Ja, jammer inderdaad. Vluchter in hart en nieren denk ik. Ik hoop dat hij iets als jouw pad zal gaan vinden.Alweer? Vind het jammer te horen. Had 'm al tijd gemist toen hij vorig jaar dit ook al deed. Ach, ieder zo z'n keuzes. Wat ik wel vreemd vind is dat hij advies/hulp pogingen vraagt en dan kun je antwoorden krijgen die je niet bevallen en dan loopt hij weg.
Ik hoop dat het goed gaat met hem en wens het beste.
Vluchten kan altijd nog, het andere proberen is tijdelijk. Bij wijze van spreken kun je zo 20 jaar verder zijn zonder het idee te hebben.Ja, jammer inderdaad. Vluchter in hart en nieren denk ik. Ik hoop dat hij iets als jouw pad zal gaan vinden.
Klinkt bekend. Als het roer om moet kun je veel bereiken. Laat je niet ontmoedigen. 👍👍👍👍👍Vluchten kan altijd nog, het andere proberen is tijdelijk. Bij wijze van spreken kun je zo 20 jaar verder zijn zonder het idee te hebben.
Ik heb rond december weer een nieuw dal bereikt en wilde echt niet meer zoals het ging. Dan kun je wel "onder de dekens" gaan liggen maar dat helpt niks, of dezelfde dingen proberen wat in m'n comfortzone ligt, ook daarmee red ik het niet want dit probeer ik al jaren zo. De realisatie heeft me echt gered. Nu ook passende hulp kunnen vinden, althans dat moet het nog bewijzen maar het is wel anders dan wat ik tot nu toe op m'n bord heb gehad.
Mijn doel is toch ooit mensen te kunnen gaan begrijpen, emoties en gevoelens toe te kunnen laten en afgeven. Dit ontbreekt echt in m'n leven, en het is doordat ik ziek ben. Artsen zeggen dat het zowat onmogelijk is om "normaal" te worden op mijn leeftijd omdat mijn brein al volledig ontwikkeld is op een "onjuiste" manier.
Nou dan wil ik dus het tegendeel bewijzen naar mezelf en naasten, ik laat me niet zo behandelen als iemand die het bij voorbaat al opgeeft.
Goede instelling. Het is echt lang niet altijd zo dat iets onmogelijk is. Ik denk altijd maar zo: je moet het eerst zelf zien. En kun je het zien, dan kun je het in principe ook in de werkelijkheid brengen (al is dat niet per se gemakkelijk).Vluchten kan altijd nog, het andere proberen is tijdelijk. Bij wijze van spreken kun je zo 20 jaar verder zijn zonder het idee te hebben.
Ik heb rond december weer een nieuw dal bereikt en wilde echt niet meer zoals het ging. Dan kun je wel "onder de dekens" gaan liggen maar dat helpt niks, of dezelfde dingen proberen wat in m'n comfortzone ligt, ook daarmee red ik het niet want dit probeer ik al jaren zo. De realisatie heeft me echt gered. Nu ook passende hulp kunnen vinden, althans dat moet het nog bewijzen maar het is wel anders dan wat ik tot nu toe op m'n bord heb gehad.
Mijn doel is toch ooit mensen te kunnen gaan begrijpen, emoties en gevoelens toe te kunnen laten en afgeven. Dit ontbreekt echt in m'n leven, en het is doordat ik ziek ben. Artsen zeggen dat het zowat onmogelijk is om "normaal" te worden op mijn leeftijd omdat mijn brein al volledig ontwikkeld is op een "onjuiste" manier.
Nou dan wil ik dus het tegendeel bewijzen naar mezelf en naasten, ik laat me niet zo behandelen als iemand die het bij voorbaat al opgeeft.
Hmmm. Het eerste dat ik dacht is "heb ik hem weggejaagd?". Het zal misschien bij hebben gedragen. Misschien zien we 'm nog wel terug. Hij is eerder geband geweest en ook weer ten tonele verschenen daarna.Jammer dat Don Draper een permaban heeft aangevraagd. Misschien werden dingen wat direct gezegd (ook door mij), maar niet op een unfair manier denk ik. Voor echte verandering is ook uit je comfortzone stappen nodig en herhaaldelijke nieuwe actie (van goede dingen) om oude patronen/gewoonten te veranderen.
Goede instelling. Het is echt lang niet altijd zo dat iets onmogelijk is. Ik denk altijd maar zo: je moet het eerst zelf zien. En kun je het zien, dan kun je het in principe ook in de werkelijkheid brengen (al is dat niet per se gemakkelijk).
om "normaal" te worden
Misschien wij gezamenlijk, maar ik weet het niet.Hmmm. Het eerste dat ik dacht is "heb ik hem weggejaagd?". Het zal misschien bij hebben gedragen. Misschien zien we 'm nog wel terug. Hij is eerder geband geweest en ook weer ten tonele verschenen daarna.
Ik vraag me daadwerkelijk af wat dan gevoel is. Is dit een gedachten, staat het los van ratio? Ik ken vooral ratio en vanuit daaruit maak ik een beslissing en kan ik uit de beslissing me goed/slecht voelen over m'n keuze. Verder gebeurt er zo goed als niets. Er zit geen onderscheid in en als ik echt m'n best doe lukt het nog niet omdat ik niet begrijp wat ik moet voelen of zoeken.Nee, maar ik snap je wel. Ik heb veel gehad aan mindfulness om contact te krijgen met mijn emoties. Beetje bij beetje kreeg ik inzicht welk gevoel in m'n lijf past bij een bepaalde emotie. Maar ik zit er geregeld nog weleens naast hoor. Het heeft in elk geval geholpen om het te voelen. Wat het dan precies betekent is de volgende stap.
@Mindless en @_shikantazaMisschien wij gezamenlijk, maar ik weet het niet.
Ik zou het wel snappen als dergelijke dingen misschien lastig zijn om te horen, omdat het waarschijnlijk is wat je zegt: vluchtgedrag. En iemand die vlucht wil dat vaak niet weten. Zelf ook vaak gehad.
Ja misschien komt ie terug, op zijn eigen tijd.
Dit wil ik echt onderstrepen. Emoties zijn slechts gedeeltelijk te reguleren. Drank is een kortstondig sturingsmiddel om gemoedstoestand tijdelijk te alterneren. Niet alleen stel je de negatieve emotie uit (die komt later harder terug, bijvoorbeeld gepaard met angst of paniek), ook leg je op deze manier een steeds sterker neurocircuit aan, tussen negatieve emoties en de QuickFix. Dat wil je niet. Laat die emoties er zijn en zoek andere copingsmechanismes.@Don Draper stop om te beginnen eens met drinken. En daarna met blowen. Je zult baat hebben bij het niet continu proberen te beïnvloeden van je stemming. Geef je kop eens een paar maanden rust met alleen je voorgeschreven medicatie op vaste tijdstippen en zo min mogelijk "indien nodig".
Ja dit is voor mij ook allemaal zeer herkenbaar. Toch worden we er allemaal mee geboren. (Tenminste, ik ken hierop nog geen uitzonderingen. Wel zie ik veel onder autisten en sowieso onder drugsgebruikers dat ze geen flauw idee hebben van gevoelens/emoties. Dat is dus niet vreemd)Ik ken eigenlijk nauwelijks emotie. Alleen negatieve en zeer zeldzaam een positieve. Wil niet zeggen dat ik depressief ben of altijd negatief uit, maar het is er gewoon niet. Ik denk dat ik door m'n verleden (tot nu toe) mijn gevoel heb weggelegd en nu kwijt ben.
Ik vond die vraag in het begin zó verschrikkelijk: hoe voel je je?Als het erop aankomt kan ik nooit antwoord geven, simpelweg omdat ik het zelf niet eens weet wat emoties zijn. Ik herken wel bijvoorbeeld je slecht voelen, of gespannen/angstig maar meestal houdt t daar wel op.
Vind dit zo jammer aangezien ik zo graag een band wil opbouwen met mijn familie en schoonfamilie.
Gelukkig, het was er dus wel degelijk. Maar je bent waarschijnlijk uit contact geraakt met je gevoel. Net als ik en vele andere met ons.Vroeger als kind had ik dit wel, enthousiast, vrolijk en hyperactief. Dit werd dan altijd als vervelend of slecht gezien, moest er maar pillen voor slikken, dan hadden mensen er geen last van.
Je ziet dat emoties dan op een gegeven moment een hele andere uiting krijgen. Er is een onaangenaam gevoel. We kunnen er niets mee, want dat hebben we niet geleerd. Dus dan komt het eruit als onrust of als irritatie/boosheid. Vaak is boosheid dus gewoon een vorm van angst waar we niets mee kunnen. Dus uit frustratie komt het er dan maar 'verkeerd' uit.Na de basisschool is het allemaal vervaagd, ben ik gaan roken/drinken/blowen en ik zat op cluster 4 onderwijs en als je daar iets van emoties laat zien ben je de lul. Sterk houden, laten zien dat je de man was door je te misdragen af en toe, eigenlijk als ik naar die periode kijk was ik echt verdrietig maar vulde het met woede omdat daar een andere hiërarchie is, als je zwakte liet zien in de zin van je kwetsbaar op te stellen werd je het pispaaltje zeg maar.
Ook was ik wèl echt woedend dat ik altijd geplaatst werd wat ik altijd probeerde te verkomen. Maar als je van kinds af aan al voor de middelbare school 12 scholen hebt gehad omdat ik "niet te behandelen was" (gewoon druk, kon niet in een kring zitten, of naar andere kinderen luisteren wanneer dat geforceerd werd, erg veel fantasie en een eigen wereld) kon ik ook niet naar gewoon onderwijs waar je wèl les kreeg.
Ik vraag me daadwerkelijk af wat dan gevoel is. Is dit een gedachten, staat het los van ratio? Ik ken vooral ratio en vanuit daaruit maak ik een beslissing en kan ik uit de beslissing me goed/slecht voelen over m'n keuze. Verder gebeurt er zo goed als niets. Er zit geen onderscheid in en als ik echt m'n best doe lukt het nog niet omdat ik niet begrijp wat ik moet voelen of zoeken.
En je hart gebied!!"No! Here (wijzend op zijn buik). Not here (wijzend op zijn hoofd)."
Absoluut mee eens. Dit zou de absolute prioriteit moeten hebben boven alles.Hier zouden ze les in moeten geven op de basisschool. Veel waardevoller dan welk ander vak dan ook imho.
Kinderen staan sowieso al veel dichter bij hun gevoel dan volwassenen, dus de juiste leeftijd om er meer bewustzijn in te brengen zodat dat niet verloren gaat.
Ik heb het gevoel dat ik wel veel op mijn schouder neem op dit moment.
Al sinds een paar weken ging het steeds verder achteruit met me waarbij ik symptomen vertoonde als geen eetlust en labiel of raar gedrag bij nuchterheid. Hiervoor bij het nemen van wiet versterkte het mijn angstgevoelens en na de tweede wiet sigaret ook een stijging van de torenhoge stress die ik al had. Nu ik gestopt ben met wiet vertoon ik raar gedrag waarbij het me opvalt dat de Risperidon niks doet als ik het neem maar met de lorazepam weer wel. Ik reageer er weer exact hetzelfde op als toen ik in mijn psychose zat. Heb ook dezelfde gedachtegangen als toen. Maar omdat ik veilig thuis zit zonder agenda of werk voel ik me wel veilig in tegenstellingen tot mijn vorige (randje) psychoses.
Gisteren momenten gehad dat ik dacht trek te hebben in eten maar direct na het maaltijd bereiden toch geen trek had. Ook vergeten het eten in de koelkast te doen waardoor ik er nu niks meer aan heb. Drinken lukt me gelukkig nog wel.
Gisteren dacht ik echt dat ik doorkon met mijn leven maar blijkbaar moet ik stabiel worden. Doordat de onrust diep in mij zit maar verdoofd wordt door de lorazepam kan ik eigenlijk nog steeds doorgaan met hangen in mijn bed. Gelukkig heb ik geen dopamine en prikkel seeking op dit moment waardoor ik, zo lijkt het nu althans, niet mezelf werk naar het jojo effect van mezelf volstoppen met prikkels en dan weer overprikkeld zijn.
Ik doe het sinds gisteren rustig aan tot ik wat kan doen en tot die tijd leef ik toe tot het moment dat ik weer aan een sigaret kan. Ben blij dat ik deze keer heb besloten om niet te stoppen met de sigaret. Afgelopen maanden besloten om zowel te stoppen met roken als blowen maar daar raakte ik extreem padje af van waar ik flink van moest bijkomen en met beiden dan ook terugviel. Als het gaat zoals het nu gaat en niemand legt verder druk op me, komt het denk ik wel goed.
Ik had eigenlijk niet zo door dat de wiet zoveel invloed op me had, vooral omdat ik maar 1,5 gram per week rookte. Maar maakte wel ongeveer elke uur een wiet sigaret. Schrik er best van dat met zulke lage doseringen het toch veel . Ik ga vandaag stoppen met blowen na half jaar 2 gram per avond te hebben genuttigd. Ik ben verslavingsgevoelig waardoor ik al 2 x verslaafd ben geweest, 1x aan ghb (nu 6 jaar clean godszijdank) en 1x aan wiet. Ik moet zeggen, een wiet verslavings heb ik het meeste moeite mee maar elke x als ik weer rook krijg ik onmiddelijk spijt wat gepaard gaat met angst gedachten. Maar toch stug blijven door roken. Ik ontneem mijn eigen geluk en iets van binnen vind dat ik geen geluk verdien. Ik wens je veel sterkte ! Wij kunnen dit.
Ditto van mij !damm don draper zie nu de perma ben
als je dit nog leest als niet ingelogde gebruiker
echt heel veel sterkte gewenst in je leven![:redheart:]()
Wat betreft Don Draper. De vorige keer dat hij een permaban aan wilde vragen krabbelde hij terug toen hij erachter kwam dat hij dan niet op elk gewenst moment weer terug kon komen, uiteindelijk heeft hij toen zelfs helemaal geen ban gehad.
Wat nu de reden is dat hij een permaban aanvroeg weet ik niet, het is inmiddels wel bekend dat hij vaak een tijdje verdwijnt als hij weerwoord krijgt. Anyway, hij wist het echt zeker, dus dit keer heeft hij hem ook gekregen.
Zelf aangevraagde permabans zijn de enige permaban waarbij we opheffing overwegen. Maar de intentie bij aanvraag moet wel zijn dat hij permanent is, en niet dat het een ban is die elk gewenst moment opgeheven kan worden.Kun je in zijn geval wel nog terug komen als hij dat later weer eens zou willen?
Of is ook een zelf gevraagde permban een ban voor het leven?
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."