#1
Kansberekening en verslaving? Zo werkt het niet. Je weet het of je weet het niet, lieg niet tegen jezelf. Een kliniek heeft mij gered. Confronterend maar helpend, analyseren en nagaan is de sleutel.ik acht de kans statistisch gezien klein
De weg nu echt goed kwijt..
37 antwoorden
7 weergaven
18-5-2026
#2
Dat is een geloof waar je aan vast hecht:de keuze gereguleerd gebruik t.o.v. Abstinentie kan ik pas maken als ik lang genoeg abstinent ben geweest (klinkt overigens op een mooie manier vergezocht). Maar ik acht de kans statistisch gezien klein..
"de keuze gereguleerd gebruik t.o.v. Abstinentie kan ik pas maken als ik lang genoeg abstinent ben geweest"
Wel, ja: als dat je gedachtegang is, zal dat je ervaring zijn.
Dit is de kern ervan:
Dit is niet je denkpatroon omdat het inherent in beton gegoten onveranderlijk je denkpatroon is, maar omdat je er al vanuit gaat dat dit je denkpatroon is.Je laatste vraag is misschien wel de moeilijkste....ik weet het nu even niet. En als het er wel is (begin van dit jaar), dan wordt het iig vergezeld van twijfel aan mijn eigen kunnen. Ik zeg nooit: YES WE CAN of jaa, dit gaat me lukken. Ik heb moeite met begrippen als "geloven" en "hopen". Ik weet iets, of ik weet iets niet. Iets is, of iets is niet. Eerst zien dan geloven....(dit is dus een algemene weergave van mijn denkpatronen in het algemeen, niet perse wat ik nu denk)
"In het begin was het woord..."
"Ik heb moeite begrippen als "geloven" en "hopen"."
Well, so be it. Wat je denkt wordt je werkelijkheid.
"Ik zeg nooit: YES WE CAN of jaa, dit gaat me lukken."
Same.
"Eerst zien dan geloven..."
Same.
Zie je? De woorden waarin je denkt en spreekt dicteren wat er gaat gebeuren. Je kunt je acties niet veranderen als je je woorden niet eerst veranderd.
Fake it until you make it. Ik weet het: dat voelt... fake aan eerst. Het geloof is er dan nog niet. Dat moet groeien. Maar dat kan niet groeien tot je je woorden veranderd. De woorden die je uitspreekt én de woorden die je denkt.
Pas ook op met de mogelijke invloed die bepaalde diagnoses op je woorden hebben. Laat je niet limiteren door een diagnose in het formuleren van je woorden. Ik heb dit van dichtbij meegemaakt bij iemand met gedeeltelijk dezelfde diagnoses als jou, dat steeds dat weer aangegrepen werd waarom iets on.mo.ge.lijk. was.
Nee. In het BEGIN was het woord. Niet het eind.
Ja, er zijn gedachte patronen die een bepaald momentum hebben, maar je bent niet voorbestemd daar in te blijven. Je hebt volledig de keuze andere gedachten te gaan denken.
Zeer belangrijk:
Gebruik sterke, tegenwoordige taal:
"IK BEN de goede kant op aan het gaan."
"IK ZEG altijd: ja dit gaat me lukken."
"IK WEET dat alles goed komt."
Ja, dat voelt eerst niet alsof je het sterk gelooft. Je zult je even een nepper voelen. Who cares? Je bent alleen met jezelf in je hoofd toch? De enige die over je oordeelt is jezelf. En zelfs dat kun je zo veranderen: "IK OORDEEL NIET over mezelf".
Zie je het verschil? Zelfs hopen is eigenlijk zwakke taal. Het is beter dan hopeloos zijn, maar het is tegelijkertijd eigenlijk zeggen tegen de wereld: "ik heb dit nog niet, ik ben gebrekkig in dit".
De wereld is maar AL te bereid om dat je ervaring te laten zijn: "ik ben gebrekkig, ik ben niet compleet, ik ben er nog niet". No problem "denkt" het universum: regel ik voor je. Amen: zo zal het geschieden.
Je creëert je wereld en dat begint met je woorden. Als je eenmaal weet hoe krachtig dit is...
IK BEN.
Daar begint het. Onze naam vóór onze gegeven naam en alles dat we hebben toegevoegd aan onszelf. Begin je woorden/gedachten met dat en je spreekt tegenwoordig: in het hier en nu je nieuwe werkelijkheid in bestaan. Het geloof moet groeien maar dat kan pas groeien als je ermee begint.
#3
@C. Ubensis Eerst proberen dan pas oordelen. Het afschrijven van dingen zonder ze ueberhaupt te proberen heeft mij veel te lang in m'n verslaving gehouden. Toen ik suggesties van de mensen om me heen ging doen zonder ze eerst in twijfel te trekken, ging ik groeien. En harder groeien dan ik voor mogelijk had gehouden. Probeer eens te kijken naar wat de ander die je advies geeft heeft - als je hun advies opvolgt krijg je misschien wel wat zij hebben. Of dat nou een langere cleantijd is, het vermogen om te relativeren, open mindedness. Probeer dit perspectief eens en kijk wat het je brengt."Eerst zien dan geloven..."
#4
Geweldige reactie @dupont
@C. Ubensis Bedankt voor het delen van je kwetsbare verhaal. Daarbij zou ik niet te veel aan de toekomst denken en al helemaal niet of je dan weer kunt gebruiken. Waarom zou je als je leven 10x beter is geworden weer terug willen naar een lui, suf, emotieloos bestaan met een joint op de lip? Het gaat je niks brengen. Kies ervoor om vandaag niet te gebuiken. Daar alles op alles voor te zetten. Hoe moeilijk dat ook is. Je bent zo blij als je het je dan al een dag lukt, want elke dag is een gewonnen dag en een stukje progressie.
@C. Ubensis Bedankt voor het delen van je kwetsbare verhaal. Daarbij zou ik niet te veel aan de toekomst denken en al helemaal niet of je dan weer kunt gebruiken. Waarom zou je als je leven 10x beter is geworden weer terug willen naar een lui, suf, emotieloos bestaan met een joint op de lip? Het gaat je niks brengen. Kies ervoor om vandaag niet te gebuiken. Daar alles op alles voor te zetten. Hoe moeilijk dat ook is. Je bent zo blij als je het je dan al een dag lukt, want elke dag is een gewonnen dag en een stukje progressie.
#5
Graag gedaan. Dit gaat op zichzelf ook onderdeel worden van mijn traject. Praten, delen, uit die comfortzone. Meer in contact, zowel met mezelf als mijn omgeving. Heeft ook te maken met mijn (gedeeltelijke) sociale angst. Window dressing, alleen de positieve dingen vertellen. En wanneer ik ofwel stoned ben, ofwel ongewild nuchter/depri noem maar op, dan heb ik de neiging me terug te trekken.wat goed dat je weer een update deelt wat fijn (vaak zijn er users waar je niks meer van hoort .... )
#6
wat goed dat je weer een update deelt wat fijn (vaak zijn er users waar je niks meer van hoort .... )
#7
Ik had vanmiddag moment dat ik alleen duimpje voor elkaar kreeg, maar in principe, als je op duimpje selecteert opent menu net boven de duim met de andere opties.
Als je niet blowt, zul je zeker willen schrijven verwacht ik. Sounds good, thums up!![:sunglasses:]()
Als je niet blowt, zul je zeker willen schrijven verwacht ik. Sounds good, thums up!
#8
Sorry, deze had ik niet beantwoord:Mag ik vragen wat jouw trigger was om weer opnieuw te gaan blowen?
Mijn trigger was denk ik het uitzichtloze.. Ik zit in de knel met het kapitalisme, vooral het machtsmisbruik van mijn werkgever. Ik voelde me gevangen en voordat ik de fles rum opende na bijna 4 maanden zonder THC, pakte ik weer wiet die voor mijn vriendin bedoeld was. (Wel mijn eigen plantjes, dus economische malaise is dan veel minder)
Nu zit ik weer in een periode zonder blowen, maar ik pak wel THC door wiet in de vaper te verdampen en ik had ook wat wietolie gemaakt, die ik nog inneem.
Ik ben ondertussen nog bezig mijn SSRI af te bouwen en na laatste rechtzaak einde van de maand, is het uitzichtloze van het leven vervangen door dromen, hoop en leuke vooruitzichten.
#9
Ik herken me heel erg in je verhaal, persoonlijkheid etc. Zelf ook autisme en aantal andere diagnoses.
Voor mij doet blowen m'n hoofd ordering geven en een andere (fijnere) manier van denken. Niet meer zo zwart/wit en dus minder beperkend.
Los van dat dit zeker verslavingsgedrag is, daar zullen we het wel over eens zijn, lijkt het voor mij dat je niet met je gebruik zit, maar wat het met zich mee brengt. Dus geen geld hebben, geen uitzicht etc. Ik heb in hetzelfde schuitje gezeten en blowde iedere dag. Echter kwam er niet veel van de positive werking aangezien ik te veel blowde en dus passief werd. Ik ben mijn blow gedrag gaan aanpassen en vaste routines doorbroken en blow ik nu alleen als ik er echt naar verlang, en geld voor heb(ruimte). Het continue herhalen van je stappen, waar je nu niet tevreden mee bent gaan zeker niet helpen. Voor mij was stoppen ook niet mijn plan. Maar dat het mijn leven leidde was ik niet mee eens. Dus heb ik mijn leven aangepast naar hoe ik ermee tevreden ben.
Je zult toch een keuze moeten gaan maken om iets te veranderen.
Voor mij doet blowen m'n hoofd ordering geven en een andere (fijnere) manier van denken. Niet meer zo zwart/wit en dus minder beperkend.
Los van dat dit zeker verslavingsgedrag is, daar zullen we het wel over eens zijn, lijkt het voor mij dat je niet met je gebruik zit, maar wat het met zich mee brengt. Dus geen geld hebben, geen uitzicht etc. Ik heb in hetzelfde schuitje gezeten en blowde iedere dag. Echter kwam er niet veel van de positive werking aangezien ik te veel blowde en dus passief werd. Ik ben mijn blow gedrag gaan aanpassen en vaste routines doorbroken en blow ik nu alleen als ik er echt naar verlang, en geld voor heb(ruimte). Het continue herhalen van je stappen, waar je nu niet tevreden mee bent gaan zeker niet helpen. Voor mij was stoppen ook niet mijn plan. Maar dat het mijn leven leidde was ik niet mee eens. Dus heb ik mijn leven aangepast naar hoe ik ermee tevreden ben.
Je zult toch een keuze moeten gaan maken om iets te veranderen.
#10
Hallo iedereen. Nog even een update naar aanleiding van mijn hier ruim uiteengezette problematiek en bijbehorende twijfelzucht![:)]()
.
Concreet: Ik ben eerst opnieuw helemaal met de billen bloot gegaan naar mijn behandelaar. Ik was deze persoon namelijk ongemerkt wat aan het voorliegen over de ernst van de situatie. Zij dacht namelijk dat ik een soort van uitglijder had, maar voor de rest nog redelijk functioneerde. Niets was minder waar; ik was depressief, at slecht, sliep slecht en dacht alleen nog maar aan gebruiken en als ik de kans had (geld van mijn verjaardag bijvoorbeeld!) dan kocht ik 5 gram rookte ik om de vier uur een dikke joint. Ook wanneer ik nu financiële ruimte zou hebben, zou ik me dagelijks suf blowen..het is nu gewoon dat dat simpelweg niet kan.
Ze zijn nu in MDO om kritisch te kijken naar mijn behandelplan in elk geval. Dat zou dus kunnen betekenen dat ik misschien wel een volledig pakket (detox + diagnostiek en/of therapie) toegewezen krijg. Ik krijg dat binnenkort te horen. Maar, wat nog belangrijker is:
Mijn persoonlijke motivatie om volledig af te kicken (abstinentie) is terug en sterker dan voorheen. Een en ander heeft te maken met een heel nare droom die ik tijdens een van mijn talloze dagelijkse dutjes had, tenmidden van verder droomloze slaap en emotieloosheid overdag. Het was eigenlijk ook geen echte droom, maar meer een vluchtig droombeeld naar vroeger, eigenlijk juist heel vredig, dat ik zat te stoeien met mijn kat, die al jaren dood is. Welnu, ik ga het zeggen:
Die kat heb ik moeten laten inslapen op 31 augustus 2020. Ik had hem simpelweg verwaarloosd door hem niet meer te ontvlooien. Hij had erstnstige bloedarmoede daardoor. Bovendien sprongen de vlooien destijds tegen mijn been omhoog zowat..maar ik was te lam, te stoned, maar ook te "burned out" om tijdig te reageren. Ik zag het beest gewoon achteruit gaan, zijn vacht werd flets, hij at nauwelijks meer, en gedragsmatig wilde hij alleen nog maar buiten zijn. Niet meer bij mij op schoot. Niet meer op bed, aan het voeteneind. Dat vrat aan me, maar ik bleef het maar wegstoppen, want een ander levend wezen dan mijzelf verwaarlozen, dat ging er niet in bij mij. Heb daarna ook nooit meer een huisdier gehad, simpelweg omdat ik mezelf op dat gebied had afgeschreven. Wil ik blowen? Prima, maar dan geen huisdieren meer. Dat is tot op heden nog de status quo..
De droom situeerde zich dus in de tijd dat ik een warme band met mijn huisdieren en mijn leven sowieso nog okee was in vergelijking met nu.
Het deed zon pijn toen ik wakker werd, dat ik 2 dagen lang heb gehuild en helemaal van slag was (zelfs tijdens het blowen nog, kun je nagaan hoe hard mijn emotionele kern wil doordringen in mijn vertroebelde geest! Was ook dankbaar voor dat kleine droommomentje, want ik heb nu in ieder geval weer enigszins contact met de aarde en mijn diepere ik.). Ik ben graag alleen, ben niet zo'n mensenmens, maar mijn 2 katten (1e was al eerder overleden, maar buiten mijn schuld om) waren mijn kindertjes en we waren gelukkig met zijn drietjes thuis. En ik verzorgde ze toen nog goed en kreeg daar veel liefde voor terug. Ik mis ze allebei, maar van die laatste heb ik echt een heel naar schuldgevoel aan overgehouden. Ik krijg nog steeds tranen in mijn wanneer ik dit type.![:disrelieved:]()
Moraal van het verhaal: Het blowen verstoort heel mijn mentale functioneren in de zin van problemen oplossen en emotieregulatie. Ik speel nog een beetje piano, maar ben niet meer in staat te componeren, een band te vormen, laat staan optreden. Vroeger wel. Werken kan ik al helemaal niet meer. Vroeger wel. En zo kan ik nog even verder gaan.
Ik geef de wiet niet de schuld, maar IK kan er niet (meer) mee omgaan. Het heeft te veel kapot gemaakt in mijn leven en ik ben er gewoon helemaal klaar mee. Verspilling van mijn talenten, geestelijk functioneren en levensgeluk.
Hier laat ik het even bij. Stel gerust vragen..
En van mijn kant ook respect voor ieder die hiermee worstelt..![:praying:]()
Concreet: Ik ben eerst opnieuw helemaal met de billen bloot gegaan naar mijn behandelaar. Ik was deze persoon namelijk ongemerkt wat aan het voorliegen over de ernst van de situatie. Zij dacht namelijk dat ik een soort van uitglijder had, maar voor de rest nog redelijk functioneerde. Niets was minder waar; ik was depressief, at slecht, sliep slecht en dacht alleen nog maar aan gebruiken en als ik de kans had (geld van mijn verjaardag bijvoorbeeld!) dan kocht ik 5 gram rookte ik om de vier uur een dikke joint. Ook wanneer ik nu financiële ruimte zou hebben, zou ik me dagelijks suf blowen..het is nu gewoon dat dat simpelweg niet kan.
Ze zijn nu in MDO om kritisch te kijken naar mijn behandelplan in elk geval. Dat zou dus kunnen betekenen dat ik misschien wel een volledig pakket (detox + diagnostiek en/of therapie) toegewezen krijg. Ik krijg dat binnenkort te horen. Maar, wat nog belangrijker is:
Mijn persoonlijke motivatie om volledig af te kicken (abstinentie) is terug en sterker dan voorheen. Een en ander heeft te maken met een heel nare droom die ik tijdens een van mijn talloze dagelijkse dutjes had, tenmidden van verder droomloze slaap en emotieloosheid overdag. Het was eigenlijk ook geen echte droom, maar meer een vluchtig droombeeld naar vroeger, eigenlijk juist heel vredig, dat ik zat te stoeien met mijn kat, die al jaren dood is. Welnu, ik ga het zeggen:
Die kat heb ik moeten laten inslapen op 31 augustus 2020. Ik had hem simpelweg verwaarloosd door hem niet meer te ontvlooien. Hij had erstnstige bloedarmoede daardoor. Bovendien sprongen de vlooien destijds tegen mijn been omhoog zowat..maar ik was te lam, te stoned, maar ook te "burned out" om tijdig te reageren. Ik zag het beest gewoon achteruit gaan, zijn vacht werd flets, hij at nauwelijks meer, en gedragsmatig wilde hij alleen nog maar buiten zijn. Niet meer bij mij op schoot. Niet meer op bed, aan het voeteneind. Dat vrat aan me, maar ik bleef het maar wegstoppen, want een ander levend wezen dan mijzelf verwaarlozen, dat ging er niet in bij mij. Heb daarna ook nooit meer een huisdier gehad, simpelweg omdat ik mezelf op dat gebied had afgeschreven. Wil ik blowen? Prima, maar dan geen huisdieren meer. Dat is tot op heden nog de status quo..
De droom situeerde zich dus in de tijd dat ik een warme band met mijn huisdieren en mijn leven sowieso nog okee was in vergelijking met nu.
Het deed zon pijn toen ik wakker werd, dat ik 2 dagen lang heb gehuild en helemaal van slag was (zelfs tijdens het blowen nog, kun je nagaan hoe hard mijn emotionele kern wil doordringen in mijn vertroebelde geest! Was ook dankbaar voor dat kleine droommomentje, want ik heb nu in ieder geval weer enigszins contact met de aarde en mijn diepere ik.). Ik ben graag alleen, ben niet zo'n mensenmens, maar mijn 2 katten (1e was al eerder overleden, maar buiten mijn schuld om) waren mijn kindertjes en we waren gelukkig met zijn drietjes thuis. En ik verzorgde ze toen nog goed en kreeg daar veel liefde voor terug. Ik mis ze allebei, maar van die laatste heb ik echt een heel naar schuldgevoel aan overgehouden. Ik krijg nog steeds tranen in mijn wanneer ik dit type.
Moraal van het verhaal: Het blowen verstoort heel mijn mentale functioneren in de zin van problemen oplossen en emotieregulatie. Ik speel nog een beetje piano, maar ben niet meer in staat te componeren, een band te vormen, laat staan optreden. Vroeger wel. Werken kan ik al helemaal niet meer. Vroeger wel. En zo kan ik nog even verder gaan.
Ik geef de wiet niet de schuld, maar IK kan er niet (meer) mee omgaan. Het heeft te veel kapot gemaakt in mijn leven en ik ben er gewoon helemaal klaar mee. Verspilling van mijn talenten, geestelijk functioneren en levensgeluk.
Hier laat ik het even bij. Stel gerust vragen..
En van mijn kant ook respect voor ieder die hiermee worstelt..
#11
Mooi dat je dit zo opschrijft. Wanneer heb je voor het laatst een periode van meer dan een week niet geblowd?
Ik ben ondertussen van wiet vapen en Wiet-Olie innemen over gestapt op periode zonder wiet. Ik ga ook geen alcohol nemen en hoop binnenkort steeds meer positieve effecten ervan te mogen beleven.
Morgen begin ik aan dag 10 en ik begin er weer in te geloven.
Ik wens je veel succes toe voor de komende periode!
Ik ben ondertussen van wiet vapen en Wiet-Olie innemen over gestapt op periode zonder wiet. Ik ga ook geen alcohol nemen en hoop binnenkort steeds meer positieve effecten ervan te mogen beleven.
Morgen begin ik aan dag 10 en ik begin er weer in te geloven.
Ik wens je veel succes toe voor de komende periode!
#12
Ik begrijp je verhaal goed en vind het razend knap dat je na een periode van excessen terug bent naar gereguleerd gebruik. Dat zie ik bij mezelf niet meer gebeuren op zijn zachtst gezegd....Ik herken me heel erg in je verhaal, persoonlijkheid etc. Zelf ook autisme en aantal andere diagnoses.
Voor mij doet blowen m'n hoofd ordering geven en een andere (fijnere) manier van denken. Niet meer zo zwart/wit en dus minder beperkend.
Los van dat dit zeker verslavingsgedrag is, daar zullen we het wel over eens zijn, lijkt het voor mij dat je niet met je gebruik zit, maar wat het met zich mee brengt. Dus geen geld hebben, geen uitzicht etc. Ik heb in hetzelfde schuitje gezeten en blowde iedere dag. Echter kwam er niet veel van de positive werking aangezien ik te veel blowde en dus passief werd. Ik ben mijn blow gedrag gaan aanpassen en vaste routines doorbroken en blow ik nu alleen als ik er echt naar verlang, en geld voor heb(ruimte). Het continue herhalen van je stappen, waar je nu niet tevreden mee bent gaan zeker niet helpen. Voor mij was stoppen ook niet mijn plan. Maar dat het mijn leven leidde was ik niet mee eens. Dus heb ik mijn leven aangepast naar hoe ik ermee tevreden ben.
Je zult toch een keuze moeten gaan maken om iets te veranderen.
#13
Werkt ook.Ik ga de goeie kant op.
Het lukt me.
Alles is goed.
Als het maar direct en tegenwoordig is.
Veel taal is in de context van het verleden of de toekomst. We hebben 0 invloed daar, want daar zijn we niet.
Kan nog best tricky zijn, want je gedachten/woorden kunnen op het eerste gezicht constructief lijken. Bijvoorbeeld:
"Ik ga mijn geluk vinden."
Dit is positieve taal, maar het is niet tegenwoordig. Wat je hiermee eigenlijk zegt en ook gelooft is:
"Ik heb mijn geluk nog niet gevonden."
Dus dat zal je ervaring zijn: zoekend naar geluk, in plaats van het gevonden te hebben.
In plaats daarvan:
"Ik ontvang mijn geluk."
Of als je vertrouwen in je invloed op je ervaring echt sterk is:
"Ik ben gelukkig."
Je bepaalt zelf hoe snel en hoeveel je toelaat. Er is niemand om het je te geven behalve jezelf.
#14
Simpel. Ik weet het dus niet...echte kansberekening is het niet, meer wollig taalgebruik denk ik.Kansberekening en verslaving? Zo werkt het niet. Je weet het of je weet het niet, lieg niet tegen jezelf. Een kliniek heeft mij gered. Confronterend maar helpend, analyseren en nagaan is de sleutel.
#15
Dank voor alle reacties. Best veel ook in 1 keer. Ik heb weliswaar Filosofie gestudeerd een blauwe maandag, maar dat is lang geleden, dus ik moet even schakelen en met name de posts van Mindless nog een paar keer doornemen om ze goed te kunnen doorgronden en van een reactie te voorzien.
Ik wil nog wel zeggen dat er al een verschil in mindset bij mij is op dit moment (+ gisteren) t.o.v mijn openingsposts van een tijdje geleden.
Ik laat mijn herstel en proces in elk geval NIET meer afhangen van foutjes/of tegenvallers vanuit de behandelende instantie.
Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik wil het nu zelf.
Dat is de vooruitgang die ik nu reeds geboekt heb.![:)]()
Ik wil nog wel zeggen dat er al een verschil in mindset bij mij is op dit moment (+ gisteren) t.o.v mijn openingsposts van een tijdje geleden.
Ik laat mijn herstel en proces in elk geval NIET meer afhangen van foutjes/of tegenvallers vanuit de behandelende instantie.
Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik wil het nu zelf.
Dat is de vooruitgang die ik nu reeds geboekt heb.
#16
Het is even een andere manier van denken, maar het is niet ingewikkeld. In wezen komt het hierop neer:Dank voor alle reacties. Best veel ook in 1 keer. Ik heb weliswaar Filosofie gestudeerd een blauwe maandag, maar dat is lang geleden, dus ik moet even schakelen en met name de posts van Mindless nog een paar keer doornemen om ze goed te kunnen doorgronden en van een reactie te voorzien.
Ik wil nog wel zeggen dat er al een verschil in mindset bij mij is op dit moment (+ gisteren) t.o.v mijn openingsposts van een tijdje geleden.
Ik laat mijn herstel en proces in elk geval NIET meer afhangen van foutjes/of tegenvallers vanuit de behandelende instantie.
Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik wil het nu zelf.
Dat is de vooruitgang die ik nu reeds geboekt heb.![:)]()
Hoe je denkt, is hoe je bent.
Ik zou het zelf een beetje aanpassen naar "Hoe je denkt, is hoe je wereld is." Want je verandert met je denken niet alleen jezelf maar je wereld.
Goed dat je mindset verandert!
#17
Hallo iedereen. Hier even een update over mijn situatie.
Sinds donderdag opgenomen bij Novadic Kentron in Vught. Detox + diagnostiek en behandeling. Ik ben op dit moment vreemd genoeg enigszins opgelucht dat het nu echt gaat beginnen en ik voor langere tijd in een veilige omgeving tevens behandeling ga krijgen voor mijn onderliggende problematiek.
Wachttijd was uiteindelijk circa 4 maanden, dat is fors, maar ik was al blij dat het toegezegd was. Deze periode was wel zwaar uiteraard, want vrijwel elke (halfbakken en vergezochte) methode om het blowen onder controle te houden faalde. Een vrij onorthodoxe manier om deze tijd wat draaglijker te maken was simpelweg meer leefgeld lospeuteren bij mijn bewindvoerder om "mijn verslaving te financieren". Zodat ik aan het eind van het weekend in elk geval geen woede aanvallen kreeg (dan stond ik dus al vier dagen droog, af te tellen tot maandagochtend 10 uur met vers leefgeld voor de deur van de coffeeshop, uiteraard zonder slaap en gigantische onrust) en ik ook nog een beetje behoorlijk kon blijven eten, zowel qua eetlust als financieel. Uiteraard was toen al duidelijk dat ik opgenomen zou gaan worden, anders weet ik niet of ik dit voor elkaar gekregen zou hebben. Enfin, op zich was het een okee oplossing en ik ben dan ook dankbaar dat ze met me hebben gedacht/gevoeld. Echter zag ikzelf de "noodzaak" om dit überhaupt te moeten vragen behoorlijk beschamend en ook wel aardig Rock Bottom. (bedelen om geld, en zeker voor zoiets past in de verste verte niet bij mijn persoonlijkheid).
Ik ben hier goed geland, fijne groep en begeleiding. Vooralsnog staan de sterren goed![:)]()
en ben zeer gemotiveerd!
Er gaat nog een hoop op me af komen en mijn energiepeil ligt nog niet echt hoog, maar de wil is er!
Eerst detoxen, vooral goed en lekker eten, en ook even uit de uitzichtloze eenzaamheid van thuis.
Alles gaat aangepakt worden, ook dagbesteding voor als ik weer thuis kom en dergelijke.
Gelukkig ben ik reeds bekend met het reilen en zeilen binnen een detox en de maffe dingen die daar nog wel eens plaatsvinden![:)]()
. Ik zit er voor mezelf, punt uit. Ook dat leer je, op den duur. Wat wel nieuw gaat zijn is de behandeling voor mijn psychische- en gedragsproblemen wat ik mijn leven heb moeten ontberen tot zover.
Wilde dit graag delen.
Er is weer hoop!![:)]()
Sinds donderdag opgenomen bij Novadic Kentron in Vught. Detox + diagnostiek en behandeling. Ik ben op dit moment vreemd genoeg enigszins opgelucht dat het nu echt gaat beginnen en ik voor langere tijd in een veilige omgeving tevens behandeling ga krijgen voor mijn onderliggende problematiek.
Wachttijd was uiteindelijk circa 4 maanden, dat is fors, maar ik was al blij dat het toegezegd was. Deze periode was wel zwaar uiteraard, want vrijwel elke (halfbakken en vergezochte) methode om het blowen onder controle te houden faalde. Een vrij onorthodoxe manier om deze tijd wat draaglijker te maken was simpelweg meer leefgeld lospeuteren bij mijn bewindvoerder om "mijn verslaving te financieren". Zodat ik aan het eind van het weekend in elk geval geen woede aanvallen kreeg (dan stond ik dus al vier dagen droog, af te tellen tot maandagochtend 10 uur met vers leefgeld voor de deur van de coffeeshop, uiteraard zonder slaap en gigantische onrust) en ik ook nog een beetje behoorlijk kon blijven eten, zowel qua eetlust als financieel. Uiteraard was toen al duidelijk dat ik opgenomen zou gaan worden, anders weet ik niet of ik dit voor elkaar gekregen zou hebben. Enfin, op zich was het een okee oplossing en ik ben dan ook dankbaar dat ze met me hebben gedacht/gevoeld. Echter zag ikzelf de "noodzaak" om dit überhaupt te moeten vragen behoorlijk beschamend en ook wel aardig Rock Bottom. (bedelen om geld, en zeker voor zoiets past in de verste verte niet bij mijn persoonlijkheid).
Ik ben hier goed geland, fijne groep en begeleiding. Vooralsnog staan de sterren goed
Er gaat nog een hoop op me af komen en mijn energiepeil ligt nog niet echt hoog, maar de wil is er!
Eerst detoxen, vooral goed en lekker eten, en ook even uit de uitzichtloze eenzaamheid van thuis.
Alles gaat aangepakt worden, ook dagbesteding voor als ik weer thuis kom en dergelijke.
Gelukkig ben ik reeds bekend met het reilen en zeilen binnen een detox en de maffe dingen die daar nog wel eens plaatsvinden
Wilde dit graag delen.
Er is weer hoop!
#18
Succes! Doe je best dan komt 't goedHallo iedereen. Hier even een update over mijn situatie.
Sinds donderdag opgenomen bij Novadic Kentron in Vught. Detox + diagnostiek en behandeling. Ik ben op dit moment vreemd genoeg enigszins opgelucht dat het nu echt gaat beginnen en ik voor langere tijd in een veilige omgeving tevens behandeling ga krijgen voor mijn onderliggende problematiek.
Wachttijd was uiteindelijk circa 4 maanden, dat is fors, maar ik was al blij dat het toegezegd was. Deze periode was wel zwaar uiteraard, want vrijwel elke (halfbakken en vergezochte) methode om het blowen onder controle te houden faalde. Een vrij onorthodoxe manier om deze tijd wat draaglijker te maken was simpelweg meer leefgeld lospeuteren bij mijn bewindvoerder om "mijn verslaving te financieren". Zodat ik aan het eind van het weekend in elk geval geen woede aanvallen kreeg (dan stond ik dus al vier dagen droog, af te tellen tot maandagochtend 10 uur met vers leefgeld voor de deur van de coffeeshop, uiteraard zonder slaap en gigantische onrust) en ik ook nog een beetje behoorlijk kon blijven eten, zowel qua eetlust als financieel. Uiteraard was toen al duidelijk dat ik opgenomen zou gaan worden, anders weet ik niet of ik dit voor elkaar gekregen zou hebben. Enfin, op zich was het een okee oplossing en ik ben dan ook dankbaar dat ze met me hebben gedacht/gevoeld. Echter zag ikzelf de "noodzaak" om dit überhaupt te moeten vragen behoorlijk beschamend en ook wel aardig Rock Bottom. (bedelen om geld, en zeker voor zoiets past in de verste verte niet bij mijn persoonlijkheid).
Ik ben hier goed geland, fijne groep en begeleiding. Vooralsnog staan de sterren goeden ben zeer gemotiveerd!
Er gaat nog een hoop op me af komen en mijn energiepeil ligt nog niet echt hoog, maar de wil is er!
Eerst detoxen, vooral goed en lekker eten, en ook even uit de uitzichtloze eenzaamheid van thuis.
Alles gaat aangepakt worden, ook dagbesteding voor als ik weer thuis kom en dergelijke.
Gelukkig ben ik reeds bekend met het reilen en zeilen binnen een detox en de maffe dingen die daar nog wel eens plaatsvinden. Ik zit er voor mezelf, punt uit. Ook dat leer je, op den duur. Wat wel nieuw gaat zijn is de behandeling voor mijn psychische- en gedragsproblemen wat ik mijn leven heb moeten ontberen tot zover.
Wilde dit graag delen.
Er is weer hoop!![:)]()