Ik heb gelukkig veel mensen om me heen die me steunen. Mijn familie, vrienden en ook mijn schoonfamilie is er voor mij. Daar ben ik heel dankbaar voor. Maar ik had het zo graag anders gezien. Hij zei steeds dat hij een gezin met mij wilde en dat hij dan nu toch voor die troep kiest begrijp ik niet. Ik heb nog een klein beetje hoop dat hij het in gaat zien waar hij mee bezig is maar ik reken nergens meer op en stel me er maar op in dat ik een alleenstaande moeder word
Ik zou die hoop echt loslaten want je trekt je kind hierin mee.
Dit staat er heel kort door de bocht, maar geloof mij als je kindje geboren is. Daar ga je meer verliefd op worden, meer liefde voor voelen dan je ooit voor hem gevoeld heb.
Bespaar je ongeboren kindje en ook als je babietje erin de stress en ellende van een verslaafde vader.
Je baby die geboren is zet je hele wereld even op zijn kop. Ik gun jou ook dat je dan omringt word met rust en liefde.
Ik zou de bal bij hem laten liggen. Stel hij komt over 2 jaar terug. Wil jij hem dan terugnemen?
Nu is je kindje misschien nog wat abstract. Maar jij bent de enige die hem of haar kan beschermen hiervoor. En als je straks je kindje gaat voelen en het komt allemaal heel dichtbij, dan zou ik je gevoel dat je dit wilt delen niet verwarren met je ex terugnemen. Als je al zover bent dat je hem bestempelt als ex.
Ik kan en wil de beslissing niet voor je aansturen. Maar misschien goed om erover na te denken wat voor gevaar(of niet) het met zich meebrengt als hij het kindje erkent of in haar leven komt.
Artsen en zusters hebben een meldingsplicht, en die stress en ellende wil je echt niet. Misschien heb je een moeder of broer/zus, een goede vriendin die zijn plek in kan nemen en bij de echo, kinderkamer, misschien wel bevalling aanwezig is.