#1
IK zie het als een soort pizza met punten. Stukje bipolair, stukje verslaving, stukje jeugd, etc. Interessant topic.
Mijn definitie van verslaving.
45 antwoorden
6 weergaven
18-5-2026
#2
De rede vinden is ook maar een kleine stap in het proces natuurlijk. Met het vinden van de rede kom je nog niet verder. Maar je weet wel waar je aan kan gaan werken. Dat moet dan dus nog beginnen.Maar kan mij ook heel goed voorstellen dat je je ‘reden’ van verslaving hebt gevonden en vervolgens geen stap verder gekomen bent, op een hoop ellende naar boven halen na.
Het is wel waar dat veel mensen denken dat het weten van de "rede" van de verslaving, ze van de verslaving gaat afhouden. Zonder verder aan de "rede" te gaan werken waardoor de "rede" dus blijft en de kans op terugval dus ook groot blijft.
Daarom is er vaak ook jaren therapie nodig voordat de kans op een terugval echt is verkleind.
En ik zal je nog erger vertellen. De slagingspercentage ligt bij lange na niet op de 50%. Die ligt ergens tussen de 10 en de 20% bij de verslavingzorg. Je kan eens verslavingsdeskundige els noorderlicht opzoeken op youtube. Deze geeft zelf aan dat meer dan 95% van de verslavende te maken krijgt met een terugval.
Maaaar een terugval is niet altijd een stap terug. Soms is dit gewoon een deel van het proces.
#3
Was het maar 50% 🤣 Eerder tussen de 5-10%, tenminste het vollop gepushte 12 stappen programma. Waar eigenlijk weinig cijfers van bekend zijn.Wat verslaving is weten we allemaal wel, echter wordt de oorzaak van een verslaving altijd onderverdeelt in een heel breed scala aan problematiek.
Autisme, trauma, depressie, genetisch bepaalt.....
En zo zijn er nog vele stempeltje die je er op kan plakken, echter maakt die labeltactiek een passende behandeling ook moeilijk. Moeten we je autisme behandelen? Of toch je verslaving, want je verslaving is er tenslotte vanwege je achterliggende problematiek.
Als je het aan mij vraagt is dit een veelte complexe werkwijze en ondanks dat de verslavingszorg tevreden is met een slagingspercentage van circa 50%, zou dat percentage gewoon boven de 90% procent moeten zitten.
In plaats van bij individuen graven naar een eventuele oorzaak waar het labeltje verslaving wel mooi tussen zou passen. Is het verleden geweest, en om stappen te maken zou één ieder vooruit moeten kunnen kijken. Ik kan oneindig door mijn ellendige verleden terugblikken en kan allerlei scenario’s aanwijzen als mogelijke oorzaak van een verslaving.
Alleen wie zegt mij dat ik het anders had gedaan als bepaalde dingen in het verleden mij niet overkomen waren?
Misschien is het voor sommige wel heel prettig dat ze hun ‘foute’ levensstijl kunnen afschrijven op een gebeurtenis uit het verleden.
Maar kan mij ook heel goed voorstellen dat je je ‘reden’ van verslaving hebt gevonden en vervolgens geen stap verder gekomen bent, op een hoop ellende naar boven halen na.
Als je het aan mij vraagt denken wij allemaal veelte complex en ligt de oplossing dichterbij dan wij onszelf laten geloven. Namelijk door heel simpel de feiten op een rijtje te leggen en als belangrijkste deze feiten erkennen.
Drugs, vrijwel alle drugs dus ook alcohol zorgt voor een reactie in het brein. Ons lichaam is een gigantisch chemisch proces. En dat proces wordt uiteraard beïnvloed door de consumptie van drugs, met name onze neurotransmitters die eigenlijk verantwoordelijk zijn voor de gehele regulatie van lichaam en geest.
Dit dient dan ook in balans te zijn, en drugs trekt dat uit balans. Langdurig gebruik van een bepaald middel zal zelfs permanent de chemie in het brein muteren. Hier kun je niks meer aan veranderen, je kunt het accepteren of erger maken.
Veel drugs hebben invloed op onze dopamine ook wel ons ‘gelukstofje’ genoemd. Zo zorgt bijvoorbeeld methamfetamine voor een absurde vrijgave aan dopamine minstens 100x zoveel als wat je bij bijvoorbeeld seks krijgt.
100x zoveel is echt absurd veel, en als dit je langdurig overkomen is moet je ook voor jezelf erkennen dat je minder euforie in je leven zal gaan ervaren dan dat een ander doet.
Hoe leuk de gebeurtenis ook maar is die je meemaakt, je brein zal nooit vergeten dat er een middeltje was die nog veel meer ‘gelukstof’ met zich meebracht.
Exact hierom is een verslaving dus ook voor je leven. En door dat te accepteren kun je voor jezelf nog een best mooi bestaan opbouwen.
Buiten dit om,
Ben jij wel eens boos geworden op een dierbare, omdat diegene weer onder invloed was?
Of heb je jezelf ‘gestraft’ omdat je toch weer gebruikt hebt?
Dit helpt uiteraard niet.
Dat weten we stiekem ook wel, maar toch doen we het.
We ontslaan ons personeel als we ontdekken dat ze drugs gebruiken, want hun baan afnemen helpt ze nuchter blijven zeker?
We straffen onze kinderen als ze iets gebruikt hebben en komisch genoeg doen we dit omdat we van ze houden en ons zorgen maken.
Iemand die alles op een rijtje heeft in zijn leven, een goede band met de ouders veel vrienden en een hartstikke leuke baan. Wie weet zelfs een koophuisje en een kindje op komst….
Deze bovenstaande ‘iemand’ zal niet snel in het straatje van een verslaafde belanden. Deze iemand zou zelfs misschien wel recreatief probleemloos iets kunnen gebruiken.
Iemand die verslaafd is, is vaak eenzaam. En daarvoor hoef je niet eens continue alleen te zijn. Misschien ben je niet vaak alleen maar wel constant in je eigen hoofd, is jou iets overkomen waardoor je moeite hebt met emotionele binding. In ieder geval is jou omgeving niet zoals die had moeten zijn, wat niet eens aan jou hoeft te liggen.
Als je het volmaakte leven hebt is de kans klein dat je opzoek gaat naar een middeltje, maar als er bij jou van alles ontbreekt en je niet geliefd wordt/ geliefd kan voelen spreekt het voor zich dat je die leegte probeert op te vullen.
Heb je een dierbare die verslaafd is?
Vertel diegene dat je van diegene houdt, ongeacht of diegene op dat moment onder invloed is. Probeer te verbinden met diegene en laat weten dat je er voor ze bent, ondanks dat dat enorm lastig kan zijn. Maak dingen bespreekbaar en wordt niet boos, hou net zoveel van ze als ze onder invloed zijn als wanneer ze nuchter zijn.
#4
Tegen mij werd er gezegd toen ik de kliniek in draaide:Was het maar 50% 🤣 Eerder tussen de 5-10%, tenminste het vollop gepushte 12 stappen programma. Waar eigenlijk weinig cijfers van bekend zijn.
"Kijk links, rechts, naar voren en naar achteren.
Slechts één van de personen die u ziet, gaat het halen".....
Ik denk, dat 10% al aan de hoge kant is.
#5
Helaas zijn behandelingen voor verslaving nog een stuk minder effectief. Als de beste technieken worden toegepast dan heeft een behandeling een slagingskans van maximaal zo'n 20%. De reden dat het zo lastig is om van verslaving af te komen, is omdat ons brein heel veel dingen op de automatische piloot doet. Slechts 5% van je gedrag is bewust over nagedacht. De rest van het gedrag wordt door aangeleerde routines geregeld die -zonder erover na te denken- worden uitgevoerd.Als je het aan mij vraagt is dit een veelte complexe werkwijze en ondanks dat de verslavingszorg tevreden is met een slagingspercentage van circa 50%, zou dat percentage gewoon boven de 90% procent moeten zitten.
Wat je hieronder zegt klopt als een bus:
(..) je brein zal nooit vergeten dat er een middeltje was die nog veel meer ‘gelukstof’ met zich meebracht.
Echter is het geen noodlot waar je je bij neer moet leggen omdat je hersenchemie nou eenmaal stuk is. Gelukkig houden mensen ook nog keuzevrijheid over. Als je drugs blijft gebruiken wordt het wel steeds moeilijker om nog andere keuzes te maken dan drugs gebruiken. Maar als je erin slaagt om te stoppen met gebruiken, dan hebben de hersenen allerlei verschillende manieren om zichzelf te repareren. De veronderstelling uit de jaren '90, dat je brein na je 24ste levensjaar af is, en dat het brein daarna alleen maar aftakelt, die is inmiddels ruimschoots ontkracht.
Bovendien is het ook niet zo dat we rechtsreeks aangestuurd worden door moleculen (zoals neurotransmitters). Alle levende wezens, en bij uitstek het menselijk brein, hebben een zelf-regulerend vermogen. Dat is nou juist wat het levend maakt: het vermogen om te reageren op de biochemische omgeving. Hoe dit allemaal precies zit is een beetje lastig uitleggen zo via Drugsforum. Maar ik kan je wel de tip geven om nog eens het boek The Systems View of Life: A Unifying Vision te lezen, want de auteurs hebben het daarin op briljante wijze uitgelegd. Het komt erop neer dat je voor het verklaren van complexe systemen een ander soort logica nodig hebt dan wat gangbaar is in (een groot deel van) de wetenschap. Bij die andere soort logica kijk je niet per se naar de puzzelstukjes waaruit een bepaald voorwerp bestaat, maar je kijkt eerder naar hoe de verschillende puzzelstukjes op elkaar inhaken op zo'n manier dat de puzzel -ondanks zwaartekracht - niet uit elkaar valt.
Een tip van de sluier: wat heel belangrijk is om je te realiseren is dat het brein bestaat uit 100 miljard neuronen die allemaal met elkaar verbonden zijn. In die verbindingen ontstaat een andere vorm van causaliteit die ervoor zorgt dat een complex systeem meer is dan slechts de componenten waaruit het bestaat.
#6
Nee "we" ontslaan ons (verslaafde) personeel omdat "we" capabele, betrouwbare werknemers nodig hebben. Het is geen liefdadigheidsinstelling en het is ook niet persoonlijk, maar zakelijk wanneer zoiets gebeurt. Al zijn er werkgevers met een groot hart die nog proberen te helpen (wat mooi is), maar zelfs die moeten op een gegeven moment een grens stellen.We ontslaan ons personeel als we ontdekken dat ze drugs gebruiken, want hun baan afnemen helpt ze nuchter blijven zeker?
Gek genoeg zijn er zelfs verslavingsproblemen onder veel mensen waar alles vanaf de buitenkant bekeken "klopt": huisje boompje beestje, dat soort dingen.
Het probleem ligt nóg dieper imo. Hoewel de term nu zo beladen is, zou ik het een spiritueel probleem durven te noemen. Mensen hebben een verslavingsprobleem omdat ze niet weten wie ze zijn. En dan bedoel ik: mensen weten niet wie ze zijn voorbij (of juist: vóór) hun gegeven en aangenomen identiteit/persoonlijkheid. Dát is de kern ervan. Er is heel weinig van dat in deze maatschappij. Dat is ook de reden dat het soms kan dat iemand alles "goed voor elkaar" lijkt te hebben, maar alsnóg een groot verslavingsprobleem kan hebben, dat zich kan uiten op allerlei verschillende manieren. Omdat diegene niet in contact staat met zijn/haar innerste zelf.
#7
Zeker weten is het volkomen terecht dat een werkgever een verslaafde werknemer ontslaat, al is verslaving wel een erkende ziekte dus zou je er niet zomaar voor ontslagen mogen worden. Tevens hoeven we ook niet te verwachten dat een werkgever er alles aan doet om je wel werkzaam te houden. Alleen het probleem van deze gehele maatschappij is dat de term verslaving afschrikt. Wanneer je genezen bent van weet ik veel wat 'longcovid' kun je dat prima verkondigen echter wanneer je een gigantische verslaving achter de rug hebt, kun je dat waarschijnlijk beter voor jezelf houden.Nee "we" ontslaan ons (verslaafde) personeel omdat "we" capabele, betrouwbare werknemers nodig hebben. Het is geen liefdadigheidsinstelling en het is ook niet persoonlijk, maar zakelijk wanneer zoiets gebeurt. Al zijn er werkgevers met een groot hart die nog proberen te helpen (wat mooi is), maar zelfs die moeten op een gegeven moment een grens stellen.
Gek genoeg zijn er zelfs verslavingsproblemen onder veel mensen waar alles vanaf de buitenkant bekeken "klopt": huisje boompje beestje, dat soort dingen.
Het probleem ligt nóg dieper imo. Hoewel de term nu zo beladen is, zou ik het een spiritueel probleem durven te noemen. Mensen hebben een verslavingsprobleem omdat ze niet weten wie ze zijn. En dan bedoel ik: mensen weten niet wie ze zijn voorbij (of juist: vóór) hun gegeven en aangenomen identiteit/persoonlijkheid. Dát is de kern ervan. Er is heel weinig van dat in deze maatschappij. Dat is ook de reden dat het soms kan dat iemand alles "goed voor elkaar" lijkt te hebben, maar alsnóg een groot verslavingsprobleem kan hebben, dat zich kan uiten op allerlei verschillende manieren. Omdat diegene niet in contact staat met zijn/haar innerste zelf.
In Portugal zijn alle drugs gelegaliseerd, daarnaast biedt de overheid daar subsidies aan bedrijven als ze mensen met een verslaving een baan aanbieden en ik denk dat dat voor Nederland ook niet slecht zou zijn.
En ik sluit me er zeker bij aan dat mensen geen flauw benul hebben wie ze zijn en hoewel we allemaal meer verbonden lijken dan ooit, denk ik dat met name de sociale media ons compleet ontdoet van onze eigen identiteit.
#8
Thanks voor de tipHelaas zijn behandelingen voor verslaving nog een stuk minder effectief. Als de beste technieken worden toegepast dan heeft een behandeling een slagingskans van maximaal zo'n 20%. De reden dat het zo lastig is om van verslaving af te komen, is omdat ons brein heel veel dingen op de automatische piloot doet. Slechts 5% van je gedrag is bewust over nagedacht. De rest van het gedrag wordt door aangeleerde routines geregeld die -zonder erover na te denken- worden uitgevoerd.
Wat je hieronder zegt klopt als een bus:
Echter is het geen noodlot waar je je bij neer moet leggen omdat je hersenchemie nou eenmaal stuk is. Gelukkig houden mensen ook nog keuzevrijheid over. Als je drugs blijft gebruiken wordt het wel steeds moeilijker om nog andere keuzes te maken dan drugs gebruiken. Maar als je erin slaagt om te stoppen met gebruiken, dan hebben de hersenen allerlei verschillende manieren om zichzelf te repareren. De veronderstelling uit de jaren '90, dat je brein na je 24ste levensjaar af is, en dat het brein daarna alleen maar aftakelt, die is inmiddels ruimschoots ontkracht.
Bovendien is het ook niet zo dat we rechtsreeks aangestuurd worden door moleculen (zoals neurotransmitters). Alle levende wezens, en bij uitstek het menselijk brein, hebben een zelf-regulerend vermogen. Dat is nou juist wat het levend maakt: het vermogen om te reageren op de biochemische omgeving. Hoe dit allemaal precies zit is een beetje lastig uitleggen zo via Drugsforum. Maar ik kan je wel de tip geven om nog eens het boek The Systems View of Life: A Unifying Vision te lezen, want de auteurs hebben het daarin op briljante wijze uitgelegd. Het komt erop neer dat je voor het verklaren van complexe systemen een ander soort logica nodig hebt dan wat gangbaar is in (een groot deel van) de wetenschap. Bij die andere soort logica kijk je niet per se naar de puzzelstukjes waaruit een bepaald voorwerp bestaat, maar je kijkt eerder naar hoe de verschillende puzzelstukjes op elkaar inhaken op zo'n manier dat de puzzel -ondanks zwaartekracht - niet uit elkaar valt.
Een tip van de sluier: wat heel belangrijk is om je te realiseren is dat het brein bestaat uit 100 miljard neuronen die allemaal met elkaar verbonden zijn. In die verbindingen ontstaat een andere vorm van causaliteit die ervoor zorgt dat een complex systeem meer is dan slechts de componenten waaruit het bestaat.
#9
Ja die 50% heb ik mij eens laten vertellen door iemand werkzaam binnen de verslavingszorg. Ze moeten je toch ergens mee lokken xDWas het maar 50% 🤣 Eerder tussen de 5-10%, tenminste het vollop gepushte 12 stappen programma. Waar eigenlijk weinig cijfers van bekend zijn.
#10
Very true😁Ja die 50% heb ik mij eens laten vertellen door iemand werkzaam binnen de verslavingszorg. Ze moeten je toch ergens mee lokken xD
#11
Niet helemaal, maar sommige dingen baseer ik indd op ervaringen.Is jouw verhaal een autobiografie?
#12
Ik snap het wel,De rede vinden is ook maar een kleine stap in het proces natuurlijk. Met het vinden van de rede kom je nog niet verder. Maar je weet wel waar je aan kan gaan werken. Dat moet dan dus nog beginnen.
Het is wel waar dat veel mensen denken dat het weten van de "rede" van de verslaving, ze van de verslaving gaat afhouden. Zonder verder aan de "rede" te gaan werken waardoor de "rede" dus blijft en de kans op terugval dus ook groot blijft.
Daarom is er vaak ook jaren therapie nodig voordat de kans op een terugval echt is verkleind.
En ik zal je nog erger vertellen. De slagingspercentage ligt bij lange na niet op de 50%. Die ligt ergens tussen de 10 en de 20% bij de verslavingzorg. Je kan eens verslavingsdeskundige els noorderlicht opzoeken op youtube. Deze geeft zelf aan dat meer dan 95% van de verslavende te maken krijgt met een terugval.
Maaaar een terugval is niet altijd een stap terug. Soms is dit gewoon een deel van het proces.
dat de reden vinden een stapje van het proces is. Alleen mij valt het op dat binnen de verslavingszorg ook al snel de 'reden' vinden, de sleutel is naar succesvolle reductie. Terwijl iemand volgens mij geen reden nodig hoeft te hebben om aan een betere toekomst te werken.
#13
Uiteindelijk zijn er zo ontzettend veel factoren die op groen moeten staan om blijvend in herstel te blijven.
Realiteit is idd helaas dat de slagingskans voor lange termijn onder de 10% ligt.
Echter kan je je eigen slagingskans behoorlijk opschroeven, door te leren van je fouten en niet op te geven.
De eerste keer dat je aan je probleem gaat werken, ga je fouten maken en valt terug.
De volgende keer reflecteer je op je eerste poging, en schaaft bij.
Waarschijnlijk ga je zodra je verder komt dan de eerste poging, tegen nieuwe zaken aanlopen. Ook daar ga je fouten maken.
Ook nu ga je reflecteren, en een andere aanpak proberen.
Dit proces blijf je herhalen, herhalen, herhalen.
Voor iedereen is het verschillend hoevaak dit proces herhaald dient te worden.
Moraal van het verhaal is, dat je het vermogen moet hebben op je eigen fouten te kunnen reflecteren, de schuld bij je zelf te zoeken en je denk en leefwijzes aan te kunnen en willen passen.
Dingen die ik vroeger als onbenullig, zweverig of niet als bijdrage zag, blijken nu ontzettend helpend te zijn.
Persoonlijk ben ik nu zon 6 a 7 jaar aan het reflecteren, bijschaven, vallen, opstaan, vallen en opstaan.
Ik ben nu op een punt, dat ik mijzelf voorzichtig een slagingskans van rond de 50% durf te geven.
Mijn stoplichten staan op groen, mijn onderliggende problematiek is aangepakt en het "voelt" deze keer echt totaal anders. Moeilijk te omschrijven, maar ik denk dat andere die het proces tot herstel doorlopen hier wel enige herkenning in hebben.
Degene die in staat zijn hun fouten te zien, deze zaken aan te passen en een andere aanpakswijze toe te passen, maken een kans.
Echter, om dit te kunnen moeten er wel zaken aangepakt worden welke niet direct aan je verslaving te koppelen zijn, maar wel aan de grondslag van je problematiek liggen.
Als je onderhuidse trauma's, stoornissen of bijvoorbeeld zaken op sociaal maatschappelijk gebied niet aanpakt, zal je weinig kans maken. Daarom word daar zoveel nadruk op gelegd.
Verder is ieder zijn pad naar blijvend herstel persoonlijk, en is er geen universeel draaiboek voor verslaafden om hun ziekte onder controle te houden.
Je kan wat handvaten krijgen en tips, maar alles draait echt om je intrinsieke motivatie, aanpassingsvermogen en doorzettingsvermogen.
Je verslaving overwinnen kan niemand voor je doen, alleen jijzelf kan dat.
Realiteit is idd helaas dat de slagingskans voor lange termijn onder de 10% ligt.
Echter kan je je eigen slagingskans behoorlijk opschroeven, door te leren van je fouten en niet op te geven.
De eerste keer dat je aan je probleem gaat werken, ga je fouten maken en valt terug.
De volgende keer reflecteer je op je eerste poging, en schaaft bij.
Waarschijnlijk ga je zodra je verder komt dan de eerste poging, tegen nieuwe zaken aanlopen. Ook daar ga je fouten maken.
Ook nu ga je reflecteren, en een andere aanpak proberen.
Dit proces blijf je herhalen, herhalen, herhalen.
Voor iedereen is het verschillend hoevaak dit proces herhaald dient te worden.
Moraal van het verhaal is, dat je het vermogen moet hebben op je eigen fouten te kunnen reflecteren, de schuld bij je zelf te zoeken en je denk en leefwijzes aan te kunnen en willen passen.
Dingen die ik vroeger als onbenullig, zweverig of niet als bijdrage zag, blijken nu ontzettend helpend te zijn.
Persoonlijk ben ik nu zon 6 a 7 jaar aan het reflecteren, bijschaven, vallen, opstaan, vallen en opstaan.
Ik ben nu op een punt, dat ik mijzelf voorzichtig een slagingskans van rond de 50% durf te geven.
Mijn stoplichten staan op groen, mijn onderliggende problematiek is aangepakt en het "voelt" deze keer echt totaal anders. Moeilijk te omschrijven, maar ik denk dat andere die het proces tot herstel doorlopen hier wel enige herkenning in hebben.
Degene die in staat zijn hun fouten te zien, deze zaken aan te passen en een andere aanpakswijze toe te passen, maken een kans.
Echter, om dit te kunnen moeten er wel zaken aangepakt worden welke niet direct aan je verslaving te koppelen zijn, maar wel aan de grondslag van je problematiek liggen.
Als je onderhuidse trauma's, stoornissen of bijvoorbeeld zaken op sociaal maatschappelijk gebied niet aanpakt, zal je weinig kans maken. Daarom word daar zoveel nadruk op gelegd.
Verder is ieder zijn pad naar blijvend herstel persoonlijk, en is er geen universeel draaiboek voor verslaafden om hun ziekte onder controle te houden.
Je kan wat handvaten krijgen en tips, maar alles draait echt om je intrinsieke motivatie, aanpassingsvermogen en doorzettingsvermogen.
Je verslaving overwinnen kan niemand voor je doen, alleen jijzelf kan dat.
#14
Wat verslaving is weten we allemaal wel
Ik denk dat dat voor iedereen anders is.
Kan wel voor een deel mee gaan in je verhaal. Opzich goed verwoord.
Maar ik geloof ook in het stuk dat in je genen moet zitten die je niet actief moet maken als je die hebt.
#15
Alleen ben je vaak al niet te laat als je erachter komt dat het in je genen zit?Maar ik geloof ook in het stuk dat in je genen moet zitten die je niet actief moet maken als je die hebt.
#16
Alleen ben je vaak al niet te laat als je erachter komt dat het in je genen zit?
Ligt er aan.
Mijn moeder heeft best lang een soort schuldgevoel gehad, omdat terugkijkend op mijn jeugd de signalen al vroeg aanwezig waren.
Echter ben ik de eerste die deze hevige verslavingsproblematiek heeft ontwikkeld binnen de famillie.
Was niet niet het geval geweest, was er wellicht anders op geacteerd in mijn jonge jaren.
Als ik in de toekomst dezelfde signalen ga zien bij mijn kindje, zal ik daar anders mee omgaan als bij mij is gedaan.
Maar je hebt wel gelijk dat in de meeste gevallen de basis al wel is gelegd als het daadwerkelijk word gesignaleerd.
#17
Alleen ben je vaak al niet te laat als je erachter komt dat het in je genen zit?
Dat klopt wel.
Terug schakelen is lastig.
En ook zonder het verslavingsgen kun je verslaafd raken natuurlijk. Alleen is de afkick misschien makkelijker?
#18
Ik geloof dat alcoholisme ook " in de families kan zitten" zogezegd.
Mijn opa was zwaar alcoholist.
Een zuster van mijn moeder ook
En vervolgens kom ik in die rij een plekje opzoeken.
Mijn moeder was zwaar tegen alcohol gebruik, ik herinner me nog de ruzie die we er vaak over hadden.
Mijn opa was zwaar alcoholist.
Een zuster van mijn moeder ook
En vervolgens kom ik in die rij een plekje opzoeken.
Mijn moeder was zwaar tegen alcohol gebruik, ik herinner me nog de ruzie die we er vaak over hadden.
#19
Denk dat dit percentage veel hoger zou liggen als iedereen vrijwillig binnenkwam lopen.Als je het aan mij vraagt is dit een veelte complexe werkwijze en ondanks dat de verslavingszorg tevreden is met een slagingspercentage van circa 50%, zou dat percentage gewoon boven de 90% procent moeten zitten.
Onthoudt ook dat er echt nog dingen zijn die diegene blij kan maken ookal is hij/zij er slecht aan toe.Vertel diegene dat je van diegene houdt, ongeacht of diegene op dat moment onder invloed is. Probeer te verbinden met diegene en laat weten dat je er voor ze bent, ondanks dat dat enorm lastig kan zijn. Maak dingen bespreekbaar en wordt niet boos, hou net zoveel van ze als ze onder invloed zijn als wanneer ze nuchter zijn.
Denk aan een dagje uit of hobby’s die niet fysiek uitputtend zijn?
Misschien is dit niet bij iedereen het geval.
#20
Denk dat dit percentage veel hoger zou liggen als iedereen vrijwillig binnenkwam lopen.
Onthoudt ook dat er echt nog dingen zijn die diegene blij kan maken ookal is hij/zij er slecht aan toe.
Denk aan een dagje uit of hobby’s die niet fysiek uitputtend zijn?
Misschien is dit niet bij iedereen het geval.
Ik heb uitsluitend in vrijwillige klinieken gezeten, en ik kan je verzekeren dat zelfs dan een slagingspercentage van 20% een topresultaat is.
Mijn laatste opname dateert van dit jaar, nog geen half jaar geleden.
Ik heb in totaal die opname met zo'n 15 verschillende mensen (max 8 op een groep, dus soms gaat er eentje met ontslag en komt er weer eentje van de detox doorgeschoven).
Door ambulante natrajecten waarin groepssessies plaatsvinden en onderling contact is het redelijk kenbaar met wie het nog goed gaat en met wie niet.
Van die 15, weet ik van 10 dat ze ondertussen weer in gebruik zijn, de rest weet ik niet. Sommige binnen een week, andere hadden iets langer nodig om de verleiding niet meer kunnen te weerstaan.
Die andere 5 weet ik niks concreets over, maar daar zal het gros ook weer van in gebruik zijn.
Het stomme is dat ik van die 10 de eerste 8 er al in de kliniek uit pikte, als zijnde dat ik toen al zag dat ze het niet zouden gaan redden.
Stukje ervaring wat ik helaas door de jaren heen heb opgebouwd.
Deze ervaring is echter nodig om uiteindelijk wel te slagen, en in herstel te kunnen blijven.
Sommige bouwen die ervaring op door meerdere opnames en weten uiteindelijk in herstel te blijven, andere leren het nooit.
Dat is de realiteit, verslaving is een verdomd zware ziekte en het is helaas maar weinigen gegund deze te overwinnen.