Hoe de hoognodige, urgente zorg te versnellen? / Duidelijk te maken hoe erg het nu is?

ben benieuwd , ik volg mee

Pfoe sterkte man.

Welke regio woon je? Ik weet dat de verslavingszorg waar ik in behandeling ben geen wachttijden heeft op dit moment. Hooguit enkele dagen maar absoluut niet 6 weken!

PB me maar, ik kan je het doorgeven.

Verder, probeer je rust te bewaren in deze situatie, hoe moeilijk dat ook is en hoe moeilijk je dat ook gemaakt word door je psychische problematiek.

Is er niemand in je omgeving waar je mee kunt praten? Ventileren? Dat kan soms echt even steun geven. Ook al is het een kleine pleister op een hele grote pijnlijke wond op dit moment.
Maar probeer die kracht te vinden in jezelf om met deze situatie om te gaan. Ik weet er alles van om in hopeloze situaties op hulp te moeten wachten. En hoe angstig, hopeloos je je daardoor kan voelen, maar verlies niet de kracht en energie om door te gaan.

Veel sterkte Cardboard.

@Cardboard hoe gaat ie nu ?

Dankjulliewel voor de reacties. We zijn plots een maand verder, beter laat (reageren) dan nooit denk ik.
Ben een paar weken flink de weg kwijt geweest. Werd "gelukkig" op de dag van mijn laatste bericht hier opgenomen.

Ik zit nu een paar weken achter nazorg aan. Zorgwekkend is dat die nazorg waarschijnlijk nog een paar maanden op zich zal laten wachten.
Inmiddels doen mijn hersenen het wel weer redelijk en kan ik beter actie ondernemen met alle tips hier.

Behoefte om wat te schrijven.

Nu 6,5 week binnen. Er is veel gebeurt in de tussentijd - veel verstoringen buiten de opname om die invloed hebben op de opname. Bij binnenkomst had ik gezegd dat ik niet te lang hier wil blijven, wat nog steeds zo is.
Maar.
Er is veel niet gelopen zoals verwacht en van tevoren besproken. Ambulant begeleiders die me in mijn thuissituatie zouden helpen tijdens opname, waren regelmatig niet bereikbaar. Kwamen voorbesproken afspraken niet na. Geen van hen was bij de laatste 2 (3?) gesprekken met psychiater, arts, verpleging, psycholoog etcetera. Dit was voor opname nadrukkelijk besproken: ze zouden die rol op zich nemen.

Het ambulante behandelteam heeft zich weinig gemengd in de opname. Zij hebben niet echt een beeld van de situatie naar mijn idee want er wordt weinig tot niet gehandeld vanuit hun kant. Terwijl zij het na de opname weer over zullen nemen - en dat is over een dag of 2, 3.

Sinds ik hier ben is mijn slaap van 1,5u per nacht naar ongeveer 4,5u per nacht gegaan. Best wat winst, zeker. Maar nog steeds een groot probleem. Waar niets mee gedaan wordt. Ik blijf het aangeven. Na 4 weken vragen om hulp hierbij mocht ik een middel proberen. Het gaf me een half uur per nacht extra met verder veel bijwerkingen en weinig profijt. In overleg mee gestopt. Het idee voor een ander middel, geopperd door het ambulante behandelteam, werd geweigerd door de psychiater hier.
Zulke korte nachten, tussen de 3 en 4,5 uur, houden mijn herstel tegen en maken me steeds wanhopiger. De gedachten aan middelen nemen elke dag toe, zeker sinds de laatste week.

Ik denk er niet alleen aan ("straks als ik thuis ben dan...") maar zijn er ook dromen. Ben bang het niet in de hand te hebben zodra ik weer alleen ben. Er is een (te lange) wachttijd voor een behandeling bij verslavingszorg. Mijn overbruggingstraject in deze kliniek. deeltijd behandeling, start ook niet meteen zodra ik thuis ben - wat te veel ruimte geeft. Hoe graag ik ook wil volhouden, weet ik niet of dit lukt.

Een eigen topic, dus laat ik deze toch gebruiken om te schrijven.

De 6 van de 7 weken opname heb ik gehamerd op nazorg voor direct na opname (om terugval zo goed als mogelijk te voorkomen). Detox was erg zwaar, toch gelukt. Het ging imo heel snel (daarnaast, voor RC's was geen aandacht) maar ik was wel ruim 5 weken gestopt.
De verpleging en begeleiding hebben me wel echt enorm geholpen. Meer dan verwacht. Maar de artsen... die ketsten elk idee van zowel mij als het ambulante team af. Van tot rust komen was geen sprake, er was geen gesprek mogelijk.
De nazorg waar ik al 6 weken om vroeg, werd pas aan het eind van de opname aangevraagd. Dit betekende 2 weken thuis zonder plan - ook tot verbazing van de verpleging daar.
Zelf gevraagd om regelmatig telefonisch contact vanaf thuiskomst, in de hoop dat het me zou helpen vol te houden.

Waar ik bang voor was en hoopte dat niet zou gebeuren, gebeurde tóch. Ik viel terug. Het was wat ik al die tijd zei; straks is alles voor niets geweest. En ook bleef ik zeggen na mijn delier: 'dit nooit meer'. Ik begrijp mezelf niet.

De onderliggende problemen blijven (onbehandeld) zolang het alcoholmisbruik doorgaat.
Ik ben boos op zowel de GGZ als mezelf. Mijn enige optie lijkt om het zelf te proberen, alleen betwijfel ik of dat wel mogelijk is. De hulpverlening heeft ook sterke twijfels uitgesproken. Omdat opnieuw klinisch (in een verslavingskliniek dit keer) geen optie meer is wegens privé omstandigheden, heb ik gevraagd om deeltijd behandeling. Dit lijkt hen niet intensief genoeg. Mij ook niet, maar weet het anders ook niet meer.

Bedankt voor het lezen. Dit moest me even van het hart.