#1
ik volg mee met deze omturn die je gaat maken ben benieuwd en hoop dat het je gaat lukken tis best wat allemaal
The road to unf*ck my life
46 antwoorden
23 weergaven
18-5-2026
#2
Ik volg deze hierbij ook.
Tip van mij: hecht niet teveel waarde aan al die plannen. Veel plannen maken deed ik ook tijdens het begin van mijn herstel. Hele lijsten heb ik nog. De meeste van die dingen vind ik wel leuk, maar doe ik op dit moment nog steeds niet. En toch heb ik nu een heel erg leuk leven!
Je zult zien dat als je wat langer in herstel bent, dat je dan vanzelf weer de dingen gaat doen die echt waardevol voor je zijn. Dus focus je eerst op je herstel. Dat begint bij clean (willen) blijven. Die plannen komen later wel weer!
Tip van mij: hecht niet teveel waarde aan al die plannen. Veel plannen maken deed ik ook tijdens het begin van mijn herstel. Hele lijsten heb ik nog. De meeste van die dingen vind ik wel leuk, maar doe ik op dit moment nog steeds niet. En toch heb ik nu een heel erg leuk leven!
Je zult zien dat als je wat langer in herstel bent, dat je dan vanzelf weer de dingen gaat doen die echt waardevol voor je zijn. Dus focus je eerst op je herstel. Dat begint bij clean (willen) blijven. Die plannen komen later wel weer!
#3
Ja thanks! Gedurende de dag besefte ik me dit ook. Ik moet blijkbaar eerst door de afkick heen. Toen ik dit postte begon het pas net blijkbaar.Ik volg deze hierbij ook.
Tip van mij: hecht niet teveel waarde aan al die plannen. Veel plannen maken deed ik ook tijdens het begin van mijn herstel. Hele lijsten heb ik nog. De meeste van die dingen vind ik wel leuk, maar doe ik op dit moment nog steeds niet. En toch heb ik nu een heel erg leuk leven!
Je zult zien dat als je wat langer in herstel bent, dat je dan vanzelf weer de dingen gaat doen die echt waardevol voor je zijn. Dus focus je eerst op je herstel. Dat begint bij clean (willen) blijven. Die plannen komen later wel weer!
Dit is trouwens de derde poging van het stoppen met blowen en eerste keer dat ik het vrijwillig doe. Bij de eerste poging ging ik een GGZ traject in niet lang na mijn psychose voor het kijken of ik bipolair was. Bijna het hele traject het niet gedaan en iedereen in mijn omgeving vertelde dat ik echt enorm was opgeknapt. Op een lullige manier is de traject gestopt omdat ze eigenlijk al lang wisten dat ik niet bipolair was. Gelijk erna met mijn gebruikvriendjes weer aan de drank en wiet gegaan.
Tweede poging kreeg ik werk waarbij ik geen middelengebruik kon doen op beperkt alcohol en roken na. Ik had een lange screenings proces waar op de dag dat ik begon was gestopt met wiet. Weer knapte ik op volgens mijn omgeving. Helaas liep dat ook niet goed af op ten duur. Viel uit op werk. Ook hier weer gezellig terug naar mijn gebruiksvrienden die paar dagen later op mijn verjaardag aan de bruin zaten. Spijt dat ik voor hun heb gekozen en niet voor m'n werk. Ik was nog jong toen.
Stiekem de hoop dat weer hetzelfde gebeurd. Dat ik weer opknap en kan bloeien. Ik ben benieuwd wat het me deze keer zal brengen.
#4
Toevallig heb ik vandaag een dag waar het op Call of Duty na (edit: net lukte het me dit toch!) me sensorisch wel allemaal lukt om dingen te doen. Dan denk ik dat ik over een overprikkeling heen ben en dat dit wel blijft. Vooral nu ik gestopt ben met blowen heb ik ineens veel vertrouwen dat dit dan ook blijft.
Ik moet me niet gek laten maken en kijken hoe het gaat. Ik zit nu voetbal te kijken. Heb verder nog WWE WrestleMania wat ik wil zien en een abo'tje voor heb genomen. Ik moet rustig kijken of ik ineens een goeie sensorische dag heb en hoe lang het duurt om er overheen te komen als het me te veel wordt.
Van het blowen is in het begin het natuurlijk allemaal fantastisch maar op ten duur kon ik er niet mee leven. Ik raakte overprikkeld als ik weer een wiet sigaretje maakte. Op ten duur werd mijn stress en dopamine cravings torenhoog door de vicieuze cirkel en neerwaartse spiraal die dit creëerde. De laatste dagen voor het weggooien van mijn wiet was het een enkele reis angst festijn. Het was zelfs zo erg dat ik zelfs een wietje nam met een energy drink en erna stemmen en geluiden hoorde die er niet waren. Toen dat gebeurde had ik paar uur erna de wiet weggegooid. Het werd te gevaarlijk om ermee door te gaan.
Verder valt het me op dat de middelengebruik (caffeine, Risperidon en lorazepam) veel beter werkt nu zonder wiet. Vandaag dan. Ik ben benieuwd hoe het in de toekomst zal zijn.
Ik moet me niet gek laten maken en kijken hoe het gaat. Ik zit nu voetbal te kijken. Heb verder nog WWE WrestleMania wat ik wil zien en een abo'tje voor heb genomen. Ik moet rustig kijken of ik ineens een goeie sensorische dag heb en hoe lang het duurt om er overheen te komen als het me te veel wordt.
Van het blowen is in het begin het natuurlijk allemaal fantastisch maar op ten duur kon ik er niet mee leven. Ik raakte overprikkeld als ik weer een wiet sigaretje maakte. Op ten duur werd mijn stress en dopamine cravings torenhoog door de vicieuze cirkel en neerwaartse spiraal die dit creëerde. De laatste dagen voor het weggooien van mijn wiet was het een enkele reis angst festijn. Het was zelfs zo erg dat ik zelfs een wietje nam met een energy drink en erna stemmen en geluiden hoorde die er niet waren. Toen dat gebeurde had ik paar uur erna de wiet weggegooid. Het werd te gevaarlijk om ermee door te gaan.
Verder valt het me op dat de middelengebruik (caffeine, Risperidon en lorazepam) veel beter werkt nu zonder wiet. Vandaag dan. Ik ben benieuwd hoe het in de toekomst zal zijn.
#5
Het is niet zo zeer dat ik depressief ben maar het ziektebeeld waar ik mee speel in combinatie van andere factoren in het leven haalt mijn kwaliteit van leven wel naar beneden.Klinkt wel alsof je hulp nodig hebt, wanneer je continue bezig bent met 'het overleven' van de dag. Om er geen doekjes om te winden: het komt op mij gedeprimeerd over. Misschien overheen gelezen, maar heb je al eens gesproken met een praktijkondersteuner of andere GGZ professional?
Het is of pieken of de bodem voor me. En die voel ik heel sterk. Ben bij GGZ in behandeling geweest maar hebben me uitbehandeld verklaard zonder me handvatten als emotie regulatie of andere dingen te geven. Mocht een paar weken met iemand praten over een traumatische vriendschap na mijn psychose en zat op een grip op gebruik groep. Voor de rest hebben ze niet veel gedaan behalve mijn medicatie blijven verhogen en op basis van de regio waar ik woon kan ik alleen bij hen terecht. Toen ik eenmaal begon over met medicatie zakken, was het ineens over en uit.
GGZ heb ik geen trek meer in. Die route meerdere keren bewandeld maar die doen lekker mee met mij naar het kastje naar de muur sturen. Veel organisaties hebben hun best met mij gedaan maar wijzen allemaal naar GGZ en vice versa. GGZ wees me de laatste keer terug door naar de huisarts nadat ik door de wachtlijst heen ben gegaan. Is gewoon drama in mijn regio wat dat betreft.
#6
Ik heb het gevoel dat ik wel veel op mijn schouder neem op dit moment.
Al sinds een paar weken ging het steeds verder achteruit met me waarbij ik symptomen vertoonde als geen eetlust en labiel of raar gedrag bij nuchterheid. Hiervoor bij het nemen van wiet versterkte het mijn angstgevoelens en na de tweede wiet sigaret ook een stijging van de torenhoge stress die ik al had. Nu ik gestopt ben met wiet vertoon ik raar gedrag waarbij het me opvalt dat de Risperidon niks doet als ik het neem maar met de lorazepam weer wel. Ik reageer er weer exact hetzelfde op als toen ik in mijn psychose zat. Heb ook dezelfde gedachtegangen als toen. Maar omdat ik veilig thuis zit zonder agenda of werk voel ik me wel veilig in tegenstellingen tot mijn vorige (randje) psychoses.
Gisteren momenten gehad dat ik dacht trek te hebben in eten maar direct na het maaltijd bereiden toch geen trek had. Ook vergeten het eten in de koelkast te doen waardoor ik er nu niks meer aan heb. Drinken lukt me gelukkig nog wel.
Gisteren dacht ik echt dat ik doorkon met mijn leven maar blijkbaar moet ik stabiel worden. Doordat de onrust diep in mij zit maar verdoofd wordt door de lorazepam kan ik eigenlijk nog steeds doorgaan met hangen in mijn bed. Gelukkig heb ik geen dopamine en prikkel seeking op dit moment waardoor ik, zo lijkt het nu althans, niet mezelf werk naar het jojo effect van mezelf volstoppen met prikkels en dan weer overprikkeld zijn.
Ik doe het sinds gisteren rustig aan tot ik wat kan doen en tot die tijd leef ik toe tot het moment dat ik weer aan een sigaret kan. Ben blij dat ik deze keer heb besloten om niet te stoppen met de sigaret. Afgelopen maanden besloten om zowel te stoppen met roken als blowen maar daar raakte ik extreem padje af van waar ik flink van moest bijkomen en met beiden dan ook terugviel. Als het gaat zoals het nu gaat en niemand legt verder druk op me, komt het denk ik wel goed.
Ik had eigenlijk niet zo door dat de wiet zoveel invloed op me had, vooral omdat ik maar 1,5 gram per week rookte. Maar maakte wel ongeveer elke uur een wiet sigaret. Schrik er best van dat met zulke lage doseringen het toch veel effect op me heeft.
Al sinds een paar weken ging het steeds verder achteruit met me waarbij ik symptomen vertoonde als geen eetlust en labiel of raar gedrag bij nuchterheid. Hiervoor bij het nemen van wiet versterkte het mijn angstgevoelens en na de tweede wiet sigaret ook een stijging van de torenhoge stress die ik al had. Nu ik gestopt ben met wiet vertoon ik raar gedrag waarbij het me opvalt dat de Risperidon niks doet als ik het neem maar met de lorazepam weer wel. Ik reageer er weer exact hetzelfde op als toen ik in mijn psychose zat. Heb ook dezelfde gedachtegangen als toen. Maar omdat ik veilig thuis zit zonder agenda of werk voel ik me wel veilig in tegenstellingen tot mijn vorige (randje) psychoses.
Gisteren momenten gehad dat ik dacht trek te hebben in eten maar direct na het maaltijd bereiden toch geen trek had. Ook vergeten het eten in de koelkast te doen waardoor ik er nu niks meer aan heb. Drinken lukt me gelukkig nog wel.
Gisteren dacht ik echt dat ik doorkon met mijn leven maar blijkbaar moet ik stabiel worden. Doordat de onrust diep in mij zit maar verdoofd wordt door de lorazepam kan ik eigenlijk nog steeds doorgaan met hangen in mijn bed. Gelukkig heb ik geen dopamine en prikkel seeking op dit moment waardoor ik, zo lijkt het nu althans, niet mezelf werk naar het jojo effect van mezelf volstoppen met prikkels en dan weer overprikkeld zijn.
Ik doe het sinds gisteren rustig aan tot ik wat kan doen en tot die tijd leef ik toe tot het moment dat ik weer aan een sigaret kan. Ben blij dat ik deze keer heb besloten om niet te stoppen met de sigaret. Afgelopen maanden besloten om zowel te stoppen met roken als blowen maar daar raakte ik extreem padje af van waar ik flink van moest bijkomen en met beiden dan ook terugviel. Als het gaat zoals het nu gaat en niemand legt verder druk op me, komt het denk ik wel goed.
Ik had eigenlijk niet zo door dat de wiet zoveel invloed op me had, vooral omdat ik maar 1,5 gram per week rookte. Maar maakte wel ongeveer elke uur een wiet sigaret. Schrik er best van dat met zulke lage doseringen het toch veel effect op me heeft.
#7
Ik lijk weer beetje te kunnen leven zoals het in mijn DF break was afgelopen jaar. Het uitzitten in de leegte en wachten tot er een mental clarity komt waar ik weer wat leuks kan doen. In die tijd werd ik helaas een pijn patiënt waarbij ik mijn pijn gebruikte om te voelen of ik iets aankon. Nu is het een verdoofde overprikkeling door medicatie zonder drang om toch te prikkelen of met alcohol te verdoven. Net een dutje van bijna een uur gehad waarbij ik lekker tot rust kwam. Ik herken overeenkomsten tussen mijn vorige pogingen waar ik stopte met roken (en dus geen wiet sigaretten kon maken) en nu. Blijkbaar is het stoppen met wiet niet zo mals als dat ik dacht dat het zou zijn. Ik dacht altijd dat het aan de tabak lag. Met beiden stoppen tegelijkertijd is gewoon te zwaar geweest denk ik. Na drie maanden stoppen met beiden kwam ik in een depressie met zelfmoordneigingen. Ben benieuwd en waakzaam hoe dat deze keer zal zijn.
Qua trek in wiet gaat het trouwens best goed. Geen cravings, eerder verlangen om de, hetzij het wel behapbaar is hoor, rollercoaster soms te stoppen als het zwaar is.
Ik vind het tot nu toe wel prima. De klachten met mijn autisme zijn veel beter mee om te gaan. Soms kan ik geen prikkels aan en zet ik maar de radio aan. Als dat op gegeven moment te veel is gaat dat uit. Net na mijn dutje zin om hetgeen wat ik heb gemist tussen vannacht (ik had afgelopen nacht koffie gemaakt om lekker sport te kijken maar viel erna gewoon in slaap) en nu. Zit nu de Formule 1 sprint shootout te kijken. Afgelopen maand moest ik het echt hebben van samenvattingen en korte momenten van het live bekijken van iets, vaak autistisch stimmend om het te kunnen verwerken. En zelfs dan lukte het niet en miste ik veel van mijn hobby's en passies.
Nu heb ik de volledige uitzending aan. Kijken of ik het aankan. Nu heb ik er de vertrouwen in maar ben bang dat het op gegeven moment toch niet lukt. Toch voel ik me optimistisch en anders gewoon accepteren.
Gisteren was het heel wat minuten tot uren weer wat leuks doen en dan weer rustig aan doen. Daar kan ik wel mee leven. Ben blij dat ik niet zoals vroeger deze beperkte prikkel tijd gebruikte puur om Call of Duty te spelen. Het spelen van Call of Duty gisteren was beperkt tot twee potjes en dan vond ik het wel welletjes. Gewacht tot volleybal s'nachts begon op TV. Dat lijkt mij gewoon prima.
Edit: bovenstaande wat ik typ kan ook symptomen zijn van een (lichte) autisme burnout. Omdat ik pas sinds het stoppen met wiet pas echt tot rust kom en de stress en angst is verdwenen. Wel moet ik risperidon en lorazepam nemen om de rem met mijn psyche te hebben.
Edit 2: als ik ook weer okay voel is de drang van het roken veel minder. Ik zet timers voor het roken zodat ik niet kettingrook en qua het niks doen helpt het me ook om het niet uitzichtloos te maken. Wanneer het goed gaat, gaat de timer vaak af maar is een sigaret niet nodig. Toen ik aan de wiet zat snapte ik nooit waarom ik de ene keer wou kettingroken en de andere keer lang zonder sigaret kon. Ik voel nu veel meer aan wat gaande is.
Edit 3: na een half uurtje was F1 alweer genoeg en nu weer rustig aan doen. Zonder dat het kut aanvoelt
Qua trek in wiet gaat het trouwens best goed. Geen cravings, eerder verlangen om de, hetzij het wel behapbaar is hoor, rollercoaster soms te stoppen als het zwaar is.
Ik vind het tot nu toe wel prima. De klachten met mijn autisme zijn veel beter mee om te gaan. Soms kan ik geen prikkels aan en zet ik maar de radio aan. Als dat op gegeven moment te veel is gaat dat uit. Net na mijn dutje zin om hetgeen wat ik heb gemist tussen vannacht (ik had afgelopen nacht koffie gemaakt om lekker sport te kijken maar viel erna gewoon in slaap) en nu. Zit nu de Formule 1 sprint shootout te kijken. Afgelopen maand moest ik het echt hebben van samenvattingen en korte momenten van het live bekijken van iets, vaak autistisch stimmend om het te kunnen verwerken. En zelfs dan lukte het niet en miste ik veel van mijn hobby's en passies.
Nu heb ik de volledige uitzending aan. Kijken of ik het aankan. Nu heb ik er de vertrouwen in maar ben bang dat het op gegeven moment toch niet lukt. Toch voel ik me optimistisch en anders gewoon accepteren.
Gisteren was het heel wat minuten tot uren weer wat leuks doen en dan weer rustig aan doen. Daar kan ik wel mee leven. Ben blij dat ik niet zoals vroeger deze beperkte prikkel tijd gebruikte puur om Call of Duty te spelen. Het spelen van Call of Duty gisteren was beperkt tot twee potjes en dan vond ik het wel welletjes. Gewacht tot volleybal s'nachts begon op TV. Dat lijkt mij gewoon prima.
Edit: bovenstaande wat ik typ kan ook symptomen zijn van een (lichte) autisme burnout. Omdat ik pas sinds het stoppen met wiet pas echt tot rust kom en de stress en angst is verdwenen. Wel moet ik risperidon en lorazepam nemen om de rem met mijn psyche te hebben.
Edit 2: als ik ook weer okay voel is de drang van het roken veel minder. Ik zet timers voor het roken zodat ik niet kettingrook en qua het niks doen helpt het me ook om het niet uitzichtloos te maken. Wanneer het goed gaat, gaat de timer vaak af maar is een sigaret niet nodig. Toen ik aan de wiet zat snapte ik nooit waarom ik de ene keer wou kettingroken en de andere keer lang zonder sigaret kon. Ik voel nu veel meer aan wat gaande is.
Edit 3: na een half uurtje was F1 alweer genoeg en nu weer rustig aan doen. Zonder dat het kut aanvoelt
#8
Ik heb een extra poging gewaagd om die externe druk ook af te nemen. Ik heb een verplichting aan het UWV voor het doen van activiteiten. Af en toe deed ik het ook maar hoe het is geregeld nu werkt ook niet voor me. Diep van binnen brengt het me onrust dat ik niet altijd eraan kan voldoen. Die vrijblijvendheid heb ik maar toch knaagt het.
Ik heb naar de arbeidsdeskundige een bericht gestuurd of mijn keuring van 10 jaar geleden heroverwogen kan worden dat ik betaald werk kan doen. Dit heb ik de afgelopen 10 jaar met alles ook geprobeerd maar val altijd uit na een paar maanden. Met vrijwilligerswerk lukt het me langer maar dat werkt op ten duur ook niet vanwege onbegrip als mijn gesteldheid in het geding is en ik moet herstellen. Het feit dat ik nu herstel gaf me blijkbaar toch ergens weer die stress die ik altijd van binnen heb meegedragen.
Dit tijdens mijn pijn van daarnet geschreven. Gelijk erna werd ik misselijk en was de pijn verdwenen. Dat is vaak een teken dat mijn stress of overprikkeling is verdwenen.
Na het overgeven mixtapes geluisterd op een hardere volume op mijn speaker dan wat het laatste tijd stond. Paar potjes Call of Duty gedaan en twee potjes FIFA. Hierbij ook de volume van de game harder gezet dan hoe het de afgelopen weken stond.
Nu weer wat normale radio en lekker genieten deze nacht. Beetje nadenken hoe het zal gaan. Maar heb wel goed vertrouwen dat er goed gereageerd gaat worden. Op dit moment heb ik een goede arbeidsdeskundige die begrip heeft voor mijn situatie en meewerkt. De jaren hiervoor was het een draaideur aan personeel met een "na ons komt de zondvloed" mentaliteit die mijn klachten en zorgen niet serieus namen. Met een mentaliteit om een dossier op te bouwen en gewoon te proberen is het gedurende de jaren van afstuderen met een psychose, full time werken naar dit geworden.
De dag van gisteren en vandaag leek heel erg hetzelfde trouwens. Ik word wakker en heb een psyche die niet goed is. Ik neem Risperidon en lorazepam en doe het heel wat uren rustig aan. Rond de avond had ik een woede, die licht aanvoelt in tegenstelling tot vroeger en ook niet geuit wordt op mensen. Ik neem dan weer risperidon en lorazepam en doe weer rustig. Ergens tussen zonsondergang en Midden nacht gaat het goed en doe ik prikkel rijke activiteiten. Die wissel ik af en bij een satisfaction zit ik lekker te chatten met mensen. Dit laatste is al jaren gaande dat ik de energie of de rust vind bij zonsondergang en de nacht. Bij een mega stressvolle dag of flinke angstaanval is de rust zo groot dat ik vroeg in slaap val. Dat is best vervelend want dan word ik de dag erna vroeg wakker en begint het weer van voor af aan. Het liefst word ik laat wakker in de dag om de struggle van overdag maarr voor een paar uur te hebben en dan s'avonds en s'nachts het goed te hebben. Gaat dat een tijdje goed, slaap ik een keer eens vroeg en probeer ik overdag weer wat dingen te doen. Vaak heb ik dan de behoefte om dan buitenshuis te gaan en onder de mensen te zijn. Helaas het afgelopen jaar lukte dit een dagje ofzo en dan begon de stress en angst weer terug te komen.
Het is nu weekend. Dan is de druk en gesteldheid vaak wel wat beter. Ben benieuwd wat er verder gaat gebeuren. Als het zoals de afgelopen twee dagen gaat, weet ik te verwachten hoe het zal zijn. Andere zal ik het wel meemaken hoe het dan anders gaat.
Ik heb naar de arbeidsdeskundige een bericht gestuurd of mijn keuring van 10 jaar geleden heroverwogen kan worden dat ik betaald werk kan doen. Dit heb ik de afgelopen 10 jaar met alles ook geprobeerd maar val altijd uit na een paar maanden. Met vrijwilligerswerk lukt het me langer maar dat werkt op ten duur ook niet vanwege onbegrip als mijn gesteldheid in het geding is en ik moet herstellen. Het feit dat ik nu herstel gaf me blijkbaar toch ergens weer die stress die ik altijd van binnen heb meegedragen.
Dit tijdens mijn pijn van daarnet geschreven. Gelijk erna werd ik misselijk en was de pijn verdwenen. Dat is vaak een teken dat mijn stress of overprikkeling is verdwenen.
Na het overgeven mixtapes geluisterd op een hardere volume op mijn speaker dan wat het laatste tijd stond. Paar potjes Call of Duty gedaan en twee potjes FIFA. Hierbij ook de volume van de game harder gezet dan hoe het de afgelopen weken stond.
Nu weer wat normale radio en lekker genieten deze nacht. Beetje nadenken hoe het zal gaan. Maar heb wel goed vertrouwen dat er goed gereageerd gaat worden. Op dit moment heb ik een goede arbeidsdeskundige die begrip heeft voor mijn situatie en meewerkt. De jaren hiervoor was het een draaideur aan personeel met een "na ons komt de zondvloed" mentaliteit die mijn klachten en zorgen niet serieus namen. Met een mentaliteit om een dossier op te bouwen en gewoon te proberen is het gedurende de jaren van afstuderen met een psychose, full time werken naar dit geworden.
De dag van gisteren en vandaag leek heel erg hetzelfde trouwens. Ik word wakker en heb een psyche die niet goed is. Ik neem Risperidon en lorazepam en doe het heel wat uren rustig aan. Rond de avond had ik een woede, die licht aanvoelt in tegenstelling tot vroeger en ook niet geuit wordt op mensen. Ik neem dan weer risperidon en lorazepam en doe weer rustig. Ergens tussen zonsondergang en Midden nacht gaat het goed en doe ik prikkel rijke activiteiten. Die wissel ik af en bij een satisfaction zit ik lekker te chatten met mensen. Dit laatste is al jaren gaande dat ik de energie of de rust vind bij zonsondergang en de nacht. Bij een mega stressvolle dag of flinke angstaanval is de rust zo groot dat ik vroeg in slaap val. Dat is best vervelend want dan word ik de dag erna vroeg wakker en begint het weer van voor af aan. Het liefst word ik laat wakker in de dag om de struggle van overdag maarr voor een paar uur te hebben en dan s'avonds en s'nachts het goed te hebben. Gaat dat een tijdje goed, slaap ik een keer eens vroeg en probeer ik overdag weer wat dingen te doen. Vaak heb ik dan de behoefte om dan buitenshuis te gaan en onder de mensen te zijn. Helaas het afgelopen jaar lukte dit een dagje ofzo en dan begon de stress en angst weer terug te komen.
Het is nu weekend. Dan is de druk en gesteldheid vaak wel wat beter. Ben benieuwd wat er verder gaat gebeuren. Als het zoals de afgelopen twee dagen gaat, weet ik te verwachten hoe het zal zijn. Andere zal ik het wel meemaken hoe het dan anders gaat.
#9
Ik denk dat het prima is. Als er maar geen externe druk erbij komt (meer).
Die twee lijken mij tegenstrijdig.Ik heb naar de arbeidsdeskundige een bericht gestuurd of mijn keuring van 10 jaar geleden heroverwogen kan worden dat ik betaald werk kan doen.
#10
Sinds gisteren toch maar weer middelen aan het nemen om het toch leuk te hebben tijdens mijn overprikkeling. Als ik het niet doe blijf ik geïrriteerd proberen om te kijken of ik toch iets kan doen.
Gisteren was het bier. Lekker muziek geluisterd en een voetbalwedstrijd gekeken. Erna werd het te veel en ging ik voldaan naar bed met de lekkere effect die bier geeft. Echter kreeg ik wel rond 18:00 een flinke en krachtige angst aanval. Die begon met flinke onrustigheid met trek in wiet. Risperidon en lorazepam genomen en weer op bed gelegen. Toen kwam de pijn en was het even heftig maar wel te doen. Vervolgens was ik zo overprikkeld dat ik de gordijnen dicht heb gedaan en van begin van de avond gisteren tot vandaag middag mijn ogen heel vaak dicht heb gehad. Weer een nacht met raar en heftig dromen. Volgens mij geen nachtmerrie deze keer maar kwam wel in de buurt.
Vandaag weer hetzelfde. Sensory seeking heel de tijd waar ik heel gefrustreerd van werd. Vandaag ook maar weer een middel genomen om hier boven op te komen. Ashwagandha deze keer. Ook heb ik deze keer mijn tweede dosis risperidon en lorazepam preventief genomen.
Hierdoor is het weer terug naar hoe het vorig jaar ging. Wat dingetjes doen en wachten tot ik weer een Call of Duty potje kan doen. Zometeen is er een voetbalwedstrijd die voor mij heel belangrijk is waardoor ik hoop dat dit zal werken.
Vorig jaar liep het niet echt goed af met de Ashwagandha, al weet ik niet of het door de Ashwagandha ook echt komt of ook het vapen waar ik aan verknocht was. Mijn angst aanvallen werden gedempt maar was er nog wel. Hierdoor ging ik dus door met leven terwijl ik eigenlijk zonder Ashwagandha dat niet had gekund. Mijn klachten werd vervangen door pijn klachten met een flinke linker arm pijn en een hart die te keer ging. Hier is wel naar gekeken. Qua gezondheid gaat het gewoon prima met me.
Toch ga ik het proberen. Het is een hel om in de leegte van overprikkeling en wachten te zitten. De eerste dagen na het stoppen met wiet was het te doen. Maar de laatste twee dagen ging het niet. Mijn idee van het unf*cken lijkt toch in deugen te vallen. Ik vervang m'n middelen gewoon weer ipv echt te herstellen en het te accepteren. Ook al is het wel goed dat ik van de wiet af ben denk ik.
Gisteren was het bier. Lekker muziek geluisterd en een voetbalwedstrijd gekeken. Erna werd het te veel en ging ik voldaan naar bed met de lekkere effect die bier geeft. Echter kreeg ik wel rond 18:00 een flinke en krachtige angst aanval. Die begon met flinke onrustigheid met trek in wiet. Risperidon en lorazepam genomen en weer op bed gelegen. Toen kwam de pijn en was het even heftig maar wel te doen. Vervolgens was ik zo overprikkeld dat ik de gordijnen dicht heb gedaan en van begin van de avond gisteren tot vandaag middag mijn ogen heel vaak dicht heb gehad. Weer een nacht met raar en heftig dromen. Volgens mij geen nachtmerrie deze keer maar kwam wel in de buurt.
Vandaag weer hetzelfde. Sensory seeking heel de tijd waar ik heel gefrustreerd van werd. Vandaag ook maar weer een middel genomen om hier boven op te komen. Ashwagandha deze keer. Ook heb ik deze keer mijn tweede dosis risperidon en lorazepam preventief genomen.
Hierdoor is het weer terug naar hoe het vorig jaar ging. Wat dingetjes doen en wachten tot ik weer een Call of Duty potje kan doen. Zometeen is er een voetbalwedstrijd die voor mij heel belangrijk is waardoor ik hoop dat dit zal werken.
Vorig jaar liep het niet echt goed af met de Ashwagandha, al weet ik niet of het door de Ashwagandha ook echt komt of ook het vapen waar ik aan verknocht was. Mijn angst aanvallen werden gedempt maar was er nog wel. Hierdoor ging ik dus door met leven terwijl ik eigenlijk zonder Ashwagandha dat niet had gekund. Mijn klachten werd vervangen door pijn klachten met een flinke linker arm pijn en een hart die te keer ging. Hier is wel naar gekeken. Qua gezondheid gaat het gewoon prima met me.
Toch ga ik het proberen. Het is een hel om in de leegte van overprikkeling en wachten te zitten. De eerste dagen na het stoppen met wiet was het te doen. Maar de laatste twee dagen ging het niet. Mijn idee van het unf*cken lijkt toch in deugen te vallen. Ik vervang m'n middelen gewoon weer ipv echt te herstellen en het te accepteren. Ook al is het wel goed dat ik van de wiet af ben denk ik.
#11
In mijn ervaring:Het is een hel om in de leegte van overprikkeling en wachten te zitten. De eerste dagen na het stoppen met wiet was het te doen. Maar de laatste twee dagen ging het niet. Mijn idee van het unf*cken lijkt toch in deugen te vallen. Ik vervang m'n middelen gewoon weer ipv echt te herstellen en het te accepteren. Ook al is het wel goed dat ik van de wiet af ben denk ik.
Je kunt niet uit die hel ontsnappen zolang je niet echt ergens naartoe werkt. Dat idee van: eerst mezelf "unfucken" en dán... is de zoveelste truc van de geest om eigenlijk gewoon te blijven waar je bent. En dus komen er wel weer andere afleidingen. Afleidingen van de wetenschap dat er geen echt doel in je leven is. (Klinkt misschien hard, maar ik spreek in het algemeen, ik ken je niet persoonlijk)
Het wachten en de overprikkeling stopt wanneer dat doel er is en ook echt uitgeleefd wordt.
#12
@Don Draper stop om te beginnen eens met drinken. En daarna met blowen. Je zult baat hebben bij het niet continu proberen te beïnvloeden van je stemming. Geef je kop eens een paar maanden rust met alleen je voorgeschreven medicatie op vaste tijdstippen en zo min mogelijk "indien nodig".
#13
Ik kan dit beamen. Ik blow nu zo weinig en voel me echt een stuk stabieler, nooit gedacht dat het ook na één avondje blowen 5 dagen weer wennen is. Het legt je doelen aan de kant, tenminste ik vergeet ze door de soep in m'n hoofd.@Don Draper stop om te beginnen eens met drinken. En daarna met blowen. Je zult baat hebben bij het niet continu proberen te beïnvloeden van je stemming. Geef je kop eens een paar maanden rust met alleen je voorgeschreven medicatie op vaste tijdstippen en zo min mogelijk "indien nodig".
Die ene paar uurtjes dat ik stoned bent, en dus geen overprikkeling heb ik het heel lang voor over gehad dit iedere avond te doen. Nu ik volledig op mezelf woon, en samen met m'n vriendin is het al zwaar genoeg zonder het blowen. Gelukkig woon ik in een zeer rustig dorp met veel bos en verkeer is paar huizen verder, geniet ik daar echt meer van. Voorheen haatte ik de vogels die heel de dag hetzelfde geluid maken. Nu geniet ik ervan omdat het patronen heeft en toch een soort van rust bied.
Wat ik bedoel te zeggen is, probeer nieuwe dingen uit en leer daarmee de goede kant in te zien. Ook al raak je overprikkeld diezelfde avond, je hebt het geprobeerd en de volgende dag hopelijk weer voorbij. Hopelijk besef je en voel je dat de angst een dominante gedachten beheersing is die onterecht kan zijn. Ik loop al jaren voortdurend in F.F.F (Freeze, Flight, Fight) en ben altijd voorbereid op wat ik denk te gaan komen, maar het komt niet. Toch blijft dit een dominante gedachten en moet ik dit met therapie oplossen want het komt voor uit m'n verleden door geweld.
De verwarring die ontstaat bij mij tijdens menselijk contact, gesprekken en dergelijke, als ik merk dat ik niet iets begrijp of zij mij niet begrijpen/kunnen volgen zeg ik communicatie problemen te hebben en 9/10 keer krijg ik wel begrip. Ik dacht altijd uitgelachen te worden, of dom gevonden te worden maar tot mijn verbazing is dit eigenlijk nauwelijks gebeurd. Mensen gaan vaak verder met waar we het over hadden en vinden het niet heel vervelend.
Waar ik nog wel erg tegenaan loop is dat gevoelens toelaten, zien en horen er nog niet is bij mij. Maar in principe heb je dat ook niet nodig bij wildvreemde mensen. En als je dan toevallig iemand tegen het lijf loopt een blijver is, dan kun je daaraan werken met die persoon.
Autisme is echt een voor/nadeel tegelijkertijd, en word nogal onderschat soms hoe lastig het kan zijn voor die persoon en begrijp je wel dat je voorzichtig bent. Maar juist voorzichtig zijn met jezelf of anderen behoudt wel de staat waarin je blijft hangen. Ik heb dit pas gerealiseerd en doe erg mijn best om van de angsten en vooroordelen in m'n hoofd af te komen, tis echt niet makkelijk ik weet het, ben er zelf ook nog lang niet maar ik weet wel dat als je dezelfde stappen blijft zetten hetzelfde resultaat zou krijgen.
We kunnen altijd chatten als je wilt omdat ik ook een "lotgenoot" zoek en als je dat niet ziet zitten kunnen we altijd nog wel in gesprek.
Veel succes en hopelijk ben je een beetje geholpen met mijn laptop tekst.
#14
Alweer? Vind het jammer te horen. Had 'm al tijd gemist toen hij vorig jaar dit ook al deed. Ach, ieder zo z'n keuzes. Wat ik wel vreemd vind is dat hij advies/hulp pogingen vraagt en dan kun je antwoorden krijgen die je niet bevallen en dan loopt hij weg.Don heeft een permaban aangevraagd![:(]()
Ik hoop dat het goed gaat met hem en wens het beste.
#15
Ja, jammer inderdaad. Vluchter in hart en nieren denk ik. Ik hoop dat hij iets als jouw pad zal gaan vinden.Alweer? Vind het jammer te horen. Had 'm al tijd gemist toen hij vorig jaar dit ook al deed. Ach, ieder zo z'n keuzes. Wat ik wel vreemd vind is dat hij advies/hulp pogingen vraagt en dan kun je antwoorden krijgen die je niet bevallen en dan loopt hij weg.
Ik hoop dat het goed gaat met hem en wens het beste.
#16
Vluchten kan altijd nog, het andere proberen is tijdelijk. Bij wijze van spreken kun je zo 20 jaar verder zijn zonder het idee te hebben.Ja, jammer inderdaad. Vluchter in hart en nieren denk ik. Ik hoop dat hij iets als jouw pad zal gaan vinden.
Ik heb rond december weer een nieuw dal bereikt en wilde echt niet meer zoals het ging. Dan kun je wel "onder de dekens" gaan liggen maar dat helpt niks, of dezelfde dingen proberen wat in m'n comfortzone ligt, ook daarmee red ik het niet want dit probeer ik al jaren zo. De realisatie heeft me echt gered. Nu ook passende hulp kunnen vinden, althans dat moet het nog bewijzen maar het is wel anders dan wat ik tot nu toe op m'n bord heb gehad.
Mijn doel is toch ooit mensen te kunnen gaan begrijpen, emoties en gevoelens toe te kunnen laten en afgeven. Dit ontbreekt echt in m'n leven, en het is doordat ik ziek ben. Artsen zeggen dat het zowat onmogelijk is om "normaal" te worden op mijn leeftijd omdat mijn brein al volledig ontwikkeld is op een "onjuiste" manier.
Nou dan wil ik dus het tegendeel bewijzen naar mezelf en naasten, ik laat me niet zo behandelen als iemand die het bij voorbaat al opgeeft.
#17
Klinkt bekend. Als het roer om moet kun je veel bereiken. Laat je niet ontmoedigen. 👍👍👍👍👍Vluchten kan altijd nog, het andere proberen is tijdelijk. Bij wijze van spreken kun je zo 20 jaar verder zijn zonder het idee te hebben.
Ik heb rond december weer een nieuw dal bereikt en wilde echt niet meer zoals het ging. Dan kun je wel "onder de dekens" gaan liggen maar dat helpt niks, of dezelfde dingen proberen wat in m'n comfortzone ligt, ook daarmee red ik het niet want dit probeer ik al jaren zo. De realisatie heeft me echt gered. Nu ook passende hulp kunnen vinden, althans dat moet het nog bewijzen maar het is wel anders dan wat ik tot nu toe op m'n bord heb gehad.
Mijn doel is toch ooit mensen te kunnen gaan begrijpen, emoties en gevoelens toe te kunnen laten en afgeven. Dit ontbreekt echt in m'n leven, en het is doordat ik ziek ben. Artsen zeggen dat het zowat onmogelijk is om "normaal" te worden op mijn leeftijd omdat mijn brein al volledig ontwikkeld is op een "onjuiste" manier.
Nou dan wil ik dus het tegendeel bewijzen naar mezelf en naasten, ik laat me niet zo behandelen als iemand die het bij voorbaat al opgeeft.
#18
Jammer dat Don Draper een permaban heeft aangevraagd. Misschien werden dingen wat direct gezegd (ook door mij), maar niet op een unfair manier denk ik. Voor echte verandering is ook uit je comfortzone stappen nodig en herhaaldelijke nieuwe actie (van goede dingen) om oude patronen/gewoonten te veranderen.
Goede instelling. Het is echt lang niet altijd zo dat iets onmogelijk is. Ik denk altijd maar zo: je moet het eerst zelf zien. En kun je het zien, dan kun je het in principe ook in de werkelijkheid brengen (al is dat niet per se gemakkelijk).Vluchten kan altijd nog, het andere proberen is tijdelijk. Bij wijze van spreken kun je zo 20 jaar verder zijn zonder het idee te hebben.
Ik heb rond december weer een nieuw dal bereikt en wilde echt niet meer zoals het ging. Dan kun je wel "onder de dekens" gaan liggen maar dat helpt niks, of dezelfde dingen proberen wat in m'n comfortzone ligt, ook daarmee red ik het niet want dit probeer ik al jaren zo. De realisatie heeft me echt gered. Nu ook passende hulp kunnen vinden, althans dat moet het nog bewijzen maar het is wel anders dan wat ik tot nu toe op m'n bord heb gehad.
Mijn doel is toch ooit mensen te kunnen gaan begrijpen, emoties en gevoelens toe te kunnen laten en afgeven. Dit ontbreekt echt in m'n leven, en het is doordat ik ziek ben. Artsen zeggen dat het zowat onmogelijk is om "normaal" te worden op mijn leeftijd omdat mijn brein al volledig ontwikkeld is op een "onjuiste" manier.
Nou dan wil ik dus het tegendeel bewijzen naar mezelf en naasten, ik laat me niet zo behandelen als iemand die het bij voorbaat al opgeeft.
#19
Hmmm. Het eerste dat ik dacht is "heb ik hem weggejaagd?". Het zal misschien bij hebben gedragen. Misschien zien we 'm nog wel terug. Hij is eerder geband geweest en ook weer ten tonele verschenen daarna.Jammer dat Don Draper een permaban heeft aangevraagd. Misschien werden dingen wat direct gezegd (ook door mij), maar niet op een unfair manier denk ik. Voor echte verandering is ook uit je comfortzone stappen nodig en herhaaldelijke nieuwe actie (van goede dingen) om oude patronen/gewoonten te veranderen.
Goede instelling. Het is echt lang niet altijd zo dat iets onmogelijk is. Ik denk altijd maar zo: je moet het eerst zelf zien. En kun je het zien, dan kun je het in principe ook in de werkelijkheid brengen (al is dat niet per se gemakkelijk).
#20
om "normaal" te worden
Don't even try haha
Wordt het zo'n saaie boel van hè...
Nee, maar ik snap je wel. Ik heb veel gehad aan mindfulness om contact te krijgen met mijn emoties. Beetje bij beetje kreeg ik inzicht welk gevoel in m'n lijf past bij een bepaalde emotie. Maar ik zit er geregeld nog weleens naast hoor. Het heeft in elk geval geholpen om het te voelen. Wat het dan precies betekent is de volgende stap.
Zo kan verveling en vermoeidheid qua gevoel erg dicht bij elkaar liggen. Maar de oplossing is dan weer heel verschillend 😂
Wat betreft Don. Ik hoop dat het hem goed gaat.
Ik denk altijd maar zo: er is geen quick fix in het leven. Overgave en acceptatie heeft me dan wel weer altijd veel gebracht. Zelfs als het voelt alsof ik smelt van de onrust. En heel erg veel praten.