#1
Nee. Eigenlijk wat bij mij het effect gaf was dat ik niet kon verwoorden of praten. De mensen om je heen zullen ongetwijfeld hun best gedaan hebben, maar als je verslaafd bent boeit je het geen moer hoe of wat andere denken. Omdat zij het beter weten, en jij weet dat al héél lang dat het zo niet gaat.Financiële problemen, vriendschappen die verloren gaan of ouders die smeken, zijn dus niet zo snel een eye opener..
Leerzaam!
De schulden die ik had maakten mij paranoïde en de problemen stapelde op.
Om dit even aan te vullen, want dit topic heeft me wat aan het denken gezet en eigenlijk is dit nog niet eens het ergst.
Ik zeg ook even alvast dat het aanvullende bericht een beetje warrig is, maar het zijn allerlei gedachten die ik nu uittype.
Toen ik in een crisis opvang woonde heb ik een keer een avond van alles gedaan, zo'n gigantische hoeveelheid dat ik 7 dagen van de kaart was en dat mijn zakje van 25x 0.25 Flunitrazolam op was... Ook 6 uur te laat komen terwijl ik altijd van de tijd ben. De bewaking moest mij zowat helpen met de trap op te komen. 7 dagen (zelf niets mee gekregen) mocht ik niet in contact komen met de andere mensen. UC was benzo's en alcohol. Meer niet gek genoeg.
Ja, en dan het kopje geld vragen in je omgeving omdat je dan 1 dag later je eigen geld krijgt bij wat mensen, vind ik echt verschrikkelijk om te doen. (Gelukkig doe ik dat nog amper)
Tegen mensen liegen over je verslaving vond ik het ergst om te doen. Je maakt je eigen wereld, die jij zelf echt klote vind en word zeer klein. Andere denken dat het wel prima gaat en doen niks, terwijl jij tegelijkertijd denkt : waarom helpen ze me niet.
En er zullen vast wel meer dingen zijn, maar die weet ik niet meer.
"Self harm trigger warning"
Uiteindelijk viel ik zo hard dat je aankomt bij de crisis dienst met je armen open gesneden en allerlei gekke gedachten dat je totaal de realiteit kwijt bent.
Je word ineens in een omgeving gestopt wat heel vredig oogt, en alle zorgen vallen zoals eten koken etc. Dan begint het denken, praten en verwerken.
Daar zit je dan na 2 jaar fulltime (was 20 jaar) gewerkt te hebben en totaal geen idee hebben dat je mentale ziekten hebt opgebouwd sinds groep 6. Het normaal vinden om te automutileren op het toilet waar ik werkte en ondertussen doen alsof het goed ging.
Uit eindelijk mijn chef moeten bellen om te zeggen dat ik werd opgenomen en dat soort dingen zijn echt vernederd, net als dat je ineens alles moet vertellen aan je ouders ook dat je grote problematiek hebt, waar zij ook geen idee van hebben of hoe dat is, wat er aan de hand is etc.
Dat was de meest verschrikkelijke autorit ooit.
Ouders zijn ook gescheiden en dat was wel vreemd hun in de auto te hebben dus dat was ook al apart.
Ik wil ooo even zeggen dat ik 7 jaar lang zelf beschadiging deed om mezelf te onderdrukken en rustig te houden (14~21j)
Dat was de meest heftige verslaving die ik ooit heb gehad (endorfine)
ik raad dit ten alle tijden af. Het is extreem om te doen en zeer verslavend en je bent ziek als je denkt dat automutileren een goed idee lijkt.