Ja zo heb ik dus een PS4 gekregen. Het heeft even geduurd maar kheb uhm.Ik heb van een hele wijze man gehoord (ik parafraseer):
"Ik doe altijd alsof ik een bestelling plaats op Amazon. Het maakt me niet uit hoe het hier komt, ik heb vertrouwen dát het hier komt."
Simpel. Ik weet het dus niet...echte kansberekening is het niet, meer wollig taalgebruik denk ik.Kansberekening en verslaving? Zo werkt het niet. Je weet het of je weet het niet, lieg niet tegen jezelf. Een kliniek heeft mij gered. Confronterend maar helpend, analyseren en nagaan is de sleutel.
Het is even een andere manier van denken, maar het is niet ingewikkeld. In wezen komt het hierop neer:Dank voor alle reacties. Best veel ook in 1 keer. Ik heb weliswaar Filosofie gestudeerd een blauwe maandag, maar dat is lang geleden, dus ik moet even schakelen en met name de posts van Mindless nog een paar keer doornemen om ze goed te kunnen doorgronden en van een reactie te voorzien.
Ik wil nog wel zeggen dat er al een verschil in mindset bij mij is op dit moment (+ gisteren) t.o.v mijn openingsposts van een tijdje geleden.
Ik laat mijn herstel en proces in elk geval NIET meer afhangen van foutjes/of tegenvallers vanuit de behandelende instantie.
Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik wil het nu zelf.
Dat is de vooruitgang die ik nu reeds geboekt heb.![:)]()
Succes! Doe je best dan komt 't goedHallo iedereen. Hier even een update over mijn situatie.
Sinds donderdag opgenomen bij Novadic Kentron in Vught. Detox + diagnostiek en behandeling. Ik ben op dit moment vreemd genoeg enigszins opgelucht dat het nu echt gaat beginnen en ik voor langere tijd in een veilige omgeving tevens behandeling ga krijgen voor mijn onderliggende problematiek.
Wachttijd was uiteindelijk circa 4 maanden, dat is fors, maar ik was al blij dat het toegezegd was. Deze periode was wel zwaar uiteraard, want vrijwel elke (halfbakken en vergezochte) methode om het blowen onder controle te houden faalde. Een vrij onorthodoxe manier om deze tijd wat draaglijker te maken was simpelweg meer leefgeld lospeuteren bij mijn bewindvoerder om "mijn verslaving te financieren". Zodat ik aan het eind van het weekend in elk geval geen woede aanvallen kreeg (dan stond ik dus al vier dagen droog, af te tellen tot maandagochtend 10 uur met vers leefgeld voor de deur van de coffeeshop, uiteraard zonder slaap en gigantische onrust) en ik ook nog een beetje behoorlijk kon blijven eten, zowel qua eetlust als financieel. Uiteraard was toen al duidelijk dat ik opgenomen zou gaan worden, anders weet ik niet of ik dit voor elkaar gekregen zou hebben. Enfin, op zich was het een okee oplossing en ik ben dan ook dankbaar dat ze met me hebben gedacht/gevoeld. Echter zag ikzelf de "noodzaak" om dit überhaupt te moeten vragen behoorlijk beschamend en ook wel aardig Rock Bottom. (bedelen om geld, en zeker voor zoiets past in de verste verte niet bij mijn persoonlijkheid).
Ik ben hier goed geland, fijne groep en begeleiding. Vooralsnog staan de sterren goeden ben zeer gemotiveerd!
Er gaat nog een hoop op me af komen en mijn energiepeil ligt nog niet echt hoog, maar de wil is er!
Eerst detoxen, vooral goed en lekker eten, en ook even uit de uitzichtloze eenzaamheid van thuis.
Alles gaat aangepakt worden, ook dagbesteding voor als ik weer thuis kom en dergelijke.
Gelukkig ben ik reeds bekend met het reilen en zeilen binnen een detox en de maffe dingen die daar nog wel eens plaatsvinden. Ik zit er voor mezelf, punt uit. Ook dat leer je, op den duur. Wat wel nieuw gaat zijn is de behandeling voor mijn psychische- en gedragsproblemen wat ik mijn leven heb moeten ontberen tot zover.
Wilde dit graag delen.
Er is weer hoop!![:)]()
Vooruitgang is belangrijker dan perfectie 😘.@ dupont: Dank voor je reactie. Ik moet mijn technische weg hier qua citeren en reageren nog een beetje vinden, merk ik. Maar dat terzijde; het begrip safehouse kende ik al wel, maar had daar eigenlijk nog niet serieus over nagedacht. Ik ga daar in elk geval research op doen, zeer waardevolle tip.
Het andere punt, over het al dan niet rock bottom zijn: Ikzelf alludeerde er in mijn tekst ook al wat op, dat ik de laatste tijd twijfel of mijn intrinsieke motivatie voldoende is. Dat is wat jij me, met andere woorden, ook meegeeft. Ik heb het bericht getypt in een toestand gedomineerd door mentale onthoudingseffecten, en op zon moment heb ik het gevoel dat ik overspoeld word door enerzijds craving en anderzijds onrust en depressieve gevoelens. Zon gevoel van "laat ook maar, als ik naar de kloten ga ik ook goed..." (off the record, om deze reden en impulsiviteit mag ik wellicht nog van geluk spreken dat ik NIET aan een intrinsiek toxisch product verslaafd ben, want dan had ik me ooit wellicht overgedoseerd, uit roekeloosheid dan wel). En dan ben ik alleen maar bezig met die maandag. Ik ben ook mentaal qua motivatie door tegenslag terug bij af. Hij WAS er wel, maar bij ELK falen in mijn leven gooide ik tot nu toe al vlug de handdoek en gaf ik op. (en die patronen van mijn persoonlijkheid doorheen mijn leven begin ik nu wel in te zien en dat doet pijn....)
Overigens, de opmerking over wiet versus andere drugs (+alcohol) is absoluut niet bedoeld om de gevaren van de stof te bagetalliseren. Wiet kan voor diegene die eraan verslaafd is, net zo goed een totale sloper zijn. Ik denk daar niet meer licht over.
Maar even concreet: Ik heb binnenkort een multidisciplinair overleg met zowel mijn ouders en behandelaar + ambulant begeider autisme over hoe nu verder met de behandeling. Dagbesteding en (vrijwilligers) werk hoort daar ook bij. Ik zal daarover ook posten, mocht daar iets duidelijk over zijn.
Ik heb weken gewacht met hier iets te schrijven, maar ben toch blij dat ik het gedaan heb. Het lucht enigszins op; ook dat ik tenmidden van die hele negatieve gedachtegang, toch iets positiefs doe..
Edit: Ik woon niet in het oosten, eerder het tegenovergestelde..maar in elk geval bedankt voor je handreiking.😊
Heavy verhaal man. Dank voor het delen. Ik zou je willen aanraden om een goede behandeling te zoeken in de vorm van kliniek + nazorg + safehouse.Hallo iedereen, even een korte introductie: Ik ben reeds lid van DF sinds 2014, doch bijna 10 jaar niet meer ingelogd. Mijn bijdragen destijds beperkten zich tot een trip report (truffels) en hier en daar wat losse flodders en opmerkingen over het onderwerp wiet. Ik was altijd al een riskant gebruiker van alcohol en wiet en daarnaast een psychedelica enthousiasteling (zie mijn gebruikersnaam). Wel, nu zeg ik: Ik had graag gewild dat het bij het laatste was gebleven....
Want: Ik heb een probleem. Een heel groot probleem. Vanaf eind 2018 lijkt mijn leven in een soort gestage, vrije val te gaan. Het begon met een simpele burnout, maar de sociale en mentale problemen die in het kielzog hiervan zich opstapelden (niet in het minst door stomme keuzes van zowel mijzelf als omgeving) hebben geleid tot een ernstige wietverslaving + depressie, baan kwijt, schulden, bewind, nog meer blowen, enfin, vicieuze cirkel helemaal compleet. In het kort: Ik heb nog een dak boven mijn hoofd en qua schuldenproblematiek ben ik in "goede handen", dat probleem is onder controle, maar helaas, na inmiddels 2 opnames voor detox wederom teruggevallen in gebruik en ook niet zuinig. Van mijn 80 euro aan weekgeld gaat 25 euro naar shag (2 pakjes Ruba Blue 40gr wat eigenlijk al te weinig is voor mij als eveneens kettingroker/tabak) en de rest naar wiet en, vooruit, misschien nog wat te eten. Ik zit thuis elke week maandag, dinsdag en woensdag me suf te blowen totdat mijn duurbetaalde 3 gram (soms ook 4, bij een financiële meevaller) op is en ik weer op moet zien tegen een nuchter weekend zonder slaap en in goed gezelschap van mijn demonen. Maandag is mijn dag; auto heb ik niet meer, dus door weer en wind naar de coffeshop fietsen voor mijn stukje tijdelijke vrede en "geluk", en wat bij eten en bijslapen. Dat ik een paar dagen niet haast mijn haren uit mijn kop trek van onrust, slapeloosheid, maar ook vooral veel verdriet....(even voor de duidelijkheid: Ik woon alleen en heb maar een zeer klein netwerk. Ook ben ik een enorme binnenvetter en sociale kameleon/en of ontwijker die zich nauwelijks durft open te stellen; ook deze karaktertrekken nekken mij volledig in deze fase van mijn leven)
Ik ben nu het vertrouwen in zowel mezelf als mijn hulpverleners aan het verliezen. De 2e opname in juli dit jaar verliep veelbelovend (maart was een valse start; na 2,weken al weg want werd gek van de groep; komt ook zeker door ASS, waarmee ik gediagnosticeerd ben), maar na vier weken detox kwam ik thuis en ging ik wederom voor de bijl. En deze keer kan ik het mezelf haast niet meer vergeven....want nu ben ik zo depressief dat het me eerlijk gezegd niet zoveel meer uitmaakt wat ik aan het einde van de week nog overhoud voor eten. Ik lig ook enigszins in de clinch met mijn behandelaar, omdat ik heel graag de interne route Detox, met daaraan gekoppeld diagnostiek en (start van) behandeling wil volgen. Dan ben je dus NIET gelijk thuis, maar ben je ca. 8 weken in een VEILIGE omgeving, en word je gelijk doorgelicht. Ik weet zeker dat ik een hele dikke DD'er ben, en bijkomende problematiek bestaat bij mij, nog los van autisme en ADD, uit ernstige stemmingswisselingen (ook suïcidale ideatie, al sinds 2021) en heel veel moeite om met mensen om te gaan in het algemeen. Welnu, nog steeds blijft mijn behandelaar erop hameren dat "ik geen persoonlijkheidsproblematiek heb (?????!!!!!!)" en dat ik dus NIET in aanmerking kom voor Diagnostiek en Behandeling. Ik mag het doen met evt. nog 1 keer detox en dan gewoon weer hetzelfde riedeltje. Op zulke momenten denk ik helaas wel eens: Hoe rock bottom moet ik nu eigenlijk zijn om de hulp te krijgen die ik nodig heb?
Ik weet best dat een wietverslaving + onthoudingseffecten niet zo gevaarlijk zijn als bij vele andere middelen. Maar ik ben nu wel hard op weg aan het gaan naar wederom een diepe depressie..en niemand lijkt het te zien of door te hebben...
Ik wil niet mijn problemen op de buitenwereld afwentelen; en wellicht is er ook iets niet in de haak met mijn motivatie. Maar ik wilde dit wel even met jullie delen, in de hoop op wat input. Stel gerust aanvullende vragen, want vind het erg moeilijk mijn verhaal een beetje bondig en tegelijkertijd compleet te maken.
In de tussentijd wel veel gelezen hier. Respect! Grz C.
(p.s. De auto op mijn avatar was ooit mijn wagen. Het kenteken is te lezen (immers flitsfoto😁), maar het ijzeren ros is reeds geschorst en gesloopt, dus van mijn kant geen privacy issues hiermee)
Ik probeerde je bericht in stukken te hakken, zodat ik er puntsgewijs op kan antwoorden. Maar doe het nu ff zo:Los van het blowen.
Heb je überhaupt wel geleerd in hoe je met je emoties om moet/kan gaan?
En hoe emoties/triggers enzo werken?
Welke dingen je kunt inzetten als je in zak en as zit.(En wat je kan/moet doen/niet moet doen voordat je dieper zakt?) (Waarom je blowt en wanneer)
En wat jou triggers zijn en een terugval preventie plan enzo?
En hoe je afleiding kan zoeken en behouden? (Afleiding zoeken van craving bedoel ik niet afleiding zoeken van emoties voelen)
Welke emoties wil je onderdrukken en waarom?
En wil je eigenlijk wel echt stoppen met blowen?
Ik begrijp je eerste vraag niet helemaal. Maar al mijn boodschappen doe ik per dag, dus niet meer een week vooruit, zoals voorheen. Ook die 2 pakjes shag haal ik niet meer gelijktijdig, maar het 2e haal ik wanneer het eerste op is, later in de week dus. Op dinsdag reeds door mijn 80 euro heen zijn voelt niet echt goed..dan ben je de sjaak bij onverwachte zaken. Maar daar zit ook zeker een verslavingscomponent in, want dan heb ik aan het eind van de week nog iets van een keuze (tussen bv mijn 2e pakje shag, of nog 1 grammetje wiet voor donderdag en vrijdag. Ik heb thuis een koekdoos vol met tritsjes shag. Oude kruim dus voor noodgevallen, en geloof me, lekker is het niet en wanneer je de peuk naar beneden houdt, valt alles eruit. Maar het voldoet nog steeds aan de nicotinebehoefte. Die voorraad kan ik dus aanspreken wanneer ik kies voor extra wiet i.p.v. 2e pakje shag.Maar in het weekend sta ik steevast droog (qua wiet). Waar anderen naar uitzien, wordt dan mijn kleine hel. Mijn "weekend" begint maandag...En wat gebeurt er als je morgen de 80 euro uitgeeft aan peuken en eten voordat je coffeeshop bereikt? Ik denk dat je dan een week kunt plannen of je de maandag erop hetzelde gaat doen?
Verder een zeer herkenbaar verhaal en ik heb veel genoten van periode zonder wiet dit jaar, maar zat weer op de 4 gram/ dag. En het is niet de wiet die ons depressief maakt, maar het uitzichtloze van het leven. Schrijf iedere dag in een dagboekje raad ik aan en focus op zaken die je kunt doen en die bijdragen aan rust en geluk.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."