je wist tot dat moment niet dat hij verslaafd was? Misschien wel door dat er wat aan de hand was, maar drugs werd normaal niet openlijk gebruikt?

*Ik heb hem nooit een slechte man gevonden als dat is wat je bedoeld, ik wist dat hij problemen had en er zelf waarschijnlijk het meeste last van had. Wat mij wel nog enorm bij staat is zijn eerlijkheid. Beantwoord daarom alle gestelde vragen zonder te liegen of om de vraag heen te draaien.

Klik om te vergroten...