Tijd van bezinning - waar?

MR_CHIP zei:

ik zet het nu wel echt om my life to do list goals , wil niet zeggen dat het heel snel gaat gebeuren maar wel dit jaar

Klik om te vergroten...

Sochtends zijn er altijd hele relaxte meditatie meetings. Daarin zit dan even een korte meditatie. Maar vind die wel altijd fijn aan het begin vd dag.

Er is er een van 9 tot 10 en een van 10 tot 11. Persoonlijk vond ik die vroegere meeting fijner.

Ik zou zeggen, pak 'm morgenochtend 😉
Of vandaag zelfs nog, up to you! 🤷‍♂️

Er zijn zelfs 24 uurs marathons over de hele wereld. Altijd een online meeting waar je aan kan schuiven.

Dankje!

Het is van CA maar ik ben welkom. Bovendien zijn benzo’s ook harddrugs…

Ik moet nu elke scheet met de familie overleggen anders krijg ik de medicatie niet. Het is verschrikkelijk.

Of dan moet mijn moeder eerst op visite en ‘daarna kan ze de medicatie delen’. Ik vraag niet de hele zak hè…. Gewoon dat kleine beetje wat ik nu nog slik, zodat ik de rest van de dag mijn ding kan doen.

De psycholoog heeft werk te doen maandag. Ik ga gewoon zitten en brand los. (Dat gesprek is om te bepalen of psychologische hulp zinvol is)

Mijn moeder ‘snapt best dat ik af en toe even naar mijn huis wil’.

Er is veel gebeurd, maar IK WOON hier.
En er waren misschien afspraken gemaakt maar toen was mijn vader in betere doen. Ik wilde gewoon naar huis. Mijn huis.

Het zit dieper, ze heeft zelf ooit geprobeerd los van haar ouders te komen en dat lukte toen niet. (Als in: wonen in een andere stad)
Uiteindelijk hebben we heel lang schuin tegenover opa en oma gewoond en konden ze over en weer kijken of de gordijnen al open waren en zo ja hoe laat.
In periodes kwamen mijn grootouders elke dag even langs.

Voor haar is dat ‘hoe het hoort’. Dat je bij je ouders gaat wonen en voor ze gaat zo zorgen. Misschien klopt het in haar hoofd niet dat vader ziek is en dat ik juist wegga.

(#psychologie)

Grappig dat ‘clean’ en ‘nuchter’ voor mijn gevoel zo verschillende woorden zijn.
Nuchter is als ik niet mag eten voor bloedprikken.

Clean is wat ik vandaag ben. Zwemmen in natuurwater, daarna nog energie hebben. De stad in kunnen zonder dat para gevoel.

Het was mijn moeder die door kreeg dat er medicijnverslaving speelde. Dat was twee jaar geleden. Ik dronk toen niet dagelijks en ook niet wekelijks. Slikte de voorgeschreven meds.

GGZ heeft er geen boodschap aan. Pillen maken je beter.

Het is best een strijd. Het zwemmen werkt goed. Er is ook een zee-groep, kan ik ook nog proberen. Hoewel ik strand en zee altijd wat overweldigend vind, qua elementen.

Gek want als je dat niet meer hebt, dat para, dan snap je pas waarom anderen het niet snappen.

Ik heb een sponsor gevonden. Of eigenlijk heeft ze mij gevonden.
Deze sponsor duldt geen nee, dat is duidelijk.

En als ik alle WMO enzo te slap vind, moet ik ook niet zeuren als er bij NA een doorbijter tussen zit.

Dag 7 zit er bijna op. Geen makkelijke dag. Over 6 nachtjes zie ik mini-me weer, mijn neefje. Grappig dat er een mannetje bestaat dat zo op mij lijkt.
Hij is 3, praat al heel goed en is nu geïnteresseerd in de anatomie van het menselijk lichaam.
Verder heeft hij een slaapprobleem. Gelukkig hoeft hij nog geen pammen.

Slaapkamer aan t opruimen. Het was al opgeruimd na de crisis, het is godzijdank geen alcoholisten-hol meer.

Het is nu vooral een kamer vol losse spullen van iemand die geen klussers kan vinden om een kast in elkaar te zetten.
Of iig niet naar 2 hoog tillen. Heb nu iemand gevonden die het eind september wil doen.

Ik ben geen dom blond vrouwtje maar ik moet die dingen altijd regelen en plannen. Zo’n gedoe. Al die poepluiers en mensen die ‘misschien in de vakantie’ komen.

Overigens kom ik bij anderen graag een dagje helpen indien nodig. Maar de stellen redden dit soort dingen samen wel.

Mijn nichtje haalde toen ze single was, de meubels beneden uit de verpakking en dan plank voor plank de trap op. Dat kan idd ook.

Wat kunnen sommige mensen dwingend zijn zeg. Alsof ik nu in 36 clubjes moet.

Ik had gewoon een leven en het lijkt me handiger dat ik dat weer oppak.

En nee, ik ben niet iedereen kwijt. En ik ga die mensen gewoon weer eens wat aandacht geven.

Zoek hulp met mate, zoiets.

Verder was de ca meeting onwijs fijn.

De maandag-meeting is ook fijn maar ik vind het zaaltje wat minder. Eigenlijk te klein als er een grote groep is. Wel een fijne groep.

De zondagochtend bevalt mij wel. Ik ben opgegroeid met zondag naar de kerk. Een meeting op de zondag voegt mij wel. Fijn gebouw, fijne locatie.

Wat een verademing qua mensen. Bij ggz heb je natuurlijk van alles. Gehandicapt, verstandelijk beperkt en bovenal is 99% van de ggz cliënten gedrogeerd.

Vaak als je zo’n kamertje binnenkomt met een GGZ praatgroep heeft iedereen een bepaald kamerplant-gehalte.

Ik vond het echt fijn. T is ook lastig een invulling te vinden voor de zondagochtend als je ten eerste niet meer naar de kerk gaat, ten tweede niet meer brak in bed ligt. Een zondagochtend met allemaal heldere mensen, wat fijn.

De vrouw die het leidde (weet niet hoe dat heet) bleek ik te kennen. Destijds triggerde ze mij door over haar gebruik te praten. Ik dronk toen nog stiekem. Nu kon ik haar de hand geven, of eigenlijk knuffel. Ze herkende mij niet maar mijn hoofd is nu veel minder opgezet.

Fijn. Goede stap.

Ik ben slapend lid van de sportschool. Ging wel naar het welness-stuk maar niet naar de gym.

Op een gegeven ging jongste broer met zijn partner daar ook sporten. Zij zijn fitboy en fitgirl en als je het mij vraagt ook best obsessief en addicted. Moeten elke dag sporten, diëten, etc.
In maart ging ik kijken naar een andere sportschool. Wilde niet dat broer zich zou schamen voor mij. Maar ik schaamde mij natuurlijk voor mezelf.
t is daar geloof ik niet de norm dat je in je ouwe joggingpak komt sporten. Zal eens kijken of ik nog iets heb liggen dat er mee door kan. Mijn haar is ook weer dikker geworden sinds ik in herstel ben. Ze hoeven zich niet te schamen. (Sportschool zit naast NA locatie dus ik zou t kunnen combineren)

De meeting was in het Brijder-gebouw. Ik kwam binnen en ik wilde er blijven. Het voelde zo goed (en toen liep ik nog maar in de gang). Ik zag iets totaal anders voor me, oud, aftands, doorrookt.

Hoe anders dan GGZ. Ik ben daar binnen gebracht onder dwang en dat blijft er aan kleven.
Ik kom er nu ‘gewoon’ maar laatst leek het er even op dat we naar t betreffende kamertje moesten en dat zou ik geweigerd hebben. Ik ga daar niet meer zitten.

Anyway Brijder ademde iets fijns. Het meest was ik onder de indruk van het whiteboard. Dat was nog van een andere groep en was niet uitgeveegd. Er stonden hele inhoudelijke dingen op.

Niet van: voel je zucht, houd even je pols onder de kraan of weet ik veel. Wezenlijke dingen.

De mensen waren gewone gezonde mensen. Niet kwijlend. Geen kasplantjes.
Enorme verademing. Ik had een soort hel verwacht, net als bij gesloten crisisafdeling GGZ. Van die mensen met wie het nooit meer goed komt.

Ben ongeveer december aan de beurt maar hoef er niet meer tegenop te zien.

Mijn broertje heeft nog een zus.
Die niet mijn zus is.

Ze dreigen haar te verliezen aan kanker. Eerst was er er niets meer aan te doen, toen misschien toch nog een beetje.
Maar echt beter wordt ze niet meer. Haar lijf is nu al stuk.

Niemand ‘mag’ huilen, dat is hoe de jeugd met kanker omgaat. Elke dag feest.

Ik snap wel dat hij nu uit machteloosheid alles wil doen om mij niet kwijt te raken. Mijn lijf is gezond, mijn geest soms niet.

Maar ik ben als een zeepje. Als je te hard in mij knijpt, dan glibber ik weg.

De hele familie komt in een gekke spagaat. Ik zal blij zijn als oudste broer terug is van vakantie. Hopelijk brengt dat wat lucht.

Foto van de psycholoog gezien, waar ik morgen voor het eerst heen ga.

Ze gaan ‘kijken of het zinvol is’. Ik heb GGZ gestalkt laatste dagen, ik denk dat ze het nu wel nodig vinden.
(binnen het toelaatbare)

Weet alleen niet zeker of een evt behandeling dan bij deze psycholoog is of dat deze mensen ook weer alleen gaan ‘kennismaken’ en je weer doorschuiven. Vraag ik meteen wel even.

Mijn broer zegt altijd: niet aan alle knoppen tegelijk draaien. Maar ik doe dat soms ff wel, haha,

Nog eentje. Dit is zo lief.

Ik heb vrienden van de andere kant van t land die ik al 10 jaar met alle geweld weg probeer te houden hier.
Want moe, ziek, zwak, misselijk en een teringzooi. We deden vaak weekendjes weg samen.

Zij snapten nooit zo goed wat ik nou had en ik wist het zelf eigenlijk ook niet. (T schijnt dat ik heel raar doe na inname seroquel)

In april in crisis geraakt en mij afgemeld voor alle activiteiten en festiviteiten. Ze bleven regelmatig appen en op een gegeven moment vonden we een manier die niet vervelend was (uiteraard maakten ze zich zorgen, het bleef op socials ook stil).

Nu heel voorzichtig gevraagd of ze een keer willen helpen met wat klusjes. Ja, ze komen dan met de camper en maken er een weekend van, waarbij ze mij een (mid)dagje komen helpen.

Dus dit kan op je pad komen als je clean bent. En ze zijn nooit afgehaakt. Zo ontzettend lief!!

(en ook wel fijn dat ze niet meteen hier willen pitten een heel weekend, dat is daar wel gebruikelijk)

wow wat een goede updates

Ik dacht dat mijn leven wel meeviel. Keurige familie enzo.

Nu kreeg ik een lijst van de psycholoog waar ik zo heen ga. (Niet zelf actor geweest)
Moord - check
Zelfmoord - check
Huiselijk geweld - check
Auto- ongeluk - check

Sommige dingen had ik dacht ik gewoon van me af laten glijden. Maar ik kreeg die lijst en toen drong het door.

Na de moord (op iemand die dichtbij stond en vermoedelijk onschuldig was) ben ik eerst keihard gaan drinken, toen keihard gaan werken, toen allebei en ongeveer een jaar na de moord zat ik op gesloten afdeling.
Ik heb een en ander nooit in verband gezien. In de tijd van de moord verliet een geliefde me en ik dacht dat ik daarom zo los ging.

Kijken wat die man straks zegt. Heb de helft van de vragen met ja ingevuld. Nu zullen ze me toch wel behandeling geven.

Alinde zei:

Ik dacht dat mijn leven wel meeviel. Keurige familie enzo.

Nu kreeg ik een lijst van de psycholoog waar ik zo heen ga. (Niet zelf actor geweest)
Moord - check
Zelfmoord - check
Huiselijk geweld - check
Auto- ongeluk - check

Sommige dingen had ik dacht ik gewoon van me af laten glijden. Maar ik kreeg die lijst en toen drong het door.

Na de moord (op iemand die dichtbij stond en vermoedelijk onschuldig was) ben ik eerst keihard gaan drinken, toen keihard gaan werken, toen allebei en ongeveer een jaar na de moord zat ik op gesloten afdeling.
Ik heb een en ander nooit in verband gezien. In de tijd van de moord verliet een geliefde me en ik dacht dat ik daarom zo los ging.

Kijken wat die man straks zegt. Heb de helft van de vragen met ja ingevuld. Nu zullen ze me toch wel behandeling geven.

Klik om te vergroten...

Goed van je. Met een clean hoofd kun je ‘t helderder zien en aanpakken 👍

Helaas…
Het was niet wat ik gehoopt had. Wat ik wel meteen er allemaal uit heb gegooid.

Ik weet nog niet wat ik er over ga schrijven. Het was een soort screening en er kwam ook meteen uit dat ik deze hulp niet nodig had.
Ik zei, ben jij dan zo iemand die ik 1 keer zie, waar ik mijn verhaal doe die dan weer uit beeld verdwijnt?
Ja dat was hij. Volgens mij was hij ook nieuw, had m nooit eerder gezien.

En hij moet zijn kamer opruimen. Ik schrijf later meer maar eerst ff naar buiten.

Ok het was niet zo positief eigenlijk. Vooraf kreeg ik een lijst die juist van alles naar boven haalde.

Ik heb een hekel aan het ggz gebouw en ze hadden nog meer toeters en bellen opgehangen. Kleurtjes, dingetjes, handgeschreven toestanden. Irritant.

Die man had niet paraat wie mijn behandelaar was. Hij vertelde iets over MDO, een tijdje, en toen vroeg ik:
Weet je ook dat ik verslaafd ben? Nee hij had geen idee.

En het bleek dat ik deze persoon 1 x ging zien voor screening en dan weer een ander, al dan niet. Ik was meteen best wel kwaad eigenlijk.

Hij zei dat er absoluut life events waren maar geen ‘keiharde’ PTSS. Dus dat er geen psycholoog wordt ingezet daarvoor.

Hij vond me onrustig en ik heb ff uitgelegd hoe ik er in zit. Dat ik voor elke scheet pillen krijg, net lekker ben afgebouwd en nu willen ze weer ophogen. En dat ik al zo ontzettend veel gezichten heb gezien en iedereen doet het een tijdje en vertrekt weer.

Die kerel zelf was wel oké maar t voorwerk was belabberd en ik had gewoon gehoopt dat het ‘would make sense’.

Hij waardeerde mijn openheid zei hij. Tja lang genoeg in Amsterdam gewerkt, als ik boos ben ga ik in Standje Amsterdams.

Wel zei hij, als de benzo’s naar 0 zijn gaan de emoties misschien vanzelf beter. Ik heb gevraagd of hij dat alsjeblieft bij de arts wil benadrukken.

Hij zei dat ik toch echt op de Brijder moet wachten, dat ik niet urgent ben zoals het nu gaat (maarja bepaalt hij dat?)

En hij raadt schematherapie aan, bij Brijder. Hij gaat terugkoppelen naar de SPV,

Verder komt er vanuit de familie een actie om mij elke dag 1 x te bellen. Als ze dat nou eerder bedacht hadden… ben heel lang heel eenzaam geweest, toen had ik het fijn gevonden.

Ik zei tegen mijn broer, dat ik tegen die psych had gezegd: Veel families vallen uit elkaar bij verslaving. Dat gebeurt niet, zei broer zonder aarzelen.

t is hard werken. Kut ggz. Met hun pillen.

En zo’n lijst over moord en zelfmoord thuis invullen is ook triggerend. En dan niks mee doen.

Alinde zei:

De avond is nog best lang zonder verdoving. Met een wijntje en een pammetje ging het wat meer vanzelf voorbij.

Anyway, dag 12 was dit denk ik. Ik vind t wel mooi geweest.

Klik om te vergroten...

Je bent je waarschijnlijk aan het vervelen. Iets dat je niet moet schuwen, maar juist omarmen. Vervelen is heerlijk, als je jezelf er aan over durft te geven! Je krijgt allemaal goede, nieuwe ideeën of gaat dingen doen die je in je verslaving nooit zou doen (bijvoorbeeld lezen, sporten, een vriend bezoeken etc.).

En daarnaast is het toch heerlijk dat je leven nu langer lijkt te duren? Het leven is al kort genoeg. Als het dan ook nog eens voorbij raast..

Gr. Weer moet ik ergens inloggen.

Nee ik weet niet waar mijn wachtwoord is. Ik kan dit allemaal niet hoor.