#1
@C. Ubensis Bedankt voor de moed om dit hier te delen! Ik hoop dat de dingen intussen opgeklaard zijn voor je.
Zelf herkende ik me enorm in jouw verhaal en ben ik zelf eigenlijk ook het noorden kwijt, en dat ook al een paar jaar. Het is ongeveer begonnen na de covid periode met een burn-out. Dat manifesteerde zich vooral in paniekaanvallen tijdens het weekend over maandag terug naar school (leraar) te gaan en enorme zelf-haat.
Ik had destijds het gevoel dat ik zoveel delen van mijn leven had geleefd als pleaser en dat ik helemaal niet herkende wie ik leek te zijn? Ik voelde me verloren en wou een nieuwe richting uit met mijn leven, maar leek niks te vinden die mij hieruit kon halen. Bovendien een hele zooi met vaste benoeming, waardoor ik geen uitkering kreeg en dus ook geen kans op een heroriëntatie van beroep.
Ik zie in dat mijn toenmalig gebruik en ontdekking van allerhande psychedelica mij toen mede de dieperik in hebben gejaagd, omdat ik precies dissocieerde van het leven en constant weg wou zijn. Therapie hielp destijds niet, en ik voelde ergens aan dat mijn huisarts mij thuis liet zolang ik naar een psycholoog ging, ook al had ik niet het gevoel dat dat hielp. Sterker nog, ik had het gevoel dat we er met praattherapie niet gingen uit geraken. Mijn "oplossing" destijds was om alles even op hold te zetten en om mijn biezen te pakken op een fiets en om helemaal naar Turkije te rijden, daar een vliegtuig op en dan richting India verder fietsen tot het ophoudt.
Goed, dat heb ik dus effectief gedaan en best trots op. Maar ik was destijds niet voorzien op de knagende vraag "en wat als ik terugkom?". Toen kwam ik ongeveer 2 jaar terug zwaar depressief en gedesillusioneerd bij mijn moeder terecht, ook het grijpen naar middelen kwam terug. Na enkele maanden leerde ik mijn probleemgeval ex kennen waar ik momenteel door de pijn van de scheiding ga, maar dit komt ten einde.
EDIT: Juist, zij was destijds net verliefd geworden op dat avontuurlijk en vrijzinnig kantje van me. En paradoxaal genoeg zijn we toch gewoon een relatie aangegaan van huisje boompje tuintje terwijl we dat schijnbaar beiden verwierpen. Het kwam er pas uit bij een koppeltherapiesessie dat ik teveel had opgegeven voor haar en dat het nu aan haar was om ook dingen in het schaaltje te leggen. Nja toen steigerde ze eens en gooide ze me nog eens buiten... Dit is intussen geleden van de vorige zomer en ik heb het nog laten aanslepen tot vorige week.
In die twee jaar met haar vertoonde ik nog steeds dezelfde patronen en was werk nog steeds een moeilijkheid. Steeds lijkt het erop dat terug naar school de enige optie is en tegelijkertijd kan ik dat totaal niet aan. In onze relatie was ze ook onduidelijk naar haar houding over middelen: als we het samen deden was er niks aan de hand, maar als ik dan eens alleen iets nam, dan was ik de junk.
Intussen ben ik nog steeds aan het vechten met de papieren om eindelijk een uitkering te krijgen, zodat ik eindelijk een andere weg kan inslaan, hopelijk.
Maar dit alles duidt mij opnieuw op de hamvraag of ik daar wel überhaupt zin in heb. Ik voel nog steeds dat gevoel dat ik me weer schik naar wat een ander mij toewenst en dan voel ik weer dat pleasen. Ergens zou ik liever terug verdwijnen op de fiets en van dag tot dag leven zoals ik toen deed. Ik besef dat dit geen houdbare long-term commitment is, maar dit was de puurste essentie van mezelf die ik de afgelopen jaren heb mogen ervaren zonder enige middelen.
Sinds ik van haar weg ben, moet ik zeggen dat ik wel veel gezonder omga met mijzelf en het gebruik van middelen. Ik herken de valkuil en negeer de verleiding: meestal ga ik dan eerst eens naar buiten om een wandeling te maken of wat te sporten en dan heb ik al een natuurlijke dopamine boost. Ik ben trouwens sowieso van plan om mijn volledige voorraad aan wat ik nog heb mee te geven aan pa om in zijn kelder weg te stoppen.
Maar ja. Ook de weg goed kwijt dus :/
Zelf herkende ik me enorm in jouw verhaal en ben ik zelf eigenlijk ook het noorden kwijt, en dat ook al een paar jaar. Het is ongeveer begonnen na de covid periode met een burn-out. Dat manifesteerde zich vooral in paniekaanvallen tijdens het weekend over maandag terug naar school (leraar) te gaan en enorme zelf-haat.
Ik had destijds het gevoel dat ik zoveel delen van mijn leven had geleefd als pleaser en dat ik helemaal niet herkende wie ik leek te zijn? Ik voelde me verloren en wou een nieuwe richting uit met mijn leven, maar leek niks te vinden die mij hieruit kon halen. Bovendien een hele zooi met vaste benoeming, waardoor ik geen uitkering kreeg en dus ook geen kans op een heroriëntatie van beroep.
Ik zie in dat mijn toenmalig gebruik en ontdekking van allerhande psychedelica mij toen mede de dieperik in hebben gejaagd, omdat ik precies dissocieerde van het leven en constant weg wou zijn. Therapie hielp destijds niet, en ik voelde ergens aan dat mijn huisarts mij thuis liet zolang ik naar een psycholoog ging, ook al had ik niet het gevoel dat dat hielp. Sterker nog, ik had het gevoel dat we er met praattherapie niet gingen uit geraken. Mijn "oplossing" destijds was om alles even op hold te zetten en om mijn biezen te pakken op een fiets en om helemaal naar Turkije te rijden, daar een vliegtuig op en dan richting India verder fietsen tot het ophoudt.
Goed, dat heb ik dus effectief gedaan en best trots op. Maar ik was destijds niet voorzien op de knagende vraag "en wat als ik terugkom?". Toen kwam ik ongeveer 2 jaar terug zwaar depressief en gedesillusioneerd bij mijn moeder terecht, ook het grijpen naar middelen kwam terug. Na enkele maanden leerde ik mijn probleemgeval ex kennen waar ik momenteel door de pijn van de scheiding ga, maar dit komt ten einde.
EDIT: Juist, zij was destijds net verliefd geworden op dat avontuurlijk en vrijzinnig kantje van me. En paradoxaal genoeg zijn we toch gewoon een relatie aangegaan van huisje boompje tuintje terwijl we dat schijnbaar beiden verwierpen. Het kwam er pas uit bij een koppeltherapiesessie dat ik teveel had opgegeven voor haar en dat het nu aan haar was om ook dingen in het schaaltje te leggen. Nja toen steigerde ze eens en gooide ze me nog eens buiten... Dit is intussen geleden van de vorige zomer en ik heb het nog laten aanslepen tot vorige week.
In die twee jaar met haar vertoonde ik nog steeds dezelfde patronen en was werk nog steeds een moeilijkheid. Steeds lijkt het erop dat terug naar school de enige optie is en tegelijkertijd kan ik dat totaal niet aan. In onze relatie was ze ook onduidelijk naar haar houding over middelen: als we het samen deden was er niks aan de hand, maar als ik dan eens alleen iets nam, dan was ik de junk.
Intussen ben ik nog steeds aan het vechten met de papieren om eindelijk een uitkering te krijgen, zodat ik eindelijk een andere weg kan inslaan, hopelijk.
Maar dit alles duidt mij opnieuw op de hamvraag of ik daar wel überhaupt zin in heb. Ik voel nog steeds dat gevoel dat ik me weer schik naar wat een ander mij toewenst en dan voel ik weer dat pleasen. Ergens zou ik liever terug verdwijnen op de fiets en van dag tot dag leven zoals ik toen deed. Ik besef dat dit geen houdbare long-term commitment is, maar dit was de puurste essentie van mezelf die ik de afgelopen jaren heb mogen ervaren zonder enige middelen.
Sinds ik van haar weg ben, moet ik zeggen dat ik wel veel gezonder omga met mijzelf en het gebruik van middelen. Ik herken de valkuil en negeer de verleiding: meestal ga ik dan eerst eens naar buiten om een wandeling te maken of wat te sporten en dan heb ik al een natuurlijke dopamine boost. Ik ben trouwens sowieso van plan om mijn volledige voorraad aan wat ik nog heb mee te geven aan pa om in zijn kelder weg te stoppen.
Maar ja. Ook de weg goed kwijt dus :/
Ja ja het werkt.