Mijn definitie van verslaving.

AnoniemeGokker zei:

Als je het aan mij vraagt is dit een veelte complexe werkwijze en ondanks dat de verslavingszorg tevreden is met een slagingspercentage van circa 50%, zou dat percentage gewoon boven de 90% procent moeten zitten.

Klik om te vergroten...

Denk dat dit percentage veel hoger zou liggen als iedereen vrijwillig binnenkwam lopen.

AnoniemeGokker zei:

Vertel diegene dat je van diegene houdt, ongeacht of diegene op dat moment onder invloed is. Probeer te verbinden met diegene en laat weten dat je er voor ze bent, ondanks dat dat enorm lastig kan zijn. Maak dingen bespreekbaar en wordt niet boos, hou net zoveel van ze als ze onder invloed zijn als wanneer ze nuchter zijn.

Klik om te vergroten...

Onthoudt ook dat er echt nog dingen zijn die diegene blij kan maken ookal is hij/zij er slecht aan toe.
Denk aan een dagje uit of hobby’s die niet fysiek uitputtend zijn?
Misschien is dit niet bij iedereen het geval.

JelleKenNietVertelle zei:

Denk dat dit percentage veel hoger zou liggen als iedereen vrijwillig binnenkwam lopen.

Onthoudt ook dat er echt nog dingen zijn die diegene blij kan maken ookal is hij/zij er slecht aan toe.
Denk aan een dagje uit of hobby’s die niet fysiek uitputtend zijn?
Misschien is dit niet bij iedereen het geval.

Klik om te vergroten...

Ik heb uitsluitend in vrijwillige klinieken gezeten, en ik kan je verzekeren dat zelfs dan een slagingspercentage van 20% een topresultaat is.

Mijn laatste opname dateert van dit jaar, nog geen half jaar geleden.

Ik heb in totaal die opname met zo'n 15 verschillende mensen (max 8 op een groep, dus soms gaat er eentje met ontslag en komt er weer eentje van de detox doorgeschoven).

Door ambulante natrajecten waarin groepssessies plaatsvinden en onderling contact is het redelijk kenbaar met wie het nog goed gaat en met wie niet.

Van die 15, weet ik van 10 dat ze ondertussen weer in gebruik zijn, de rest weet ik niet. Sommige binnen een week, andere hadden iets langer nodig om de verleiding niet meer kunnen te weerstaan.

Die andere 5 weet ik niks concreets over, maar daar zal het gros ook weer van in gebruik zijn.

Het stomme is dat ik van die 10 de eerste 8 er al in de kliniek uit pikte, als zijnde dat ik toen al zag dat ze het niet zouden gaan redden.

Stukje ervaring wat ik helaas door de jaren heen heb opgebouwd.

Deze ervaring is echter nodig om uiteindelijk wel te slagen, en in herstel te kunnen blijven.

Sommige bouwen die ervaring op door meerdere opnames en weten uiteindelijk in herstel te blijven, andere leren het nooit.

Dat is de realiteit, verslaving is een verdomd zware ziekte en het is helaas maar weinigen gegund deze te overwinnen.

Kijk links van u, en kijk naar rechts.
Vervolgens kijkt u naar voren, en dan naar achteren.
Van de 4 mensen, die u nu gezien hebt, zal er slechts 1 het halen.

Dit was de eerste zin die ik hoorde van het hoofd van de afdeling verslavingszorg in de afkick kliniek, die ik hoorde.
Deze uitspraak viel mij toch wat rauw op mijn dak. Jazeker!

De Zandman zei:

Kijk links van u, en kijk naar rechts.
Vervolgens kijkt u naar voren, en dan naar achteren.
Van de 4 mensen, die u nu gezien hebt, zal er slechts 1 het halen.

Dit was de eerste zin die ik hoorde van het hoofd van de afdeling verslavingszorg in de afkick kliniek, die ik hoorde.
Deze uitspraak viel mij toch wat rauw op mijn dak. Jazeker!

Klik om te vergroten...

Valt rauw op je dak, echter zoals je zelf vast ook weet niks aan gelogen.

Ik ben laatst gevraagd om een feedbackgesprek, maw ze vroegen om mijn visie en kijk op de aanpak die ze binnen de kliniek waar ik 3 opnames heb gehad.

Daar heb ik onder andere in aangegeven dat ik vind dat dit te weinig wordt benadrukt daar.

Ik heb ook aangegeven dat als ik al zie binnen de opname dat bepaalde personen het niet gaan redden als ze de kliniek uit zullen zijn, zeker de meer ervaren verpleegkundigen binnen de kliniek dit ook moeten zien.

Dat werd ook beaamd.

Degene waarmee ik dit gesprek had gaf aan dat ze dit niet zomaar kunnen uitspreken, mede vanwege het feit dat mensen dit zelf niet inzien, en het een leerproces is waar je doorheen moet.

Ben ik het ook mee eens, mijn eerste 2 opnames dacht ik echt dat ik goed bezig was, achteraf gezien heb ik die 2 opnames ook nodig gehad om te leren hoe je echt in herstel moet blijven.

Velen denken dat als ze zich laten opnemen en het programma volgen, ze daarna genezen zijn.

Helaas is dat niet de realiteit.

Ik vind die slagingspercentages sowieso een beetje slappe hap waar naar mijn idee ook veel mee gesjoemeld wordt. Bij mijn eerste traject werd ook gepromoot met een 'zeer hoog slagingspercentage'.
Nou krijg ik nog steeds mails van hun. En in het eerste jaar vragen ze ook of je nog clean bent enzo. Maar ik heb het niet meer ingevuld hoor, na mijn terugvallen. Worden die dan überhaupt wel gemonitord?

In de kliniek in Zuid Afrika waren ze er wel vrij helder over. Als je terugkomt in Nederland wordt het niet makkelijk. En het zal slechts een enkeling van jullie lukken om clean te blijven.
Ik was dus niet een van die personen. Bij mij duurde het twee weken voor m'n eerste terugval. En vervolgens twee weken voor m'n tweede terugval. De clean tijden werden vervolgens wel steeds langer. Maar ik heb veel terugvallen gehad.

Gelukkig heb ik in die terugvallen uiteindelijk wèl de juiste dingen gedaan om het weer op te pakken.

Het kan ook anders. Ik weet in elk geval van de behandelgroep in Zuid Afrika dat er één niet meer leeft (in de dertig). En één uit de groep in Nederland die niet meer leeft (in de twintig). Van een heleboel weet ik ook niet hoe het intussen gaat. Misschien zijn er wel meer niet onder ons.
Dat is helaas wel de realiteit van verslaving.

Verslaving is een rotziekte. En ook een heel ernstige ziekte die m.i. zwaar onderschat wordt.
Herstellen en in herstel blijven is domweg heel hard werken!
En dan de vooroordelen die veel mensen hebben tav de verslaafden.
Altijd wordt de schuld op hen afgewenteld.
Zo heb ik ooit een zeer stevige discussie gehad met iemand die gezegd had: ze moesten ze een flinke schop geven en weer aan het werk zetten.
Woest was ik. Wat een mening sommige mensen tav verslaafden hebben!! Tssssss.

De Zandman zei:

Verslaving is een rotziekte. En ook een heel ernstige ziekte die m.i. zwaar onderschat wordt

Klik om te vergroten...

Dat onbegrip is het meest pijnlijke aan een ziekte.

Ik zie iemand die verslaafd is ook als ziek. Iemand met een verhaal. Een rugzak. En veel gedachten

LucidLucy zei:

Ik zie verslaving ook als een ziekte en iets waar ik machteloos tegen ben. Dat wil niet zeggen dat ik er niets aan kan doen. Het wil wèl zeggen dat ik er niets alleen aan kan doen.

Ik ben niet verantwoordelijk voor mijn ziekte, maar wèl voor mijn herstel.

Die zin zet me aan tot actie ipv te zitten mijmeren over het ontstaan en het hoe en waarom. Aanpakken die handel.

Klik om te vergroten...

Alleen dingen doen in deze wereld is altijd moeilijk, ken het, leef al mijn hele leven 'alleen'. Als ik issues heb zoek ik daarom ook support bij vrienden of specialisten. Maar ieder zijn goed recht, als het jouw helpt als ziekte te zien, en op die manier van verslavingen af te komen is dat prima. Persoonlijk stop ik tot dusver met verslavingen omdat ik er helemaal klaar mee ben, of als het mijn leven negatief begint te beïnvloeden. Daar is geen medicijn voor,

Niemand wil verslaafd raken aan wat voor middel dan ook.
Daar kiest men niet voor.
Waar je wel voor kiest, is wat je eraan kunt en gaat doen....

interesant onderwerp dit.
Verslaving zit in mijn familie en gewoon dat beseft hou mij wat onder controle...

Nu ik denk wel vooral aan voorzorg moeten doen maar niet op de manier met het vingertje!

Goede geïnformeerde informatie krijgen.

Persoonlijk maak ik mij ook geen blaasjes wijs .. jullie moesten eens weten hoe ik smak maar een roes maar tja.
De prijs is mij gewoon te hoog.

Ben al weken aan fantiseren over MDMA te nemen en ben super blij dat de 3 maanden voorbij zijn. En om eerlijk te moest die 3 maanden regel er niet zijn ...


Maar dat is eerlijk zijn tegenover jezelf..
Beseffen wie je bent en in de spiegel kijken.

Nu het is wel een schock dat slechts 10 procent van een verslaving af komt.

Ik begrijp nu beter hoe het komt dat vele zo een gevecht voeren.
De eerlijkheid hier op dit forum raakt mij.
Misschien moeten we meer empathie als maatschappij er voor hebben.

Ik ben actief binnen de vakbond en heb dikswijls in België op cao 100 beroep gedaan.
Dat is werknemers moeten geholpen worden.
Dat idealisme is mij manier om te gaan met trauma.
Dank jullie wel voor jullie inzicht.

Laten we wel eerlijk zijn met zijn allen verslavingen alcoholisme en dergelijke zijn geen ziektes. Het zijn gedragsproblemen. Als je daadwerkelijk van een verslaving af wilt komen, moet je eerst bij jezelf denken: 'Waarom doe ik dit eigenlijk?'. Vervolgens moet je de ups/downs afwegen, en op basis hiervan wijze keuzes maken hoe hiermee om te gaan.
Door verslaving te zien als een ziekte verleg het probleem naar iets waar je 'weinig' zelf aan kan doen. Als je hersenkanker krijgt, en door te late diagnose terminaal bent, ben je ziek. Als je wilt stoppen met snuiven drinken roken, moet je een doel vinden waarom je wilt stoppen, en vanaf daar gaan werken aan verbetering.
Hoe eerder je eerlijk tegen jezelf bent, des te sneller kan je de verslaving overwinnen! Succes daarmee its rough.

Met bovenstaand verhaal ben ik het dus niet eens.
Ik vind dat verslavingen wel.degelijk ziektes zijn.
Bijvoorbeeld, niemand kiest ervoor om een verslaving te krijgen.
Ikzelf heb nooit met alcohol kunnen omgaan.
Als die stof binnenkwam, ging ik.meteen door tot het gaatje. Volledig bezopen worden en dat zo snel mogelijk.
Dat heeft dus niets met gedragsproblematiek te maken. De ziekte van er moet zoveel mogelijk in , was er meteen al.
Zo zijn er nog veel meer mensen als ik...
Als het allemaal zo eenvoudig te classificeren zou zijn, hadden de klinieken weinig tot niets meer te doen.
Verslavingen zijn vaak zeer gecompliceerd en soms wel gedragsafhankelijk uiteraard, maar zeker niet simpel af te doen dus....

Patrick a.k.a Spaceface zei:

Door verslaving te zien als een ziekte verleg het probleem naar iets waar je 'weinig' zelf aan kan doen.

Klik om te vergroten...

Ik zie verslaving ook als een ziekte en iets waar ik machteloos tegen ben. Dat wil niet zeggen dat ik er niets aan kan doen. Het wil wèl zeggen dat ik er niets alleen aan kan doen.

Ik ben niet verantwoordelijk voor mijn ziekte, maar wèl voor mijn herstel.

Die zin zet me aan tot actie ipv te zitten mijmeren over het ontstaan en het hoe en waarom. Aanpakken die handel.

Patrick a.k.a Spaceface zei:

Laten we wel eerlijk zijn met zijn allen verslavingen alcoholisme en dergelijke zijn geen ziektes. Het zijn gedragsproblemen. Als je daadwerkelijk van een verslaving af wilt komen, moet je eerst bij jezelf denken: 'Waarom doe ik dit eigenlijk?'. Vervolgens moet je de ups/downs afwegen, en op basis hiervan wijze keuzes maken hoe hiermee om te gaan.
Door verslaving te zien als een ziekte verleg het probleem naar iets waar je 'weinig' zelf aan kan doen. Als je hersenkanker krijgt, en door te late diagnose terminaal bent, ben je ziek. Als je wilt stoppen met snuiven drinken roken, moet je een doel vinden waarom je wilt stoppen, en vanaf daar gaan werken aan verbetering.
Hoe eerder je eerlijk tegen jezelf bent, des te sneller kan je de verslaving overwinnen! Succes daarmee its rough.

Klik om te vergroten...

Verslaving valt onder een ziekte. Mede daarom juist ook heeft de ene persoon meer last van (het stoppen met) een middel dan de ander.

Bij een gezondheidsprobleem horen ook doelen. Dat kan gaan van pijnbestrijding tot afkicken. Dat doel bereik je weer door een gedragsverandering.

En dat is wat ze ook doen in klinieken.
Bijvoorbeeld bij de ziekte alcoholisme is het doel gezondheid beschermen en afkicken. Hoe je dan van de drank af kan blijven leer je en dat is een gedragsverandering.

Ander voorbeeld.
Ik heb ptss. Dat is een ziekte. Kan moeilijk tegen drukte en prikkels. Het doel is dan om die te verminderen. Ik heb anderhalf jaar therapie gehad hoe ik mijn gedrag aan kan passen. Zoals eens naar de wc lopen, oordopjes in, bij drukte focus op een iemand houden en daar gesprek mee aan gaan.

Twee voorbeelden.
Twee ziektes. Maar zoals je ziet de link tussen ziekte, doelen en gedrag.

'Verslaving valt onder een ziekte. Mede daarom juist ook heeft de ene persoon meer last van (het stoppen met) een middel dan de ander.'

Wil hier niet diep op ingaan, uiteindelijk leeft iedereen in zijn eigen realiteit. Heb de afgelopen jaren verschillende verslavingen overwonnen, sommige zoals blowen/speed ook met breaks van jaren wel/niet gedaan.
Persoonlijk zie ik het niet als een ziekte. Detoxen kan zwaar voelen helemaal met opiaten, maar is het een ziekte? Het is vooral gebrek aan een doel om te stoppen, of juist een reden om door te gaan (pijn, geen licht aan het einde van de tunnel). Zodra je dat kan doorbreken is genezen uiteindelijk niks anders als 'het' niet doen.

Patrick a.k.a Spaceface zei:

Zodra je dat kan doorbreken is genezen uiteindelijk niks anders als 'het' niet doen.

Klik om te vergroten...

Maar dat is het dus precies niet als er nog allerlei redenen zijn om wel te gebruiken. Als je bepaalde onverwerkte trauma's hebt. Leeft met angsten en onzekerheden. Etc. Dan is het dus nodig om die aan te pakken.

Zolang je dat niet doet, wordt niet gebruiken m.i. een hel. Dan neem je simpelweg het middel weg en blijft de ellende over waarom je in eerste instantie ging verdoven.

Nu komt het een beetje over alsof je een doel in je leven moet vinden en dan simpelweg niet meer hoeft te gebruiken.

Fenomenaal als dat voor sommigen werkt. Voor mij dus 'helaas' niet.

LucidLucy zei:

Maar dat is het dus precies niet als er nog allerlei redenen zijn om wel te gebruiken. Als je bepaalde onverwerkte trauma's hebt. Leeft met angsten en onzekerheden. Etc. Dan is het dus nodig om die aan te pakken.

Zolang je dat niet doet, wordt niet gebruiken m.i. een hel. Dan neem je simpelweg het middel weg en blijft de ellende over waarom je in eerste instantie ging verdoven.

Nu komt het een beetje over alsof je een doel in je leven moet vinden en dan simpelweg niet meer hoeft te gebruiken.

Fenomenaal als dat voor sommigen werkt. Voor mij dus 'helaas' niet.

Klik om te vergroten...

Ben nu wel geïnteresseerd in een praktijkvoorbeeld. Welk trauma en angsten leef jij mee anno 2025, en heb je drugs voor nodig om daarmee te kunnen leven? Je mag ook privé berichtje sturen, ben oprecht open minded, en wil best mee denken. Misschien heb ik ook ervaringen met die situatie.

Patrick a.k.a Spaceface zei:

'Verslaving valt onder een ziekte. Mede daarom juist ook heeft de ene persoon meer last van (het stoppen met) een middel dan de ander.'

Wil hier niet diep op ingaan, uiteindelijk leeft iedereen in zijn eigen realiteit. Heb de afgelopen jaren verschillende verslavingen overwonnen, sommige zoals blowen/speed ook met breaks van jaren wel/niet gedaan.
Persoonlijk zie ik het niet als een ziekte. Detoxen kan zwaar voelen helemaal met opiaten, maar is het een ziekte? Het is vooral gebrek aan een doel om te stoppen, of juist een reden om door te gaan (pijn, geen licht aan het einde van de tunnel). Zodra je dat kan doorbreken is genezen uiteindelijk niks anders als 'het' niet doen.

Klik om te vergroten...

Detoxen is ook niet de ziekte. Verslaving begint vaak al in je genen. Diep geworteld in je brein.

"Het niet doen" wilt iedere verslaafde. Maar daar ligt juist het probleem.
Bij een ziekte heb je behandeling nodig.

Misschien heb jij het geluk dat je wel zomaar kan stoppen. Ik kan bv zelf ook een paar dagen een middel gebruiken en stoppen. Maar lang niet iedereen hier op DF kan dat. En dat is niet omdat ze niet willen.
Mogelijk ligt hier de oorzaak van wel of niet het gen.

Dit zeggen de deskundigen erover:

Hoor wat je zegt, en ik heb zelf ook zat actieve verslavingen. Drink bijvoorbeeld dagelijks bier, ben volgens de doktoren een 'alcohol abuser'. Persoonlijk zie ik geen reden om niet elke dag een biertje te drinken. Als ik een doel had als mijn partner heeft ook last door mijn gedrag, dan heb je echt iets om naar te streven om te stoppen.Blowen heb ik regelmatig ook problemen mee gehad op werk, dusdanig dat ik laconiek werd en begon te slacken, s ochtends niet op kon/wou staan. Toen dat te erg werd ben ik maar gewoon gestopt. Paar dagen was het moeilijk, maar voelde me eigenlijk direct beter eerst volgende dag. Dan ben je klaar om echt aan de verslaving te werken ( naar mijn idee)

Succes in ieder geval, wat er ook dwars zit, hoop dat je het recht weet te zetten!