Ik ga gewoon ff stug door
![:tongueout:]()
ookal zijn er geen berichten terug (wel likes). Ik ga er voor het gemak ff vanuit dat dat okey is en anders hoor/ merk ik dat vanzelf wel
![:)]()
. Hier komt het zeikverhaal.
Het leek beter te gaan. Had onlangs een succeservaring door een hele geslaagde (korte) wintersportvakantie waarbij ik zelfs de rode pistes af kon boarden. Ik voelde weer meer ontspanning bij mezelf. Maar gisteren ff een terugvalletje. Ik heb in m'n eentje, en met tegenzin, 3 wijntjes en een half bromazolam genomen. Ik was om gerechtvaardigde redenen die dag best moe (gebroken nacht), had die dag confronterende aantekeningen van mezelf terug gelezen vanaf het moment dat het niet meer goed met me ging, en ik had wederom een grens aangegeven bij een kennis van me die steeds iets intiems van me wil wat ik hem niet wil geven. (Ik vind grenzen aangeven niet super makkelijk. Wel blij dat ik het gedaan heb.) Ook voelde ik me even weer die grote idioot die het maar niet voor elkaar krijgt om d'r leven op orde te krijgen.
Ik wÃl weer dingen. Ik wil weer werken, ik wil weer gitaar spelen, ik wil dat m'n kinderen me niet meer constant wakker maken in de nacht, ik wil fysiek sterker worden, ik wil een eerlijkere rolverdeling binnen het gezinsleven zodat er ook daadwerkelijk ruimte vrij komt voor mij om dat allemaal te bewerkstelligen.
Kortom ik wil een rijker leven, maar daarmee voel ik ook onzekerheid en frustratie. Want iets willen, betekent dat ik ook om moet gaan met mislukking en het betekent ook dat ik duidelijker voel wat ik niet langer meer wil, waarmee het verdragen van wat ik niet wil opeens een kader krijgt (wat wel een goed ding is). Ben ik vaag of snapt iemand dat? Ik heb een tijdlang geprobeerd om minder te willen, maar dat is me niet gelukt zonder me daar ook verdrietig over te voelen.