Dit. Ik kan mijn zieke hoofd niet gezond denken. Net als je een gebroken been niet gezond kan rennen.Detoxen is ook niet de ziekte. Verslaving begint vaak al in je genen. Diep geworteld in je brein.
"Het niet doen" wilt iedere verslaafde. Maar daar ligt juist het probleem.
Bij een ziekte heb je behandeling nodig.
Ten eerste gefeliciteerd dat je al zo lang volhoud, en gelukt is een plek te geven. Snap nu ook beter waarom je 'verslaving' als een algemene ziekte ziet. Zelf zoom ik alijd op elk issue specifiek in wat daar het probleem is. In mijn wereld is er verslaving 1, 2, 3 en4 bij wijs van spreken, en probeer deze individueel op waarde en impact te schatten, daarna maak ik een plan van aanpak hoe ik de specifieke verslaving ga aanvliegen.Bedankt voor het aanbod.
Anno 2025 heb ik al veel minder angsten en onzekerheden dan 4 jaar geleden. Ik kan beter mijn grenzen en behoeftes aanvoelen en die ook naar anderen communiceren. Op een respectvolle manier zonder in egocentrisme te hangen. (Dus met oog voor de ander)
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit altijd perfect gaat. Maar betekent wel dat het me momenteel erg gemakkelijk af gaat om clean te zijn van alcohol, drugs en verslavende medicatie. Vandaag alweer 480 dagen clean.
Mijn laatste terugval en überhaupt mijn struggles in het stoppen met gebruiken, heb ik vrij uitgebreid over geschreven. Mocht je daarin geïnteresseerd zijn:
Deel 4: More will be revealed
Ik heb eerder al 3 (uitgebreide) verhalen geschreven over mijn verslaving en herstel. Deze zijn hier te vinden: Mijn zoektocht naar herstel (en plezier in het leven) Mijn rock-bottom - α-P(i)HP verslaving Mijn ervaring met injecteren van pyro's (of andere corrosieve RC's) En inmiddels komt...drugsforum.nl
Links naar mijn andere topics, staan in dat topic ook vermeld.
Als ik dan nog enkele voorname dingen moet noemen waar ik tegenaan loop waarbij drugs een uitkomst kan zijn:
Ongetwijfeld zijn er nog veel meer angsten en onzekerheden waar ik mee loop. Ik ben momenteel weer bezig in stap 4 van het 12 stappen programma en mag binnenkort dus ook weer aan de slag om mijn angsten op te schrijven en uit te werken. Zodat ik daarmee weer verder aan de slag kan.
- Ik ben nog steeds goed in het uiten van mijn bewijsdrang. De rest van de wereld laten zien hoe goed ik bezig ben om te compenseren voor mijn angsten en onzekerheden. Ik ben hier wel ontzettend in verbeterd. Maar ik merk vooral weer tijdens het schrijven van mijn research paper recent, dat ik heel erg struggle met perfectionisme. Ik ben dan toch bang dat het niet goed genoeg is wat ik oplever. In mijn hoofd zie ik dan al scenarios voor me van professoren die me meewarig uitlachen omdat ik zulke lompe redeneringen maak en mijn onderzoek niet voldoende onderbouw met statische analyses. Ik weet dat dit in de praktijk reuze mee zal vallen. En ook heb ik op deze gebieden hulp gevraagd, die ik helaas niet altijd kreeg. Mijn collegas zijn vaak ook gewoon druk. De werkdruk ligt nu eenmaal hoog.
- Ik heb geregeld angst dat mensen niet het achterste van hun tong laten zien en ik ineens voor verrassingen kom te staan. Vooral in mijn relatie ben ik daar nog weleens bang voor. Dat het ineens uit zal zijn ofzo. Gelukkig is ook dat vertrouwen alweer gegroeid.
- Daarnaast is er altijd een stukje geweest rondom intimiteit/seksualiteit waar ik veel schaamte voor had. Ook daaraan heb ik hard gewerkt afgelopen jaar. Dit deel is eigenlijk het enige waar ik op het forum niet over deel gezien ik hier niet helemaal anoniem ben. Daarover spreek ik alleen met de mensen die het aangaat en die me daarin kunnen steunen en helpen.
Die lijst ziet er deze keer weer anders uit dan toen ik hem 2 jaar geleden schreef. Dat blijft toch actueel. Angsten vervagen zodra ik ze aan ga. Maar soms ontstaan er ook weer nieuwe, of kom ik simpelweg dichter tot mezelf en wordt ik me bewust van angsten waar ik me eerder voor afsloot.
Echt hele heftige onverwerkte trauma's heb ik niet. Ik heb in mijn jeugd een paar vervelende situaties gehad die niet goed waren voor mijn zelfbeeld. En ook bepalend zijn geweest voor hoever ik mezelf open stelde naar anderen. In die zin waren dat trauma's, maar wel relatief onschuldige. Toch hebben ze impact gehad op mijn vertrouwen in anderen en zorgden ze ervoor dat ik me anders ging gedragen dan ik werkelijk ben.
Dat stadium ben ik inmiddels gelukkig wel weer gepasseerd. Maar dat heeft wel flink wat werk gekost.
Punt 1: Je hebt de wereld niks te bewijzen! Probeer ook nooit teveel 'van tevoren' te bedenken, als het puntje bij paaltje komt moet je toch direct kunnen anticiperen. Van tevoren druk maken is verspilde energie, pluk de dag zeg maar. Enige drugs die ik hier kan bedenken zijn benzo's om het wat meer te ontspannen, ik geloof dat je zonder kan, je bent goed in taal, en hebt blijkbaar altijd een antwoord klaar!
Punt 2: Voorspel wat mensen in het ergste geval zouden kunnen doen, dan valt de realiteit over het algemeen mee. Als je echt vermoeden hebt dat iemand niet eerlijk tegen je is, dan mag je dat gewoon recht in zijn/haar face zeggen. Drugs gaat hier niet helpen.
Punt 3: Intinimiteit is complex, en drugs maken het alleen maar complexer, je gaat je echt niet gemakkelijker voelen 'naakt' in bed met een vreemd persoon. Das ackward, biertje ofzo zal hier idd edge wel af kunnen halen, maar is dat het waard? Helemaal als je eigenlijk niet wilt drinken.
In mijn definitie van verslaving zijn 2 dingen heel belangrijk. De constante obsessie naar gebruiken en daar in mijn hoofd dus constant mee bezig zijn.Is denk ik niks om je voor te schamen, en zolang je er andere niet mee lastig valt moet dat kunnen af en toe.
Hier zie ik in mijn wereld 2 issues die je aan kan pakken. De lust is er blijkbaar dus misschien als je liever geen porn wilt, op zoek naar een meer natuurlijke manier. De flakka zorgt ervoor dat je in een 'loop' terecht komt, je weet toch als je nu stopt je alsnog niet kan pitten, dus gaat maar lekker door. Flakka is sowiezo zooi dus kan je beter niet doen, als je er vanaf bent, nooit meer in de buurt komen.
Denk dat dit percentage veel hoger zou liggen als iedereen vrijwillig binnenkwam lopen.Als je het aan mij vraagt is dit een veelte complexe werkwijze en ondanks dat de verslavingszorg tevreden is met een slagingspercentage van circa 50%, zou dat percentage gewoon boven de 90% procent moeten zitten.
Onthoudt ook dat er echt nog dingen zijn die diegene blij kan maken ookal is hij/zij er slecht aan toe.Vertel diegene dat je van diegene houdt, ongeacht of diegene op dat moment onder invloed is. Probeer te verbinden met diegene en laat weten dat je er voor ze bent, ondanks dat dat enorm lastig kan zijn. Maak dingen bespreekbaar en wordt niet boos, hou net zoveel van ze als ze onder invloed zijn als wanneer ze nuchter zijn.
Denk dat dit percentage veel hoger zou liggen als iedereen vrijwillig binnenkwam lopen.
Onthoudt ook dat er echt nog dingen zijn die diegene blij kan maken ookal is hij/zij er slecht aan toe.
Denk aan een dagje uit of hobby’s die niet fysiek uitputtend zijn?
Misschien is dit niet bij iedereen het geval.
Kijk links van u, en kijk naar rechts.
Vervolgens kijkt u naar voren, en dan naar achteren.
Van de 4 mensen, die u nu gezien hebt, zal er slechts 1 het halen.
Dit was de eerste zin die ik hoorde van het hoofd van de afdeling verslavingszorg in de afkick kliniek, die ik hoorde.
Deze uitspraak viel mij toch wat rauw op mijn dak. Jazeker!
Verslaving is een rotziekte. En ook een heel ernstige ziekte die m.i. zwaar onderschat wordt
Alleen dingen doen in deze wereld is altijd moeilijk, ken het, leef al mijn hele leven 'alleen'. Als ik issues heb zoek ik daarom ook support bij vrienden of specialisten. Maar ieder zijn goed recht, als het jouw helpt als ziekte te zien, en op die manier van verslavingen af te komen is dat prima. Persoonlijk stop ik tot dusver met verslavingen omdat ik er helemaal klaar mee ben, of als het mijn leven negatief begint te beïnvloeden. Daar is geen medicijn voor,Ik zie verslaving ook als een ziekte en iets waar ik machteloos tegen ben. Dat wil niet zeggen dat ik er niets aan kan doen. Het wil wèl zeggen dat ik er niets alleen aan kan doen.
Ik ben niet verantwoordelijk voor mijn ziekte, maar wèl voor mijn herstel.
Die zin zet me aan tot actie ipv te zitten mijmeren over het ontstaan en het hoe en waarom. Aanpakken die handel.
Door verslaving te zien als een ziekte verleg het probleem naar iets waar je 'weinig' zelf aan kan doen.
Laten we wel eerlijk zijn met zijn allen verslavingen alcoholisme en dergelijke zijn geen ziektes. Het zijn gedragsproblemen. Als je daadwerkelijk van een verslaving af wilt komen, moet je eerst bij jezelf denken: 'Waarom doe ik dit eigenlijk?'. Vervolgens moet je de ups/downs afwegen, en op basis hiervan wijze keuzes maken hoe hiermee om te gaan.
Door verslaving te zien als een ziekte verleg het probleem naar iets waar je 'weinig' zelf aan kan doen. Als je hersenkanker krijgt, en door te late diagnose terminaal bent, ben je ziek. Als je wilt stoppen met snuiven drinken roken, moet je een doel vinden waarom je wilt stoppen, en vanaf daar gaan werken aan verbetering.
Hoe eerder je eerlijk tegen jezelf bent, des te sneller kan je de verslaving overwinnen! Succes daarmee its rough.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."