#1
zeker wel als alleen gebruiken steeds meer je voorkeur krijgt.Het klinkt als een eenzaam k*t wereldje.
Wat was jullie rockbottom?
31 antwoorden
5 weergaven
18-5-2026
#2
Idd , ik ben gewoon een normaal gebouwde man van 32 met frisse tandjes en verzorg me goed.Al jullie verhalen zijn wel heftig en het verbaasd me vooral hoevaak dit voorkomt.
Jullie staan ook gewoon in de rij bij de kassa, maar je ziet het niet. Niet elke verslaafde is gelijk vies, mager en met versleten kleren.
Zelf tijdens men dagenlijks gebruik zag je amper dat ik junk was…
enige dat ik merkte was men nagels die witter wieren door vitamine en mineralen tekort…
#3
Geef ik je nu toch even ongelijk (ieder zen mening..).zeker wel als alleen gebruiken steeds meer je voorkeur krijgt.
Maar ik gebruikte bijna altijd alleen en heb nooit het gevoel gehad eenzaam te zijn of alleen te zijn hoor.
#4
Een jaar in gebruik, men ouders wisten hiervan. Zij hebben toen ambulant hulp voor mij gezocht. Hier ging ik uiteraard niet mee akkoord want “ik was niet verslaafd en ik had geen probleem”. Dat maakte ik mijzelf in die periode nog wijs. Een moment dat ik nu herinner dat echt rockbodem voor me is is dat ik bij men ouders thuis zo boos was omdat ze mij niet naar buiten lieten gaan, in ben tomaten tegen het raam beginnen gooien en beginnen plassen in de tuin, spuwen etc. Dit is een moment waar ik me in ieder geval heel erg voor schaam!
Gelukkig nu een jaar later gaat het een stuk beter met me!
Gelukkig nu een jaar later gaat het een stuk beter met me!
#5
Ik heb er meerderen gehad, heb op straat geleefd, in cafes overnacht, bij vrienden gewoond, bij mn ouders, toen daar ook weer weg door mn eigen schuld. Relatie kapot gegaan door mn gebruik, mn huur kweet nie hoe lang niet betaald en bijna uitgezet jaren terug. Ik leefde in een leeg huis op een betonnen vloer met een televisie en playstation meer niet.
Lager kon niet dacht ik meer, uiteindelijk werd mn drugsgebruik weer meer, en de problemen ook. Toen kreeg ik de mogelijkheid om wat bij te verdienen met plantjes in huis, en ben ik gepakt en moest eigenlijk mn huis uit. Gelukkig had ik een hele goede advocaat, geen achterstanden, stal geen stroom en het was een klein hokje. Dus ik hoefde er niet uit van de rechter als ik met hulpverlening bezig ging. Na coke ben ik 3mmc verslaafd geworden behoorlijk ook en ben er ook echt zat van nu... heb na jaren door hoe verkeerd ik bezig was eigenlijk. Heb t alleen geprobeerd zonder succes dus daarom nu met proffesionele hulp
Lager kon niet dacht ik meer, uiteindelijk werd mn drugsgebruik weer meer, en de problemen ook. Toen kreeg ik de mogelijkheid om wat bij te verdienen met plantjes in huis, en ben ik gepakt en moest eigenlijk mn huis uit. Gelukkig had ik een hele goede advocaat, geen achterstanden, stal geen stroom en het was een klein hokje. Dus ik hoefde er niet uit van de rechter als ik met hulpverlening bezig ging. Na coke ben ik 3mmc verslaafd geworden behoorlijk ook en ben er ook echt zat van nu... heb na jaren door hoe verkeerd ik bezig was eigenlijk. Heb t alleen geprobeerd zonder succes dus daarom nu met proffesionele hulp
#6
Ik weet niet of een absoluut dieptepunt, uberhaupt te bevatten is voor je.
Als het je zelf overkomt, ben je allang niet meer helder om dingen nog te kunnen begrijpen.
Er zijn zoveel mensen, die soort gelijke dieptepunten hebben meegemaakt. Zo erg dat allerlij instanties wel moeten ingrijpen, omdat je een gevaar voor je omgeving bent geworden. En zo vaak, kunnen ze het zich niet herrinneren en naarmate de tijd verder gaat, vielen die dieptepunten best wel mee. Terwijl de situatie helemaal niet meeviel.
Het geheugen beschermt ze misschien om niet gek te worden.
Een van mijn dieptepunten, was toen ik een insult kreeg, toen ik besloot minder te gaan drinken. En toen ik bij kwam, meteen weer een insult. En toen ik daarvan bijkwam. Nog een extra insult.
Achterelkaar en ik heb een paar jaar me niet kunnen concentreren. En ben daar denk ik nooit van hersteld. Maar er is niemand die daar ooit rekening gaat houden of dat serieus kan nemen. Het is niet te bevatten, voor niemand niet. Het was de alcohol, maar de meeste mensen zoeken een andere oorzaak.
Als het je zelf overkomt, ben je allang niet meer helder om dingen nog te kunnen begrijpen.
Er zijn zoveel mensen, die soort gelijke dieptepunten hebben meegemaakt. Zo erg dat allerlij instanties wel moeten ingrijpen, omdat je een gevaar voor je omgeving bent geworden. En zo vaak, kunnen ze het zich niet herrinneren en naarmate de tijd verder gaat, vielen die dieptepunten best wel mee. Terwijl de situatie helemaal niet meeviel.
Het geheugen beschermt ze misschien om niet gek te worden.
Een van mijn dieptepunten, was toen ik een insult kreeg, toen ik besloot minder te gaan drinken. En toen ik bij kwam, meteen weer een insult. En toen ik daarvan bijkwam. Nog een extra insult.
Achterelkaar en ik heb een paar jaar me niet kunnen concentreren. En ben daar denk ik nooit van hersteld. Maar er is niemand die daar ooit rekening gaat houden of dat serieus kan nemen. Het is niet te bevatten, voor niemand niet. Het was de alcohol, maar de meeste mensen zoeken een andere oorzaak.
#7
Mijn emoties en stress wegsnuivend met speed en 3-mmc. Vervolgens 12 uur lang porno kijken en doorsnuiven en de dag erna erover liegen tegen mijn toenmalige vriendin. Dit heeft een paar jaar geduurd en het liep steeds verder uit de hand tot dat ik in groepstherapie ben gegaan en de relatie heb verbroken. Wat een matige tijd was dat maar ik kan er wel reflecterend naar terugkijken. Zoiets gaat me niet snel weer overkomen.
#8
Mijn blaas kapot gesnoven door Ketamine met als gevolg k-krampen, die ik niemand toewens.
+ een lang ziekenhuis traject met behandelingen en een shit load aan medicijnen.
Meteen mee gekapt.
+ een lang ziekenhuis traject met behandelingen en een shit load aan medicijnen.
Meteen mee gekapt.
#9
Al mijn spaargeld in een half jaar tijd vergokt. Tegelijkertijd ook al 10 jaar full-blown aan de drugs, maar daar geen rock-bottom mee bereikt. Het gokken heeft me echt de das om gedaan en toen meteen maar met al mijn verslavingen gestopt..
#10
Even nieuwsgierig als leek:
Wat is voor jullie echt rockbottom geweest, waardoor je overstag ging om af te kicken / hulp te zoeken?
En hoelang heeft die rockbottom geduurt voordat je de eerste stap zette? Ik neem aan dat je eerst nog een poosje aan blijft klooien op de bodem... ?
Wat is voor jullie echt rockbottom geweest, waardoor je overstag ging om af te kicken / hulp te zoeken?
En hoelang heeft die rockbottom geduurt voordat je de eerste stap zette? Ik neem aan dat je eerst nog een poosje aan blijft klooien op de bodem... ?
#11
Zolang wakker geweest dat ik psychotische klachten kreeg en niet meer wist wat voor of achter was en in totale mentale/lichamelijke crisis belande…
En ja, ik zit nog steeds wel richting rockbottom (gelukkig niet meer zo erg als wat ik hiervoor benoemde) maar nog geen idee hoe ik het minderen moet gaan invullen en aanpakken. (Gebruik alleen de weekenden, maar dan ook zonder slaap en ben al psychisch kwetsbaar helaas)
Dus ja, hulp is zeker welkom en in september intake bij verslavingszorg. Stoppen wil ik niet, minderen is zéker welkom.
En ja, ik zit nog steeds wel richting rockbottom (gelukkig niet meer zo erg als wat ik hiervoor benoemde) maar nog geen idee hoe ik het minderen moet gaan invullen en aanpakken. (Gebruik alleen de weekenden, maar dan ook zonder slaap en ben al psychisch kwetsbaar helaas)
Dus ja, hulp is zeker welkom en in september intake bij verslavingszorg. Stoppen wil ik niet, minderen is zéker welkom.
#12
Als ik erop terugkijk heb ik meerdere rock bottoms gehad. Althans zo voelt het, maar er kan er maar eentje echt rock bottom zijn natuurlijk.
Voor een rock Bottom heb je eigenlijk drie dingen nodig. Een glijdende schaal naar beneden de afgrond in, de keuze dat je het anders wilt, gevolgd door persoonlijke groei. Zie het als een dalparabool.
Zeker die laatste is belangrijk. Anders is er geen rock bottom, maar een bodemloze put. En bodemloos is écht heel erg diep.
Er zijn een paar momenten die me erg goed bij staan die wel bij mijn rock bottom passen.
Één moment is dat ik op mijn kamer, afgezonderd, bezig was om a-php te injecteren. Ik kreeg het maar niet voor elkaar om een ader te raken. Alles zat onder het bloed. En toen ik op de klok keek, zag ik dat ik al 3 uur bezig was om iets te raken. Zonder succes.
In diezelfde tijd had ik ook tijd kunnen doorbrengen met het gezin. Met m'n vader die terminaal ziek was. Die gewoon beneden op de bank zat. Maar nee, ik moest en zou m'n middel hebben...
Dit is het fotomoment in mijn hoofd waar ik aan denk waar ik nooit meer naar terug wil.
Een ander moment:
Ik volgde al een tijdje NA meetings en deed daar ook service. Zelfs in terugval kwam ik trouw opdagen of droeg mijn service op de meeting over. Er kwam een moment dat ik zo psychotisch was, dat ik niet meer verantwoord over straat kon. Ik was zo verward en in de waanzin, dat ik de simpele verantwoordelijkheid van koffiezetten op een meeting niet meer kon volbrengen.
Ik heb toen de in tranen door moeten geven dat ik niet meer kon komen tot mijn detox. Echt een verschrikkelijk besef was dat.
Verder heb ik echt wel enge en bizarre dingen meegemaakt in mijn psychotische tijd. Toch zijn dit de twee momenten die het meest indruk hebben gemaakt. Mijn verantwoordelijkheden niet na kunnen komen en er niet kunnen zijn voor vrienden en familie.
Over tijd heb ik meerdere pogingen gedaan om te stoppen, ingegeven door bepaalde redenen, gevolgd door persoonlijke groei. Ook meerdere terugvallen gehad. Het is een soort dalparabool met kleine subdalletjes geworden. Maar over het algemeen zit er sinds september vorig jaar een stijgende lijn in.
Voor een rock Bottom heb je eigenlijk drie dingen nodig. Een glijdende schaal naar beneden de afgrond in, de keuze dat je het anders wilt, gevolgd door persoonlijke groei. Zie het als een dalparabool.
Zeker die laatste is belangrijk. Anders is er geen rock bottom, maar een bodemloze put. En bodemloos is écht heel erg diep.
Er zijn een paar momenten die me erg goed bij staan die wel bij mijn rock bottom passen.
Één moment is dat ik op mijn kamer, afgezonderd, bezig was om a-php te injecteren. Ik kreeg het maar niet voor elkaar om een ader te raken. Alles zat onder het bloed. En toen ik op de klok keek, zag ik dat ik al 3 uur bezig was om iets te raken. Zonder succes.
In diezelfde tijd had ik ook tijd kunnen doorbrengen met het gezin. Met m'n vader die terminaal ziek was. Die gewoon beneden op de bank zat. Maar nee, ik moest en zou m'n middel hebben...
Dit is het fotomoment in mijn hoofd waar ik aan denk waar ik nooit meer naar terug wil.
Een ander moment:
Ik volgde al een tijdje NA meetings en deed daar ook service. Zelfs in terugval kwam ik trouw opdagen of droeg mijn service op de meeting over. Er kwam een moment dat ik zo psychotisch was, dat ik niet meer verantwoord over straat kon. Ik was zo verward en in de waanzin, dat ik de simpele verantwoordelijkheid van koffiezetten op een meeting niet meer kon volbrengen.
Ik heb toen de in tranen door moeten geven dat ik niet meer kon komen tot mijn detox. Echt een verschrikkelijk besef was dat.
Verder heb ik echt wel enge en bizarre dingen meegemaakt in mijn psychotische tijd. Toch zijn dit de twee momenten die het meest indruk hebben gemaakt. Mijn verantwoordelijkheden niet na kunnen komen en er niet kunnen zijn voor vrienden en familie.
Over tijd heb ik meerdere pogingen gedaan om te stoppen, ingegeven door bepaalde redenen, gevolgd door persoonlijke groei. Ook meerdere terugvallen gehad. Het is een soort dalparabool met kleine subdalletjes geworden. Maar over het algemeen zit er sinds september vorig jaar een stijgende lijn in.
#13
Interessante vraag.
Ik heb vaak een moment uit het niets dat ik helemaal klaar ben met alle middelen.
Ik heb al veel verslavingen gehad. Speed en GHB/GBL zijn de beste voorbeelden van drugs. Maar denk ook aan verslaving van meer "geaccepteerde" middelen zoals roken, koffie en alcohol.
Bij al die dingen heb ik dan uit het niets het moment... klaar mee. En dan stop ik cold turkey.
Enkele maanden geleden was ik clean van alles. Letterlijk niets meer wat ik nam qua opwekkends of bewustzijn veranderende middelen, zelfs geen koffie of thee meer. En ook geen pre-workout voor het sporten.
Toch merk ik vroeg of laat weer dat er een soort drang op komt spelen die zegt "koop toch dit of neem toch dat". Een beetje het engeltje op de ene schouder en duiveltje op de andere schouder verhaal. Dat gebeurt vooral op de moment dat mijn leven wat dof voelt of als ik saaie dingen moet ondernemen, zoals nu ben ik pas begonnen met crypto traden.
Ik wil dat dan graag onder de knie krijgen, maar vind het moeilijk me te concentreren. Er spelen dan ontzettend veel gedachten en ben constant afgeleid. De duivel heeft me dan over kunnen halen om phenibut te kopen, vodka cola en een designerdrugs genaamd 4F-MPH.
Soms denk ik dat ik me er maar bij neer moet leggen... ik heb in het verleden ook veel psychedelica gebruikt. Altijd met ontzettend veel plezier en bijzondere ervaringen aan gehad. Denk aan truffels, LSD en paddo's. Maar ook keta en metox.
Het is soms wel eens flink misgegaan, maar ik denk nog nooit zo erg dat ik echt denk ik stop er volledig mee.
Ik heb bij vrienden ook gezien dat het wel degelijk flink mis kon gaan. Bewusteloos opgehaald door de ambulance en dus op ziekenbezoek geweest.
Nog steeds knapt het niet 100% af.
Gisteren vroeg ik het me letterlijk nog af... waarom ben ik altijd op zoek naar "iets". Ben ik dan niet happy met mezelf, met het leven zoals het is? Ik heb het geschreven in mijn journal, maar kon geen antwoord vinden. Ik probeer rust te vinden in mijn hoofd, alles gaat alle kanten op. Ik kom niet goed toe aan de dingen die ik wil. En heb het idee (en de ervaring) dat dit alleen lukt met iets op.
En dat laatste wordt telkens weer bevestigd.
Lastig.
Verder gaat het wel goed met me![:wink:]()
maar dit is wel een dingetje.
Ik heb vaak een moment uit het niets dat ik helemaal klaar ben met alle middelen.
Ik heb al veel verslavingen gehad. Speed en GHB/GBL zijn de beste voorbeelden van drugs. Maar denk ook aan verslaving van meer "geaccepteerde" middelen zoals roken, koffie en alcohol.
Bij al die dingen heb ik dan uit het niets het moment... klaar mee. En dan stop ik cold turkey.
Enkele maanden geleden was ik clean van alles. Letterlijk niets meer wat ik nam qua opwekkends of bewustzijn veranderende middelen, zelfs geen koffie of thee meer. En ook geen pre-workout voor het sporten.
Toch merk ik vroeg of laat weer dat er een soort drang op komt spelen die zegt "koop toch dit of neem toch dat". Een beetje het engeltje op de ene schouder en duiveltje op de andere schouder verhaal. Dat gebeurt vooral op de moment dat mijn leven wat dof voelt of als ik saaie dingen moet ondernemen, zoals nu ben ik pas begonnen met crypto traden.
Ik wil dat dan graag onder de knie krijgen, maar vind het moeilijk me te concentreren. Er spelen dan ontzettend veel gedachten en ben constant afgeleid. De duivel heeft me dan over kunnen halen om phenibut te kopen, vodka cola en een designerdrugs genaamd 4F-MPH.
Soms denk ik dat ik me er maar bij neer moet leggen... ik heb in het verleden ook veel psychedelica gebruikt. Altijd met ontzettend veel plezier en bijzondere ervaringen aan gehad. Denk aan truffels, LSD en paddo's. Maar ook keta en metox.
Het is soms wel eens flink misgegaan, maar ik denk nog nooit zo erg dat ik echt denk ik stop er volledig mee.
Ik heb bij vrienden ook gezien dat het wel degelijk flink mis kon gaan. Bewusteloos opgehaald door de ambulance en dus op ziekenbezoek geweest.
Nog steeds knapt het niet 100% af.
Gisteren vroeg ik het me letterlijk nog af... waarom ben ik altijd op zoek naar "iets". Ben ik dan niet happy met mezelf, met het leven zoals het is? Ik heb het geschreven in mijn journal, maar kon geen antwoord vinden. Ik probeer rust te vinden in mijn hoofd, alles gaat alle kanten op. Ik kom niet goed toe aan de dingen die ik wil. En heb het idee (en de ervaring) dat dit alleen lukt met iets op.
En dat laatste wordt telkens weer bevestigd.
Lastig.
Verder gaat het wel goed met me
#14
Mijn ervaring: psychose door langdurig slaaptekort <--- klikkenZolang wakker geweest dat ik psychotische klachten kreeg en niet meer wist wat voor of achter was en in totale mentale/lichamelijke crisis belande…
#15
Ik heb geen rock bottom qua verslavingsgedrag, want nooit verslaafd geweest. Dus ook niet afgekickt . Maar mijn ‘burn-out rock bottom’ gerelateerd aan drugs is dat ik een keer zó laat aan een proefschrift-deadline was begonnen dat het eigenlijk gewoon niet meer haalbaar was qua tijd. Ik stelde alles extreem uit, omdat ik - door een combinatie van allerlei factoren, niet alleen werk - kapot was. Om dat niet (aan mezelf/collega’s) toe te willen geven, heb ik op pep drie nachten lang doorgewerkt om toch een goede discussie voor een artikel in te leveren.
Ik snap nog steeds niet hoe ik het voor elkaar gekregen heb om een wetenschappelijke discussie te schrijven in die slapeloze, achterlijk ongezonde fysieke en mentale toestand waarin ik toen verkeerde. Een bizarre (en toxische) wilskracht om het toch te doen, dan maar zó, nam het over. Terwijl er muziek uit de douche kwam, de boekenkast voor mijn ogen smolt, mijn ogen gekke en enge rollende bewegingen gingen maken en ik (letterlijk) het perspectief had dat ik rechts in mijn woonkamer zat terwijl het in werkelijkheid links was en nooit anders dan links is geweest, heb ik een stuk geschreven waarin ik de resultaten van een statistische analyse rond data van terminale kankerpatiënten onder de loep nam. Elke zin kostte me absurd veel denkvermogen, alleen al om überhaupt geen tikfouten te maken, laat staan de cognitieve inspanning om een kloppend verhaal te schrijven, gelinkt aan bestaande literatuur. Ik vergat na drie woorden al waar ik gebleven was in de zin. De simpele e-mail aan mijn supervisor waarmee ik het stuk uiteindelijk inleverde alleen al heeft me denk ik een uur gekost. Zo traag. Naderhand flikkerde ik om de paar seconden half in slaap in de badkuip, ondanks de twee ritalin die ik nog had genomen om nog éven wakker te blijven om überhaupt nog in bad te kunnen.
Ik kreeg uiteindelijk nog positieve feedback ook, en dat ding is zelfs gepubliceerd, maar met welk ‘offer’, dat was waanzin.
Nooooooit meer wil en zal ik op dit punt komen met werk. Horror. Dus don’t try this at home - deze depressie en burn-out hebben me uiteindelijk een paar jaar van m’n leven gekost.
Ja, dit was echt wel met recht m’n dieptepunt te noemen, en het is ook wel bij me binnen gekomen dat dat niet nog eens moe(s)t gebeuren.![:wink:]()
Ik weet sindsdien ook dat functioneel gebruik m’n (enige echte, maar wel grote) valkuil is.
Ik snap nog steeds niet hoe ik het voor elkaar gekregen heb om een wetenschappelijke discussie te schrijven in die slapeloze, achterlijk ongezonde fysieke en mentale toestand waarin ik toen verkeerde. Een bizarre (en toxische) wilskracht om het toch te doen, dan maar zó, nam het over. Terwijl er muziek uit de douche kwam, de boekenkast voor mijn ogen smolt, mijn ogen gekke en enge rollende bewegingen gingen maken en ik (letterlijk) het perspectief had dat ik rechts in mijn woonkamer zat terwijl het in werkelijkheid links was en nooit anders dan links is geweest, heb ik een stuk geschreven waarin ik de resultaten van een statistische analyse rond data van terminale kankerpatiënten onder de loep nam. Elke zin kostte me absurd veel denkvermogen, alleen al om überhaupt geen tikfouten te maken, laat staan de cognitieve inspanning om een kloppend verhaal te schrijven, gelinkt aan bestaande literatuur. Ik vergat na drie woorden al waar ik gebleven was in de zin. De simpele e-mail aan mijn supervisor waarmee ik het stuk uiteindelijk inleverde alleen al heeft me denk ik een uur gekost. Zo traag. Naderhand flikkerde ik om de paar seconden half in slaap in de badkuip, ondanks de twee ritalin die ik nog had genomen om nog éven wakker te blijven om überhaupt nog in bad te kunnen.
Ik kreeg uiteindelijk nog positieve feedback ook, en dat ding is zelfs gepubliceerd, maar met welk ‘offer’, dat was waanzin.
Nooooooit meer wil en zal ik op dit punt komen met werk. Horror. Dus don’t try this at home - deze depressie en burn-out hebben me uiteindelijk een paar jaar van m’n leven gekost.
Ja, dit was echt wel met recht m’n dieptepunt te noemen, en het is ook wel bij me binnen gekomen dat dat niet nog eens moe(s)t gebeuren.
#16
Wat ben je toch ook een slimme olifant.een stuk geschreven waarin ik de resultaten van een statistische analyse rond data van terminale kankerpatiënten onder de loep nam.
#17
Wat ben je toch ook een slimme olifant.💪
Valt wel mee hoor, een PhD vereist over het algemeen meer wilskracht en doorzettingsvermogen dan intelligentie.
Dan bedoel ik wel een relatief normaal soort doorzettingsvermogen, niet het dwangmatige pathologische doorzetten ten koste van alles wat ik op een bepaald moment dus heb laten zien. Maar goed, dat lag wel een stukje complexer en dieper dan het werk opzich.
Alsnog zou ik het niemand perse aanraden, ik vond het veel meer een mentale/psychologische uitputtingsslag dan een intellectuele.
Had niks te maken met het onderwerp van onderzoek trouwens! Puur met het academische wereldje.
#18
Nee goed, maar dan gepaard met het feit dat je nog nooit verslaafd bent geweest, volgens mij heb jij wel een redelijke hoge intelligentie of in ieder geval een werklust en goede motivatie. Behalve tijdens je burnout was die motivatie natuurlijk verminderd. Maar dat is een beetje het idee van een burnout. Ik bedoel ik wil niet spreken voor het hele forum maar ik denk dat 80 procent van de mensen hier ooit wel eens het punt heeft bereikt dat ze moeten erkennen dat ze verslaafd zijn/zijn geweest. Maar dat is puur statistiek. Het is een drugsforum, dan heb je nou eenmaal veel mensen die verslaafd zijn aan een drug. Het zou raar zijn als je op een paardrij forum allemaal drugsverslaafde tegenkomt. Ik ben het ook geweest hoor dus ik ben geen heilige (alcohol en cannabis en tabak).Valt wel mee hoor, een PhD vereist over het algemeen meer wilskracht en doorzettingsvermogen dan intelligentie.
Dan bedoel ik wel een relatief normaal soort doorzettingsvermogen, niet het dwangmatige pathologische doorzetten ten koste van alles wat ik op een bepaald moment dus heb laten zien. Maar goed, dat lag wel een stukje complexer en dieper dan het werk opzich.
Alsnog zou ik het niemand perse aanraden, ik vond het veel meer een mentale/psychologische uitputtingsslag dan een intellectuele.
Had niks te maken met het onderwerp van onderzoek trouwens! Puur met het academische wereldje.
#19
Bedankt voor het delen van deze ervaring. Ik herken dit ook wel. Kan zelf ook erg doorslaan met werk. Gelukkig momenteel niet zo in de ellebogen wereld 😉Nooooooit meer wil en zal ik op dit punt komen met werk. Horror. Dus don’t try this at home - deze depressie en burn-out hebben me uiteindelijk een paar jaar van m’n leven gekost.
Maar ik ben zelf al lastig genoeg met de extreme eisen die ik mezelf opleg haha
En ook erg bedankt voor deze:
Ik was dit soort wazigheid alweer bijna vergeten en moest dat echt even horen. Trekt me gelijk terug naar mijn psychotische periode 🥶Terwijl er muziek uit de douche kwam,
#20
Ik ga off-topic sorry maar, los van dat ik het lullig voor je vind, ik moest meteen denken aan die debielen die van die muziek boxjes met muziek in hun badkamer zetten om tijdens het douchen muziek te luisteren.Terwijl er muziek uit de douche kwam
Dat had jij niet nodig.