Tijd van bezinning - waar?

Het is een film die ik steeds weer afspeel. Soms herinner ik me ineens iets wat ik bijna was vergeten. Iemand die op bezoek kwam, een cadeau mee bracht. Het cadeau staat nog in de kamer, het is echt gebeurd.

Ik besef niet dat ik van de benzo's af ben. Ik had elke avond een heleboel kleine ronde witte pilletjes. Dat heb ik nog. Het is nog niet significant anders. Hopelijk ga ik het op meetings meer beseffen.

Vanmorgen deed ik een beetje flauw tegen de buurman. Hij zei dat hij me heel vroeg had horen stofzuigen in het trappenhuis. Ik vroeg: Oh jee had u er last van? Nee hoor hij had er geen last van. Hij had het alleen gehoord.
Maar ik zal aardig zijn en niet meer op rare tijden gaan stofzuigen in het trappenhuis. Ik kom daar nooit, het hoeft echt niet opeens om 7 uur s ochtends. Had opeens zo'n drang.... juist omdat ik nooit het trappenhuis schoonmaak.... om dat te gaan doen. Maar de mensen maken zich een beetje ongerust.

De film blijft zich herhalen.

Er is hier nog een man geweest, voor huisbezoek.

Hoe het precies tot stand gekomen is weet ik niet. Hij belde, hij zei je kent me al, ik ben Pim. Ja Pim wist ik. Hij zou op huisbezoek komen op woensdagavond. Mijn ouders wilden dat graag en dus werkte ik mee.

Ik lag dronken op de bank en zette de wekker 19.45 want hij kwam 20.00 uur. Misschien heb ik wat flessen verstopt. Ik denk dat ik in nachthemd en badjas was. Ik kende de beste man idd en de beste man was heel snel weer weg.

Of misschien was het de dinsdag.

Later kreeg ik te horen dat GGZ zijn handen er vanaf trok als ik bleef drinken. In mijn ogen was er niet zoveel verkeerd gegaan. Mijn ouders wilden dat er iemand op huisbezoek kwam. Ik heb de man ontvangen, op tijd, had er een uur voor uit getrokken. Er stond nergens dat ik nuchter en/of aangekleed moest zijn. Het is een rare film omdat ik in gebruik andere logica heb. 20 uur is 20 uur maar er staat toch nergens dat ik aangekleed moet zijn? Decorumverlies noemt mijn moeder het.

Heeft het zin om dingen van de Wine-Only-Week weer terug te laten komen in mijn hoofd? Ik denk het wel het is toch een soort lang trauma. Vol zwarte gaten, hulpdiensten, wanhopige familie. Bloed en oorlogswonden. Wanhopige familie. Hopelijk gaat zo'n week niet weer gebeuren. Misschien verdient die man nog excuses. Voor hem ook niet leuk mij zo te zien.

Misschien was het de dinsdag. Nee de woensdagavond.

Alinde zei:

Heeft het zin om dingen van de Wine-Only-Week weer terug te laten komen in mijn hoofd? Ik denk het wel het is toch een soort lang trauma. Vol zwarte gaten, hulpdiensten, wanhopige familie. Bloed en oorlogswonden. Wanhopige familie. Hopelijk gaat zo'n week niet weer gebeuren. Misschien verdient die man nog excuses. Voor hem ook niet leuk mij zo te zien.

Klik om te vergroten...

Dit zijn de meest waardevolle herinneringen voor een verslaafde. Niet hopen maar er aan werken, en deze herinneringen ophalen zodra je hoofd je weer aan de fles wil hebben.

Thanks. Ook dat ik het zelf niet eens raar vond. Om iemand zo te ontvangen.

Had ook een heel paars been toen ik in de kliniek kwam. Weet dat ik gevallen ben maar niet hoe precies. De vrouw van de thiamine prikken heeft het misschien gezien maar niets gezegd. Die ziet wel meer denk ik.

Eigenlijk heeft de ware ik, die boven komt met alcohol, echt schijt aan iedereen. Zo´n avonddienst van GGZ ontvang ik dan stomdronken in een smerige pyjama. Kan me niets schelen.

Verder is er 26 februari een familiegesprek. De familie-man van Brijder is al eens bij mijn ouders en broers geweest tijdens de eerste opname.

Toen zaten de feestdagen er tussen en straks is er familie-uitbreiding. In de tussentijd heeft AB goed contact met de familieman en kunnen we ook kijken welke patronen er in de familie spelen die de verslaving gefaciliteerd hebben. Het zit wel goed in elkaar.

Het gesprek is straks tussen de volgende personen: Ouders, 3 broers, ik, AB en de familieman. Ik denk en hoop dat het contact tussen mijn jongste broer en mij tegen die tijd is hersteld. Andere broer zegt dat hij er wel voor open staat maar dat er inderdaad wat dingen fout gegaan zijn.

Ik kijk er wel naar uit. Ik spreek AB straks elke dinsdagochtend een uur, dat is best veel. Sowieso houdt AB van aanpakken, ik ook. En we zitten heel erg op een golflengte, we lachen ook veel tijdens de gesprekken. Hij ziet snel aan mij hoe het gaat. Zoals afgelopen week, toen ik me eigenlijk heel goed voelde, mijn haar had gedaan (doe ik niet altijd), mijn make-up had gedaan, een nieuwe trui aan had, hakken aan had. Mijn gezicht is niet meer zo opgezwollen, mijn ogen stonden helder... dat ziet AB dan meteen. Hij zei ook iets van, je bent echt elke keer heel anders he. En daar moesten we allebei wel om lachen. Ene keer lig ik katjelam op de vloer en de andere keer ben ik een hele gezonde gezellige vrouw. Alles kan hier.

Alinde zei:

Ik had wel heel erg diarree op het laatst dus dan zijn de darmen echt leeg. Dat scheelt wel voor je gewicht.

Klik om te vergroten...

Inderdaad.
En je zat volgens mij niet aan de zoete wijn, dat scheelt ook een slok op de borrel van de weegschaal.

Alinde zei:

Nogmaals dit is een week crisis geweest. Niet eten en die hoeveelheden drinken

Klik om te vergroten...

Ja oké.
Dit had ook niet heel lang moeten duren.
Fles wijn per dag is ook niet goed maar kan nog wel. Maar vier is echt heel erg veel. Dertig glazen!

Alinde zei:

Wie komt er nou bij Brijder op een crisiskamer?

Klik om te vergroten...

Jij.
En ik ook.
Met politiebegeleiding zelfs. Vier stuks.
Niet om de verslaving maar door gedraaid door PTSS, en ja ook wel wat alcohol op toen (maar niet op de voorgrond.

Moeten we ons er voor schamen Alinde?
Nee. Het hoort er bij en we zijn geholpen.
Zo probeer ik het te zien.

Alinde zei:

Ik heb des te meer bewondering voor de verpleging dat ze mij zo menselijk behandelen en niet als een of andere vreemde diersoort.

Klik om te vergroten...

Absoluut.
Dit zijn gouden mensen.
Maar je bent toch ook geen dier? Je bent gewoon een goed mens en mag zo ook behandeld worden.

Alinde zei:

Vanmorgen deed ik een beetje flauw tegen de buurman. Hij zei dat hij me heel vroeg had horen stofzuigen in het trappenhuis. Ik vroeg: Oh jee had u er last van? Nee hoor hij had er geen last van. Hij had het alleen gehoord.

Klik om te vergroten...

Probeer het los te laten wat andere van je denken.
Hij bedoelde het vast niet verkeerd.
Betrek het dan ook niet teveel op je zou ik zeggen.
Maar dat zijn misschien vrouwen ... mijn vrouw kan dat ook haha.

Alinde zei:

Ik kom daar nooit

Klik om te vergroten...

Waarom kom je nooit in dat trappenhuis?
Kom je niet buiten?

Alinde zei:

De film blijft zich herhalen.

Klik om te vergroten...

Dat is heel logisch.
En opzich ook goed dat dat gebeurd.
Voor het verwerkingsproces.

Alinde zei:

Heeft het zin om dingen van de Wine-Only-Week weer terug te laten komen in mijn hoofd?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat dat waardevol is, zolang het je niet triggert om aan de drank te gaan.
Ik heb nog steeds veel flashbacks en denk daaraan terug, ook wel aan de tijd toen ik veel aan de downers zat.
Maar ik heb vooral van dat laatste geen last. Geeft me juist het besef: "dit nooit meer"
Lukt niet altijd, helaas. jij bent sterker dan mij.
Maar herken je dat gevoel wel?

Dank je wel!

Jawel ik kom wel in het trappenhuis. Je kunt overigens ook achterom, je hoeft het trappenhuis niet te gebruiken. Ik maak normaal gesproken niet schoon in het trappenhuis en voel me daar al jaren schuldig over. Afgelopen week op een ochtend vond ik opeens dat het toch moest gebeuren, Alinde ging het trappenhuis schoonmaken.
Ik heb pas vanaf 7 uur lawaai gemaakt volgens mij, heb mij de hele nacht ingehouden. Vond het nog netjes. De buurman had mij wel gehoord kennelijk. Ik vind 7 uur een nette tijd om te beginnen met huishouden maar als de buren willen uitslapen vind ik 8 uur ook wel goed. Ik denk eerder dat hij zich een beetje zorgen maakte gezien mijn gedrag. En dat vind ik helemaal terecht hoor. Nooit trappenhuis schoonmaken en dan opeens om 7.00 uur met een hoop herrie.

Dat die man denkt, loopt ze straks weer dronken hier in de kamer. Ik heb het enorm getroffen met de buren want ben laatst dus in verwarde staat bij ze geweest maar ze lijken er integer mee om te gaan. Hebben wel even aan de familie gevraagd of ik in goede handen was en voor de rest hangen ze niets aan de grote klok heb ik het idee.

Ja hier was ook vier man politie. Die gingen ook weer weg en hebben het mij nog 2 dagen thuis laten uit zingen terwijl dat eigenlijk niet verantwoord was. Ik denk dat er in de kliniek nog geen plaats was. IK snap eigenlijk niet hoe iedereen mij die laatste 2 nachten nog alleen heeft gelaten. Denk zelf dat het niet verantwoord was aangezien ik van voor niet meer wist dat ik van achteren leefde en risico had op insult.

Eenmaal in de kliniek kreeg ik een crisiskamertje beneden, die krijg je niet zomaar. Elke paar uur CIWA controle.

Wat vervelend dat je al deze dingen ook hebt moeten meemaken Kordie. Je komt nu wel stabiel en positief over op mij.

Alinde zei:

k denk eerder dat hij zich een beetje zorgen maakte gezien mijn gedrag

Klik om te vergroten...

Dat denk ik ook.
Meer een verkapte vraag of alles goed gaat.
Zie het dan ook als iets positiefs en zeven uur beginnen met poetsen is niet verkeerd. Als het nu 3 uur was, ok

Alinde zei:

IK snap eigenlijk niet hoe iedereen mij die laatste 2 nachten nog alleen heeft gelaten. Denk zelf dat het niet verantwoord was aangezien ik van voor niet meer wist dat ik van achteren leefde en risico had op insult.

Klik om te vergroten...

Onbegrijpelijk.
Maar ik herken het wel.
Ik moet je eerlijk gezegd ook bekennen dat ik (en mijn vrouw) veel vertrouwen in de zorg verloren hebben.
Mooie woorden waar weinig van terecht kwam. Behandelaren die niet op één lijn stonden. En kan je nog wel tien voorbeelden noemen.
Overigens alle respect voor de mensen op de werkvloer. Die 24/7 wel voor je klaar staan, en je zien als persoon.

Alinde zei:

Wat vervelend dat je al deze dingen ook hebt moeten meemaken Kordie. Je komt nu wel stabiel en positief over op mij.

Klik om te vergroten...

Part of the job zeggen ze dan

Ben ik positief?
Vaak wel, maar lang niet altijd.
Ik wil graag werken in het burgerleven. Ik wil weer graag zinvol zijn voor de maatschappij, en wil vooral weer een goede partner en papa zijn.
Voor mijn gevoel moet dit eerst goed zijn en dan kan ik pas weer zeggen dat ik echt positief ben. Alhoewel ik weet dat ik nooit meer 100% de oude wordt.
Mentaal is er heel veel kapot. Maar mijn nadeel is dat je dat niet aan mij ziet. De zogenaamde onzichtbare klachten: zul jij en velen hier ook wel herkennen.

Stabiel?
Ligt aan de periode. Vandaag bv niet. Kan niet naar buiten want het giet de hele dag. Kan niet mee naar een restaurant omdat ik voel dat het niet oké is nu.
Knap dat ik die keuze maak. Maar huilende kinderen omdat papa niet mee gaat raakt me dan wel. Nu achteraf geniet ik wel, gek genoeg, van de rust. Ook dat is stabiliteit.

Uiteindelijk moet jij, iedereen hier en ik geloven in het beste.
Om de zoveel tijd komt een kruispunt. Dan krijg je kansen. En daar moet je de goede keuzes maken.

Dank je wel!

Ik kan nu niet op alles reageren. Over de mensen in de kliniek ben ik 1000 % positief. Wat een geweldige mensen. Je ziet het personeelstekort maar ze reageren het niet af. Heb me er zo veilig gevoeld. Wat ook gevaarlijk is want je wilt er blijven.

Ik weet niet zeker maar denk dat ze me pas geplaatst hebben toen de laatste van er ouwe garde weg was. Dat ze de ‘harde kern’ niet weer bij elkaar wilden brengen. Mijn opname-maatje ging naar huis en precies toen kwam ik door de andere deur binnen. Denk dat ze hier geen overlap in wilden.

Ja in sept mocht ik niet naar mijn eigen huis van mijn moeder. En in november ging het niet meer maar moest ik toch alleen thuis. Stad en land heb ik gebeld. Ambulance is ook geweest en een tante die hier nog nooit geweest was.

Overal flessen. Bloed. Diarree. Het was smerig.

Ik denk dat ik voor het familie-gesprek toch wat vragen ga opschrijven. Daar is het immers voor.

Waarom ze me zo in mijn vrijheid beperkt hebben. Toen het in september gewoon lekker ging, kon ik niet naar huis want ik kreeg mijn pillen niet mee. Dat gaf zoveel frustratie dat het uiteindelijk ook weer wat minder lekker ging. Lijkt me niet zo gek. Ik ben 41.

Die laatste week dat snap ik dan weer niet. Als ik ZO vaak zeg dat het niet gaat, hoe kun je dan gewoon weggaan? Heb zelfs familieleden die ik normaalgesproken niet meer zie gebeld: Hallo met Alinde, het gaat niet goed.

Verder bedenk ik af en toe iets wat ik had en nu niet meer heb. Een leuke plant bijvoorbeeld. Ik denk dat hij bij broer niet door de keuring kwam en dat hij die ook maar weggegooid heeft. Denk dat er veel weggegooid is. Ook wat wijnflessen waar nepbloemen in stonden. Ik snap dat je je twijfels hebt daarover op het moment dat iemand in een kliniek zit. Maar het was een bepaalde compositie, ik had het fijn gevonden als ze het overlegd hadden.

Eigenlijk was overal wel over nagedacht, qua styling. Mijn hele signatuur is weg.

Alinde zei:

Ik denk dat ik voor het familie-gesprek toch wat vragen ga opschrijven. Daar is het immers voor.

Waarom ze me zo in mijn vrijheid beperkt hebben. Toen het in september gewoon lekker ging, kon ik niet naar huis want ik kreeg mijn pillen niet mee. Dat gaf zoveel frustratie dat het uiteindelijk ook weer wat minder lekker ging. Lijkt me niet zo gek. Ik ben 41.

Die laatste week dat snap ik dan weer niet. Als ik ZO vaak zeg dat het niet gaat, hoe kun je dan gewoon weggaan? Heb zelfs familieleden die ik normaalgesproken niet meer zie gebeld: Hallo met Alinde, het gaat niet goed.

Verder bedenk ik af en toe iets wat ik had en nu niet meer heb. Een leuke plant bijvoorbeeld. Ik denk dat hij bij broer niet door de keuring kwam en dat hij die ook maar weggegooid heeft. Denk dat er veel weggegooid is. Ook wat wijnflessen waar nepbloemen in stonden. Ik snap dat je je twijfels hebt daarover op het moment dat iemand in een kliniek zit. Maar het was een bepaalde compositie, ik had het fijn gevonden als ze het overlegd hadden.

Eigenlijk was overal wel over nagedacht, qua styling. Mijn hele signatuur is weg.

Klik om te vergroten...

Je vragen zijn heel logisch en zeker niet gek.
Maar de vraag is of je er het antwoord op krijgt wat je wilt.

Ik heb ook veel vragen aan familie (gehad). Vooral mijn ouders, broers en zussen. Beetje soortgelijk verhaal.
Mijn is juist afgeraden om teveel vragen op hen af te vuren. Om te voorkomen dat de band weer beschadigd.
Misschien goeie om eens te overleggen met je AB. Iedere casus is natuurlijk anders.

Ja ik denk dat met zijn allen bij elkaar, wel het moment is.

Aan de andere kant weet ik nog niet hoe het werkt. Of het één keer zo´n gesprek is of dat het een traject is. Ab en die andere meneer kunnen ook sturen natuurlijk. Die andere meneer heeft misschien ook wel gemerkt dat ze wat doorslaan in het afremmen van een 41 jarig persoon.

Ik realiseerde me vanavond dat ik weer op vakantie kan. Toen de medicatie in beheer was, was ook dat niet mogelijk. Althans ik heb besloten het onderwerp niet aan te zwengelen toen. Mijn eigen huis was al nauwelijks bespreekbaar. Na de tweede opname zijn ze niet meer begonnen over de medicatie en ik heb het gewoon bij me gehouden.

Laatste keer dat we het oneens waren over medicatie, in december, was er vier man politie nodig om de boel weer te sussen. Ik schrok me de pleuris en dat hoeft van mij niet meer.

Alinde zei:

Ja ik denk dat met zijn allen bij elkaar, wel het moment is.

Klik om te vergroten...

Dan zeker doen.
Maar inderdaad misschien samen met de AB.

Goed vooruitzicht dat je misschien weer op vakantie kan.
Zou misschien wel even een stabiele basis thuis proberen op te zetten qua antabus etc.
Ligt natuurlijk ook aan je vakantieplek.

Het beeldbellen gaat via Whatsapp. Ik denk dat ik dat daar gewoon kan doen, mits er Wifi is. Het is pas in maart, ik kan het overleggen. Is inderdaad wel belangrijk.

Heb ook een annuleringsverzekering genomen. Als ik niet stabiel ben dan ga ik niet.

Ja gesprek is met AB en met die familieman. Denk dat het wel goed zit.

Achteraf zijn we eigenlijk niet zo consequent geweest waar ik nu woonde, in 2023. Ik had niet de vrijheid naar mijn eigen huis te gaan want dan moest ik de medicatie overleggen met familie. Dan zou je zeggen dat ik in feite weer bij mijn ouders woon. Dit was ook de vraag van GGZ, of ik bij mijn ouders kon logeren en dan de medicatie in beheer.

Echter toen ze gingen verbouwen hebben we niet echt naar mijn plaatje gekeken. Zodra de verbouwing in ging, kon ik daar niet meer heen. Terwijl mijn eigen huis nog onbewoonbaar was. Als we nou in oktober gekeken hadden, Alinde woont weer in haar huis per 1 november, dan kun je daar naartoe werken en thuis weer wat wennen. Voor de eerste opname woonde ik praktisch bij mijn ouders en na de eerste opname kon ik er niet meer heen.

Ik zie nu screenshots van mijn appjes in de crisisweek. Hartverscheurend.

AB vroeg of ik misschien manisch was voorafgaand aan de crisis. Hij dacht het te zien aan mijn appjes. Het klopt wel een beetje. IK zou niet manisch zeggen maar hypomaan toch wel.

Brijder vroeg natuurlijk ook (bij de tweede opname) waarom ik geen hulp heb gevraagd in plaats van naar de fles te grijpen. Roos (van Brijder) was oprecht geïnteresseerd: Wat maakt nou dat je zoveel hulp krijgt, deze niet pakt, en dan toch weer gaat drinken. Later en de groep kregen we een oefening waarbij je op een soort theatrale manier moest uitbeelden wat er gebeurt bij trek.
Ik heb een bedje gebouwd van stoelen en ben daarop gaan liggen. Heb laten zien dat mijn voeten niet wilden stoppen met bewegen en dat ik ten einde raad naar AH to go vertrek voor 2 flessen wijn.

Ik krijg soms best veel hulp op momenten dat ik er niet om vraag. Denk aan schema's invullen etc en lange sessies bij ambulant begeleider op kantoor. Of een persoon van WMO die elke week komt maar alleen wil praten.

Of bemoeienis met de medicijnen als het gewoon goed gaat.

Maar als het crisis is dan wordt er niet altijd adequaat gehandeld. Ik weet dat GGZ in principe geen mensen opneemt. Dat weet ik nu, dat wist ik in april nog niet.

Ik ben in de crisisweek elke keer naar de winkel gegaan op de fiets, er zijn geen ongelukken gebeurd. AB zegt, je weet precies hoe laat het is. Ik denk dat ik ook nog gewoon helder reageer in het verkeer. Recht loop op de trap, mijn sleutel doelgericht in het slot steek. Hoe vaak ik naar de winkel was geweest en waar, dat heb ik met mijn bankafschrift kunnen reconstrueren. Meestal 2 x per dag naar de winkel, 2 flessen wijn per keer.

Thuis nog een keer vreselijk diarree gekregen vlak voordat ik weg wilde maar in de winkel was het weer over. Wat ik oprecht nog niet weet, is of ik met dat bebloede gezicht ook ben gaan winkelen. Ik kan mij voorstellen als ik al mijn haar er voor gehangen heb, en het was vroeg donker, dat het onopgemerkt gebleven is. Daar ben ik een stukje kwijt.

Gepraat vandaag met WandelVriend.

Hij heeft mij tijdens de opname twee keer bezocht, waarvan hij één keer tegelijk met mijn oudste broer was.

Zelf heeft hij zijn opnames in de psychiatrie moeilijk achter zich kunnen laten en soms vind ik dat lastig in onze gesprekken, omdat het gesprek zo vaak 'terug valt' daarnaartoe. Vandaag was het fijn dat hij dat goed begrijpt, dat je verandert als je drie weken uit je eigen omgeving bent, met mensen die je niet gekozen hebt. Tenminste op mij heeft zoiets impact. Ik merk dat het de vriendschap verdiept heeft, het feit dat we de draad weer konden oppakken na een tijd waarin ik geen aandacht had voor vrienden. Hij benoemt het wel, maar niet verwijtend.

Tegelijk door een ander topic heel scherp de herinnering aan de eerste pam. Ik verloor het contact met de realiteit, ik draaide door, ik had gewoon even rust nodig maar toen was daar een hulpverlener met een lorazepam. Ik weet het nog precies. In de dagen daarna continu pammen, s ochtends, s middags, s avonds. En toen was ik hooked. Pammen forever.

Wim van de WMO was 'van me geschrokken'.

Ik vind dat zoiets vaags. WAAR heb je dan precies last van. Vind het een beetje onprofessioneel, zulke termen. Hij is begin november uit beeld gegaan en ja dan krijg je niet alles mee. Ik ben afgevallen, ik slaap niet zo best, ik heb twee opnames gehad (wist hij ook niet) en ik ben een ander mens. Ja.

Uiteindelijk is hij wel gaan rondbellen en krijg ik nieuwe hulp. Dat stukje van geschrokken heb ik overheen gepraat. Er schrikken wel meer mensen.

Gisteren gewandeld met WV, de wandelvriend. Die kwam langs in de kliniek en die schrikt niet zo snel. Ik ben een tijdje geleden bedreigd, niet door WV uiteraard. In de kliniek dachten ze dat het een beetje tussen mijn oren zat. Totdat die man in de gang liep. WV heeft de beste man gezien, iets voor de bedreiging. WV twijfelt helemaal niet aan mijn verhaal en had zich juist een beetje zorgen gemaakt nadat hij die man had gezien. Was heel fijn om er over te kunnen praten zonder dat ik dacht, WV denkt dat ik het verzin.

Heb redelijk wat uurtjes geslapen. Vanaf zaterdag heb ik weer zo-nodig-medicatie. Zal het niet direct gebruiken maar wel als ik teveel wakker lig (geen pammen maar antipsychotica).

Alinde zei:

Ik vind dat zoiets vaags. WAAR heb je dan precies last van. Vind het een beetje onprofessioneel, zulke termen

Klik om te vergroten...

WMO zei hier precies hetzelfde.
Ze schrok vooral van verhalen. Waarom ik ben zoals nu.
Uiteindelijk heeft ze er goed op geanticipeerd en krijg ik vanaf binnenkort ook paar keer per week een praatmaatje.
Schrikken hoeft dus niet altijd negatief te zijn. Kan ook zijn als: "goh Alinde, had dit niet zien aankomen. Wat heb je meegemaakt"

Dank je. De psychiater heeft geen tijd, de spv zie ik dinsdag.
AB van brijder is helaas met vakantie maar zijn vervanger neemt volgende week even contact op.

Dit is wel hoe het ooit begon, 2004. Niet slapen en overdag onwel worden.

Ik probeer zoveel mogelijk etenstijden van de kliniek aan te houden, te wandelen, daglicht te pakken etc.

Alinde zei:

Laatst stond er 4 man politie in de gang omdat de familie zich zorgen maakte.

Ze gingen mij uitgebreid bepreken in het trappenhuis maar dit is voor de buren letterlijk te verstaan, ik wilde dat niet.

Die vrouw, meisje eigenlijk deed heel streng en zei dat ik op de bank moest liggen.
Naderhand zal er wel gepraat zijn op de buurt. Zoveel commotie.

Soms denk ik dat het ruimte zou geven geen familie te hebben, heb je al dat gedoe er ook niet bij. En de leegte vult zich vanzelf met andere mensen. Dat zie ik nu ook.

Klik om te vergroten...

Jezus doen ze ook lekker tactisch die politie...

Je familie zal ongetwijfeld vooral over je inzitten maar snap wel dat dit ook verstikkend kan voelen.