Sterkte en probeer ze te vergeven! Blijf rustig komende dagen en ga niet zoeken naar excuses om weer terug naar huis te kunnen met gevaar om terug te vallen. Voorlopig moet je maar 1 doel hebben en dat is even clean blijven toch?
Wordt je veel geslagen of maken ze grapjes met je, of wat noem je vervelende behandeling? Meestal als meerderen iemand vervelend behandelen, heeft het iets te maken met hoe die persoon zich opstelt in de groep, het "minder" vriendelijke gedrag van de persoon in kwestie of gewoon zijn belevingswereld. Probeer maar eens wat te mediteren misschien?
Geniet van de positieve momenten!
Dank je voor de tip. Ik heb mezelf tegen kunnen houden om daar te vertrekken, inderdaad precies om de eerder genoemde reden. Een terugval kan ik er niet bij hebben en daar heb ik alleen mezelf mee.
Ik ben eerder bij deze dagopvang geweest. De contactpersoon daar met wie ik spreek, begrijpt nu wat beter wat wel en niet voor me werkt (qua programma en benadering).
Ik ben rustig in de groep en veelal op de achtergrond. Dit heb ik op elke dagopvang / acute deeltijdbehandeling etc. altijd te horen gekregen en kan zelf ook niet bedenken hoe ik de groep verstoor eerlijk gezegd.
Er zit in dat team iemand tussen die in kleine dingen duidelijk maakt dat er een (persoonlijk?) probleem is richting mij - we kennen elkaar al van een aantal jaren terug, toen gebeurde dit ook (en is hier een gesprekje over geweest op mijn verzoek). Dit gaat om de kleinste dingen. Uitkafferen met de groep erbij zonder dat ik iets verkeerd doe (klein voorbeeld van laatst: ik schepte de lunch te vroeg op, dacht dat de begeleiding dit ook deed namelijk), steken onder water qua opmerkingen geven, met een kookgroep meermaals mij 'vergeten' een deel van het gerecht mee te geven. Het voelt als pesten.
Nee, ik word niet geslagen.
Het verrast me de laatste tijd dat het zo gaat want de vervelende benadering en het voor schut zetten met de groep erbij laat ik zoveel mogelijk gaan door niet op die negativiteit te reageren.
De ander ken ik pas sinds een half jaar en ook daar merk ik iets vervelends in contact. Ik ben behulpzaam, help mee tafels dekken, afruimen, zeg nergens meer wat van - maar word toch telkens aangesproken wanneer de kans daar is. Een paar andere patiënten is dit inmiddels ook opgevallen.
Het heeft naar mijn idee deels te maken met de psychiater die ik van de opname ken, die nu is overgegaan naar de dagopvang. Hij heeft me tijdens de laatste opname en die daarvoor, behoorlijk tegen gewerkt.
Begrijp het niet want ik doe niets verkeerd. Ik ben vriendelijk tegen iedereen in de groep, tegen de begeleiding, help mee waar kan, doe niet boos (dat durf ik niet eens) en houd me op de achtergrond.
De positieve momenten zijn er, die zijn met de therapeuten en activiteitenbegeleiders die niet in dat team zitten en daar haal ik veel uit. Hopelijk komt er na het aankomend gesprek wat meer rust en betere communicatie over de dagopvang - de regels verschillen per dag. Dat is heel verwarrend en onhandig.
Vooralsnog stop ik niet zolang het vervolgtraject nog niet begonnen is in elk geval.
Goed. Ik moest even in de verdediging want het is echt wel heel vervelend en niet juist hoe het loopt.. Maar volhouden moet wel, zodat ik mijn behandeling hierna kan gaan volgen en niet terug bij af raak.