Mijn definitie van verslaving.

LucidLucy zei:

Maar dat is het dus precies niet als er nog allerlei redenen zijn om wel te gebruiken. Als je bepaalde onverwerkte trauma's hebt. Leeft met angsten en onzekerheden. Etc. Dan is het dus nodig om die aan te pakken.

Zolang je dat niet doet, wordt niet gebruiken m.i. een hel. Dan neem je simpelweg het middel weg en blijft de ellende over waarom je in eerste instantie ging verdoven.

Nu komt het een beetje over alsof je een doel in je leven moet vinden en dan simpelweg niet meer hoeft te gebruiken.

Fenomenaal als dat voor sommigen werkt. Voor mij dus 'helaas' niet.

Klik om te vergroten...

Ben nu wel geïnteresseerd in een praktijkvoorbeeld. Welk trauma en angsten leef jij mee anno 2025, en heb je drugs voor nodig om daarmee te kunnen leven? Je mag ook privé berichtje sturen, ben oprecht open minded, en wil best mee denken. Misschien heb ik ook ervaringen met die situatie.

Patrick a.k.a Spaceface zei:

'Verslaving valt onder een ziekte. Mede daarom juist ook heeft de ene persoon meer last van (het stoppen met) een middel dan de ander.'

Wil hier niet diep op ingaan, uiteindelijk leeft iedereen in zijn eigen realiteit. Heb de afgelopen jaren verschillende verslavingen overwonnen, sommige zoals blowen/speed ook met breaks van jaren wel/niet gedaan.
Persoonlijk zie ik het niet als een ziekte. Detoxen kan zwaar voelen helemaal met opiaten, maar is het een ziekte? Het is vooral gebrek aan een doel om te stoppen, of juist een reden om door te gaan (pijn, geen licht aan het einde van de tunnel). Zodra je dat kan doorbreken is genezen uiteindelijk niks anders als 'het' niet doen.

Klik om te vergroten...

Detoxen is ook niet de ziekte. Verslaving begint vaak al in je genen. Diep geworteld in je brein.

"Het niet doen" wilt iedere verslaafde. Maar daar ligt juist het probleem.
Bij een ziekte heb je behandeling nodig.

Misschien heb jij het geluk dat je wel zomaar kan stoppen. Ik kan bv zelf ook een paar dagen een middel gebruiken en stoppen. Maar lang niet iedereen hier op DF kan dat. En dat is niet omdat ze niet willen.
Mogelijk ligt hier de oorzaak van wel of niet het gen.

Dit zeggen de deskundigen erover:

Hoor wat je zegt, en ik heb zelf ook zat actieve verslavingen. Drink bijvoorbeeld dagelijks bier, ben volgens de doktoren een 'alcohol abuser'. Persoonlijk zie ik geen reden om niet elke dag een biertje te drinken. Als ik een doel had als mijn partner heeft ook last door mijn gedrag, dan heb je echt iets om naar te streven om te stoppen.Blowen heb ik regelmatig ook problemen mee gehad op werk, dusdanig dat ik laconiek werd en begon te slacken, s ochtends niet op kon/wou staan. Toen dat te erg werd ben ik maar gewoon gestopt. Paar dagen was het moeilijk, maar voelde me eigenlijk direct beter eerst volgende dag. Dan ben je klaar om echt aan de verslaving te werken ( naar mijn idee)

Succes in ieder geval, wat er ook dwars zit, hoop dat je het recht weet te zetten!

Patrick a.k.a Spaceface zei:

Ben nu wel geïnteresseerd in een praktijkvoorbeeld. Welk trauma en angsten leef jij mee anno 2025, en heb je drugs voor nodig om daarmee te kunnen leven? Je mag ook privé berichtje sturen, ben oprecht open minded, en wil best mee denken. Misschien heb ik ook ervaringen met die situatie.

Klik om te vergroten...

Bedankt voor het aanbod.
Anno 2025 heb ik al veel minder angsten en onzekerheden dan 4 jaar geleden. Ik kan beter mijn grenzen en behoeftes aanvoelen en die ook naar anderen communiceren. Op een respectvolle manier zonder in egocentrisme te hangen. (Dus met oog voor de ander)

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit altijd perfect gaat. Maar betekent wel dat het me momenteel erg gemakkelijk af gaat om clean te zijn van alcohol, drugs en verslavende medicatie. Vandaag alweer 480 dagen clean.

Mijn laatste terugval en überhaupt mijn struggles in het stoppen met gebruiken, heb ik vrij uitgebreid over geschreven. Mocht je daarin geïnteresseerd zijn:


Links naar mijn andere topics, staan in dat topic ook vermeld.

Als ik dan nog enkele voorname dingen moet noemen waar ik tegenaan loop waarbij drugs een uitkomst kan zijn:

• Ik ben nog steeds goed in het uiten van mijn bewijsdrang. De rest van de wereld laten zien hoe goed ik bezig ben om te compenseren voor mijn angsten en onzekerheden. Ik ben hier wel ontzettend in verbeterd. Maar ik merk vooral weer tijdens het schrijven van mijn research paper recent, dat ik heel erg struggle met perfectionisme. Ik ben dan toch bang dat het niet goed genoeg is wat ik oplever. In mijn hoofd zie ik dan al scenarios voor me van professoren die me meewarig uitlachen omdat ik zulke lompe redeneringen maak en mijn onderzoek niet voldoende onderbouw met statische analyses. Ik weet dat dit in de praktijk reuze mee zal vallen. En ook heb ik op deze gebieden hulp gevraagd, die ik helaas niet altijd kreeg. Mijn collegas zijn vaak ook gewoon druk. De werkdruk ligt nu eenmaal hoog.
• Ik heb geregeld angst dat mensen niet het achterste van hun tong laten zien en ik ineens voor verrassingen kom te staan. Vooral in mijn relatie ben ik daar nog weleens bang voor. Dat het ineens uit zal zijn ofzo. Gelukkig is ook dat vertrouwen alweer gegroeid.
• Daarnaast is er altijd een stukje geweest rondom intimiteit/seksualiteit waar ik veel schaamte voor had. Ook daaraan heb ik hard gewerkt afgelopen jaar. Dit deel is eigenlijk het enige waar ik op het forum niet over deel gezien ik hier niet helemaal anoniem ben. Daarover spreek ik alleen met de mensen die het aangaat en die me daarin kunnen steunen en helpen.

Ongetwijfeld zijn er nog veel meer angsten en onzekerheden waar ik mee loop. Ik ben momenteel weer bezig in stap 4 van het 12 stappen programma en mag binnenkort dus ook weer aan de slag om mijn angsten op te schrijven en uit te werken. Zodat ik daarmee weer verder aan de slag kan.

Die lijst ziet er deze keer weer anders uit dan toen ik hem 2 jaar geleden schreef. Dat blijft toch actueel. Angsten vervagen zodra ik ze aan ga. Maar soms ontstaan er ook weer nieuwe, of kom ik simpelweg dichter tot mezelf en wordt ik me bewust van angsten waar ik me eerder voor afsloot.

Echt hele heftige onverwerkte trauma's heb ik niet. Ik heb in mijn jeugd een paar vervelende situaties gehad die niet goed waren voor mijn zelfbeeld. En ook bepalend zijn geweest voor hoever ik mezelf open stelde naar anderen. In die zin waren dat trauma's, maar wel relatief onschuldige. Toch hebben ze impact gehad op mijn vertrouwen in anderen en zorgden ze ervoor dat ik me anders ging gedragen dan ik werkelijk ben.

Dat stadium ben ik inmiddels gelukkig wel weer gepasseerd. Maar dat heeft wel flink wat werk gekost.

Kordie zei:

Detoxen is ook niet de ziekte. Verslaving begint vaak al in je genen. Diep geworteld in je brein.

"Het niet doen" wilt iedere verslaafde. Maar daar ligt juist het probleem.
Bij een ziekte heb je behandeling nodig.

Klik om te vergroten...

Dit. Ik kan mijn zieke hoofd niet gezond denken. Net als je een gebroken been niet gezond kan rennen.

Mijn herstel gaat niet over "niet gebruiken" maar wel over "het juiste blijven doen".

LucidLucy zei:

Bedankt voor het aanbod.
Anno 2025 heb ik al veel minder angsten en onzekerheden dan 4 jaar geleden. Ik kan beter mijn grenzen en behoeftes aanvoelen en die ook naar anderen communiceren. Op een respectvolle manier zonder in egocentrisme te hangen. (Dus met oog voor de ander)

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit altijd perfect gaat. Maar betekent wel dat het me momenteel erg gemakkelijk af gaat om clean te zijn van alcohol, drugs en verslavende medicatie. Vandaag alweer 480 dagen clean.

Mijn laatste terugval en überhaupt mijn struggles in het stoppen met gebruiken, heb ik vrij uitgebreid over geschreven. Mocht je daarin geïnteresseerd zijn:

Deel 4: More will be revealed

Ik heb eerder al 3 (uitgebreide) verhalen geschreven over mijn verslaving en herstel. Deze zijn hier te vinden: Mijn zoektocht naar herstel (en plezier in het leven) Mijn rock-bottom - α-P(i)HP verslaving Mijn ervaring met injecteren van pyro's (of andere corrosieve RC's) En inmiddels komt...

drugsforum.nl

Links naar mijn andere topics, staan in dat topic ook vermeld.

Als ik dan nog enkele voorname dingen moet noemen waar ik tegenaan loop waarbij drugs een uitkomst kan zijn:

• Ik ben nog steeds goed in het uiten van mijn bewijsdrang. De rest van de wereld laten zien hoe goed ik bezig ben om te compenseren voor mijn angsten en onzekerheden. Ik ben hier wel ontzettend in verbeterd. Maar ik merk vooral weer tijdens het schrijven van mijn research paper recent, dat ik heel erg struggle met perfectionisme. Ik ben dan toch bang dat het niet goed genoeg is wat ik oplever. In mijn hoofd zie ik dan al scenarios voor me van professoren die me meewarig uitlachen omdat ik zulke lompe redeneringen maak en mijn onderzoek niet voldoende onderbouw met statische analyses. Ik weet dat dit in de praktijk reuze mee zal vallen. En ook heb ik op deze gebieden hulp gevraagd, die ik helaas niet altijd kreeg. Mijn collegas zijn vaak ook gewoon druk. De werkdruk ligt nu eenmaal hoog.
• Ik heb geregeld angst dat mensen niet het achterste van hun tong laten zien en ik ineens voor verrassingen kom te staan. Vooral in mijn relatie ben ik daar nog weleens bang voor. Dat het ineens uit zal zijn ofzo. Gelukkig is ook dat vertrouwen alweer gegroeid.
• Daarnaast is er altijd een stukje geweest rondom intimiteit/seksualiteit waar ik veel schaamte voor had. Ook daaraan heb ik hard gewerkt afgelopen jaar. Dit deel is eigenlijk het enige waar ik op het forum niet over deel gezien ik hier niet helemaal anoniem ben. Daarover spreek ik alleen met de mensen die het aangaat en die me daarin kunnen steunen en helpen.

Ongetwijfeld zijn er nog veel meer angsten en onzekerheden waar ik mee loop. Ik ben momenteel weer bezig in stap 4 van het 12 stappen programma en mag binnenkort dus ook weer aan de slag om mijn angsten op te schrijven en uit te werken. Zodat ik daarmee weer verder aan de slag kan.

Die lijst ziet er deze keer weer anders uit dan toen ik hem 2 jaar geleden schreef. Dat blijft toch actueel. Angsten vervagen zodra ik ze aan ga. Maar soms ontstaan er ook weer nieuwe, of kom ik simpelweg dichter tot mezelf en wordt ik me bewust van angsten waar ik me eerder voor afsloot.

Echt hele heftige onverwerkte trauma's heb ik niet. Ik heb in mijn jeugd een paar vervelende situaties gehad die niet goed waren voor mijn zelfbeeld. En ook bepalend zijn geweest voor hoever ik mezelf open stelde naar anderen. In die zin waren dat trauma's, maar wel relatief onschuldige. Toch hebben ze impact gehad op mijn vertrouwen in anderen en zorgden ze ervoor dat ik me anders ging gedragen dan ik werkelijk ben.

Dat stadium ben ik inmiddels gelukkig wel weer gepasseerd. Maar dat heeft wel flink wat werk gekost.

Klik om te vergroten...

Ten eerste gefeliciteerd dat je al zo lang volhoud, en gelukt is een plek te geven. Snap nu ook beter waarom je 'verslaving' als een algemene ziekte ziet. Zelf zoom ik alijd op elk issue specifiek in wat daar het probleem is. In mijn wereld is er verslaving 1, 2, 3 en4 bij wijs van spreken, en probeer deze individueel op waarde en impact te schatten, daarna maak ik een plan van aanpak hoe ik de specifieke verslaving ga aanvliegen.

Verslaving ga ik altijd hebben dat gaat van tosti ham/kaas elke dag tot je ineens geen tosti kan zien. Naar mijn idee is dat onderdeel van het leven, geen ziekte, maar das ondertussen wel duidelijk.

Punt 1: Je hebt de wereld niks te bewijzen! Probeer ook nooit teveel 'van tevoren' te bedenken, als het puntje bij paaltje komt moet je toch direct kunnen anticiperen. Van tevoren druk maken is verspilde energie, pluk de dag zeg maar. Enige drugs die ik hier kan bedenken zijn benzo's om het wat meer te ontspannen, ik geloof dat je zonder kan, je bent goed in taal, en hebt blijkbaar altijd een antwoord klaar!

Punt 2: Voorspel wat mensen in het ergste geval zouden kunnen doen, dan valt de realiteit over het algemeen mee. Als je echt vermoeden hebt dat iemand niet eerlijk tegen je is, dan mag je dat gewoon recht in zijn/haar face zeggen. Drugs gaat hier niet helpen.

Punt 3: Intinimiteit is complex, en drugs maken het alleen maar complexer, je gaat je echt niet gemakkelijker voelen 'naakt' in bed met een vreemd persoon. Das ackward, biertje ofzo zal hier idd edge wel af kunnen halen, maar is dat het waard? Helemaal als je eigenlijk niet wilt drinken.

Just my thoughts fijn dat zo eerlijk over dit soort dingen durft te zijn.

Patrick a.k.a Spaceface zei:

Punt 1: Je hebt de wereld niks te bewijzen! Probeer ook nooit teveel 'van tevoren' te bedenken, als het puntje bij paaltje komt moet je toch direct kunnen anticiperen. Van tevoren druk maken is verspilde energie, pluk de dag zeg maar. Enige drugs die ik hier kan bedenken zijn benzo's om het wat meer te ontspannen, ik geloof dat je zonder kan, je bent goed in taal, en hebt blijkbaar altijd een antwoord klaar!

Punt 2: Voorspel wat mensen in het ergste geval zouden kunnen doen, dan valt de realiteit over het algemeen mee. Als je echt vermoeden hebt dat iemand niet eerlijk tegen je is, dan mag je dat gewoon recht in zijn/haar face zeggen. Drugs gaat hier niet helpen.

Punt 3: Intinimiteit is complex, en drugs maken het alleen maar complexer, je gaat je echt niet gemakkelijker voelen 'naakt' in bed met een vreemd persoon. Das ackward, biertje ofzo zal hier idd edge wel af kunnen halen, maar is dat het waard? Helemaal als je eigenlijk niet wilt drinken.

Klik om te vergroten...

Rationeel weet ik die dingen vaak ook wel. Maar in het moment voel ik dat vaak niet zo op die manier. Dat maakt zulke angsten ook zo lastig. Ze zijn irrationeel en irreëel.

Maar het helpt om ze te blijven erkennen, erover te praten en ze gewoon aan te gaan. Voorheen vond ik vooral dat ik geen angsten had, maar in werkelijkheid wilde ik niet erkennen dat ik angsten had.

Dat ging zover dat ik er in feite blind voor was. Ik geloofde heilig dat ik geen angsten had. Terwijl ik van binnen eigenlijk best wel een bang jongetje ben.

Wat betreft die seksuele/intieme dingen gaat het veel meer over de extremen opzoeken. En daar zijn dingen waar ik wel of niet over schrijf. Mijn porno binges van soms ruim 12 uur lang onder invloed van drugs, is hier bijvoorbeeld geen geheim. Maar zeker onder invloed van flakka, heb ik wel dingen gedaan waar veel schaamte voor is.
Nu helpt de gedachte enorm dat ik weet dat ik zulke dingen nuchter niet meer zou doen. Des te meer motivatie om geen flakka meer te gebruiken.

Maargoed, anyway. Ik kan daarover ook niet echt de diepte ingaan zonder dat in detail te beschrijven. Ook nuchter heb ik met bepaalde dingen op seksualiteit en intimiteit moeite. Drugs lost daarin niet alles op, maar maakt me wel afgevlakt op de schaamte of angst die ik er anders voor zou voelen.

'Wat betreft die seksuele/intieme dingen gaat het veel meer over de extremen opzoeken. En daar zijn dingen waar ik wel of niet over schrijf. Mijn porno binges van soms ruim 12 uur lang onder invloed van drugs, is hier bijvoorbeeld geen geheim. Maar zeker onder invloed van flakka, heb ik wel dingen gedaan waar veel schaamte voor is.
Nu helpt de gedachte enorm dat ik weet dat ik zulke dingen nuchter niet meer zou doen. Des te meer motivatie om geen flakka meer te gebruiken.'

Dat is wel intens idd, met speed/meth ook wel soortgelijke sessies gehad. Misschien is mijn definitie van verslaving echt heel anders, maar begrijp wat je bedoelt. Als ik zin heb om een nachtelijke sessie bingen voel ik daar geen verslavings gevoel bij. Na zo'n sessie ben ik ook altijd wel weer even klaar, letterlijk! Is denk ik niks om je voor te schamen, en zolang je er andere niet mee lastig valt moet dat kunnen af en toe.

Hier zie ik in mijn wereld 2 issues die je aan kan pakken. De lust is er blijkbaar dus misschien als je liever geen porn wilt, op zoek naar een meer natuurlijke manier. De flakka zorgt ervoor dat je in een 'loop' terecht komt, je weet toch als je nu stopt je alsnog niet kan pitten, dus gaat maar lekker door. Flakka is sowiezo zooi dus kan je beter niet doen, als je er vanaf bent, nooit meer in de buurt komen.

Wil trouwens niet overkomen als iemand die alles weet en snapt, ben ook maar idioot die best doet van mijn, en andermans levens, iets beter probeer te maken. Soms helpt het gewoon al om beetje te praten en ventileren.

Patrick a.k.a Spaceface zei:

Is denk ik niks om je voor te schamen, en zolang je er andere niet mee lastig valt moet dat kunnen af en toe.

Klik om te vergroten...

In mijn definitie van verslaving zijn 2 dingen heel belangrijk. De constante obsessie naar gebruiken en daar in mijn hoofd dus constant mee bezig zijn.
Èn het niet kunnen stoppen als ik eenmaal begonnen ben. Hoe graag ik ook wil. Met wilskracht krijg ik het niet voor elkaar.

Zolang je niet verslaafd bent (volgens de definitie die ik hanteer), kan dat inderdaad misschien prima zolang je niemand tot last bent.

Maar zoals verslaving zich bij mij uit, laat mijn laatste terugval dat duidelijk zien. Ik ben begonnen met gebruiken en was direct 6 dagen wakker. In die 6 dagen heb ik nog geen vol bord rijst met curry en 1 peer op.
Ik had mezelf zo hard voorgenomen om niet te injecteren. Maar toch, na de eerste hits ga ik m'n gear al regelen en op dag 2 of 3 zit ik alweer met die naald in m'n arm. Terwijl ik dondersgoed weet dat ik dasr al meermaals bijna aan ben overleden.

Dat is hoe verslaving in actief gebruik er bij mij uitziet. En dan kan het dus niet. Simpelweg omdat ik de dood dan heel dichtbij breng.

Patrick a.k.a Spaceface zei:

Hier zie ik in mijn wereld 2 issues die je aan kan pakken. De lust is er blijkbaar dus misschien als je liever geen porn wilt, op zoek naar een meer natuurlijke manier. De flakka zorgt ervoor dat je in een 'loop' terecht komt, je weet toch als je nu stopt je alsnog niet kan pitten, dus gaat maar lekker door. Flakka is sowiezo zooi dus kan je beter niet doen, als je er vanaf bent, nooit meer in de buurt komen.

Klik om te vergroten...

Dat is dus één van die dingen waar ik het afgelopen jaar mee aan de slag ben. Sowieso kijk ik eigenlijk geen porno als ik clean ben. Dan haal ik er niets meer uit. Het is vooral dat obsessieve in gebruik waar ik zo goed op ga.
85 tabbladen open. Telkens een nieuw filmpje zoeken. Enfin, sommigen kennen dit wel 🤣


Als ik ook maar iets van controle had, zou ik waarschijnlijk nog wel gebruiken. Maar zoals m'n leven nu is ben ik veel tevredener dan een paar jaar terug. Dus zo slecht is het nuchtere leven niet. Integendeel haha

Uiteindelijk zijn er zo ontzettend veel factoren die op groen moeten staan om blijvend in herstel te blijven.

Realiteit is idd helaas dat de slagingskans voor lange termijn onder de 10% ligt.

Echter kan je je eigen slagingskans behoorlijk opschroeven, door te leren van je fouten en niet op te geven.

De eerste keer dat je aan je probleem gaat werken, ga je fouten maken en valt terug.

De volgende keer reflecteer je op je eerste poging, en schaaft bij.

Waarschijnlijk ga je zodra je verder komt dan de eerste poging, tegen nieuwe zaken aanlopen. Ook daar ga je fouten maken.

Ook nu ga je reflecteren, en een andere aanpak proberen.

Dit proces blijf je herhalen, herhalen, herhalen.

Voor iedereen is het verschillend hoevaak dit proces herhaald dient te worden.

Moraal van het verhaal is, dat je het vermogen moet hebben op je eigen fouten te kunnen reflecteren, de schuld bij je zelf te zoeken en je denk en leefwijzes aan te kunnen en willen passen.

Dingen die ik vroeger als onbenullig, zweverig of niet als bijdrage zag, blijken nu ontzettend helpend te zijn.

Persoonlijk ben ik nu zon 6 a 7 jaar aan het reflecteren, bijschaven, vallen, opstaan, vallen en opstaan.

Ik ben nu op een punt, dat ik mijzelf voorzichtig een slagingskans van rond de 50% durf te geven.

Mijn stoplichten staan op groen, mijn onderliggende problematiek is aangepakt en het "voelt" deze keer echt totaal anders. Moeilijk te omschrijven, maar ik denk dat andere die het proces tot herstel doorlopen hier wel enige herkenning in hebben.

Degene die in staat zijn hun fouten te zien, deze zaken aan te passen en een andere aanpakswijze toe te passen, maken een kans.

Echter, om dit te kunnen moeten er wel zaken aangepakt worden welke niet direct aan je verslaving te koppelen zijn, maar wel aan de grondslag van je problematiek liggen.

Als je onderhuidse trauma's, stoornissen of bijvoorbeeld zaken op sociaal maatschappelijk gebied niet aanpakt, zal je weinig kans maken. Daarom word daar zoveel nadruk op gelegd.

Verder is ieder zijn pad naar blijvend herstel persoonlijk, en is er geen universeel draaiboek voor verslaafden om hun ziekte onder controle te houden.

Je kan wat handvaten krijgen en tips, maar alles draait echt om je intrinsieke motivatie, aanpassingsvermogen en doorzettingsvermogen.

Je verslaving overwinnen kan niemand voor je doen, alleen jijzelf kan dat.

AnoniemeGokker zei:

Wat verslaving is weten we allemaal wel

Klik om te vergroten...

Ik denk dat dat voor iedereen anders is.
Kan wel voor een deel mee gaan in je verhaal. Opzich goed verwoord.
Maar ik geloof ook in het stuk dat in je genen moet zitten die je niet actief moet maken als je die hebt.

Kordie zei:

Maar ik geloof ook in het stuk dat in je genen moet zitten die je niet actief moet maken als je die hebt.

Klik om te vergroten...

Alleen ben je vaak al niet te laat als je erachter komt dat het in je genen zit?

AnoniemeGokker zei:

Alleen ben je vaak al niet te laat als je erachter komt dat het in je genen zit?

Klik om te vergroten...

Ligt er aan.

Mijn moeder heeft best lang een soort schuldgevoel gehad, omdat terugkijkend op mijn jeugd de signalen al vroeg aanwezig waren.

Echter ben ik de eerste die deze hevige verslavingsproblematiek heeft ontwikkeld binnen de famillie.

Was niet niet het geval geweest, was er wellicht anders op geacteerd in mijn jonge jaren.

Als ik in de toekomst dezelfde signalen ga zien bij mijn kindje, zal ik daar anders mee omgaan als bij mij is gedaan.

Maar je hebt wel gelijk dat in de meeste gevallen de basis al wel is gelegd als het daadwerkelijk word gesignaleerd.

AnoniemeGokker zei:

Alleen ben je vaak al niet te laat als je erachter komt dat het in je genen zit?

Klik om te vergroten...

Dat klopt wel.
Terug schakelen is lastig.

En ook zonder het verslavingsgen kun je verslaafd raken natuurlijk. Alleen is de afkick misschien makkelijker?

Ik geloof dat alcoholisme ook " in de families kan zitten" zogezegd.
Mijn opa was zwaar alcoholist.
Een zuster van mijn moeder ook
En vervolgens kom ik in die rij een plekje opzoeken.
Mijn moeder was zwaar tegen alcohol gebruik, ik herinner me nog de ruzie die we er vaak over hadden.

AnoniemeGokker zei:

Als je het aan mij vraagt is dit een veelte complexe werkwijze en ondanks dat de verslavingszorg tevreden is met een slagingspercentage van circa 50%, zou dat percentage gewoon boven de 90% procent moeten zitten.

Klik om te vergroten...

Denk dat dit percentage veel hoger zou liggen als iedereen vrijwillig binnenkwam lopen.

AnoniemeGokker zei:

Vertel diegene dat je van diegene houdt, ongeacht of diegene op dat moment onder invloed is. Probeer te verbinden met diegene en laat weten dat je er voor ze bent, ondanks dat dat enorm lastig kan zijn. Maak dingen bespreekbaar en wordt niet boos, hou net zoveel van ze als ze onder invloed zijn als wanneer ze nuchter zijn.

Klik om te vergroten...

Onthoudt ook dat er echt nog dingen zijn die diegene blij kan maken ookal is hij/zij er slecht aan toe.
Denk aan een dagje uit of hobby’s die niet fysiek uitputtend zijn?
Misschien is dit niet bij iedereen het geval.

JelleKenNietVertelle zei:

Denk dat dit percentage veel hoger zou liggen als iedereen vrijwillig binnenkwam lopen.

Onthoudt ook dat er echt nog dingen zijn die diegene blij kan maken ookal is hij/zij er slecht aan toe.
Denk aan een dagje uit of hobby’s die niet fysiek uitputtend zijn?
Misschien is dit niet bij iedereen het geval.

Klik om te vergroten...

Ik heb uitsluitend in vrijwillige klinieken gezeten, en ik kan je verzekeren dat zelfs dan een slagingspercentage van 20% een topresultaat is.

Mijn laatste opname dateert van dit jaar, nog geen half jaar geleden.

Ik heb in totaal die opname met zo'n 15 verschillende mensen (max 8 op een groep, dus soms gaat er eentje met ontslag en komt er weer eentje van de detox doorgeschoven).

Door ambulante natrajecten waarin groepssessies plaatsvinden en onderling contact is het redelijk kenbaar met wie het nog goed gaat en met wie niet.

Van die 15, weet ik van 10 dat ze ondertussen weer in gebruik zijn, de rest weet ik niet. Sommige binnen een week, andere hadden iets langer nodig om de verleiding niet meer kunnen te weerstaan.

Die andere 5 weet ik niks concreets over, maar daar zal het gros ook weer van in gebruik zijn.

Het stomme is dat ik van die 10 de eerste 8 er al in de kliniek uit pikte, als zijnde dat ik toen al zag dat ze het niet zouden gaan redden.

Stukje ervaring wat ik helaas door de jaren heen heb opgebouwd.

Deze ervaring is echter nodig om uiteindelijk wel te slagen, en in herstel te kunnen blijven.

Sommige bouwen die ervaring op door meerdere opnames en weten uiteindelijk in herstel te blijven, andere leren het nooit.

Dat is de realiteit, verslaving is een verdomd zware ziekte en het is helaas maar weinigen gegund deze te overwinnen.

Kijk links van u, en kijk naar rechts.
Vervolgens kijkt u naar voren, en dan naar achteren.
Van de 4 mensen, die u nu gezien hebt, zal er slechts 1 het halen.

Dit was de eerste zin die ik hoorde van het hoofd van de afdeling verslavingszorg in de afkick kliniek, die ik hoorde.
Deze uitspraak viel mij toch wat rauw op mijn dak. Jazeker!

De Zandman zei:

Kijk links van u, en kijk naar rechts.
Vervolgens kijkt u naar voren, en dan naar achteren.
Van de 4 mensen, die u nu gezien hebt, zal er slechts 1 het halen.

Dit was de eerste zin die ik hoorde van het hoofd van de afdeling verslavingszorg in de afkick kliniek, die ik hoorde.
Deze uitspraak viel mij toch wat rauw op mijn dak. Jazeker!

Klik om te vergroten...

Valt rauw op je dak, echter zoals je zelf vast ook weet niks aan gelogen.

Ik ben laatst gevraagd om een feedbackgesprek, maw ze vroegen om mijn visie en kijk op de aanpak die ze binnen de kliniek waar ik 3 opnames heb gehad.

Daar heb ik onder andere in aangegeven dat ik vind dat dit te weinig wordt benadrukt daar.

Ik heb ook aangegeven dat als ik al zie binnen de opname dat bepaalde personen het niet gaan redden als ze de kliniek uit zullen zijn, zeker de meer ervaren verpleegkundigen binnen de kliniek dit ook moeten zien.

Dat werd ook beaamd.

Degene waarmee ik dit gesprek had gaf aan dat ze dit niet zomaar kunnen uitspreken, mede vanwege het feit dat mensen dit zelf niet inzien, en het een leerproces is waar je doorheen moet.

Ben ik het ook mee eens, mijn eerste 2 opnames dacht ik echt dat ik goed bezig was, achteraf gezien heb ik die 2 opnames ook nodig gehad om te leren hoe je echt in herstel moet blijven.

Velen denken dat als ze zich laten opnemen en het programma volgen, ze daarna genezen zijn.

Helaas is dat niet de realiteit.