Stoppen met blowen na 19 jaar

@Jmths
Ten eerste, interessant om te zien hoe jij een heel andere manier van denken lijkt te hebben dan mij. Ik begrijp je niet altijd, maar soms vind ik een weg naar binnen en kan ik soort van even in je hoofd kijken (als het ware dan, ben geen mindreader ).

Jmths zei:

Ik ben het er in ieder geval wel mee eens dat het bewuste en onderbewuste niet rigide van elkaar gescheiden staan, wij zijn uiteindelijk zowel ons bewuste als ons onderbewuste zelf.

Klik om te vergroten...

Dit onderwerp is fascinerend imo. Ik vraag mij af, hebben wij echt een onderbewuste? Want om goed te kunnen zien wat iets is, moet je er naar kijken. Dat wat als het onderbewuste wordt genoemd, is dat waar we niet naar kijken. En wanneer we er wel naar kijken, dan zien we dat het helemaal niet onbewust is. Het 'onderbewuste' lijkt zo een soort hallucinatie/vertekening te zijn.

Mensen onderschatten een blow verslaving..
Het kost veel geld en maakt iemand erg passief..
Ben blij dat ik niet meer blow!

Keep up the good work!

Wat goed van je! Hoe sta je er inmiddels voor?

Ik heb van mijn 13e (ja ik was er erg vroeg bij) tot aan mijn 21ste dag in, dag uit geblowd. Bij het koken, na het eten, voor het slapengaan, bij het opstaan, ... ik herinner me dat ik zelfs ooit mijn joint in een gele post it draaide omdat ik gn lang of kort blaadje kon vinden. Nergens. Behoorlijk zwaar blower, kun je wel stellen. Tot op een dag dat er iets veranderde in mijn sociaal engagement. Ik werd rusteloos, begon te blozen voor geen reden, de focus hierop verwarde me dan in mijn antwoorden. Ik begon te beseffen dat ik mijn eigen gedachten aan het viseren was.
‘Jeetje, heb je dat nu nou net gedacht.’
Waarop de volgende gedachte;
‘Omg, heb je nu echt gedacht dat je iets gedacht hebt’
En dat ging zo verder tot ik ook begon te tollen in bepaalde sociale situaties. (Bij jou kan dat mss wel wat anders liggen, maar je paniekerigheid sluit behoorlijk aan bij mijn ervaring.)

En met een vingerknip was ik van mn verslaving af. Een godsgeschenk was dit. Tot op vandaag (ik ben er nu dertig) heb ik geen wiet meer gerookt en ben ik volledig oke, zelfs meer dan prima vind ik het om in de buurt van mensen die blowen, te zijn. Je kent het al al die tijd als een kalmteroes en plots, maar echt uit het niets, ontneemt dat nu net al je rust .. en ga je jezelf te buiten. Mijn gevoelige denkdrempel werd mijn godgeschenk. Anders denk ik niet dat ik het zou kunnen, zou wsl nog nooit in me zijn opgekomen. Dus chapeau en ik hoop dat het je ook overkomt. goedbedoeld natuurlijk want ik voel in schrijven dat je het wel echt wilt.
Willen is kunnen!

Idd.
Een blow verslaving is , net zoals andere, erg duur.
Bij mij ging er op een gegeven moment méér dan 1000 euro per maand naar de hashboer toe...en mijn longen protesteerden zó heftig tegen de cannabis rook, dat ik eigenlijk die rook niet meer verdragen kon.
Ik hoestte me zowat kapot kan je wel zeggen.
En dan die passiviteit. In weze sta je gewoon stil. Je doet alleen nog maar het hoog nodige...
Ik ben toen op een vakantie gegaan en daardoor heb ik de vicieuze cirkel kunnen doorbreken.
Paar daagjes zweten, en wat geïrriteerd zijn, en ik was er vanaf.
Sindsdien heb ik geen enkele joint of Bong meer aangeraakt.
En hierna was de alcohol aan de beurt...

ctrl _ HALT _ delete zei:

Wat goed van je! Hoe sta je er inmiddels voor?

Ik heb van mijn 13e (ja ik was er erg vroeg bij) tot aan mijn 21ste dag in, dag uit geblowd. Bij het koken, na het eten, voor het slapengaan, bij het opstaan, ... ik herinner me dat ik zelfs ooit mijn joint in een gele post it draaide omdat ik gn lang of kort blaadje kon vinden. Nergens. Behoorlijk zwaar blower, kun je wel stellen. Tot op een dag dat er iets veranderde in mijn sociaal engagement. Ik werd rusteloos, begon te blozen voor geen reden, de focus hierop verwarde me dan in mijn antwoorden. Ik begon te beseffen dat ik mijn eigen gedachten aan het viseren was.
‘Jeetje, heb je dat nu nou net gedacht.’
Waarop de volgende gedachte;
‘Omg, heb je nu echt gedacht dat je iets gedacht hebt’
En dat ging zo verder tot ik ook begon te tollen in bepaalde sociale situaties. (Bij jou kan dat mss wel wat anders liggen, maar je paniekerigheid sluit behoorlijk aan bij mijn ervaring.)

En met een vingerknip was ik van mn verslaving af. Een godsgeschenk was dit. Tot op vandaag (ik ben er nu dertig) heb ik geen wiet meer gerookt en ben ik volledig oke, zelfs meer dan prima vind ik het om in de buurt van mensen die blowen, te zijn. Je kent het al al die tijd als een kalmteroes en plots, maar echt uit het niets, ontneemt dat nu net al je rust .. en ga je jezelf te buiten. Mijn gevoelige denkdrempel werd mijn godgeschenk. Anders denk ik niet dat ik het zou kunnen, zou wsl nog nooit in me zijn opgekomen. Dus chapeau en ik hoop dat het je ook overkomt. goedbedoeld natuurlijk want ik voel in schrijven dat je het wel echt wilt.
Willen is kunnen!

Klik om te vergroten...

Ja gaat nog erg goed ondanks ik na mijn terugkeer op de werkvloer en dus mijn burnout weer behoorlijk wat tegenslagen heb gehad. Ondanks een redelijk snelle herstel van een toch wel een echte burnout (na in totaal 9weken was ik er weer) kreeg ik te horen dat mijn contract niet verlengd zou worden over een klein half jaar. Ik zat zelfs nog in de re-integratie periode. Een recept voor een terugval zou je zeggen. Maar ik ben met opgeheven hoofd blijven werken en dat doe ik nu nog. Ik denk dat deze (extra)kracht toch mede door het stoppen komt. Anders had ik wellicht wel een terugval gehad. Alles is immers weer onzeker qua werk inkomen etc. Maar ik kom er wel

13 jaar was wel jong ja inderdaad en dus toch wel 8 jaar lang. Anders dan 19jaar maar toch zeer lang genoeg dat het gewoon bij je hoorde. Maar ik zou, met alle respect hoor, dan nooit en maar nooit een joint in een PostIt draaien haha. Dus erg knap ook dat je gestopt ben.
Wat bedoel je met gevoelige denkdrempel als jou godsgeschenk? Mijn gevoeligheid en mijn piekerende drukke emotionele hoofd, maakt(e) mij juist naar wiet grijpen. Het vlakte me toch wat af en ondanks dat was ik nog een mega gevoelig en actief persoon in verhouding tot vele anderen.

Ik moet wel zeggen dat ik vaak nog wel uitkijk naar mijn blowdag maar niet meer zo in de zin dat ik er naar snak. Ik heb me zelf voor het eerst voorgenomen aankomende weekend wellicht twee dagen te blowen omdat ik vakantie heb. Maar ik hou me daarna gewoon echt weer aan die ene dag per week.

Legio Patria Nostra zei:

Idd.
Een blow verslaving is , net zoals andere, erg duur.
Bij mij ging er op een gegeven moment méér dan 1000 euro per maand naar de hashboer toe...en mijn longen protesteerden zó heftig tegen de cannabis rook, dat ik eigenlijk die rook niet meer verdragen kon.
Ik hoestte me zowat kapot kan je wel zeggen.
En dan die passiviteit. In weze sta je gewoon stil. Je doet alleen nog maar het hoog nodige...
Ik ben toen op een vakantie gegaan en daardoor heb ik de vicieuze cirkel kunnen doorbreken.
Paar daagjes zweten, en wat geïrriteerd zijn, en ik was er vanaf.
Sindsdien heb ik geen enkele joint of Bong meer aangeraakt.
En hierna was de alcohol aan de beurt...

Klik om te vergroten...

Jeetje voor meer dan 1000euro in de maand moet je wel heel erg je best doen. Bij 8eu de gr moet je daarvoor meer dan 4gr per dag roken. 8x4=32eu per dag. 32eu x 30dagen=960eu dus dan ben je er nog niet eens. Poehpoeh dat is wel heel veel inderdaad. Daar kwam ik echt nooit op hoor. Ik werd ook zeker niet passief van blowen. Heel misschien voor mij doen wel maar vele medemensen vonden mij wel een actieve persoonlijkheid hebben. Ook na mijn stickie.
Wel goed dat je dat gestopt hebt al is het een tegenvaller dat het duivelse alcohol daarvoor in de plaats kwam. Op zijn zacht gezegd is dat net zo erg (al denk ik dat alcohol verslaving veel erger en schadelijker is).

Ik rookte toen de ene, na de andere joint, maar waar het meeste in ging, dat was de Bong pijp.
Dat was een zware aanslag op mijn longen...
En heb je weleens een zandpijp gerookt?
Als je daar een goeie teug uit nam, kon je weleens direct gestrekt gaan...
Joints uit de koffieshop waren zeer duur.
En Als je er daar dus veel van opsteekt ...
Dit was echt kostbaar!

Legio Patria Nostra zei:

Ik rookte toen de ene, na de andere joint, maar waar het meeste in ging, dat was de Bong pijp.
Dat was een zware aanslag op mijn longen...
En heb je weleens een zandpijp gerookt?
Als je daar een goeie teug uit nam, kon je weleens direct gestrekt gaan...
Joints uit de koffieshop waren zeer duur.
En Als je er daar dus veel van opsteekt ...
Dit was echt kostbaar!

Klik om te vergroten...

Een zandpijp? Geen idee wat dat is... heb je foto oid?
Voorgedraaide stickies zijn inderdaad helemaal duur.

Eén zandpijp, dat is de aller, allerzwaarste manier van gezamenlijk een cannabis pijp roken. Ik ken geen enkele manier die nog sterker is tenminste.
Meestal ga je meteen gestrekt!
Er gaat nogal wat voorbereiden aan vooraf, en er gaat veel materiaal in.
En je moet over het goede soort zand en dat zand moet precies vochtig genoeg zijn.
Het moet een kenner zijn, die hem bouwt, anders mislukt hij, en dat is zonde..
Ik heb deze pijp wel gerookt op Pinkpop. Nu, dus, maar, 42 jaar geleden ongeveer.
De kunst is, om een bergje zand te maken, wat stevig genoeg is, om daar een holte in te kunnen maken, en dat zand mag niet in elkaar zakken.
In die holte moet dus een tabak/wietmengsel komen, van enkele grammen. Best veel.
Als dat dan allemaal klaar is, dan komt het moment suprême, namelijk met een tentstok lengte 1,20 meter, en gasdicht, wordt met een helper een schuine insteek gemaakt, precies onderin de kunstmatige pijpenkop.
Eerst die aansluiting maken, mengsel erin, en dan een goede aansteker (grote vlam) is absoluut een noodzaak.
Onderin de pijpenkop een prop shag, als filter. Je wil geen sintels naar binnen krijgen, nietwaar?
De actie is dan:
De helper houdt de pijpensteel vast, en een ander komt met de aansteker.
De roker haalt diep aan door die pijpensteel, terwijl er vuur bij die pijpenkop wordt gehouden.
Kan je je voorstellen wat een enorme impact die éne haal aan deze pijp geeft?
En méér dan 1 haal, dat verdraag je niet, dus mag roker 2 en 3 zijn deel nemen.
Vaak is alles op, na 3 x trekken.
Maar, dit alles echt op de goede manier maken, is moeilijk.
Het moet een kenner zijn!

Nou na lange tijd toch maar een update.
Ik kan niet te veel in detail treden over mijn situatie want dat kan teveel aan mijn als persoon gelinkt worden. Maar dat 1x wekelijks blowen is weer even van de baan en blow weer wat regelmatiger. Wel erg weinig want rook nu een gram verdeelt over 5 dagen, wat natuurlijk niet veel is.

Op dit moment heb ik een tijd geen werk en ben ik druk zoekende en aan het solliciteren. De vrije tijd dat hierbij vrijkomt laat mij toch wat meer naar een stickie grijpen. Wel afgesproken dat ik alleen 's avonds blow en ook maar 1 (klein)stickie. Feit blijft dat ik erg gehecht ben aan mijn stickie wat opzich ook niet raar is na 19jaar dagelijks blowen. Wel lukt het me meteen weer van de peukies af te blijven waardoor ik netto minder rook. Allemaal onnodige slappe excuses maar ik merkte gewoon dat ik ongelukkig werd door het niet blowen bij teveel vrije tijd. Ergens vind ik het ook stom van mezelf maar leg me daarbij neer. Zodra ik weer aan het werk ben ga ik weer max 1x per week aanhouden. Dat is wel wat ik mijzelf beloofd heb in ieder geval.

Wellicht heb ik het mezelf onnodig moeilijk gemaakt door wekelijk te blijven blowen. Maar aan de andere kant had ik het misschien niet eens gered als ik dat niet had gedaan. Blijft een verslaving dat ik niet zomaar kan overwinnen.

Zo hierbij dus een korte update met toch de eerlijke be-kenning dat ik qua wiet een lichte terugval heb.

Eerlijk duurt het langst zegt men weleens .
(Heel mooi, geldt niet voor politici ,makelaars, verzekeraars, banken)
Als je echt helemaal wilt stoppen met dit spul, dan is eigenlijk 1 x per maand al teveel....toen ik met dit spul behept was, ( ik heb enkele terugvallen gehad) was zelfs na maanden clean zijn, slechts één joint alweer genoeg om er weer mee te beginnen.
Wiet en drank, dit waren drugs, waar ik meteen helemaal vast zat.
Ik heb jarenlang geen enkele "normale" sigaret gerookt, er moest echt altijd cannabis in zitten.
Ongelooflijk hoezeer een bepaalde stof op ons kan inwerken...

Maar, je bent goed bezig.
Houd vol, en gij zult op een bepaalde dag, op enig moment spinazie eten....

@Mezelf

Goed voorbeeld doet volgen, dus ik beken hierbij ook weer wat meer wiet te hebben gebruikt. Na een dikke 2 maanden niet te hebben gebruikt heb ik een keer wiet gebruikt toen ik erg last had van buikkramp (had ik hier al eens verteld geloof ik). Daarna heb ik binnen korte tijd echter weer gebruikt toen ik veel last had van nekpijn en daaruit voortkomende spanningshoofdpijn. Omdat ik hier echter chronisch last van heb (hoe erg verschilt nog weleens), heb ik toen een aantal dagen achter elkaar gebruikt. Ik merk dat de wiet wederom het effect op mij heeft dat ik mezelf begin aan te praten dat het de volgende dag best weer kan. Maar er is nu wel een verschil met eerder. Door die 2 maanden niet gebruiken heb ik geleerd dat ik élke keer dat ik wel gebruik die keuze bewust maak.

Mezelf zei:

Blijft een verslaving dat ik niet zomaar kan overwinnen.

Klik om te vergroten...

Dat dacht ik dus ook. Maar wat ik heb "ontdekt", is dat de "verslaving" alleen maar die gedachte is. Er is niets in mijn onderbewuste of zo dat mij in zijn greep houdt. Het is slechts die gedachte die ik aan mezelf herhaal. Alles is aan de oppervlakte, waar ik het kan zien. Maar omdat alles aan de oppervlakte is, moet ik mezelf voor de gek houden zeg maar. De boel zo verdraaien dat ik voor mezelf kan rechtvaardigen wél weer wiet te kunnen gebruiken. En blijkbaar ben ik hier sluw in.

Het is denk ik beter om te zien dat je steeds bewust de keuze maakt om weer te gebruiken. En soms is gebruik ook gerechtvaardigd denk ik. Dan heb je zelfs na gebruik het gevoel dat het je goed heeft gedaan. Maar andere keren ga je dat argument waarschijnlijk tegen jezelf gebruiken om jezelf wijs te maken dat het elke keer een goed iets is om te doen. Ik denk wel echt dat je het jezelf veel moeilijker maakt door het een wekelijk iets te maken ja. Wat nou als je er niet eens echt behoefte aan hebt, maar het dan toch gebruikt omdat het je 'wiet dag' is? Ik denk dat het veel beter is om het te beschouwen als psychedelica en het sporadisch te doen op momenten dat het echt juist voelt om te doen. En super bewust zijn of je jezelf na gebruik niet aan het manipuleren bent om het kort daarop weer te gebruiken. Ik zie mijzelf niet meer als verslaafd, maar wanneer ik het gebruik is er wel een reëel gevaar dat ik mezelf ga manipuleren, waardoor ik erg op moet letten.

Beter zie je het niet teveel als een terugval denk ik. Dat versterkt de gedachte "blijft een verslaving dat ik niet zomaar kan overwinnen" alleen maar. We maken bewust elke keer de keuze, maar kunnen het voor onszelf zo laten lijken dat dat niet zo is.

Mindless zei:

@Mezelf
Wat nou als je er niet eens echt behoefte aan hebt, maar het dan toch gebruikt omdat het je 'wiet dag' is?

Klik om te vergroten...

Hier sla je wel de spijker op zijn kop inderdaad. Hier betrapte ik me zeker een aantal x op. Dit had ik gelukkig wel snel door en had daarom vanaf dat moment niet meer een vaste wiet dag ingelast. Hierdoor bleef het wel bij 1x per week maar niet meer vast op zaterdag. Maar wel dus 1x per week.

Mindless zei:

@Mezelf
Ik denk dat het veel beter is om het te beschouwen als psychedelica en het sporadisch te doen op momenten dat het echt juist voelt om te doen.

Klik om te vergroten...

Ja zo zou het moeten inderdaad. Maarja ik ben ook iemand dat gauw geneigd kan zijn om wekelijks psychedelica te gebruiken. Al valt dat de laatste jaren redelijk mee.

Mindless zei:

@Mezelf
Dat dacht ik dus ook. Maar wat ik heb "ontdekt", is dat de "verslaving" alleen maar die gedachte is. Er is niets in mijn onderbewuste of zo dat mij in zijn greep houdt. Het is slechts die gedachte die ik aan mezelf herhaal. Alles is aan de oppervlakte, waar ik het kan zien. Maar omdat alles aan de oppervlakte is, moet ik mezelf voor de gek houden zeg maar. De boel zo verdraaien dat ik voor mezelf kan rechtvaardigen wél weer wiet te kunnen gebruiken. En blijkbaar ben ik hier sluw in.

Klik om te vergroten...

Dit is meer hoe je een "verslaving" definieer. Gemiddeld genomen zie ik iets redelijk snel als een verslaving. Zodra je ook maar jezelf wijs maakt dat op enig moment je iets nodig hebt qua genotsmiddel (sport, emotie, gedrag enz) dan is dat een teken van een verslaving. Of je het nou voor pijn bestrijding, mentale onrust of wat dan ook gebruikt, maakt dan voor mij niet uit. Je hebt iets nodig om je beter te voelen en dan vind ik het dus al gauw een verslaving. Aan de andere kant zie ik een verslaving ook als minder kwalijk dan de gemiddelde mens. Misschien is dat ook de reden waarom ik iets snel een verslaving vind. Er hangt een veel te grote stigma aan verslaving want echt ieder mens heeft in enige vorm een verslaving. Alleen is de ene verslaving gezonder (of ongezonder) dan de ander. Puur allemaal een mening van mezelf natuurlijk.

Ik kan het wel eens zijn met dat ik het niet zozeer als een terugval moet zien. Want ga er een stuk bewuster mee om en het is geen gewoonte meer. Het is nu een keuze en dat was het een half jaar geleden absoluut niet. Toen nam ik het gewoon want ik wist haast niet meer beter.

Ik mis wel meteen de dromen en ik heb ook weer onwijs snel een bepaalde tolerantie opgebouwd waardoor de tripachtige effecten van wiet weer zijn verdwenen. Dus ergens heb ik ook het gevoel weer gauw een paar dagen over te slaan om deze effecten weer op te kunnen wekken.

Mezelf zei:

Dit is meer hoe je een "verslaving" definieer. Gemiddeld genomen zie ik iets redelijk snel als een verslaving. Zodra je ook maar jezelf wijs maakt dat op enig moment je iets nodig hebt qua genotsmiddel (sport, emotie, gedrag enz) dan is dat een teken van een verslaving. Of je het nou voor pijn bestrijding, mentale onrust of wat dan ook gebruikt, maakt dan voor mij niet uit. Je hebt iets nodig om je beter te voelen en dan vind ik het dus al gauw een verslaving. Aan de andere kant zie ik een verslaving ook als minder kwalijk dan de gemiddelde mens. Misschien is dat ook de reden waarom ik iets snel een verslaving vind. Er hangt een veel te grote stigma aan verslaving want echt ieder mens heeft in enige vorm een verslaving. Alleen is de ene verslaving gezonder (of ongezonder) dan de ander. Puur allemaal een mening van mezelf natuurlijk.

Klik om te vergroten...

Ja, je kunt het zien als een verslaving, maar mijn punt is dat door dat te doen we de "controle" uit handen geven. Nu is het niet meer een bewuste keuze, maar een compulsieve actie voortkomend uit het onbewuste. Misschien wíllen we het wel een verslaving noemen, juist om deze reden. We creëren het on(der)bewuste om/door selectief te kunnen zijn in wat we ervaren. Het onderbewuste is in werkelijkheid echter zeer bewust, alleen zien wij dat niet vanuit onze point of view.

En ja, je kunt in zo'n waas van onbewustheid leven dat dingen compulsief worden en het lijkt dat je daar machteloos in staat, maar kiezen we niet uit bewustheid om onszelf onbewust te maken? Ik vind wat verslaving genoemd wordt om deze reden wel kwalijk te noemen. Omdat je voor verslaving gedwongen bent om jezelf eerst op zo'n manier te manipuleren dat je in jouw beleving onbewust bent. Dat je wel ziet hoe je "verkeerd" bezig bent, maar dat negeert en het dus lijkt dat je het niet ziet. En tijdens die schijnbare onbewuste state of mind kun je allemaal dingen gaan doen die je bewust nooit zou doen waar je later potentieel spijt van krijgt.

Uiteraard mijn mening maar.

Mezelf zei:

Dit is meer hoe je een "verslaving" definieer. Gemiddeld genomen zie ik iets redelijk snel als een verslaving.

Klik om te vergroten...

Mensen worden nou eenmaal gedreven door prikkels en koppelen aan al deze prikkels associaties. Wat dat betreft staan levenslust en verslaving vrij dicht tot elkaar. Hebzucht wanneer deze doorslaat is zogezegd ook verslaving en tegelijkertijd iets dat ieder mens eigen is.

De mens kan niet altijd volledig bewust zijn van zijn handelen maar wel bewust invloed uitoefenen op de context waarin deze zich bevindt om instinctief handelen te sturen. Als je instinct gaat zien als je vijand zal cognitieve dissonantie je hier op afstraffen, uiteindelijk probeert het onderbewuste instinct enkel te helpen al betekend dat niet dat deze altijd de juiste keuzes zal suggereren, vaak voortkomend uit gebrek aan lange termijn redeneervermogen.

Verslaving is onderdeel van je algemene instinctieve impulsen die invloed hebben op vrijwel alle aspecten van het leven. In ieders leven is sprake van verslaving tot bepaalde hoogte en ieder mens leert hier naar verloop van tijd op zijn eigen manier mee omgaan. Een onstilbaar verlangen naar informatie en ontwikkeling zal altijd onderdeel van het leven blijven en dus ook verslaving.

Zodra hebzucht doorslaat en deze zich op een niet duurzame wijze ontwikkelt, ofwel eenzijdige niet draagbare zelfverrijking ten koste van zelf en/of anderen, dat deze het label verslaving krijgt. Verslaving komt zogezegd in vele vormen, is dimensionaal en wordt pas daadwerkelijk als verslaving gezien zodra het een kritieke waarde overschrijd.

Een spontane poging om verslaving te definiëren en mijn gedachten te concretiseren, maar neem het vooral met een korrel zout. :')
De huidige Wikipedia definitie van verslaving richt zich op fysieke of mentale afhankelijkheid van een gewoonte of stof en dat er bij het loslaten van een gewoonte of stof ernstige ontwenningsverschijnselen optreden. Afgaand op die definitie is iedereen verslaafd aan water bijvoorbeeld, al is het soms extreem lastig een alles omvattende definitie van een woord te omschrijven en invalshoek zal deze dan waarschijnlijk alsnog kunnen doen veranderen.

Mindless zei:

maar kiezen we niet uit bewustheid om onszelf onbewust te maken?

Klik om te vergroten...

Ik ben het er in ieder geval wel mee eens dat het bewuste en onderbewuste niet rigide van elkaar gescheiden staan, wij zijn uiteindelijk zowel ons bewuste als ons onderbewuste zelf.

Jmths zei:

Mensen worden nou eenmaal gedreven door prikkels en koppelen aan al deze prikkels associaties. Wat dat betreft staan levenslust en verslaving vrij dicht tot elkaar. Hebzucht wanneer deze doorslaat is zogezegd ook verslaving en tegelijkertijd iets dat ieder mens eigen is.

De mens kan niet altijd volledig bewust zijn van zijn handelen maar wel bewust invloed uitoefenen op de context waarin deze zich bevindt om instinctief handelen te sturen. Als je instinct gaat zien als je vijand zal cognitieve dissonantie je hier op afstraffen, uiteindelijk probeert het onderbewuste instinct enkel te helpen al betekend dat niet dat deze altijd de juiste keuzes zal suggereren, vaak voortkomend uit gebrek aan lange termijn redeneervermogen.

Verslaving is onderdeel van je algemene instinctieve impulsen die invloed hebben op vrijwel alle aspecten van het leven. In ieders leven is sprake van verslaving tot bepaalde hoogte en ieder mens leert hier naar verloop van tijd op zijn eigen manier mee omgaan. Een onstilbaar verlangen naar informatie en ontwikkeling zal altijd onderdeel van het leven blijven en dus ook verslaving.

Zodra hebzucht doorslaat en deze zich op een niet duurzame wijze ontwikkelt, ofwel eenzijdige niet draagbare zelfverrijking ten koste van zelf en/of anderen, dat deze het label verslaving krijgt. Verslaving komt zogezegd in vele vormen, is dimensionaal en wordt pas daadwerkelijk als verslaving gezien zodra het een kritieke waarde overschrijd.

Een spontane poging om verslaving te definiëren en mijn gedachten te concretiseren, maar neem het vooral met een korrel zout. :')
De huidige Wikipedia definitie van verslaving richt zich op fysieke of mentale afhankelijkheid van een gewoonte of stof en dat er bij het loslaten van een gewoonte of stof ernstige ontwenningsverschijnselen optreden. Afgaand op die definitie is iedereen verslaafd aan water bijvoorbeeld, al is het soms extreem lastig een alles omvattende definitie van een woord te omschrijven en invalshoek zal deze dan waarschijnlijk alsnog kunnen doen veranderen.

Ik ben het er in ieder geval wel mee eens dat het bewuste en onderbewuste niet rigide van elkaar gescheiden staan, wij zijn uiteindelijk zowel ons bewuste als ons onderbewuste zelf.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je spontane poging best wel goed omschrijft van wat ik van verslaving vind. Laten we het er vooral op houden dat verslaving in vele vormen voorkomt.

Mindless zei:

@Jmths
Dat wat als het onderbewuste wordt genoemd, is dat waar we niet naar kijken. En wanneer we er wel naar kijken, dan zien we dat het helemaal niet onbewust is. Het 'onderbewuste' lijkt zo een soort hallucinatie/vertekening te zijn.

Klik om te vergroten...

Nee op het moment dat we ernaar kijken is het "niet meer" onbewust. Maar toen we er niet naar keken wel. Wat het bijzondere is, is dat ook als we er niet naar kijken, dus als het nog onbewust is en dus nog in ons onderbewuste is, het toch invloed uitoefent.

Mezelf zei:

Nee op het moment dat we ernaar kijken is het "niet meer" onbewust. Maar toen we er niet naar keken wel. Wat het bijzondere is, is dat ook als we er niet naar kijken, dus als het nog onbewust is en dus nog in ons onderbewuste is, het toch invloed uitoefent.

Klik om te vergroten...

Klopt ja, zeer bijzonder to say the least. Maar dan is het (onderbewuste) dus echt een soort droomstaat. Je ziet de dingen niet meer hoe ze zijn, want je kijkt er niet naar.

Alsnog hebben ze invloed op je. Dat dit zo is, is misschien ook de reden dat we überhaupt kunnen (dag)dromen. Leven in onze fantasie door sommige aspecten van onze werkelijkheid geen bewustzijn te geven of anders gezegd: te negeren.

Mezelf zei:

Ik denk zelfs dat instinct en het onderbewuste erg vaak doorelkaar worden gehaald. Misschien zijn ze zelfs (deels) hetzelfde.

Klik om te vergroten...

Dat denk ik ook ja.

Mindless zei:

Klopt ja, zeer bijzonder to say the least. Maar dan is het (onderbewuste) dus echt een soort droomstaat. Je ziet de dingen niet meer hoe ze zijn, want je kijkt er niet naar.

Alsnog hebben ze invloed op je. Dat dit zo is, is misschien ook de reden dat we überhaupt kunnen (dag)dromen. Leven in onze fantasie door sommige aspecten van onze werkelijkheid geen bewustzijn te geven of anders gezegd: te negeren.

Klik om te vergroten...

Ik denk zelfs dat instinct en het onderbewuste erg vaak doorelkaar worden gehaald. Misschien zijn ze zelfs (deels) hetzelfde.

Zolang het maar geen theologsche filosofie van to be, or not to be" wordt, is alles prima wat mij betreft