#1
Nee hoor, helemaal niet vergezocht.Dank je wel. Ik vind het zo fijn dat jullie het geen vergezocht verhaal vinden oid.
Zeker, graven in het verleden met onder andere hypnotherapie is een benadering aangaande het innerlijke kind in ons en kan wellicht antwoorden geven.Ik zou gewoon de jeugd nog eens willen nalopen. Een mens brengt niet voor niks de tijd alleen thuis door met drank en pammen. Momenteel niet maar hoe ik mij nu voel is ook niet leefbaar.
Gisteren zei iemand in mijn wrapgroep dat de paniek/emotie van mijn ouders rondom mijn ziekenhuis ook van invloed op mij geweest zal zijn. Begrijpelijkerwijs.
Mijn moeder was ook zwanger van de tweede dus dat was ook spannend, ook voor mij.
Ik heb wel eens hypnotherapie gehad en daar kan het idd zijn dat de grote ik iets kan zeggen of vragen aan de kleine ik. Weet niet of GGZ dat doet idd.
Gisteren had ik mijn neefje gezien, die 3 is en best op mij lijkt. Toen kon ik me weer wat meer voorstellen bij mijn eerste jaren.
Mijn persoonlijke opvatting daarover:
Ons innerlijke kind is niet in het verleden, maar hier en nu levend als een deel van jezelf. En dat kind heeft geen antwoorden nodig maar aandacht. Oftewel: kijken, luisteren, voelen en uiteindelijk: liefde (van jou).
Het is niet ingewikkelder dan de afbeelding die ik hierboven al neerzette:

Niet dat specifieke antwoorden achterhalen waarom je bepaalde patronen hebt ontwikkeld per se totaal nutteloos is, maar het zal je innerlijke kind niet helen.
Persoonlijk heb ik zoiets van: neem de directe weg van luisteren naar en voelen van je innerlijke kind. Dat is waar het op wacht.